Opinions

Alles staat en valt een beetje met de premisse of je het experiment in de film aanvaardt of niet om je te laten onderdompelen in de toch wel gekke film van Vinterberg. Hoewel er naast het onderwerp best wel veel andere elementen zijn die de film erg genietbaar maken. Op zich is het niets nieuws dat alcohol een bepaalde geremdheid uitschakelt. De idee was vooral dat het lichaam (en geest) dat nodig zou hebben om optimaal te functioneren. Volgens een aantal grootheden in de 20e eeuw blijkbaar wel. Het is natuurlijk een erg dunne en gevaarlijke grens waarbij het evenwicht erg wankel is. Overdaad loert vaak om de hoek. De valse perceptie van zelfcontrole leidt vaak tot drama's.

Grootste manco voor mij in de film is idee dat het warm water werd uitgevonden en het wel erg eenvoudig wordt ingeleid. Desalniettemin toch een sterke film. Vooral sfeer, montage, tempo en camerawerk zit erg goed, maar ook dat is niet verbazingwekkend met een vakman als Vinterberg achter het stuur. Komt zeker niét in de buurt van zijn andere toppers Festen en zeker niet Jagten. En ook Submarino vond ik subtieler dan deze.

Mads Mikkelsen is opnieuw de ster hier. Knap en mooi afsluitend einde die het allemaal wat samenvat. Drank wordt nu eenmaal geassocieerd met plezier maken en total loss gaan. Ook de drie andere kompanen deden het prima waarvan Thomas Bo Larsen de bekendste is, al hebben Ranthe en Millang ook al hun strepen verdiend, niet toevallig ook bij Vinterberg die graag teruggrijpt naar dezelfde acteurs.

Ik zag toch al redelijk wat Deense films en dit moet toch wel één van de minste zijn die ik zal zag. Hoewel een uiterst boeiend uitgangspunt was ik toch vrij ontgoocheld achteraf. In welke mate kan een mens verantwoordelijk gesteld worden door zijn daden ten gevolge van een ziekte, aandoening of disfunctioneren van één of ander hormoon? En leidt dit automatisch tot de uitschakeling van de vrije wil gezien we in zijn geheel biologisch geprogrammeerd zijn? Zo ver wil ik het niet leiden, maar het is best een interessante discussie waard waarbij enige nuancering wel op zijn plaats is.

En toch slaat de film amper aan. Dat komt onder meer door de fletse en knullige aanpak van Fog. Aanvankelijk dacht ik nog dat de montage prima zat en in het begin was dit stuwend waarbij verschillende flashbacks door elkaar werden gebruikt. Ik had de idee naar een intelligente film te kijken waarbij geregeld van tijdsmomenten werd gewisseld. Als kijker had je steeds notie in welke fase je terecht kwam.

Naar verloop van tijd stoorde ik me aan de vele flashbacks die je op den duur uit de film haalde. Ook de zijplots met andere patiënten en de situatie van de advocaat van het koppel haalde je weg van de aandacht van de film. De flashbacks die er dan wel toe deden, waren te beperkt uitgewerkt. Daarnaast verliest Fog zich in oeverloos wetenschappelijk en medisch geleuter over de hersenen. Ook daar was er te weinig balans.

Tot slot vond ik sommige verklaringen in de rechtbank te flets om overtuigend over te komen. Ook het einde was met die twist bizar. Gelukkig waren Dyrholm en Lie Kaas op niveau.

Rififi stond al een hele tijd op mijn lijstje. Prima film noir die ik in het Frans zonder ondertitels zag. Niet geheel alles is betreft dialogen tot me doorgedrongen, maar ik kon er toch net mee weg. Film die wel wat wegheeft van die andere klassieker zo'n 15 jaar later, Le Cercle Rouge (Film, 1970) waarbij ook die roof o zo bloedstollend mooi en tergend traag in beeld werd gebracht. Ook de idee om geen dialoog of muziek eronder te zetten, maakt deze scène extra krachtig. Een kwart van de film werd hieraan besteed, geen minuut te veel als je het mij vraagt.

Veel minder eer moet gehaald worden uit de franchise van Ocean's eleven in die zin dat ieder bevriend gangster zijn eigen specialiteit heeft. Maar ook The Italian job bvb kan je hier best aan linken, maar dan spreken we toch van een ander niveau.

Opmerkelijk ook hoe accuraat en authentiek die topscène wel niet is in die zin dat deze blijkbaar werd gebruikt door echte dieven. Prima film, uitstekend acteerwerk en montage. Een heist met een echte suspense op een hoog niveau. Een voorbeeld!

Kostuumdrama's liggen me in principe wat minder en zo heeft Keira Knightley er wel een paar op haar palmares staan. Deze film vond ik dan toch één van de betere kostuumfilms die ik al zag. Daarom wederom niet spectaculair, maar er was wel een duidelijk plot naar werd toegewerkt en ik vond die spanning tussen hertog en hertogin best intrigerend.

Dat komt ook door het prima spel van Fiennes in de eerste plaats en eveneens Knightley. Wederom niet wereldschokkend, maar zeker wel goed. Van Rampling ben ik véél minder fan - ik kan haar zelfs niet echt hebben -maar hier speelt ze in haar minieme rol de ideale afstandelijke bitch mother.

Verder een verzorgde film waarbij decor en kostumering steeds op punt staan. Het blijft toch een vreemde wereld als je naar de pruikentijd kijkt. Het lijkt eerder een toneelopvoering dan real life.

Wat een debuut (langspeel)film van Spielberg! Je merkt duidelijk al enkele elementen die in zijn latere films zouden terugkomen. Het dreigende sfeertje dito soundtrack die je bijvoorbeeld bij zijn kaskraker Jaws ook al te horen kreeg. En ook de onderhuidse spanning die hij perfect weet vast te houden.

Ik moest ook geregeld denken aan de horrorklassieker Christine (Film, 1983) van Carpenter. Niet dat de truck eigen allures kreeg. Bij momenten was het duidelijk dat er iemand de truck bestuurde, maar op tal van andere momenten had ik de idee dat de truck zelfstandig reed. Alleen al dit idee maakte de film spannend en griezelig.

Sowieso geen eenvoudige taak voor een startend regisseur om een al bij al monotone film te draaien van een rondrijdende chauffeur. Prima acteerwerk werk. De angst en paniek van Dennis Weaver leek me vrij authentiek. Prima decor ook met de woestijn. Er is geen ontsnappen of hulp mogelijk... Prima speelduur ook, veel langer hoefde het zeker niet te duren.

Het magere MM-gemiddelde deed me even gereserveerd naar deze thriller van Belgische bodem kijken, maar dat veranderde al vrij snel. Een film met Veerle Baetens is vaak in orde en ook hier geeft ze het personage van Alice gestalte als een vastberaden moeder die troost en empathie tracht te bieden aan haar beste vriendin die onlangs haar kind verloor.

Deze soort films valt of staat met een degelijke spanningsboog en deze was zeker aanwezig. De paranoia werd misschien iets te makkelijk gecreëerd, maar sloeg wel aan en werd subtiel verweven in het plot. De uitstekende acteerprestaties van sowieso de dames zijn hier niet vreemd aan. Niet alles lijkt even logisch, zo vond ik het subplot van de oma wat magertjes en vergezocht. Uiteindelijk is het ook vrij abnormaal dat er zoveel dodelijke ongelukken zijn op zo'n kort tijdbestek rond 1 personage.

Desalniettemin een uitstekende thriller met een bevredigend einde. Men kon het ook clichématig aangepakt hebben en even zag het ernaar uit dat Veerle Baetens nog ging ontwaken. Niet dus en dat is verademend. Misschien een bad ending, maar ook in real life is het ook niet altijd de stier die het onderspit delft in de arena. Mooi!

Een degelijke, maar geen geweldige film van Scott. We tekenen ergens begin de jaren 1800, ten tijde van Napoleon net na de Franse Revolutie. Scott maakt geregeld enkele sprongen voorwaarts in de tijd. Maar wat steeds hetzelfde blijft zijn twee onverbeterlijke kemphanen die met elkaar de degens kruisen.

Waarom is hen allang niet meer duidelijk en ook voor mij was het vaag. Iets met eergevoel en trots. Daarvoor wou men nog wel sterven in die tijd.

Mooi in beeld gebracht, dat zeker en ook de omgeving is knap, maar verder stelt het allemaal niet zo heel veel voor. Fijn om eens gezien te hebben, maar erg warm werd ik er ook niet van.

Ik ben iets milder dan bovenstaande reactie, maar ik begrijp ze wel. De trailer was geweldig en deed me reikhalzend uitkijken naar deze luchtige Britse film. Ik miste deze in de bioscoop en ervoer dat de release toch wel wat op zich liet wachten.

Jim Broadbent doet het geweldig. Al bij al een aimabel personage met vooral het hart op de juiste plaats, maar tegelijk een vervelende luis in de pels met al zijn principes. Zoals steeds werkt die typische Britse sfeer en humor erg aanstekelijk. Al konden die achtergronden van arbeiderswijken en rokende schoorstenen van de fabrieken misschien visueel-technisch wat beter, maar dat was uiteindelijk ook niet echt van belang voor de film.

Vooral de scènes in de rechtbank waren geweldig, net als de kibbelende dialogen met zijn vrouw Dorothy (Helen Mirren). De andere scènes vond ik niet geweldig en eerder opvulsel. Maar ik stoorde er me weinig aan. Voorts onderhoudend en een prima wegkijker.

Films uit deze contreien gaan vaak over de grote sekseverschillen tussen mannen en vrouwen. Dit is hier niet anders. Het is ook de reden waarom ik graag naar dergelijke films kijk waardoor mijn culturele kijk wat verbreed wordt.

Dukhtar is een kleine fijne arthouse die te bewonderen is op Netflix. Thema is het gedwongen uithuwelijken van kinderen, vaak als paspunt. Deze geïnstitutionaliseerde vorm van pedofilie is uiterst verwerpelijk en kluisterde me geboeid aan het scherm. De film is eveneens deels een road movie doordat moeder en dochter op de vlucht slaan.

De mooie beelden van het woeste landschap zijn een meerwaarde en ook de acteerprestaties en de setting zijn prima in orde. De kitscherige bus waarin ze vluchten is best grappig. Het plot bevat voldoende tempo en ik kan me alvast inleven in de (sympathieke) personages. Beklemmend en intens. Geslaagde film. Alvast aanbevelingswaardig voor de liefhebber! Verdiende 4,0*!

Eigenlijk wel een klassieker in het genre. Het is al een hele poos geleden dat ik hem nog zag, maar hij blijft puur vermakelijk. Bridges en Carrey zijn erg goed op elkaar ingespeeld en spelen een geloofwaardige rol als twee sukkels met het hart op de juiste plaats. Fijn ook dat niet de één of de andere de bovenhand haalt op de andere. Beide acteurs doen het gewoon prima.

De meeste grappen en situaties zijn geslaagd. Ze zijn dit lang niet allemaal - op het flauwe toe - maar dat stoort zeker niet. Bij momenten ook hilarisch en spitsvondig. De Samsonite bijvoorbeeld vond ik bijvoorbeeld top. En hun busje blijft legendarisch!

Simpele, maar effectieve film waarvoor hij bedoeld is: je te vermaken en je goed te amuseren zonder veel poespas.

Een heel stuk minder dan de cultfilm uit 1994. Men slaat de bal helemaal mis in dit tweede deel. Een stuk platvloerser en sowieso heel wat minder grappig dan het origineel. Ik had zelfs de indruk dat personen echt beledigd werden zoals de zoektocht naar die ex-vriendin. Had haast het gevoel van plaatsvervangende schaamte.

Ook de andere grappen overstijgen de onderbroekenlol niet meer. Vond Lloyd en Harry eigenlijk geen sympathieke knullen meer. Soms echt vervelend en echt grof /onbeleefd. En daarmee staat of valt de film toch een beetje. Niet meer mijn type humor dan ...

Ook het plot is weinig bijzonder en komt helemaal uit het niets. Een dochter ineens, komaan? Typisch voor een vervolg als draakfilm.

Een oerklassieker van Disney die in de top 1000 en bij uitbreiding in de top 1527 staat van MovieMeter. Onder dat mom eens herbekeken. Dumbo is nooit mijn favoriete Disney geweest. De climax of hét gegeven waar iedereen zit op te wachten - en de (huidige) kinderen in het bijzonder is de vliegende olifant. Alleen komt dat pas naar voren helemaal op het einde en slechts voor een paar minuten. Geduld is een mooie deugd ...

Het einde lijkt ook afgeraffeld. Er worden precies enkele stappen overgeslagen. Als je de erg lange roze olifanten show in beschouwing neet, lijkt de productie wat onevenwichtig. Nochtans prima opbouw en een aantal mooie scènes zoals de podiumopbouw en de openingsscène met de ooievaars.

Een film ook over pesten en uitsluiting welk vandaag ook nog steeds van belang is. Prima animatiefilm eigenlijk uit 1941, maar voor de huidige generatie kinderen toch aanpassen met wat ze gewoon zijn. Niet onlogisch natuurlijk.

Dumbo is een fijne verfilming van Disney’s klassieker geworden, maar ook niet meer dan dat. Blij dat ik hem gezien heb in de zalen, maar er echt wakker van liggen zal ik niet (lang) doen. Met een Burton achter het stuur weet je dat je qua sfeer en decor goed zit. Nu niet dat een andere regisseur dít niet kon, maar het was wel allemaal aardig. De introductie van het circus met de trein was geslaagd en ook het latere Dreamland had de nodige magie en sfeerschepping. Maar een typische Burton was het niet waarbij steeds een vleugje magie of absurd (duister) kantje aanwezig is in zijn films.

Er waren weinig personages die me echt aanspraken. DeVito stak er nog een beetje bovenuit, maar die twee kinderen en Farrell deden me heel weinig. Ook Bij Eva Green en Keeaton was het net niet. Het steeds herhalende gejammer dat ze hun moeder misten, verveelde me op den duur wel. Niet dat ik het niet erg vond, maar niet steeds voor deze film. Gelukkig maakt de schattige Dumbo veel goed. Fijne scènes wanneer hij rondvliegt.

Dumbo is een onderhoudende film die geen hoge toppen scheert, maar rustig verder dendert op de trein van middelmaat en zekerheid. Leuk om gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat. Voldoende dus met 3,0*.

Een Lynch behoort in principe wel tot mijn betere gamma, maar aan deze Dune heb ik veel minder plezier gehad. Dune is een film geworden met weinig opening en toegankelijkheid. Ik voelde me al snel verloren in jet plot dat zich niet eenvoudig laat omschrijven. Het gaat al wat verder dan louter de strijd tussen Goed en Kwaad. Ook religie en politieke intriges passeren de revue. Op zich hoeft dat geen probleem te geven, maar het sloeg niet aan.

De voice-over doet het tempo en de flair van de film geen goed. Het plot is een potpourri van personages, locaties en ideeën. Het komt ook allemaal niet vlot over, houterig zelfs. Decor en kostuums kunnen niet alles verdoezelen, ook de muziek niet.

Wellicht met iets te veel verwachtingen naar de zaal getrokken. Ik vond er eigenlijk niet zo veel aan. Zeker de eerste 75 minuten op mijn honger blijven zitten omdat het verhaal maar niet op gang kwam. Anders dan bij The green knight kwam ik hier maar niet in de film.

Technisch wel een erg sterke film. Cinematografisch weinig op aan te merken. Geluid, beeld, montage en CGI toch wel verbluffend. Al begon ik me op de duur wel te ergeren aan die vreselijke klaagliederen. Dune is eigenlijk een film die nog moet losbarsten, wellicht in deel II. Er is veel te veel aandacht besteed aan de introductie van de verschillende personages en volkeren.

Bij momenten ook slordig in de plotontwikkeling. Zo had ik de belangrijkste gebeurtenis in de film, namelijk het verraad van die vertrouweling beter uitgewerkt willen zien. Nu was het erg vaag met de gevangenschap van zijn vrouw, maar geen verklaring van hoe, wat, waar …

Eentje die je best wel in de zalen moet zien om het visuele maximaal tot uiting te laten komen, anders is er net te weinig aan. Erg nipte, magere en ontgoochelde voldoende…

Moeilijk voor mij. Ik was al geen fan van de eerste film en liet dit tweede deel bewust achterwege in de bioscoop. Mijn mening is nog steeds onveranderd. Ik blijf het ontzettend langdradig vinden. Los van het feit dat dit tussenstuk wellicht moet lijden naar een apotheose in de slotfilm.

Geen idee waar de film heen wilt. Weinig of geen momenten gekend, ook niet in het eerste deel, waar ik in de flow zat. Ik werd dus zelden geïntrigeerd door de film. Maar dat is een gevoel dat ik niet kan aanpassen.

Maar ik was wél onder de indruk van de visuele ervaringen. Zeer knap hoe Villeneuve je meeneemt naar die woestijnwereld. Ook qua sound haalt hij hoge scores. Technisch dus zeker erg sterk, inhoudelijk bleef ik dan weer iets te veel op mijn honger zitten.

Ook bij mij lagen de verwachtingen erg hoog bij deze Nolan. Laat ons wezen dat dit alles behalve een klassieke oorlogsfilms is. Alles wat een doorsnee oorlogsfilm bevat, vind je hier niet of nauwelijks terug. Vergelijkingen gaan dus ook niet op. Na het bekijken van deze film begrijp ik steeds meer waarom Nolan zijn film met het label "thriller" opkleeft.

De allersterkste punten zijn de schitterende visuele aspecten, erg knappe montage en zeer fraaie muziek/geluid. Vooral the sound geeft een echte dimensie aan de film en versterkt elk aspect dat Nolan voor ogen had met deze film. Nolan is in zijn opzet geslaagd wanneer hij de sfeer, de suspense, de emoties en vertwijfeling van de soldaten wenste over te brengen op het scherm. Als je dit combineert met veel actie, overdreven heroïek en zélfs uitgesponnen dialogen (want dan boet je in aan het geluid), dan ben ik er van overtuigd dat het eindresultaat minder geslaagd zou zijn. Het viel me trouwens op dat er geen druppeltje bloed aan te pas kwam (of het moet George geweest zijn).

Nolan speelt duidelijk op de emoties, zoals ik al zei extra aangedreven door de dreigende muziek maar eveneens door de ijzingwekkende stiltes. Het is een grauwe, desolate en niet-romantisch voorstelling van de oorlog, een oorlog van op dat moment van de verliezers, van de geslagen honden. De oorlog is nog geen jaar ver op dat moment ...

Angst, vertwijfeling, hoop en wanhoop: het zijn allemaal emoties die van het scherm spatten (getuige het mooie shot waar iedereen naar beneden kijkt en er eentje naar boven piept). Geen kameraadschap en een groepsgevoel te bespeuren bij deze depressieve meute soldaten. Het is ieder voor zich: survival of the fittest, en als het kan 'British first'! Op het einde van de film komt daar nog de emotie "schaamte" bij, schaamte en angst voor de reacties van het Britse volk. Mooi!

Jammer dat de aandacht louter naar de Britten gaat. Amper of geen Fransen (of Belgen) te bespeuren, laat staan dat er aandacht werd besteed aan de hevige strijd van de Fransen/Britten om de oprukkende Duitsers tegen te houden ter behoud van de verdedigingslijn aan de evacuatiezone. De spanning, druk en sfeer werd onderhuids weergeven, moest je letterlijk aflezen op de gezichten van de soldaten. Het was een gevoel, een interpretatie. Vandaar waarschijnlijk geen opdringerige Duitsers vanuit het binnenland (een vliegertje buiten beschouwing gelaten) ... Nogmaals: als dit het opzet was van Nolan: sterk!

Verder bespeurde ik hoegenaamd geen 300.000 soldaten op het strand. De dogfights waren knap weergegeven al liepen ze steeds (letterlijk) op een sisser af. Nogal braafjes en safe ...

Een andere vaststelling vind ik de eenzijdigheid van de film: een zinkend schip, een strandscène of een dogfight kwamen in herhaling op je af. Geef me een scene van 10 seconden en ik kan ze waarschijnlijk niet plaatsen binnen die 106 minuten. Op dat vlak zit er weinig lijn in de film. De film is niet geheel chronologisch, maar biedt een extra meerwaarde en brengt iets meer schwung. Zoals ik al zei was de muziek geweldig, maar aan de andere kant ook storend (zeer scherp, te lang, te luid), vooral op momenten waarop het niet nodig was.

Mooie filmervaring, zeker in de bioscoop. Thuis heb je toch onmiddellijk een ander effect. 4,0* lijkt me voldoende.

Prima film van van Christian Mungiu die een rauw intens portret schets van het leven binnen een geloofsgemeenschap dat met de grenzen flirt van een sekte. In de geest van hun geloof zou je nog kunnen denken dat ze het "goed" voorhebben, maar hun wereldvreemdheid en enge denken is zo beklemmend dat ze de persoon zelf uit het oog verliezen met hun dwaze reguleringen.

Een film die me ook niet altijd wist te pakken al waren er wel uitstekende periodes of scènes die wel blijven plakken. Zeer vrolijk wordt je er allemaal niet van. Het is een film die de nodige tijd neemt om de gebeurtenissen te laten geschieden. Mooi gelaagd en uitstekend acteerwerk. Prima sfeerschepping ook van een afgelegen kil gebedsoord met een ultra-orthodoxe pater familias en wat kloosternonnen.

Ik kijk wel uit naar R.M.N., Mungiu's volgende prent. Als die ook rond het niveau van "4 Luni, 3 Săptămîni Şi 2 Zile" zit, dan komt het wel goed.

Rauwe, grijze groezelige film over een appartementsblok dat op instorten staat in een kleine Russische stad. De troosteloosheid en uitzichtloosheid druipt er vanaf. Verpaupering en armoede staat in schril contrast met de machtshebbers die baden in luxe en leven als zwijnen. Rijkdom die vaak gebaseerd is op corruptie en geldontduiking op kap van de samenleving.

Een film met een aantal sterke scènes. De openingsscène bvb hakt er al meteen letterlijk op in en zet de toon verder. Idealist Dima tracht zich een uitweg te banen doorheen deze kansloze toekomst door te studeren en zich met zijn kennis doorheen de corruptie te leiden.

Interessant wordt het wanneer de realiteit doordringt tot de machtshebbers en ze zich voor een dilemma bevinden. Het is maar zeer de vraag of de bezorgdheid écht om de bewoners ging of dat de angst regeerde dat hun corruptie boven water ging komen. Het feit dat er geen snelle oplossing klaarstond hielp niet echt. Typerend voorbeeld was het laatste gesprek over de bewoners met de conclusie wie dit uitschot zou missen…

Sterke film, niet alleen inhoudelijk, maar ook technisch. Sterke acteerprestaties, prima soundtrack, sterke regie en cinematografie. Knap!

Ben eerlijk gezegd blij verrast met deze laatste film van Oriol Paulo. Contratiempo was eveneens een schot in de roos en naar El cuerpo kijk ik vervolgens ook uit. Films over tijdrijzen of butterfly effects zijn steeds een zekere mindf*ck waarbij je je aandacht moet houden. Toch vond ik deze film niet bijzonder complex door de prima opbouw die Paulo hanteert. Ik bekeek hem sowieso in de originele Spaanse versie, stoorde me hoegenaamd niet. De wijze waarop het butterfly effect wordt gehanteerd door sterk denken aan Back to the future, alleen is het hier wat serieuzer. Wie Frequency behoorlijk vond, komt ook hier aan zijn trekken.

De film bestaat eigenlijk uit twee grote plots die met elkaar verweven zijn. Enerzijds heb je een mysterieuze gecoverde moord en anderzijds heb je het leven van Vera dat overkop wordt gezet doordat ze een kleine aanpassing doorvoerde in het verleden. Dit brengt haar leven in een totaal ander perspectief.

Het wordt eventjes nadenken wanneer Nico en Vera elkaar ontmoeten en de ware toedracht van hun band onthullen. Ook het dilemma op het einde zat goed in elkaar wanneer Vera voor de keuze wordt gesteld welk leven ze wou leiden. De zelfmoordactie zelf kon ik echter niet plaatsen.

Ik heb dus deze docu als amuse meegepikt in de bioscoop als combi met "Wil", de Vaamse WOII-film. De interesse was erg lauw. En het zegt ook al iets dat ze deze docu moeten promoten door hem gratis aan te bieden als voorprogramma van the main act. Vervelend wordt het dan wanneer ze deuren het laatste kwartier openzetten en het publiek voor de volgende film dan binnen sijpelt.

De docu zelf vond ik wel interessant, maar ook nogal eenzijdig. Er is veel aandacht voor activist Roger Cox, de Nederlander die het als eerste aandurfde de Nederlandse staat ter verantwoording te roepen voor de te hoge emissiegassen. Later doet hij dit nog eens over tegen Shell, nota bene het bedrijf van zijn schoonouders, althans de Nederlandse tak ervan. Wat volgt is een katalysator in andere landen wanneer blijkt dat de Nederlandse rechtbank de Nederlandse staat (mede)verantwoordelijk acht.

Allemaal goed en wel, maar Shell had ook wel een punt door te verklaren dat zij gewoon produceren wat de klant vraagt. Daar werd niet verder op ingegaan. Ook de gewone consument is verantwoordelijk en dient zich aan te passen. In welke mate dit alles globaal impact heeft, blijf ik eveneens wrang vinden. Groene energie moét, maar als landen als China, India of Brazilië (om er wat te noemen) dat naast zich neerleggen, dan vraag ik me af of we/ze niet te optimistisch zijn (wat niet wil zeggen dat we niets moeten doen).

Mijn eerste Roy Andersson en ik heb begrepen dat deze film het einde was een drieluik. Ik hou op zich wel van controversiële of absurde films. Deze valt wel binnen het plaatje, maar ik werd er jammer genoeg niet wild van. A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence is een film opgebouwd uit sketches, de één al wat meer geslaagd dan de andere.

De drie openingsscènes vond ik sterk waarbij de dood centraal stond. Best grappig, absurd en treurig tegelijkertijd. Het zijn deze tegenstellingen die ik in zijn geheel net te weinig ervoer. Ook de scènes met het droge saaie duo die deur tot deur fopartikelen verkochten was best goed. Ook hier konden de contrasten niet groter zijn. Van de term "enthousiasme" hebben ze wellicht een broertje dood en ook de artikelen zelf zijn geweldig niet-grappig dat het zelfs grappig (of zielig) wordt.

Zeer statisch filmgebruik, gedraaid met minimale sobere middelen. Het is een soort observatie voor de kijker naar een hoop neergeslagen mensen. Weinig tot geen verhaal of diepgang en dat miste ik wel wat. Geen film die ik nog veel zal herzien, denk ik. Daarvoor miste het wat vaart en een goed plot.

Een documentary found footage horror in Antwerpen. Me volstrekt onbekend. Ik vraag me ook steeds af wat het doel is om dergelijke films te maken zonder release en waarbij amper een handvol mensen de film zien of zullen gezien hebben.

Badjie vind ik steeds een frisse verschijning op televisie, maar haar acteerwerk hier is belabberd, tenzij ze het onzekere studentje moest spelen, dat kan ook. Een film die op zich weinig voorstelt over een schoolopdracht naar de duistere geschiedenis van Antwerpen begin 17e eeuw.

Het plot is maar loom waarbij het verleden en heden elkaar zouden raken. Naar het einde toe een Bokrijk gevoel, voor de Nederlanders onder ons, dat is een openluchtmuseum in Belgisch Limburg over oude ambachten en het leven van de plattelandsmens in de voorbije 200 jaar, in de zomer dan ook vaak met echte figuranten en dieren.

Een short docu van Kieslowski waarbij een camera alles monotoon observeert en registreert. Het is een komen en gaan van mensen. De docu toont wat er allemaal kan gebeuren in een treinstation en vooral wanneer het niet loopt zoals gewenst. De docu is afstandelijk en is weinig filmisch hoogstaand.

Vrij zwaarmoedige film over het leven van enkele vrouwen na de Tweede Wereldoorlog te Leningrad, het huidige Sint-Petersburg. Echt vrolijk word je er niet van. De hoofdpersonages hebben wellicht één en ander meegemaakt en dat straalt ook af op hun gezichten. De opvallende kleurlingen groen en rood vallen des te meer op in de voor de rest treurige deprimerende film. Het is ook niet dat de felgekleurde gewaden enige opgewektheid of optimisme uitstralen naar de dames, integendeel zelfs. Ik kon me vervolgens ook minder goed dan anders inleven in de personages.

Een film die me dus onvoldoende kon raken en dat heb je toch net nodig om dergelijke films maximaal tot hun recht te laten komen. Lag het aan de film zelf of aan mijn stemming, ik weet het niet goed. Misschien omdat ik er ook iets te weinig verhaal kon uit puren, wie weet? Zeker een herkijkbeurt waard, nu toch nog even laten bezinken.

Bevreemdende film. Een film die ook letterlijk is opgedeeld in drie hoofdstukken, waarbij de intrede van de broer enigszins overbodig was. Hoewel zijn rol wel te begrijpen valt al was het maar om het koppel een spiegel voor te houden. Maar niet dat dit veel hielp voor het kinderloze koppel dat wellicht al enkele miskramen achter de rug had.

Verklarend is de film allerminst. Je dient het allemaal te ondergaan en gewoon te aanvaarden. Wanneer de duisternis valt over het ruige woeste Ijslandse landschap, komt de mystiek naar boven. Onheilspellend bijna hoe sommige scènes voeding geven aan het paranormale. Knap gedaan. In overeenstemming met het afgelegen boerderijtje en de uitgestrekte natuur van Ijsland is dit een film die niet moet hebben van woorden, maar eerder van beelden.

De dreiging kwam vooral in het begin sterker naar voren. Later ebde dit toch wel wat weg en lag de focus meer bij de ontwikkeling van het kind. Het einde was wel plots en het creatuur kwam even snel dat het verdween. Wel nogal raar dat zijn actie werd beslecht met een jachtgeweer (?)

Geen echte horror alvast, beetje mysterie, maar dan ook niet te veel. Een zuivere trage filmhuis met een beetje mystiek. Niet voor iedereen weggelegd alvast.