Opinions

Meer dan behoorlijke film waarbij een koppel te maken krijgt met een psychotische drenkeling. Een film gedragen dus door drie personen. Kidman brengt het er het beste van af. Billy Zane vond ik wat irritant, net zoals ik dat vond in Titanic. Sam Neill is degelijk.

Het begin van de film vond ik vrij bizar en weinig relevant voor de film. De dood van hun kind heeft niets met het script te maken. En eens op de boot waren de rouwmomenten afwezig en werd hij ook niet meer vernoemd. De film is vermakelijk en spannend, wat claustrofobisch ook. De film blijft in zijn geheel boeiend om te volgen. Als ik het goed voorheb neemt de film eigenlijk maar een halve dag in beslag als ik verder ga op het feit dat de radiocontacten dat de andere boot al na zes uur zou zinken.

Het einde heeft weer een typsich voorspelbaar cliché in petto, maar was gelukkig snel afgelopen. Geen topper, maar zeker wel eens de moeite waard om te zien. Alvast geen spijt van gehad, integendeel.

Mja, vrij matige tot zelfs zwakke zombiefilm. Ik ben niet zo vertrouwd met de films van Jarmush, behoudens het brave Paterson dan. Deze film bevat wel wat volk dat eerder al betrokken is geweest bij een film van Jarmusch. Een toch wel grote bekende cast als je iedereen naast elkaar legt.

Het is een film die erg traag op gang komt. We gaan al richting het uur wanneer de eerste zombies pas opduiken. Hee veel gewauwel over de verschoven aardas en de stilgevallen klokken of langere zonuren. Ook de zombies zelf zagen er niet fantastisch uit. Dan kwamen ze er in het ook luchtige Little Monsters (2019) beter uit. Ik vond het ook maar niets dat de zombies zelf niet bloedden of weggevreten gezichten hadden. Erger nog, ze namen soms oude gewoontes over van toen ze nog leefden. Wel grappig was het feit dat het vaak oude bekenden waren van de overlevenden.

Beetje absurd bij momenten. Ook plotlijnen die tot niets uitdraaiden, zoals bvb de kluizenaar. Tilda Swinton’s was dan nog het meest bizarre. Een ruimteschip begot? Waar haalt hij het? Kwam visueel ook nog eens erg fake over, jammer. Einde nog redelijk: de zombies mogen ook eens winnen natuurlijk.

The Dead Don't Hurt is een film in een westernjasje, maar wie actie en revolverhelden verwacht, zal enigszins teleurgesteld zijn. Zoveel wordt er niet geschoten. Eens in het begin en op het einde en dat is het zowat denk ik. Het is eerder een romantische film met de setting van een western.

Toch vond ik het een bijzonder onderhoudende film waar ik me nooit heb verveeld. Dat komt ook door de aanpak van Mortensen die bewijst een uitstekend scenarist/regisseur te zijn. Het verhaal verloopt in flashbacks en -forwards. De timing en de duur zit steeds juist en hij zorgt ervoor dat de kijker mooi meezweeft op het tempo van de film.

Vervolgens heb je met Mortensen zelf en met Krieps een mooi duo waar de chemie toch van afspat. Klef wordt het nooit, daarvoor is zelfs de gezamenlijke screentime te beperkt. Het helpt ook wel dat Krieps een boeiende rol speelt als zelfstandige eigengereide vrouw.

Een matige Aziatische film waarin afwisselend Engels en Filipijns wordt gesproken. Ook de setting is vrij gewoontjes met de high school hoewel het plot wel degelijk potentieel heeft. Altijd fijn als de bully een koekje van eigen deeg wordt gegeven wetende natuurlijk in een filmcontext dat het wel uit de hand moét lopen.

In het begin zou je nog sympathie hebben voor het viertal, maar naarmate de film vordert krijgen ze het steeds minder onder controle wegens hun amateurisme. Dit leidt tot een onomkeerbare afloop. Dat ze er op de koop toe nog een centje aan willen verdienen doet de bal helemaal omslaan.

De film is inderdaad visueel behoorlijk. Ook de spanningsboog zit goed. De acteerprestaties vond ik net wat minder, maar het vlotte tempo en een film van +/- 90 minuten verhult veel. Leuk om eens te zien, maar ik zou hem niet perse aanbevelen als een must see.

De laatste tijd maakte ik een kleine inhaalbeweging voor Jarmusch en ik kan nu al besluiten dat het niet mijn type regisseur is. Zijn films hebben haast allemaal dat bizarre absurde kantje dat ik moeilijk kan plaatsen. Dat het geen gewone western betrof, werd al snel duidelijk. Best wel een sterk begin met karaktervolle scènes in dat sfeervolle zwart-wit.

Het plot wordt langzaam aan alleen maar vreemder en trok me jammer genoeg minder en minder aan. Weliswaar wel een fijne rol van Depp, hoewel ik van zijn personage ook maar weinig hoogte kreeg: een slungel die alsnog niet onderschat diende te worden, zo blijkt...

De soundtrack was fijn, wel wat repetitief. De film was best sfeervol mede ok door de mooie beelden. Ook de andere personages deden hun ding, karakteristiek dat ze waren.

Een sterke film van Tim Robbins die niet aan zijn proefstuk toe is met deze gevangenisfilm al is de insteek we van totaal andere aard dan The Shawshank redemption natuurlijk. De doodstraf als thema staat hier centraal en dat is sowieso maatschappelijk een gevoelig thema. Toch wenst Robbins geen partij te kiezen en tracht hij zo objectief en neutraal mogelijk de film te presenteren. Het is fijn op te merken dat hij beide versies, beide partijen belicht. Toch helt zijn visie over naar de afschaffing van de doodstraf, en dat is een mening die ik deel en apprecieer (maar dit terzijde). De emoties van de dader en de slachtoffers worden beiden toegelicht. En soms valt dit tegen voor de soms erg naïeve non Helen. Zo erg zelfs dat haar eigen omgeving (de kinderen) moeilijk blijf weten met haar bezoekjes aan de racistische moordenaar. De gesprekken met de ouders van de tieners vond ik dan ook erg pakkend.

Penn geeft erg goed gestalte aan de terdoodveroordeelde Matthew Poncelet. Het personage deed me zelfs wat denken aan Derek (Edward Norton uit American History X) waarbij Poncelet ook zwarten haat en nazi's verheerlijkt. De korte flashbacks van de misdaad vond ik goed verwerkt in de film en geven een bepaalde schwung en doorbreken de soms net iets té religieuze insteek van de film.

Ik had van Dead Poets Society stukken beter verwacht. Niet dat het een slechte film was, maar alles kwam me nogal suf en ouderwets over. De ongehoorzaamheden en andere vormen van rebellie zagen er wat braafjes uit en boeiden me maar matig. Uiteraard moet je alles binnen de context en tijdsgeest zien, maar ook dan vind ik het niet genoeg uit de verf komen. Het zal waarschijnlijk ook aan mij liggen, maar het begrip "Carpe diem" vind ik een vrij loos uitgeholde, zelfs alles- en nietszeggende leuze.

Wat wel boeiend naar voor kwam was de presentatie van de harde conservatieve visie van het bestuur van de kostschool. Met harde hand en discipline werd elke vorm van eigen denken en opkomen voor jezelf gefnuikt als immoreel en onwetendheid. Geen religieuze losbandigheden in naam van God, wel de pure overtuiging van haast militaristische tucht en eenheid. En ook de vele ouders waren die mening toegedaan en dat was net de reden waarom hun kinderen naar Welton Academy gestuurd werden.

John Keating, de leraar Engels/literatuur, is hier de vreemde eend in de bijt. Net als in het meer komische Patch Adams (1998) gaat hij tegen de stroom in van het instituut en installeert hij waarden en normen ten voordele van de personen die hij onder zich heeft. En ook hier wordt hem dit niet in dank afgenomen. Het is een manier van lesgeven waarvan we vandaag niet meer raar zouden van opkijken, integendeel zelfs. Williams doet het geweldig en zet een erg charismatische Keating neer. Toch één van zijn beste rollen uit zijn carrière. Geen slechte film, maar het echte wow-gevoel, de echte begeestering, die ontbrak jammer genoeg.

Films met eeneiige tweelingen spreken steeds tot de verbeelden. Ik zag deze Dead ringers niet zo lang geleden al eens en toen al viel me de unheimliche sfeer en de creepy rol van Irons al op. Deze film deed me ook enigszins denken aan Ozon's L'Amant Double (Film, 2017) met Jérémie Renier.

Een psychologische thriller die inderdaad elk moment kan ontbranden, maar de gehele sfeer uit sluimerend vuurtje uitstraalt. Interessant om vooral de psychische en karakteriële verschillen te kunnen zien tussen Beverly en Elliot. De één wat introverter en sociaal minder actief, de andere een gladde womanizer en pleaser van het publiek. Het moreel besef verloopt dan ook anders, tot het moment dat er echte emoties naar boven drijven.

Maar ik volg Sergio Leone ook met zijn idee dat het spannender of intenser had gekund. Goed en leuk, maar niet uitstekend hoewel alle elementen aanwezig waren om dit te verwezenlijken. Ik vermoed ook dat Cronenberg het vandaag anders zou aanpakken.

Degelijke King-verfilming, maar niet eentje die kan tippen aan pakweg The shining, Christine, Carrie of Misery. Vond het zeker wel een interessant uitgangspunt wanneer een jongeman na een coma ineens paranormale gaven blijkt te hebben.

Maar de uitwerking en het plot van de politicus boeide me weinig en erg veel spanning, laat staan griezel/horror, kon ik niet ontwarren in de film. Het kabbelde maar wat door zonder echt interessant te worden.

Walken vond ik wel sterk spelen. Zat prima in zijn rol en haalde er toch wel het maximum uit. Het morele dilemma dat na verloop van tijd opgeworpen werd in de film was een extra positief element. Cinematografisch meer dan OK, beetje gedateerd, dat wel, maar zo'n eighties zo nu en dan heeft zeker ook zijn charme.

Al bij al aangenaam verrast. Ik was er al eens aan begonnen, maar had hem afgezet na de brugscène en de eerste beelden van die stalen reus. Nog zo eentje dacht ik met een hele boel superhelden die passen bij elkaar als een tang op een varken en dat met een nodeloos weinig steekhoudend complex verhaaltje waar je op zich weinig van begrijpt (of wil begrijpen). Een Spider-man van den Aldi dacht ik ook. Kon men echt niet origineler zijn dan dit?

Enfin, toch even doorgebeten en ik groeide toch in de film. Een film die gekenmerkt wordt door een erg gevatte Reynolds met veel sarcastische opmerkingen. Zaten echt wel goede dingen bij. Maar het gaat verder dan dat. Er werd best wel over nagedacht zoals bijvoorbeeld toen Reynolds zichzelf als acteur benoemde. Geweldige conversaties ook met die taxichauffeur. Fris, creatief en speels. Leuk!

Qua actie was het minder mijn ding. Allemaal een beetje té, zeker wanneer het grote geschut eraan kwam naar het einde toe. Maar kom, ik genoot er wel van. Al snapte ik weinig van de échte motieven van die Ajax.

Naar mijn normen en in vergelijking met ander Marvel materiaal heb ik genoten van Deadpool 1 en 2, meer van dat dacht ik dus, maar dat viel behoorlijk tegen. Veel universum geneuzel waar ik erg weinig mee was. Ik ervoer het zelfs als vervelend en saai. En ik moet toegeven dat ik er ook niet veel van begreep, kan ook met de slappe aandacht te maken hebben gehad.

Nu de openingsintro vond ik dan wel weer geweldig. Hier en daar ook wel wat humor, ik hou wel van die satirische nonchalance van Deadpool. Dat gekibbel met Wolverine was bij momenten ook nog leuk, niet altijd weliswaar.

Met met de rest kon ik niets aanvangen, sommigen praatscènes waren echt langdradig en weinigzeggend.

Inderdaad een geslaagd vervolg van de eerste Deadpool. Een Marvel waarmee ik me dus vermaakte. Dat is dan toch de uitzondering. Dat komt uiteraard door de frisse aanpak. En ook de humor blijft geslaagd. Lekker satirisch en met heerlijke zelfingenomen oneliners.

Prima gecast met Reynolds. Niet dat ik alles even geweldig vond. Soms wat exuberant veel geweld en niet altijd overzichtelijk, maar vermakelijk is het zeker. Voor mij iets minder dan het eerste deel, misschien ook omdat het nieuwe er wat af is. Leuke herkenbare soundtrack ook. Het brengt je meteen in die meegaande vibe.

Blij deze Dealer gezien te hebben net vóór de uitreiking van de Oostendse Ensors. Met 14 nominaties sowieso de grote favoriet en deze verwachtingen werden dan ook volledig ingelost. Alleen is de diverse media het niet helemaal eens of Dealer nu 9 of 10 verzilveringen heeft binnengehaald…

Uitstekend regiedebuut dus van Perceval die we vooral als acteur kennen. Gebaseerd op een deel van zijn jeugd was hij uitstekend geplaatst om dergelijk project te maken. En met succes! Dealer is een grauwe film waarbij het drugmilieu een wereld is zonder compromissen. Het nachtelijke straatleven wordt afgewisseld met bruisende nachttempels.

Prima acteerwerk ook. Vogelaar Ben Segers doet het prima en bewijst dat hij meer kan dan alleen maar komische slungelachtige rollen. Ook Bart Hollanders slaagt hierin al neigt zijn personage op het karikaturale af. Ster van de film is toch wel Sverre Rous die als grofgebekt straatjochie drugs dealt dat het geen naam heeft. Wat een topcast ook met ook nog Veerle Baetens die totaal geen vat heeft op haar zoon. Knappe film!

Bah, wel een erg sentimentele en mierzoete kortfilm. De meligheid druipt er vanaf en de toon is vrij melancholisch. Los van dit alles best wel prima verfilmd ook al voegt het allemaal bitter weinig toe. Een ode aan een oude vriendschap, meer hoef je er niet van te maken. Heel eventjes wordt er verwezen naar het grote verschil tussen het Chinese platteland en de grootstad. Ook niets nieuws natuurlijk als je regelmatig een Chinese arthouse meepikt, maar dat is niet typisch Chinees, maar eerder globaal in een regio waar de bevolkingsdichtheid niet de pan uitswingt.

Het spijt me, maar ik kon hier eigenlijk niet zo heel veel mee. Het verbaast me oprecht dat er velen zijn die dit wel goed vonden en er bovendien zo door aangegrepen werden. Uiteraard leef ik mee met het leed van de nabestaanden en het lot dat de sympathieke Andrew overkwam, maar verder dan dat gaat het toch niet.

Neen, de gehele documentaire door, fijn en knap trouwens dat die Kuenne dat voor elkaar kreeg, had ik het gevoel naar een aflevering te zien van de reeks "Wicked widows" op het derde kanaal van één of ander commercieel televisiestation. Uiteraard worden eenzijdige emotionele beelden gemaakt van een Andrew als hoofdprotagonist en die Shirley Turner als antagonist - ik heb daar ook op zich niets op tegen, maar voor een documentaire heb ik wel andere standaarden en verwachtingen.

Ik ga er niet verder op doorgaan en wil ook niet zomaar alles afkraken. Fijn wel dat Andrew op deze manier wat in ere wordt gehouden. Kan me wel voorstellen dat het ook voor de familie een therapeutisch effect heeft gehad.

Ik heb best genoten van deze Polanski. Behoort voor mij zelfs tot één van zijn beste films. Vanuit historisch standpunt kon dit gaan over zowat elk Zuid- of Midden-Amerikaans land waarbij het dictatoriale regime van weleer nog steeds diepe wonden slaat (letterlijk en figuurlijk) bij het langzame herstel naar een democratie. Een land wordt hier niet genoemd wat op zich geen noodzaak is, alleen wat jammer dat er Engels in plaats van Spaans werd gesproken.

Het is een film die zich bijna uitsluitend afspeelt in 1 ruimte met slechts 3 personages. De drie hoofdrolspelers zijn uitstekend op elkaar ingespeeld. Ik vond de opbouw net wél interessant waarbij de idee van Paulina zich langzaam, maar minutieus ontvouwt. De twijfel of ze het al dan niet bij het rechte eind heeft, blijft een tijdje behouden en ook de rol van haar partner draagt daar zeker toe bij. Op die manier wordt de spanning hoog gehouden.

Ik zag zeker een prima Sigourney Weaver. Ondanks de labiliteit toch een zelfzekere dominante vrouw. Ook de combi van muziek van Schubert verweven met de intrige en de setting vond ik top. Prima einde ook waarbij ik niet dacht dat hij het zou overleven.

Toegegeven, het plot triggerde me wel. Ik heb al van alles de revue zien passeren tot een etende frigo nog aan toe, maar een etend bed, neen, dat was nieuw.

En eigenlijk viel het redelijk tegen. Bijzonder vreemd plot dito aanpak. Met een man achter een schilderij, een belabberde voice-over en een film die aanvoelt als een droomsequentie. Het is me ook niet duidelijk waarom mensen zich aangetrokken voelden tot het pand en het bed.

De kills zijn grappig (om het woord ridicuul) niet te gebruiken. Die appel en die fles wijn haha... maar op zich wel goed gedaan met dat zuur en dat schuim. Om dan naar het einde toe een man vrolijk met ontvleesde handen te zien rondlopen met zo´n handskelet, tja...

Sobere en moeizame film vol dialogen met een Dustin Hoffman flink op dreef. Een film die me echter niet geheel overtuigde. Gebaseerd op een toneelstuk en zo voelde het ook aan. Zelfs de decors leken me eerder die richting uit te gaan. Niet dat dat een verkeerde keuze was.

De machteloosheid en de ontreddering komt goed tot uiting. De monoloog van de zagende man die alles rondom hem fout ziet gaan, maar niet weet hoe hij het moet aanpakken. Misschien moet ik hem ooit nog eens een kans geven, maar nu vond ik het net niet.

Bij momenten een absurde satire hoe het er aan toe ging ten tijde van het dictatoriale regime van Stalin. Je kan dan wel eens lacherig doen over het concert dat opnieuw gespeeld moet worden, maar het pure schrikbewind zit er wel goed in en iedereen tracht in de pas te lopen, zo goed als men maar kan. Zelfs de lijfwachten aan de deur durven amper te bewegen bij een verdacht geluid in de kamer van Stalin. Wanneer een opdracht of bevel tot bij jou komt, is het alle hens aan dek om toch maar aan de wensen te kunnen voldoen. Ondanks de luchtigheid van de film komt dit toch voldoende naar voren. En het eindigt ook niet zomaar na het overlijden van Stalin, integendeel ...

Verder staat ook centraal wat er moest gebeuren na de dood van Stalin. Ook deze machtsontwikkelingen zijn interessant om te volgen. Jammer dat we geen Russisch horen in de film, maar daar zijn reeds vele zagen over gespannen. Wel op zich een fijne film die humor en satire vermengt met de bittere realiteit van die periode.

Bovenstaande gezegd zijnde konden we alweer verder met de film. Maar ook daar bleef ik op mijn honger zitten. Het duurt wel erg lang wanneer we met de moord te maken krijgen. Het tussenstuk is nietszeggend en pompeus. Veel zeggen om niets te bedoelen. En als de moord er dan komt, wordt het mysterie afgeraffeld opgelost. Weinig spanning te vinden in deze film. En laat dat nu net één van de troeven geweest te zijn van de boeken van Agatha Christie.

De CGI is ook niet geweldig, komt duidelijk te computergeanimeerd over. Jammer eigenlijk. Het grootste deel van het budget zal wel naar de sterrencast gegaan zijn. Ook daar wat van het goede te veel, maar kom. Deze remake ligt ver onder de verwachtingen en benadert de versie van Ustinov geenszins. Jammer.

Vermakelijke actieprent van Tarantino. Erg bizar plot eigenlijk dat ook nog eens lang wordt uitgesponnen. Het duurde toch wel even vooraleer de film echt op gang kwam en dan zijn we al halfweg. Toch blijft het vermakelijk omwille van de kleurrijke personages. Veel boeiende praat komt er niet uit de dialogen, maar je wordt wel constant bij de les gehouden door het hoge tempo en vlotheid van de film.

Met de weinige achtergrond die ik van de film had, toch wel een apotheose van wat er stond te gebeuren. Fijn in beeld gebracht alvast. Russell is geweldig als Stuntman Mike. Toch is dit pas het opwarmertje voor deel twee met een nieuwe lading vrouwen. Leuke achtervolgingsscènes tussen de jager en de gejaagde(n). En zoals steeds bij Tarantino zit zijn soundtrack er bal op en geeft het de film een extra dimensie.

Verstand op nul en racen maar. Spectaculaire autoraces, ontploffingen en gebrul van motoren. Veel stoerdoenerij met wat sexy chicks doen de rest. Vermakelijk is het allemaal wel, hoogstaand dan weer wat minder, maar dat is niet onlogisch natuurlijk. Mad Max meets The fast and the furious, zoiets.

De setting is wel fijn, lekker grauw en troosteloos. Goed als tussendoortje, niet meer dan dat.

Pasolini zal nooit mijn grote vriend worden. Ik vind zijn film weinig toegankelijk en nogal zwaarwichtig. Met de verfilming van Il Decameron van Boccaccio zit ik er alweer tussenin. Wel een erg leuke satirische benadering op de kerkmoraal. In de eerste plaats op het kuise celibaat. Haha, wel grappig hoe hitsig die nonnen stonden toen die doofstomme tuinier binnen hun muren verbleef. En wat verder stak hij ook de draak met de zondigheid van de mens waarbij die ene geestelijke het allemaal maar wat minimaliseerde.

Het zijn vooral losse flarden van scènes die ik vooral onthoud. Met die aparte vertellingen is er sowieso weinig inhoudelijke structuur te bekennen. In de plaats krijg je een bonte verzameling van amateur acteurs die het beste van zichzelf geven. Wat humor, luchtigheid en plezier. Zo erg konden die middeleeuwen toch niet geweest zijn? Maar goed, langer dan een uur en driekwart hoefde het van mij niet te duren. Amusant voor een keertje, maar dit hoefde niet uitgemolken te worden tot 3 uur bijvoorbeeld.

Moeizaam. Geen volbloed horror overigens ondanks het label op IMDB. Eerder een experimentele psychologische thriller met een geweldige setting. We zitten in de jaren 70 of 80 in de voormalige DDR waar mensen in het gareel lopen van de stasi partij. De mensen zijn gedwee en doen wat van hen verwacht wordt. Hier en daar wat enkelingen die het systeem willen doorbreken, maar zonder georganiseerde of grootschalige actie gebeurt er niet veel.

Muziek staat centraal. Muziek maakt mensen rustig of ... opstandig. Ik vond er niet zo veel aan. Visueel wél de moeite met de afwisselend kleurengebruik in rode, groene en blauwe tinten. Geweldige sound ook. De omkadering maakt veel goed waar het plot wat de mist in gaat. Maar horror, mja, dat nou ook weer niet.

Een degelijke en typische Woody Allen film. Hier en daar uitstekende en spitsvondige dialogen met de nodige gevatheid. De film zakt af en toe in en alle sketches leken me nogal fragmentarisch. Niet altijd even hoogstaand, maar een aantal scènes bracht de schwung erin.

Zo me wel vermaakt met de lift-/helscène, of de scène met de geblurde man. Ook het begin vond ik fijn met als gevolg de kletterende ruzie met die vriendin.

Heb al veel betere Woody's gezien, deze is eerder een middenmoter binnen zijn oeuvre, vermakelijk, maar ook niet meer dan dat.

Minstens even indrukwekkend dan die andere documentaire over het leven boven het water, Earth (2007). Kwalitatief zijn er weinig verschillen, toch lijkt deze minder gekend en minder gequoteerd. Onterecht volgens mij.

De beelden onder water zijn adembenemend mooi en knap. Je vergaapt je aan al het leven van bekende en minder bekende dieren. Fascinerend om te zien van wat er allemaal leeft diep in de zee, zelfs daar waar het zonlicht niet komt.

Fijne soundtrack, knappe montage en aangename voice-over zorgen ervoor dat de docu in één ruk voorbij vliegt. Mooi!

Tja, een film over haaien, daarmee is alles zowat gezegd. De verwijzingen naar Jaws zijn logisch, maar misschien niet zo fair. Jaws was magistraal, is een cultfilm of trendsetter en zal niet meer worden geëvenaard. De vervolgfilms van Jaws na Spielberg waren ook pure pulp, dan redt zelfs de titel het niet meer. Deze Deep blue sea zag ik destijds in de bioscoop en nadien ook nog enkele keren thuis. De filmtitel zal wellicht verwijzen naar de échte Deep Blue, de grootste witte haai ooit gespot. Film deed me ook steeds wat denken aan Hollow man met Kevin Bacon dat ongeveer in dezelfde periode uitkwam. Een plot rond baanbrekend wetenschappelijk werk, maar met een groot neveneffect. Nuja, er zijn talloze dergelijke films geproduceerd (The fly, etc …).

Ook hier weer dus waarbij de afweging wordt gemaakt tussen het behandelen van Alzheimer en het risico van het creëren van bloeddorstige monsters. Flinterdun plot, maar al bij al vrij vermakelijk. Alleen wat jammer dat men de haaien iets te monsterlijk en surreëel voorstelt met ongewone bewegingen. Ook de te snelle bewegingen doen het allemaal iets te fake aan. Summum was de wijze waarop Samuel L. Jackson aan zijn einde komt, de overdreven scène in het waterreservoir en de toch goed aangesneden scènes met de papegaai. CGI dus niet geweldig, maar het werd wel allemaal fijn in beeld gebracht. Ook het geluid was bvb op niveau. Ideaal popcornvermaak dus, maar ook niet meer dan dat. Goed voor nog eens een keertje tussendoor.

Inderdaad vrij waardeloos. Er zijn veel slechte haaienfilms, maar dit is toch wel een dieptepunt. En het moet gezegd, het acteerwerk is abominabel, zeker van die criminelen in de eerste plaats. Eigenlijk wel grappig op een bepaald moment. Toen die haai een paar keer uit het water dook om zijn prooi te bespringen, had ik de indruk dat ik dit al eens had gezien. Het leek erg geframed.

De film boeit voor geen meter en ondanks de beperkte speelduur kon het niet snel genoeg afgelopen zijn. Dat einde zet de kers op de taart. Komt die troela plots nog tevoorschijn.

Veel meer hoeft er over de film niet gezegd worden. De haaien zagen er wel OK denk ik, wel nogal érg agressief, ma soit.

Deze Deep Impact na een lange poos geleden ook nog eens teruggezien. Het is en blijft een zeer matige film. De film kent een lager showgehalte dan zijn grotere broer Armageddon, maar blijft in hetzelfde bedje ziek met inhoudsloze clichés en onrealistische plotlijnen.

Nu, ik wil de film niet helemaal afbreken. De casting vond ik best ok. Morgan Freeman deed het het uitstekend als president en toonde gezag, vastberadenheid en empathie uit. Freeman ontgoochelt zelden ondanks zijn talloze B-films (maar eveneens sterke films). Leoni, Duvall en Wood vielen best mee. Jammer dat James Cromwell (LA Confidential, The Green Mile, ...) te weinig (of nauwelijks) in beeld kwam. Zijn rol vond ik overigens een zeer bizarre en nietszeggende plotline waar het in het begin - zo lijkt het toch - allemaal om draait, maar toch al gauw tot een sisser uitdraait.

Verder vond ik de idee van random selectie vond ik best fascinerend. Net zoals de loterij bepaalt de computer willekeurig wie mag overleven in een grottencomplex en wie niet. Mensen van boven de 50 jaar worden automatisch uitgesloten. 20% van de geredde populatie is bevoorrecht (dokters, wetenschappers, politici wss, leerkrachten, musici, enz ...). Zo'n willekeurig systeem is uiteraard in praktijk niet zo simpel als het lijkt. En dat bleek ook - hetzij erg minimaal - in de film. Jammer dat daar niet meer aandacht op gevestigd werd. Als men dan toch een "serieuzere" prent wou dan de grote broer, dan moest men daar veel meer op ingezet hebben.

De reis naar de komeet vond ik erg chaotisch en zeer snel afgehaspeld. Ik had het eerst niet door dat ze effectief vertrokken waren. Ik dacht dat ze nog in een simulatie zaten ofzo, niet dus. De afgunst of het misprijzen mbt Fish vond ik ook niet geheel geslaagd en eerlijk gezegd niet geheel relevant, interessant of geloofwaardig. Het leek alsof ze elkaar vooraf nog nooit ontmoet hadden tijdens missies, voorbereidingen en simulaties.

Tot slot vond ik de paniek bij de menigte ook vrij bizar. Bij de bekendmaking bleef alles vrij ordelijk. Dit veranderde nadien wel wat, maar werd nauwelijks uitgediept. De nodige dramatiek en heroïek (Lenny en Leo) mag uiteraard niet ontbreken. Als je dan nog ziet dat het brommertje overal tussen kan slalommen en uiteindelijk zijn geliefde vindt, tja ...

De impact zelf was best ok voor zijn tijd denk ik. Het ziet er nog behoorlijk uit, al merk je wel dat het al van eventjes geleden is, maar dat stoorde me hoegenaamd niet. Buiten een aantal grote ergernissen al bij al me wel vermaakt. Een matige 2,5* is dus mijn oordeel.

Interessante film over duiken. Iedereen weet wet als je duikt dat je een aantal regels in acht moet nemen. Duiken is niet zonder gevaar. Niet voor diepzeeduikers, maar ook niet wat vrijduiken betreft. Ik ken niets van de sport of van duiken in het algemeen, dus kan me ook niet ergeren mochten er onzorgvuldigheden in de documentaire zitten.

De documentaire toont ook aan hoe vastberaden mensen kunnen zijn om hun doelen na te streven of records te vestigen. Daar gaat enorm veel wilskracht en doorzettingsvermogen aan vooraf, net als talent en een tikkeltje geluk natuurlijk.

Het lijkt haast onmenselijks om zolang je adem in te kunnen houden, al kan elke sterveling wel trainen om zijn adem in te houden. Dat valt best mee als ik destijds een aflevering van De (Vlaamse) Mol mocht geloven. Visueel natuurlijk ook leuk met al die onderwaterpracht.