Opinions

Dos Estaciones is een serene ingetogen film over een eigenares die een tequilafabriek runt in Mexico. Dit is slow cinema met veel stilistische beelden en lange shots.

Uitstekende acteerprestatie van Teresa Sanchez die de kijker gewoon meezuigt in haar struggle om haar fabriek overeind te houden. De camera zit geregeld dicht op haar vel en haar expressie komt erg naturel over. Haar karakterkop is authentiek en geeft aan dat ze al vele watertjes doorzwommen heeft. Eén van de sterkte beelden van de film was toch wel het minutenlange shot van haar lijdende emotionele gezicht toen ze besefte dat haar fabriek failliet ging gaan. Met enige moeite moest deze onverschrokken vrouw toch uiteindelijk een traantje laten ...

Maria is een stugge vrouw, een geharde vrouw met weinig emoties. Ze laat ook weinig toe ondanks het feit dat ze haar nieuwe werkkracht Rafaela in dienst neemt. De film geeft een mooie blik op het harde leven van een kleine landeigenaar die de kampen heeft met financiële problemen. Dat de eigenaar een vrouw is, kan best gezien worden als een statement van de regisseur in het conservatieve Mexico.

Boeiende film met een interessante inkijk in de regels van de Albanese maffiacultuur rond bloedwraak en andere mindere gewelddadige gebruiken. Mooie natuur- en sfeerbeelden ook, al las ik dat die net echt in Albanië zelf werden opgenomen. In mijn ogen duidelijk de minder van De Zaak Alzheimer van Van Looy.

Koen De Bouw en Jappe Claes deden het erg goed, maar ik loop toch niet helemaal warm voor de film. Camerawerk en montage vond ik niet geheel geslaagd, nogal slordig soms waardoor het niet altijd makkelijk was om visueel te volgen. Dat ligt niet aan de film zelf, maar ik had ook moeilijkheden om alles goed te verstaan omdat geen ondertitels kon selecteren. Zo kon ik me nooit echt inleven in het verhaal. De intriges en het gedwongen samenwerken met Bracke/De Keyser is een typisch filmcliché in vele B-politiefilms waardoor het niveau de middelmaat niet overstijgt.

Cow is een tip die ik hier ergens op MovieMeter heb opgevangen. Ik had er hiervoor echter nog nooit van gehoord. Wel een fijn plot waarbij een koe centraal staat in de setting van de Japanse invasie in China tijdens de Tweede Wereldoorlog. De koe is alvast een verademing en een fijne verschijning. De entree alleen al met die neerstortende muur.

Hier en daar ook best komisch waarbij de eigengereide koe en de wat onbeholpen boer grappige momenten beleven. Het geeft een leuke afwisseling voor de gruwel die rondom hen gebeurt. De openingsscène alleen al is een binnenkomer met dat massagraf. Visueel verder ook prima: het kapotgeschoten dorp zag er troosteloos knap uit en ook het camerawerk mocht gezien worden met onder meer mooie luchtbeelden.

Charmante en onderhoudende film, jammer genoeg niet zo bekend. Fijn hem ontdekt te hebben! Maar voor de top1000-editie voor mij net niet bij mijn selectie ...

Double Indemnity stond al een hele tijd op mijn lijstje. De verwachtingen voor het regiewerk van Billy Wilder waren hoog gespannen na pareltjes als The apartment en Sunset Blvd. Ook de films die ik zag met

Marilyn Monroe waren best vermakelijk. Deze Double Indemnity hangt er wat tussenin. Steengoed, maar niet de meesterwerken van de eerste twee genoemde.

Wilder slaagt erin een uiterst intrigerende en spannende film noot te draaien. Het is knap om de kijker bij de les te kunnen houden wetende dat je perfect weet hoe het afloopt. Aan de hand van een voice-over en een daaropvolgende flashback die het verhaal vertelt, creëert Wilder een extra schwung aan het verhaal. Ook de speling met licht en donkereven een mysterieuze sfeer. Het verhaal is niet bijster origineel, maar Wilder verheft het boven de middelmaat met zijn uitstekende regie.

De acteerprestaties waren top. Ook de dialogen die erg scherpzinnig waren, waren van een hoog niveau. Edward G. Robinson stak er wat bovenuit als de excentrieke Keyes. Het was telkens een genot hem bezig te zien. Maar ook de flamboyante Fred MacMurray moest niet onderdoen. Hij geeft uitstekend gestalte aan de verkopende praatjesmaker. Tot slot was Barbara Stanwyck een ideale femme fatale die letterlijk over lijken gaat.

Dikke 4,0*, 17/20! Erg van genoten!

Vrij abstracte film vond ik die ik niet altijd makkelijk kon volgen. Desalniettemin wel een mooie film met een zekere symboliek met de mooie beelden van de marionetten. De film lijkt fragmentarisch te zijn opgebouwd, maar staan dichter bij elkaar dan gedacht. Alleen ontwarde ik het niet altijd. Ik was eveneens verward dat de uitstekende en ook mooie Irène Jacob twee personages vervulde. Het bracht me soms van de wijs.

Grote pluspunten van de film zijn de cinematografie en de mooie beelden. Veel dialogen zijn er echter niet. Hier en daar ook wat techniciteit met kleurgebruik en vreemde camerahantering (zoals bij die potlootventer).

Sterke film waarbij vooral de hoofrollen van Streeo en Hoffman opvallen. Ik genoot van hun acteerwerk en samenspel. Het thema is intussen genoegzaam bekend, maar blijft begeesteren. Het blijft ook verbazingwekkend dat dergelijke daders gewoon worden weggepromoveerd in plaats van op zijn minst ontslagen. Dat is gewoon het probleem verschuiven.

Interessante filmtitel ook die gelaagd is. Twijfels over het geloof en je superieuren, maar ook de twijfel die Father Flynn uitte in zijn preek over de eenzaamheid van zij die te maken hebben met pijn of verdriet. Zelfs bij de kijker is er twijfel. De film komt erg geloofwaardig over, niet alleen door het sterke acteerwerk en dialogen, maar ook het script staat stevig.

Verder ook die sfeervolle kille setting van de zustergemeenschap die onderwijs verschafte aan de leerlingen. Echt wel creepy en ijzig waarbij discipline en gehoorzaamheid centraal stond.

Niet zozeer mijn ding deze film. Eerder zelfs een tegenvaller. Geen idee of Roberto Benigni er iets mee te maken heeft, maar positief beïnvloed heeft hij de film voor mij alvast niet. De scènes voor en in de gevangenis waren nog de leukste en het meest boeiende. Daarnaast vond ik het niet veel soeps meer. Waar sfeer en balans nog goed zaten in het begin, gaat het langzaam aan over tot kolder. Niet zo mijn ding, zeker niet wanneer het evenwicht zoek raakt. Een gemiste kans voor mij, jammer ...

In het verlengde van zijn laatste short Résumé d'un Divorce (Film, 2023). Ghesquière creëert wederom een surrealistische backside down film waarbij recht krom is en krom recht. Personen met het syndroom van Down staat hier centraal en zij worden beschouwd als de regelmaat in de samenleving. Mensen zonder het syndroom van Down zijn afwijkingen en per definitie abnormaal (om dat lelijke woord te gebruiken).

Het levert wat leuke en grappige beelden op. Spitsvondig ook bij momenten. En ook daar merk je dat minderheden in staat zijn om de wereld te verbazen en hun steentje bij te dragen. Wederom met Nico Storm (als volwassen man), die ik als acteur ten zeerste apprecieer.

Zoals eerder aangegeven wou ik deze Downsizing ook achter de kiezen slaan. Mijn vijfde Payne tot dusver en ook de meest ontgoochelende jammer genoeg. Zoals hier op MM al meermaals beschreven begint het inderdaad allemaal prima. Het concept is werkelijk top. Ook de neveneffecten op de wereld op ecologisch, maar ook op financieel (micro en macro), economisch (minder productie), politiek (stemrecht en andere rechten?) en sociaal vlak worden aangehaald met een aantal leuke items of vondsten. Ook de angst en twijfel voor het onomkeerbare onbekende wordt mooi verwerkt in het verhaal wanneer de vrouw van Damon terugkrabbelt. Ook dan merk je dat rijkdom en een onbezorgd leven niet het enige is wat telt in het leven. Jezelf verkleinen betekent eveneens je hele vorige leven achterlaten: ouders, familie, vrienden ... In dat opzicht gaat het ook wat verder dan het komische luchtige "Honey, I shrunk the kids".
Ook aan het proces van het verkleinen besteedde Payne voldoende aandacht zoals de verwijderen van de protheses en haarbegroeiing (al miste ik wellicht de reden van dit laatste). Paul Giamatti werd eerst gecast voor de rol van Matt Damon vernam ik. Giamatti volledig kaal, toch liever niet denk ik zo ...

Ik verwachtte - nuja, eigenlijk niet na de gelezen recensies - dat Payne zou verder gaan in de neveneffecten van downsizing, maar dat gebeurde dus niet. In de plaats daarvan neemt de film een totaal andere wending en was het voor mij een aftellen tot het einde en dat was nog 75 tot 90 minuten. Nieuwe (vreemde) personages deden hun intrede in Damon's leven en deze plotlijnen spraken me hoegenaamd niet aan. Ze waren ook nietszeggend. Ze irriteerden me zelfs, jammer voor Waltz en die Vietnamese. Ook de trip naar Noorwegen naar die commune sloeg op niets. Giet er nog eens een romantisch clichésausje over en je komt van een kale reis terug. Jammer, want er zat zo veel potentieel in deze film. In principe in zijn geheel nog een 3,0* voor het concept en de uitwerking het eerste uur (dikke 4,0* waard), maar de ontgoocheling is toch te groot.

Ik ben niet zo vertrouwd met de serie Downton Abbey. Ik stapte dus erg blank de film in. Het is een vrij typische royalty kostuumdrama met de nodige protocollaire voorschriften en pracht en praal waar de Britten een heus patent op hebben. Stijlvol en zeer degelijk in elkaar gestoken allemaal.

Niet dat het plot me eindeloos boeide, maar hier en daar was de aandacht toch wat groter. Zo vond ik de scènes met Maggie Smith meer dan vermakelijk, prima zelfs met haar gevatte, eigenwijze en soms satirische opmerkingen. Ook de slotscène tussen haar en haar kleindochter Cora (Elizabeth McGovern) was erg sterk.

Acteerwerk, decor en kostumering tot in de puntjes verzorgd, weinig op aan te merken. Fijne aanvulling op de serie lijkt me.

Hoe kom je erbij om een zombiefilm met nazi’s te maken? Blijkbaar ook al eens gebruikt in de obscure horror pulpfilms van de seventies of eighties, maar bizar is het wel. Hoewel moorddadig is het niet zozeer het bloed (of hersenen) dat hen het meest aanspreekt. Blijkbaar zijn ze op zoek naar de verborgen schat van goudstukken, letterlijk zelfs...

De sneeuwlandschappen zijn fenomenaal, altijd fijn en een toegevoegde waarde. Inhoudelijk stelt het allemaal niet zo veel voor, maar als slasher is het best wel leuk om te volgen. Hier en daar een grappige noot, zoals de boomtak, maar te weinig om komisch geslaagd te zijn.
Ik kon de zombies moeilijk inschatten. Als soldaat zijnde laten ze zich wel erg makkelijk in de luren leggen door wat studentjes. Veel bloed en gore, dus best vermakelijk...

Beter dan het eerste deel en dat is uitzonderlijk. Erg fijn vervolg waarbij ook het humorniveau is opgekrikt. Ook de personages krijgen een update. Zo was de hoofdpersoon best goed en heb ik ook genoten van de museumwachter. Als groep was ook wel het debiele politiekorps met de commissaris op kop, zeer vermakelijk. En dan haal ik die nerds nog niet aan ...

Voor de rest nog steeds een vrij idioot plot, maar dat doet er hier niet toe. Een zombieslasher doet wat hij moet doen: veel bloed, gore en liefst met een snuifje humor af en toe. In dat opzicht zeker geslaagd vervolg.

Een film en dus ook de alter ego personages ervan hebben steeds tot de verbeelding gesproken. Diverse producties werden er van gemaakt. Ook de interesse van de wetenschap, religie en filosofie is steeds groot geweest voor de balans tussen goed en kwaad. Je merkt ook in de context van 1887 - een jaar voor Jack The Ripper toesloeg in datzelfde Londen - dat de moraal en weerstand van Jekylls experimenten groot is.

Toch wel een bewogen versie van 1931 met zijn erotische lading, hoewel dat dat naar de normen van vandaag nogal beperkt is.

Het acteerwerk mag dan wel wat theatraal zijn, er wordt wel goed geacteerd. Hyde ziet er vooral enger uit dan die uit 1941. Nou ja, eng, lelijker in ieder geval. Meer dan degelijke film in ieder geval.

In de DVD-hoes zaten zowel deze versie als die uit 1931. Beide films verschillen niet zo van elkaar. Alles verloopt redelijk synchroon tot zelfs enkele dialogen. Ik heb dan ook geen specifieke voorkeur voor deze of ande andere film.

Hyde en Jekyll hebben onderling niet zo´n ruime metamorfose ondergaan, althans fysisch toch niet. Minder eng en het kwaadaardige schuilt hem nog meer in het psychologische aspect. Wel een prima rol van Tracy. Verder viel Ingrid Bergman op, hoe kan het ook anders met zo´n gracieuze schoonheid.

Best wel van genoten en ik heb geen specifieke voorkeur voor deze of de andere film. Deze komt misschien iets vlakker over, maar blijft onderhoudend.

Steeds een boontje gehad voor deze eerste film van Bond. Doet eigenlijk meer aan als een soort detective waarbij Bond man op man informatie tracht in te winnen over de vermiste (en vermoorde) collega. Verder ook een Bond waar nog aan geslepen moet worden. Zijn contacten met vrouwen neigen naar het arrogante toe.

Ursula Andress eerste verschijning is iconisch en heeft mee deze film naam en faam bezorgd. Het is eigenlijk vanaf het eiland dat de film echt op gang komt. Maar ook de spin is zo'n scène die onvergetelijk blijft, topmoment! Verder ook de gangbare zaken die we in andere films terugzien: zijn naamgeving, het casino, het muziekje ... niet onlogisch dat dit vandaag nog steeds aanslaat.

Wow, onder de indruk van dit pareltje van Stanley Kubrick die op een satirische en humoristische wijze eventjes de draak steekt met de Koude Oorlog en het thema onder de aandacht brengt. Door het creëren van absurde personages, satire en vreemde situaties slaagt Kubrick erin het onderwerp rond nucleaire oorlogsvoering bij de keel te grijpen en de aandacht van de kijker vast te houden. Het doel is onvoorwaardelijk bereikt, meer dan ooit, meer dan op welke andere wijze ook: (bvb in een politieke serieuzere thriller). Het doet me in dat opzicht ook denken aan The great dictator met Charlie Chaplin of misschien niet geheel hetzelfde met La vita è bella.

Wanneer de Amerikaanse generaal Jack D. Ripper (What’s in a name?) de idee oppert om vooruitziend en besluitvaardig te zijn, gaan de militaire poppetjes aan het dansen. De Koude Oorlog wordt meteen gebombardeerd tot een heuse hete nucleaire oorlog. Het levert een aantal boeiende en humoristische situaties en dialogen op. 3x Peter Sellers in één, je moet het maar doen, maar wat een prestatie van die man!

De president, een vleesgeworden marionet van het legerkabinet, staat erbij en keek ernaar wanneer ook andere generaals de idee wel genegen zijn om de Sovjets eindelijk eens op hun plaats te zetten. Het verlies van miljoenen (Amerikaanse) burgers is niet meer dan een fait divers en wordt aanzien als een aanvaardbaar risico. Als blijkt dat de Russen een automatisch totaal self destruction wapen hebben bij een aanval, raak het Pentagon in paniek. Het Pentagon tracht de situatie nog te keren door de bommenwerpers neer te halen, maar eentje ontspringt de dans. Deze absurde situaties en plotwendingen wordt overgoten met een humoristisch satirisch sausje. Het resultaat is een topfilm met dialogen en acteerprestaties van een erg hoog niveau. Hoewel alles een beetje met de haren getrokken is, word je compleet meegezogen in het verhaal.

En dan moet de ronduit fantastische intrede van Dr. Strangelove nog geschieden. Een intrigerend personage dat wellicht in diverse latere films als voorbeeld diende (in één of andere James Bond, Dr. Loveless in de afschuwelijke Wild wild west met Will Smith of Professor X van de X-men reeks). Toevallig kan het niet zijn.
Zijn monoloog is hilarisch, zijn aanspreking tav. de president voor führer is grappig en zijn handelingen (alien-handsyndroom) zijn leuk. Zijn voorstel is tegelijk krankzinnig als geniaal. Ideeën die ook later gekopieerd werden in bepaalde blockbuster-rampenfilms. De verwijzingen in de film naar seks zijn subtiel (en zijn iets uitgesprokener bij Dr. Strangelove zelf). De eindscène is prachtig, en alweer ervoer ik de dualiteit tussen hemels mooi en afgrijselijk: diverse nucleaire paddenstoelen ondersteund door de mooie soundtrack van Vera Lynn. Prachtig slot!
Ook dat muziekje dat een paar keer naar voren kwam bij de bommenwerpers, vond ik erg geslaagd.

Het enige minpuntje is misschien de soms nietszeggende tussenscènes in de bommenwerpers waarbij naast het draaien aan knopjes en doorgeven van cijfertjes niet geheel veel gebeurde.
Interessant is ook om op te merken dat de film (jammer genoeg) erg actueel is en blijft. Het zal misschien allemaal niet zo’n vaart lopen, maar er moet maar één gek zijn die … Het vriespunt van de Koude Oorlog van de jaren 60 en verder is misschien nog niet bereikt, maar de huidige malaise met Noord-Korea en/of Rusland voorspelt niet veel goeds.

De oerklassieker onder de vampierenfilms! Met de legendarische Bela Lugosi in de hoofdrol. Man, wat was die kerel angstaanjagend met die doordringende ogen. Een uiterst geslaagde performance die wellicht 100 jaar terug veel indruk heeft gemaakt. Misschien allemaal niet meer zo doodeng vandaag de dag, maar de film is zeker een bepaalde impact gehad op de verdere ontwikkeling van de vampierenfilms.

Een knappe film waar het vakmanschap van afdruipt. Uiterst sfeervol en met prima dialogen. Het acteerwerk is zoals zo vaak uit die tijd wat theatraal, maar dat heeft zo zijn charmes. Charmant, dat was onze bloedzuigende vriend zeer zeker, én meedogenloos als het moest. Bijzonder sfeervol ook. Hier en daar wel wat nep, haha, die vliegende vleermuizen. Ik vond het best grappig.

Het einde was voor mij eerder een minpunt. Men maakt er zich wel héél snel vanaf. Alsof het budget op was. Stokje erin en gedaan, dat zag ik één minuut ervoor niet aankomen. Nu, eigenlijk wel, want de film had nog maar anderhalve minuut speeltijd ...

Erg stijlvolle verfilming van Bram Stoker’s boek. De aanpak van Coppola os groots met de gedetailleerde aanpak van de kostuums, decor, belichting en personages. Het ziet er best allemaal verzorgd uit. Ook de cast deed het op zich prima, maar dat hoeft niet te verbazen met wat we hier voorgeschoteld krijgen. Al is Reves misschien niet onmiddellijk dé referentie.

Het liefdesepos van graaf Dracula spreekt sowieso tot de verbeelding. Het verhaal is sterk en is een droom om verfilmd te mogen worden. Vooral het eerste deel vond ik echt sterk. Jammer dat we niet nog meer het kat-en-muisspel zagen tussen Dracula en Jonathan. Het kasteel en de weg naar in Transsylvanië was indrukwekkend.

Later viel de film wat in voor me en verloor het wat mijn aandacht. Dit beterde gelukkig terug naar het einde toe. Het visuele maakte veel goed met prima montage of overgangen met fijn camerawerk.

Ik kan niet anders dan de anderen hierboven bij te treden. Het eerste deel is veruit het beste. Sfeer en ontwikkeling van Dracula zijn hier veruit het sterkst. Interessant plotverloop ook met een getekende Jonathan Harker die zijn verhaal doet bij van Helsing in het klooster en terugblikt op zijn verblijf bij Count Dracula. In diverse scènes wordt duidelijk hoe duivels Dracula is en hoe hij steeds meer leven wegneemt van zijn slachtoffer en diens eigenschappen aanneemt. Ook de slotscène met de wolven was vrij bekoorlijk. Fijne steken ook tussen van Helsing en Dracula. Een nipte 4,0* voor dit eerste deel.

De andere twee delen kunnen best als afzonderlijk gezien worden. Het borduurt wel op elkaar verder, maar op zich heb je de andere delen niet nodig om de aparte delen te zien. Deel twee op de boot was hoe ik de film qua niveau in gedachten had. Degelijk, maar niet spectaculair. Soms wat te uitgesponnen en vreemde gedachtegangen van sommige personages in het whodunit verhaal. Al bij al redelijk met een 3,0*.

Het derde deel sloeg op niets en kon ik zelfs moeilijk mijn aandacht houden. Het ging nergens over en was saai. Blij dat het over was. Het deel te veel. Claes Bang begon me zelfs te irriteren en is dus geen Christopher Lee. 1,5*

In totaal dus een strenge, maar dikke 2,5*.

Degelijke actiefilm die pas in het tweede deel echt van de grond komt. In het begin moet je toch wat geduld oefenen voor het plot echt van de grond komt. In de plaats hiervan kan je al kijken naar een goede Mel Gibson en Vince Vaughn. Zahler zet met hen uitstekende karakters neer met de nodige diepgang en goede dialogen.

De vele actie is hard en explodeert naar het einde toe. het bloed wordt alvast niet gemeden. Maar echt wild werd ik er allemaal niet van. Degelijk, dat zeker, maar ik had geen wowgevoel zoals sommigen anderen hier. Bij momenten toch net iets te lang uitgesponnen thriller. Een half uurtje minder had de film deugd gedaan, want niet alles was even relevant.

Een oninteressante professor academicus komt plots in het middelpunt van de belangstelling te staan wanneer hij in ieders droomt verschijnt. Hij wordt ineens bijzonder famous. Leuk, denkt hij, misschien kan hij zo eindelijk werk maken van zijn boek. Maar Paul Matthews verzeilt in een celibrity spiraal waar hij helemaal niet om gevraagd heeft. Meer nog, als persoon kan hij helemaal niet aan. Een grappig en treurig moment toch wanneer een potentiële uitgever enkel is geïnteresseerd omwille van zijn beroemdheid en hij zoals een aap zijn kunstjes moet doen, maar eigenlijk totaal niet bezig is met de persoon Paul zelf.

Wanneer de dromen over Paul uit de hand lopen, krijgt de film een wat maatschappijkritische moraal. Paul wordt overal gecanceld. Ook voor zijn vrouw wordt het moeilijk hiermee om te gaan. Het verwoest zijn leven.

Leuke en goede rol van Cage. Fijn plotverloop ook en mooi om te zien hoe de dromen er bij sommigen eruit zien. Best grappig eigenlijk. De film heeft een soort filosofische ondertoon. Fijne dialogen ook.

Experimentele films zijn niet mijn favoriete genre. Technisch vaak wel de moeite waard om eens mee te pikken. Dat vond ik van deze short ook, maar inhoudelijk even vaak nauwelijks kop noch staart aan te krijgen. De klemtoon ligt aan het zwart wit spektakel met heel veel flitsende beelden. Ook de sound is sterk en erg dominant. Hypnotiserend bijna en erg doordringend alsof je in dezelfde psyche terecht komt als de slapende vrouw.

Best wel een fijne detectivefilm over een seriemoordenaar die het gemunt heeft op vrouwen. Nancy Allen kennen we natuurlijk onder meer van de RoboCop franchise en Caine is een monument in de filmwereld.

Ik vond het plot best fris en ook de montage zorgde ervoor dat het spannend bleef. Hier en daar wat erotische beelden, zeker in het begin.

Je ziet wel dat een vakman aan het werk is door een standaard politie thriller over het gemiddelde te trekken.

Geweldige short waar ik enorm van heb genoten. Ludiek en grappig. De naakte lichamen, het gekibbel, de uitzichtloosheid en de wanhoop. Dat laatste niet alleen omwille van hun gebrek aan oriëntatie, maar ook de wanhoop van elkaar, de ontgoocheling in elkaar.

Vervolgens ook gewoon een leuke animatie. Lelijk geschoten, maar toch spitsvondig genoeg om hier en daar een glimlach te voorschijn te toveren. Een dode vogel met loshangend oog, wapperend schaamhaar ... Tof!

Tot slot ook grote fan van Anemone Valcke met haar sappig Gents accent, maar ook sowieso als actrice in totaliteit.

Sterke actiefilm die me aangenaam verbaasd heeft. Ik begrijp best dat Ryan Gosling een controversiële rol speelt. Voor mij vertolkt hij een steengoede rol als zachte introverte man met erg weinig mimiek. Binnenin daarentegen is hij een koele moordmachine. De geweldscènes zijn vrij expliciet en de hersenen vliegen in het rond. Soms gaat hij zelfs even over het randje (dode in de lift bijvoorbeeld) waarbij Gosling helemaal buiten zinnen is.

Drive is niet wat ik er aanvankelijk dacht, namelijk een blitse achtervolgingsfilm, daarvoor zijn de achtervolgingen te beperkt. Het is eerder een wraakfilm binnen het misdaadmilieu. De cinematografie en sfeerbelichting zit steengoed, dat coole schorpioenjasje is zo eighties, geweldig! Fijne passende muziek ook. Geen wow-verhaal, weinig echt memorabele dingen gezien en ik vrees zelfs dat ik hem na een paar maanden deels vergeten zal zijn. Desalniettemin op het moment zelf best tot de conclusie gekomen dat hij nét het gemiddelde overstijgt. De slinger helt vervolgens net over naar een nipte 4,0*.

Driving miss Daisy is geen slechte film. Een beetje braaf misschien, maar zeker van genoten. De film doet me inderdaad wat denken aan Green Book (2018) of zelfs aan Saving Mr. Banks (2013). Net als in Saving Mr. Banks krijg je te maken met een oude koppige volhardende en directe oudere dame die zich staande wenst te houden in de samenleving. Het fijne is hierbij dat dit gebeurt met een humoristische ondertoon zodat het kille karakter toch de nodige sympathie opwekt. Ook hier dus met miss Daisy dat heel mooi werkt vertolkt door Jessica Tandy die hier op gepaste wijze is voor gelauwerd. Ook Dan Aykroyd deed het meer dan prima, net als Morgan Freeman.

Hier en daar komen de raciale thema's aan bod, vrijwel op een luchtige toon zonder zwaar door te wegen op de film. Dat Martin Luther King er werd bijgehaald, had op zich weinig toegevoegde waarde. Interessant ook om de evolutie te zien in de relatie tussen miss Daisy en Hoke. Bij momenten een zoete afgelijnde film zonder risico's. De immer vriendelijke en betrouwbare Hoke die het nooit op zijn heupen kreeg van de eveneens immer zeurende tot botte miss Daisy. Maar aangenaam om te volgen was het wel.

Mooie locaties en sfeerzetting ook in de tijd. Goede ondersteuning van de sfeer met de muziek van Zimmer. En bovenal sterke acteerprestaties. Vier Oscars lijkt me net iets van het goede teveel, maar wie Green book OK vond, zal zich hier ook wel bij vermaken.

Wederom een sterke film van Deense makelij. Uiteraard krijgen wij hier alleen de topfilms te zien, ze zullen wellicht ook wat bagger maken dat niet tot hier komt, maar toch. Hetgeen hier raakt, is vaak top en daar is ook Trine Dyrholm geen onbepalende factor in. Sowieso één van de topactrices van/uit Europa. Een ijzersterke prestatie alweer die ze neerzet als gerenommeerde advocate in verkrachtingszaken. Haar perfecte en stabiele leventje komt op de helling te staan wanneer Gustav, haar stiefzoon, zijn intrede doet in het huis.

Anne wekt de sympathie op van de kijker omwille van haar vastberadenheid, haar job en haar goed draaiend huishouden waarbij zij als sterke leidende vrouw de spil is. Haast ingenieus complexe rol wordt knap omkleed door May el-Toukhy door de kijker stelselmatig te verwarren met het tegendeel. Wat volgt is een psychologisch machtsspel die ze als geen ander tracht uit te spelen. Dronningen kent een indringende intense sfeer en houdt die de hele film vast.

Toch ook een paar minpuntjes. Ik vond het moment dat de klik maakte tussen Anne en Gustav iets te makkelijk en te overhaast. Ook met het subplot toen haar zus haar betrapte op het feestje werd achteraf niet veel meer gedaan. Voor de rest een puike film met een snijdend en wrang einde. Mooi, dikke 4,0*!

Sterke cast met een absoluut sterke Hardy. Sfeer zat ook erg goed. Het moet niet altijd een overkill zijn van schieten en geweld. Een bepaalde spanning opbouwen en behouden doet al veel. Het verhaal zelf vond ik wat magertjes, wat flou, te weinig overtuigend. Het einde is daar een illustratief voorbeeld van, wat flets en niet passend in deze film.

Film is ok, ergens in de middenmoot. Niet slecht, maar zal ook niet blijven hangen. Een gemiste kans, jammer. Ook Rundskop gaf me exact hetzelfde gevoel. Alles zit goed, maar het verhaal is net dat tikkeltje te mager.

Molly Johnson is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Ze moet wel, want ze staat er alleen voor met haar kinderen daar in de gevaarlijke Outback van Australië. Ze moet de boel draaiende houden en ervoor zorgen dat er geen plunderaars de boel overhoop halen.

Mooie shots van de grauwe gevaarlijke rimboe doorkruisen het beeld en zijn de moeite waard. Molly Johnson heeft het alles behalve getroffen en dat straalt dit historisch drama ook uit. Geen waargebeurd verhaald, wel een verfilmd toneelstuk. Dat is best geslaagd te noemen. De minderwaardige positie van de vrouw komt sterk naar voren en ook het oeroude thema van racisme steekt al gauw de kop op. Misschien beiden toch te zwaar om het gewicht van de film te dragen, hoewel het zeker destijds bittere realiteit was.

Bij momenten iets te weinig schwung of kracht om de film op te waarderen. Degelijk zonder meer.

Wie deze film goed vindt, moet zeker het misschien nog sterkere Der Kommer en Dag (Film, 2016) overwegen. Soortgelijk thema, ook Deens, zelfde setting, maar zich afspelend in een internaat. Wel een pak rauwer dat dit.

Nu niet dat ik deze film zomaar als een 'familiefilm' zou aanzien. Zo luchtig is het allemaal niet. Het maakt wel duidelijk, samen met de andere film die ik aanhaalde, hoe geïnstitutionaliseerd kindermishandeling was in het schoolse jaren 60 in Denemarken en wellicht ook in andere landen in meer of mindere mate. Vandaag kan je je het amper nog voorstellen. Frappant eigenlijk hoe de gemeenschap enerzijds het gedoogt, maar anderzijds ook machteloos staat door de gebeurtenissen. Niet één maal, niet twee maal, maar 25 jaar lang. En dat laatste vind ik vanuit mijn zetel en context anno 2023 erg wrang. Waar was die schoolverpleegster al die andere keren? Om er maar eentje uit te pikken.

Voorts een onderhoudende film. Leuk zo die subplot met Martin Luther King. Fijn om vast te stellen dat die echt wel véél mensen heeft geïnspireerd. Jammer inderdaad van die leerkracht die alsnog capituleerde. Maja, dat zal zo gebeurd zijn, neem ik aan. Alleen had ik meer willen weten waarom precies hij zijn kar keerde.