Opinions

Prima film over het genuanceerde beeld dat een oorlog en het wraken van een dood familielid niet zomaar een Hollywoodverhaal is in het echte leven. Deze film geeft hier toch een mooie inkijk op en volgt de zachtaardige Atim naar zijn zoektocht naar de moordenaar van zijn vader.

Dialogen staan hier niet centraal, maar het personage Atim komt wel erg sterk naar voren met zijn gedachten en gevoelens. Met zijn twijfels ook met een opdracht die hem werd opgedrongen door zijn grootvader.

Een oorlog stopt ook niet wanneer de wapens worden neergelegd. Veel misdaden blijven onbestraft omdat men het bloedvergieten moe is of omdat men niet het justitieel apparaat heeft om misdadigers te vatten en te bestraffen. Het zijn dan vaak de nabestaanden die de wonden moeten likken, hoe moeilijk dat ook is ...

Opnieuw een sterke film van Farhadi die de kunst heeft om een goed verhaal te vertellen zonder veel poeha, maar wel met de nodige karakterschetsen en introductie van de personages op een luchtige speelse manier. Geen politiek gezwets, wel een mooie inkijk in enkele culturele waarden uit de moslimcultuur.

De film is in te delen in twee delen. Het eerste deel is harmonieus en vriendschappelijk. De vriendengroep heeft veel plezier en gaat een fijn weekend tegemoet. Het tweede deel dat start met de verdwijning van Elly is grimmiger en al snel worden beschuldigende blikken geuit naar Sepideh. Niet dat het erg uit de hand loopt, maar de omstandigheden zijn ongemakkelijk. Wanneer ook nog de verloofde of vermeende broer opduikt, is de spanning helemaal te snijden.

Mooi geschoten film die wellicht ook een breder publiek kan aanspreken. Goede personages, goede cinematografie, rustig, maar boeiend verhaal. Mooi!

Nobody knows is mijn tweede Kooreda na Like father, like sun. Wederom een sterke staaltje sterke en boeiende cinema met de nodige dramatiek. Ook deze Nobody knows hakt keihard op je gevoel in. Nobody knows vertelt het waargebeurd verhaal van een alleenstaande moeder die haar vier kinderen aan hun lot overlaat om zelf het nieuwe geluk te vinden. Een waargebeurd verhaal dus uit 1988. Hoewel deze film niet overeenstemt met de werkelijke gebeurtenissen uit 1988 die eigenlijk nog een pak erger zijn, verwerkt Koreeda zijn eigen insteek.

Door terug te keren naar de essentie en zich niet te focussen op geweld brengt Koreeda een erg pure film waar het gedrag en emoties van de kinderen maximaal worden tentoongesteld. De hechte band van het gezin is het centrale thema van de film. Hoe schrijnend moet het niet zijn om als 12-jarige voor je broers en zussen te moeten zorgen zonder ouderlijk gezag? Al bij al vond ik dat de kinderen het er nog relatief goed vanaf brachten. In het begin althans… De film kent een trage, maar diepgaande opbouw. Eerst blijft de moeder een hele dag weg, later worden het dagen of weken totdat de belofte om terug te komen niet meer vervuld raakt (rond Kerstmis). De twee oudsten van het gezin beseffen vrij snel dat hun moeder geen zier om hen geeft en zitten dan ook gewrongen met hun emoties als ze nog eens opduikt.

De scène in het hamburgerrestaurant was dan ook zeer confronterend en pittig. De zoon die zijn moeder de les spelt, maar uiteindelijk moet terugkrabbelen uit respect voor zijn moeder, verminderd zelfvertrouwen en zijn machteloosheid. Ook het contact met zijn vader was hard. Bizar ook om te moeten vaststellen dat het contact van de moeder met haar kinderen best intens en zorgzaam was. School mocht dan wel niet zo belangrijk zijn en ook al werden de kinderen omgekocht met cadeautjes, er was toch enige liefde te bespeuren. Los van de daden van de moeder is het geen prototype van een moeder dat we ons zouden voorstellen met dergelijke daden. Het was een lieve mama en dat maakt het net zo gruwelijk en confronterend. Het kan werkelijk iedereen zijn uit je buurt. Je hebt geen flauw idee wat er zich achter die mooie gevel met dat proper onderhouden tuintje gebeurt …

Ondanks alle financiële ellende, ook na het afsluiten van de nutsvoorzieningen probeert het gezin zich te behelpen en wenst de jongeman steeds het goede te doen. Vreemd wel dat er geen enkele instantie was die iets opgemerkt heeft. We spreken dan wel van de jaren 80, maar toch. De film bevat een aantal zeer sterke scènes: Kinderen die opgesloten in een valies verhuizen, de dood van het ene zusje en vooral erg hallucinant: de manier waarop het meisje wordt begraven.

Het einde is dan ook erg confronterend: wegwandelend van de camera, hand in hand met die mooie muziek op de achtergrond. Zo intens, zo puur en vooral zo uitzichtloos. Sterke film die me zeker geraakt heeft! Een grote 4,0* is zeker zijn deel!

Redelijke dramafilm. Een film over schaken intrigeert me sowieso een beetje omdat ik in mijn vrijje tijd ook best van een potje schaken hou. Door het fijne acteerwerk, degelijk plot en goed dramagehalte is dit een vrij aangename film. Er wordt goed gestalte gegeven aan de manisch-depressieve Genesis. Hij is onberekenbaar en je kan hem moeilijk schatten. Hij worstelt met zichzelf en met zijn omgeving, maar weet zich wel aan te passen en staande te houden. Het contrast met zijn broer kon niet groter zijn.

Blijkbaar gebaseerd op waargebeurde feiten. De film wordt op een overtuigende manier gebracht en daar is de goede prestatie van Curtis niet vreemd aan. Ook het schaaktoernooi was prima. Vernieuwend is het echter allemaal niet en de arthouse film balanceert even met te veel sentiment en clichévorming.

Voor mij toch de mindere film van de trilogie. De eerste film kon rekenen op de ontwikkeling van Bruce tot Batman. De tweede stoelde volledige op de geweldige perfomance van Heath Ledger als The Joker, maar in dit afsluitende deel vond ik amper tot geen elementen om een hogere score toe te kennen dat gewoon "degelijk" tot "goed".

De aandacht wordt volgens mij te veel verplaatst naar de pure actie in plaats van het inhoudelijke of de kwaliteit. Bane vond ik niet zo'n interessant figuur en lijdt onder wie de revue passeerde in The dark knight. De ontwikkeling van Bane en zijn familiestamboom boeide me dan ook maar matig. De actie is wederom spectaculair te noemen en de grondverzakkingen in het footballstadion waren leuk. De gevechten tussen Bane en batman blijven beperkt tot wat gemot en het blijft me ergeren in vele films dat de twee grote confrontaties tussen 2 vijanden steeds zo verschillend van elkaar kunnen zijn. Bane leek onoverwinnelijk, maar laat zich zoals het Hollywood belieft, steeds in de doeken doen in de rematch. Verder allemaal net een beetje té: nieuw vliegend speeltje voor Batman, 2 comebacks om u tegen te zeggen, wederom een bende hersenloze politielui enz ...

Tot slot eervolle vermelding voor Gordon-Levitt die zich erg goed weet staande te houden. Bale blijft geslaagd en is gewoon Batman. Degelijk, maar ik had meer verwacht na deel 1 en 2, nipte 3,5*.

The dark knight bevat al het goede wat Batman begint heeft, maar met het extra supplement van de betreurde Heath Ledger. Wat een fantastische rol zet hij neer als The Joker! Vermoedelijk één van de meest verderfelijke filmpersonages in de filmgeschiedenis. Creepy rol gewoonweg en zo briljant. Niets op aan te merken.
Eindelijk kan Batman zich meten met een nietsontziende schurk, een antipool op hetzelfde niveau. De idee om van Batman een antiheld te maken is ingenieus en doortrapt tegelijk. De rollen worden omgedraaid: Batman wordt verantwoordelijk geacht voor de gemaakte slachtoffers van de maffia/The Joker. Het is net datgene wat IS-terroristen trachten te bekomen: angst en het opzetten van mensen/politici tegenover elkaar. Geweld valt niet altijd met geweld te bestrijden, toch niet openlijk.

Ook de andere personages komen beter tot hun recht en krijgen meer format om hun ding te doen. Morgan Freeman blijft zijn innemende zelf. Oldman krijgt een belangrijkere rol en "zwakke schakel" Katie Holmes werd vervangen door Maggie Gyllenhaal. En ook Aaron Eckhart met de vertolking van Harvey Dent heeft een erg leuke boeiende rol in de film. Bale doet het wederom erg goed als Batman wiens imposante verschijning ik reeds beschreef in de eerste film. De trage zware rauwe stem alleen al maakt een verpletterende indruk. De actie blijft weergaloos en wordt beter in beeld gebracht dan de eerste film. Het enige wat me écht stoorde was de vrij onrealistische wraaktocht van Dent als Two Face. Hij deed het erg goed als gecrepeerde halfdode moet ik zeggen.

Zelfde quotatie als Batman begins, namelijk 4,0*, maar dit tweede deel neigt naar 4,5* terwijl de ook goede Batman begins net boven de 3,5* uitstijgt. Benieuwd wat TDKR brengt ...

Tim Burton zijn films zijn enorm veel bekeken door het grote publiek. Veelal terecht want met zijn eigengereide visuele stijl betovert hij kijkers en neemt hij hen mee in zijn magie en verbeelding. Niet dat ik deze Dark shadows zo uitzonderlijk of authentiek vond, maar als horror sprookje was het best aangenaam om te volgen.

Leuk zo die donkere gothic light sfeer - het kasteel, de personages, de historie. Alles wordt mooi in verband met elkaar gebracht. Dat komt ook onder andere door Depp die zijn personage erg vermakelijk neerzet. Ook Green doet het goed. Fijn entertainment allemaal, maar meer dan dit is het niet voor mij. Misschien ook net te veel (uitwijk)mogelijkheden in het plot waardoor het één of het ander beter uitgewerkt kon worden.

Dan een tikkeltje komisch of opeens wat serieuzer, het is op dat vlak moeilijk hoogte te krijgen van de film. Niet de magie van Edward Scissorhands en dat valt te betreuren.

Ik vond deze best geslaagd. Ik vind het sowieso wat eng wanneer iemand in het half duister je aanstaart zonder de te bewegen of geluid te maken. Die gegevens komen pas later in de film aan bod. De film bouwt voornamelijk spanning en mysterie op via onverklaarbare gebeurtenissen. Best onderhoudend allemaal.

We volgen een modaal suburb Amerikaans gezin. Eentje met financiële problemen weliswaar welk zwaar doorwegen op de algemene mood binnen het koppel. Wie inderdaad houdt van ufo's en aliens zit hier wel goed. Geen gore of zuivere confrontaties hier, buiten wat silhouetten is er nauwelijks wat te beleven. Voor mij werkte het wel, ook omdat ik wel in het verhaal zat.

JK Simmons heeft een kleine rol hier, dat mocht van mij best verder uitgewerkt geweest zijn. De man vond ik maar matig, dan vond ik de vrouw beter. Degelijk, zonder meer.

Erin Brokovich met Julia Roberts is klein bier vergeleken met de geharde haaien van de farma-industrie met zijn onuitputtelijke geldbronnen en wijdverbreide tentakels die we hier zien in Dark Waters. De film schets een onthutsend beeld van verdoken decennialange vergiftiging op milieu en mens.

En dan te beseffen dat we hier in België, net over de Nederlandse grens, in Zwijndrecht ook met hetzelfde concern (3M) en chemisch product (Pfos) te maken hebben de laatste maanden. Hoe de verre realiteit dus ook tot hier doordringt.

Hier staat er nog geen Robert Billot op die er haast een levenswerk van maakte om tegen de schenen te schoppen van een machtig bedrijf. Meer dan uitstekende rol van Mark Ruffalo die dit met verve doet. Meeslepend goed opbouwend plot met prima dialogen. In dit soort films niet altijd met evenveel vaart, maar de balans zat goed. Met die chemische elementen soms wat technisch, maar dat maakte niet zoveel uit.

De trailer van Darkest Hour sprak me geweldig aan en ik kan me best voorstellen dat menig anderen er eveneens door geprikkeld werden, maar misschien tezelfdertijd ontgoocheld de zaal uitkwamen. Voor mij was dit echter niet het geval. Dit was een geschiedenisles van twee uur in de donkere kelders ergens in Londen. Sommigen verwachtten wellicht meer. Ik heb echter de volle twee uur genoten van Darkest hour, al moeten we eigenlijk Gary Oldman zeggen. Ik hoef het waarschijnlijk niet meer te herhalen, maar wat een briljante magistrale vertolking zet Oldman neer als de nukkige opportunistische Winston Churchill. Zes nominaties lijken me wat veel voor deze film, maar die van beste acteur en beste grimme/haarstijl mogen we alvast noteren voor 4 maart!

Ik las hierboven ergens dat Churchill niet zo'n podium verdient om zo bewierookt te worden, laat staan hem te 'bejubelen' in een filmformat. Misschien kunnen we ineens alle films van Hitler ook op de brandstapel gooien, Der Untergang op kop... maar het klopt inderdaad dat Churchill behoudens het feit dat hij een briljant politicus was en één van de meest iconische politieke figuren was van de twintigste eeuw, hij eveneens de olifant was in de porseleinenwinkel. Hij is in alles het tegenovergestelde van wat the British upperclass belichaamde: onbeschoft, een dronkaard, boertig, en ga zomaar door. Maar naast deze minder aangename karaktereigenschappen was hij inderdaad eveneens een keihard wereldleider die als imperalist de Britse kolonies kost wat kost verdedigde. Van wat ik overal hoor was de film vrij accuraat en kan deze film bijgevolg een mooie aanvulling zijn voor de turbulente meimaand in 1940 voor GB.

De film gaat eigenlijk over de twijfel van Churchill of zijn strijd tegen de appeasmentpolitiek wel de juiste keuze is. Met onder meer Gallipoli in het achterhoofd staat hij zo goed als alleen wanneer hij de zware beslissing moet nemen over Calais en de verdere politiek om al dan niet (vredes)onderhandelingen te starten met die tirannieke gek zoals hij Hitler noemt. Een extra welgekomen troef voor Darkest hour was de film Dunkirk van Nolan die vorig jaar uitkwam. Die (film)kennis zorgde voor herkenbaarheid en betrokkenheid voor de problemen waar het Britse parlement voor stond.

Ook cinematografisch en qua montage is Darkest hour bovengemiddeld. De vele shots in de ondergrondse krochten creëerden een donker onheilsspellend sfeertje. Joe Wright buitte dit maximaal uit door te spelen met lichteffecten. Het eerste shot van Churchill is hier een mooi voorbeeldje van. Je wordt letterlijk de film ingezogen.

Naast Oldman zelfs presteerden ook de andere acteurs erg goed. Het gekibbel tussen de politici was geloofwaardig en Kristin Scott Thomas zette eveneens een overtuigende rol neer van de sterke vrouw achter de sterke man. Lily James zette met Miss Layton een serene kwetbare rol neer als de secretaresse van Churchill. En Ben Mendelsohn prikkelde me dan weer om The King's speech met Colin Firth eindelijk te bekijken.

Joe Wright leverde een prachtige film af, eentje waarbij Churchill status wordt bewierookt en wiens aura gestreeld wordt. Maar hij is niet de enige, want wie is uitgeroepen tot grootste Brit aller tijden? Juist ja ...

Bijzonder sfeervolle en authentieke film over een steenbakkerij in Iran. Het zijn toch vooral die aspecten die de film zo hoog doen scoren bij mij. De vele grijstinten zijn erg knap en elk shot lijkt iets magisch te hebben. Dat geldt zowel voor de buitenbeelden met het panorama over de fabriek als de beelden binnen in de huisjes of de werkplaatsen.

Qua personages zijn het vooral Lotfollah en de baas zelf die in het oog springen. Lotfollah wordt gerespecteerd, maar heeft niet altijd een benijdenswaardige positie als tussenpersoon. Zich begevend tussen hamer en aambeeld kan hij zich eigenlijk weinig permitteren en de verschillende etnische religieuze werkkrachten leidden soms tot twistpunten.

De montage vond ik soms repetitief. Ik dacht eerst dat het aan mij lag of aan de streaming, maar ik was wat in de war om verschillende scènes en dialogen verschillende keren te zien, vooral als de baas zich uitsprak over het voortbestaan van de fabriek. Wat jammer eigenlijk. Voor de rest prima film met een pakkend einde.

Haha, wel een leuke deze. Inhoudelijk dan vooral. Kom je wel even in de problemen wanneer blijkt dat het geleende goed niet zomaar te vervangen is. Ik hou van die scherpe gevatte humor die je vaak in kortfilms terugvindt. Dit krijg je niet in een langspeelfilm geplaatst, toch niet met die kracht.

Goed gedaan alvast. Niet hoogstaand, maar zeker de moeite om eens 7 minuten de tijd voor te nemen.

Deze passeerde onlangs op TV en mede door de positieve ervaringen hier hem een kans gegeven. Hij viel alleszins niet tegen. Het dramaverhaal is er eentje met een plot dat we al meermaals zagen (familie-intriges, donkere geheimen die onthuld worden, ...), maar het werd allemaal wel goed uitgevoerd. Ondanks de voorspelbaarheid een aangenaam kijkstuk.

Ook de acteursprestaties waren op het niveau en het emogehalte bleef binnen de perken. Het einde is open en zal voor sommigen onafgewerkt lijken. De film stopt vrij abrupt en de problemen zijn nauwelijks van de baan, integendeel zelfs. Het probleem is vaak dat in dergelijke kleine dorpsgemeenschappen iedereen iedereen kent en dat de minste familiale problemen een effect hebben op de gehele bevolking. Dat is zo bij tewerkstelling, maar eveneens bij relationele problemen.

Om hem aan te bevelen misschien net niet, maar indien hij passeert op TV mag je wel gerust blijven hangen.

De beste film van de drie die Romero gemaakt heeft, denk ik. Van hier komt dus de locatie van the shopping mall die we in vele andere zombiefilms en -series terugzien. Het is de ideale locatie om op je positieven te komen, bij te tanken (letterlijk) en je zelfs te ontspannen. Alle wat je elders ontbeert, heb je hier in overvloed, zelfs aan wapens is er geen gebrek. Maar wat voor jou de hemel op aarde blijkt, is dat ook voor een ander ...

Fijn vervolg op de film uit 1968. Bij momenten zelfs komisch hoe het viertal zich gedraagt. Ook grappig hoe er spelletjes gespeeld werden met de zombies, alsof het tikkertje betrof. De zombies waren gewoon te loom. Alleen in een grote massa zijn ze echt gevaarlijk, of wanneer je in het nauw gedreven wordt.

Fijn plotverloop ook met de motorbende en het uitvallen van enkele musketiers. Verder goede actie, prima sfeer en erg vermakelijk. Nergens zakt het echt in. Leuk!

Dawn of the dead is een herziening voor mij. Vooral de openingsscène kwam me nog helder voor de geest en vind ik nog steeds uitstekend. De zombies komen uit het niets en het is onduidelijk hoe het allemaal ontstaan is. De scène met het kleine meisje is freaky en zo herkenbaar omdat er bij ons thuis ook eentje is die soms half nacht aan ons deurgat staat.

Nadien - vanaf het winkelcentrum - vervalt de film wat in clichés en wordt het nergens echt hoogstaand. Die bevalling bvb toont dat ook aan. Vermakelijk, dat zeker, maar absoluut niet bijzonder. Waar je bij 28 days/weeks later nog te maken krijgt met uitgehongerde stervende zombies is hier helemaal niets van aan, integendeel zelfs: de meute groeit alleen maar. Ook een beetje vreemd dat dergelijke massa niet de power heeft om onder andere een glazen deur te bestormen. En ook het plot van de loslopende wilde hond had ik anders of beter uitgewerkt. Op zich is er geen enkele reden om die viervoeter niet op te peuzelen (door de zombies wel te verstaan).
Ook het grootste cliché in Hollywood blijft overeind met de romance tussen Ana en die TV-verkoper. Dat ze zeer recent haar man en dochter verloor speelde blijkbaar amper een rol. Oja, twee seconden lang rouwde ze toch.

De actie en het spetterende bloed is prima gedaan. Dat vliegt bij momenten letterlijk in het rond. Ook die kettingzaag was best geslaagd. De consensus om het pand te verlaten was snel en simplistisch, maar de daaropvolgende actie was broodnodig, want de film bloedde letterlijk dood in het winkelcentrum - de bezigheidstherapie ten spijt. De minimale humorelementen waren niet steeds geslaagd, maar kon ermee door. Al bij al een behoorlijke film, voldoende dus met een 3,0*-quotering.

Mja, een typisch blockbuster en dat is toch een genre ondanks de amusementswaarde die me toch iets minder ligt. Vele clichés loeren om de hoek en je krijgt opnieuw een traditioneel verhaaltje van de verdorven mensheid tegenover andere wezens. Een klein groepje morele mensen staat er middenin en tracht de boel te redden. Er mocht dan wel een kleine zijsprong zijn met het feit dat blijkbaar apen niet zozeer verschillen van mensen (Koba), maar al bij al blijft een lauwe soep.

De plotline van het verhaal is het vertrouwen dat al dan niet geschonken wordt tussen mens en dier en tussen beide wezens onderling. Dit werd vrij goed uitgewerkt in de film, vooral bij de apen dan. Wraak wordt weergeven als negatief en een verkeerde emotie, maar dat betekent uiteraard niet dat er geen grond van waarheid achter schuilt. Opnieuw werd duidelijk, ook bij de apen, hoe volgzaam een kudde kan zijn met een sterke bepalende leider (zowel Caesar als Koba). De aanval met de mitrailleurs vond ik er wat over. Ook wanneer Koba viel vond ik de uitspraak van Caesar niet echt logisch. Wat bedoelt hij dan wel? Wie is Koba dan volgens hem? Zei hij eerder niet dat mensen en apen niet zo heel veel verschillen van elkaar? Dit was een te simplistische sentimentele uitweg in het verhaal.
Maar globaal gezien vond ik dit een aanvaardbare film met een voldoende 3,0*.

Dit moet één van de zwakkere rampenfilms zijn die ik al zag. Vrij ontgoochelende prent. Hoewel klimaatverandering erg actueel is en ook bij mij een zeer interessant thema is, boeide deze film me zeer weinig. De overstromingen en de ijsperiode zijn erg leuk gedaan en altijd tof om naar te kijken. Zeer realistisch weergegeven, top!

Maar waarom moet er steeds de onrealistische en vooral melige tour opgegaan worden? Het verhaal is erg zwak tot slecht. Pa maakt er een erezaak van om zijn zoon eens op te halen in NY. En wat dan? Het vriest de stenen uit de grond, mensen vriezen dood op straat en de held gaat eens een boetereis doen naar NY? Hoe serieus kan je jezelf nog nemen? Wat later kom er een schip tussen de wolkenkrabbers aangevaren. Van een goede GPS gesproken. Ook nergens nog bemanning te zien...
De "spanning" wordt bij de plotse vrieskoude wat opgebouwd door kunstmatige ingrepen zoals net de deur even snel sluiten of door in een gat te springen (Quaid). Ook altijd zo typisch is de slechte timing. Water komt met een gigantische snelheid op je af, maar de hoofdrolspelers hebben nog altijd de tijd om de superhero uit te hangen om net nog op tijd gered te zijn. Vreselijk dergelijke scenario's ...

De acteerprestaties en dialogen zijn ondergeschikt in dergelijke films en dat was er ook naar. Hoewel Gyllenhaal heden ten dage een gerespecteerd acteur is was zijn plotlijn en personage erg leeg, troostelijk, oninteressant. Net als de anderen trouwens. Visueel erg goede film, voor de rest niet veel soeps. Ik verwacht meer van een "goede" film.

Een film die erg veel weg heeft van “Invasion of the body snatchers”. Hij valt dan ook precies tussen de twee films van 1956 en 1978 in. De film speelt zich louter af op 1 plaats, een vakantiedomein waar de familie Fielding even tot rust komt. De gebeurtenissen spelen zich dan ook enkel daar af en creëren (nog) geen crisis op nationaal of wereldniveau.

Wel vond ik het vreemd dat men lange tijd erg kalm bleef hoewel men al goed wist dat er rare dingen aan het gebeuren waren. Het leken wel spookverschijningen, eveneens met die stoïcijnse emotieloze blik. Verklaringen zijn er evenwel niet. Het gebeurt gewoon. De link met Mars die wordt gesuggereerd is vergezocht en heeft ook niet echt een doel.

Prima einde inderdaad welk eveneens beangstigend is. Ik hou wel van dergelijke psychologische dystopische ideeën.

Voor mij persoonlijk de minste film van de drie. Ik vond de combi wetenschap en militairen en het machogehalte dat sommigen tentoonspreidden maar niets, irritant zelfs bij momenten. Maar flapdrollen heb je altijd en overal, ook in een apocalyptische zombiewereld. Ook al kwamen de militairen er in zijn geheel toch vrij eenzijdig uit.

Leuk was wel het personage van dokter Frankenstein met zijn experimenten en onderzoeken, dit om een oplossing te zoeken naar een veiligere wereld. Redelijk wat gore hier, de typische eighties horror darmen en hersenpulp dat de revue passeert. De zombies zagen er overigens prima uit, nou ja, prima ...

Fijn vertier en vermakelijk, alleen bleef ik qua plot een beetje op mijn honger zitten al is dit in dit soort films niet het allerbelangrijkste. Uitstekend werd van Romero die net als de zombies evolueerde als zombie filmregisseur.

Neen, dit was hem niet. Ondergemiddelde film binnen het zombiegenre zelfs voor mij. Het hele plot is gewoonweg heel zwak waarbij de clichés nog meer dan anders opvallen en me geërgerd hebben. Nu, origineel was het wel wanneer een jaloerse zombie een crush heeft. Dat zag ik toch nog niet eerder, maar ik vond het eerder lachwekkend dan inventief.

Bloed spettert lustig in het rond hier, maar vond de zombies als de beten ook vrij veel van hetzelfde. Vrij eentonige horror waarbij de afwisseling ver te zoeken was. Ook de zombies zagen er vaak eentonig hetzelfde uit.

Ook het acteerwerk vond ik weinig overtuigend. Niet dat dit altijd verwacht moet worden in dergelijke films, maar toch, het enerveerde me. Het plot is zwakjes met het zoeken naar een vaccin. Knap dat je dit kunt in een paar uur. Vervelende personages en slechte jump scares of cliché gebeurtenissen doen de rest. Eentje om snel te vergeten.

Veel meer dan de aanloop naar een bokswedstrijd is dit niet. De docuachtige kortfilm beschrijft op de dag van de wedstrijd de voorbereiding van Walter Cartier. Er wordt niet gesproken in de films behoudens de voice-over die alles beschrijft wat je ziet. Op zich allemaal niet spectaculair, maar toch gedegen gebracht.

Hier en daar een leuk camerashot zoals tijdens de bokswedstrijd toen de camera van onder uit filmde. Memorabel wordt het niet en op zich stelt het allemaal niet veel voor. Als Kubrickfan daarentegen altijd wel fijn als aanvulling. Slechter dan Fear and Desire (1953) wordt het gelukkig nooit.

Meegepikt vanop het China filmfestival in Gent. Vrij rare film die een dag beslaat in het leven van de doodgewone man in een besneeuwde Chinese stad in opbouw. Eigenlijk vrij komisch van opzet met een aantal absurde situaties, maar een echt plot valt er niet te ontwarren.

Zo goed als de volledige film is gefilmd met een statische camera. Ook bevat de film zo goed als geen conversaties. Als er al gesproken wordt, zijn het veeleer oneliners. Veelal wordt er naar elkaar gegaapt zonder een woord uit te brengen.

Een film die fragmentarisch aanvoelt doordat men van personages wisselt zonder dat er een link is tussen hen. De man met de kast vond ik de beste scènes. Een echte sukkelde, heerlijk zo!

Wederom een interessant uitgangspunt van Panahi die hier de positie en de rechten van de vrouw in Iran tracht te belichten. Het beeld dat geschetst wordt is niet geheel verrassend vrij penibel. Panahi verhaalt dit beeld in een soort documentaire-achtige stijl waarbij een plot of samenhangend geheel wat ontbreekt.

Daar tegenover staat de kwaliteit die Panahi aflevert met erg concrete voorbeelden, de één al absurder dan de ander. Het was dan ook de openingsscène die me het meest raakte wanneer een familie ontgoocheld is wanneer niet een zoon, maar een dochter wordt geboren. Panahi biedt met zijn film een kijk op het Iraanse venster.

Een typische rampenfilm met een hero die als enige de kennis in pacht lijkt te hebben, maar door een eerder incident niet geloofwaardig wordt geacht. Het overkomt Kit Latura die uit geheel altruïsme een aantal ongelukkigen het leven wil redden nadat een tunnel onder de Hudson door een explosie instort.

Best vermakelijk allemaal en ondanks het feit dat je weet dat het allemaal wel in orde komt is het nog best spannend te noemen, mede door de vaart die de film kent. Uiteraard nogal veel focus op de heldhaftigheid van Stallone. Het grootste probleem is misschien de betrokkenheid met de (andere) personages.

Wel fijn om een jonge Viggo Mortensen aan het werk te zien. Destijds voor mij nog een onbekende acteur, maar het acteerwerk is in het algemeen zoals hier al meermaals aangehaald maar matig te noemen.

Mja, een vrij dubbel gevoel bij deze film. Enerzijds loop ik niet zo warm met het verhaal waarbij een romantisch gezwets wordt gecreëerd in een driehoeksverhouding met twee alfamannetjes die strijden voor één vrouw.

Absoluut knap anderzijds is de prachtige cinematografie met eveneens knappe sfeerachtige beelden van het Amerikaanse platteland gecombineerd met de ondergaande of opgaande zon. De tarweoogsten werden fantastisch mooi in beeld gebracht. Het is een gegeven dat wel vaker terugkomt in de films van Malick waarbij hij steeds het stukje natuur opzoekt om te verweven in zijn montages. Ook het statige herenhuis en de figuur van Shepard past perfect in het decor. Het is in schril contract met het harde labeur dat de werkers moet doen voor een paar schamele dollars. Miserie (het labeur en ook de sprinkhanenplaag bvb), pracht en hoop, steeds opnieuw die contrasten in de films van Malick.

Dit is een typische high school movie die wel als voorbeeld kan gesteld worden. Los van de setting van 1976 geeft deze film een vrij oubollige indruk. 1992 is nu ook nog niet zo lang geleden. Los hiervan een vrij entertainende film waar veel en niets gebeurt. Een afgelijnd plot of verhaal is er niet echt. Wat je ziet zijn studenten die genieten van hun graduate en niets liever willen dan feesten en drinken.

In high school movies heb je vaak nogal wat naakt of vrijscène. Dit is hier helemaal niet het geval. Dat hoeft ook niet, want de film is boeiend genoeg met zijn vlotte verloop. Hier en daar wel enkele fijn personages en gebeurtenissen. De studentenstop, de billenkletsers, de afgelaste homeparty, ...

Joanna, ook de soundtracks mochten er zijn, lekker sfeervol en goed passend bij het geheel.

Jacques Audiard overtuigt me wederom niet en ik mag stilaan besluiten dat dit niet mijn favoriete regisseur is. Desalniettemin merk ik wel dat ik wel potentieel zie in de films die ik al van hem zag, maar ik op één of andere manier me er nooit mee betrokken voel. Ook De Battre Mon Cœur S'est Arrêté heeft een veelbelovend script waarbij een man worstelt met zijn persoonlijkheid en niet goed weet welke richting hij uit wil. Hij is een kwestie van daadkracht en vooral het maken van keuzes. Een intrigerend (filosofisch) uitgangspunt met andere woorden.

Tom dient hierbij te zoeken naar een evenwicht of zelfs keuze tussen zijn vader en moeder. Althans, het is een keuze die hij zichzelf oplegt omdat hij beide idealen moeilijk verenigbaar vindt. Alsof hij de ene zou verloochenen of zou ontgoochelen als hij de andere in de armen sluit. Zijn (overleden?) moeder was een pianiste die hem de muziek met de paplepel heeft meegegeven. Hij herontdekt en herneemt zijn vroegere passie. Daartegenover staat zijn gewelddadige en agressieve optreden tijdens zijn vastgoedactiviteiten. Ook vuile klusjes opknappen voor zijn vader valt hieronder. Tom is alles behalve een aimabel of sympathiek persoon. De rol wordt uitstekend ingevuld door Romain Duris. Tom balanceert tussen zijn rol als louche zakenman en als pianist. Audiard wenst bij zijn film mee te geven - denk ik - dat eenieder zelf de keuzes maakt of verantwoordelijkheid moet opnemen - voor het leven dat hij of zij voor zichzelf uitstippelt.

De Battre Mon Cœur S'est Arrêté is een ingetogen goed geacteerd psychologisch drama. Geen slechte film, maar ik miste iets voor dat tikkeltje meer. Voldoende dus, 3,0*.

Een drama over het leven van een familie "Flodder" in de banlieues in de Parijse rand. Nog minder aangepast en rekening houdend met hun omgeving wel, meer vilein ook. De vader althans, die geweld en intimidatie niet schuwt. Maar ondanks de geweldige insteek en het dramatieke sausje erop, was de film bovenal ook grappig. Grappig om zijn context van absurde gebeurtenissen met de vader op kop.

Een jongetje die wegvlucht van het geweld en bandeloosheid door op trekken met Superman, zijn kanarievogeltje. Een knappe juf die tegen beter weten in haar leerlingen nog iets of wat moraal tracht bij te brengen. De geiten-wollen-sok maatschappelijk werker - daar heb je ze weer - die dacht dat ze het ging oplossen met een praatje, maar van een kale reis terugkomt. De vader die met zijn geweer zijn appartement omtovert tot het Wilde Westen. De scène met de hond was dan wel minder grappig, het toont wel aan hoe divers en energiek de film was. Fijne verrassing!

De film is redelijk, maar ook niet meer dan dat. Vooral het verhaal vind ik vrij bizar. Wat een vreemde combinatie: een half dakloze straatvechter die bevriend raakt met een gehandicapte orka-instructrice. Wat me vooral stoorde aan de film was het gebrek aan uitdieping van de personages. Ali heeft een kind uit een spaak gelopen relatie en doolt rond in Frankrijk. Geen achtergrond, geen info, amper tot niets. Hij kan terecht bij zijn zus, maar de ontmoeting is alles behalve hartelijk. Waarom?
Vervolgens werkt hij als uitsmijter in een dansclub en komt hij na een incident in contact met Stéphanie. De reden waarom ze daar is, haar achtergrond, extra info. Je krijgt er erg weinig van te zien. Ze blijkt samen te wonen, maar na haar ongeval woont ze terug alleen. Voorts wordt het leven als mindervalide naar voor gebracht in de film: de moeilijkheden, de schaamte om niet buiten te durven komen, seksuele behoeften, enz ... Toch wordt ook dit te weinig uitgediept en blijft de film op de vlakte. Idem met de seksuele relatie tussen beiden: haar motieven zijn gekend, maar de zijne? Waarom? Uit compassie? Uit liefde (onwaarschijnlijk)? Weinig emotie, weinig inleving ... de kijker dient het vanop een afstand te aanschouwen.

Begrijp me niet verkeerd. De film is best ok, maar is safe en braaf. Ook hier en daar wat plotgaten en filmrealisme in plaats van reële werkelijkheid. Ali neemt naar het einde toe opnieuw de benen, maar na het ongeval van zijn zoontje neemt hij terug contact op met Stéphanie. Dat het einde dan schijnbaar een happy end oplevert, tja, sta me toe dit niet serieus te nemen. Die ijsscène was trouwens wel ijzingwekkend.

Op de acteerprestaties is weinig af te dingen. Schoenaerts bewijst nog maar eens waarom hij één van de beste (internationale) acteurs is die we hebben. En ook Cotillard deed het zeer goed. De sfeer, rustmomenten en muziek zaten goed. De verhaallijn zelf kon iets beter.

Ik heb het wel voor Italiaanse cinema en zeker dan voor de taal dat zo sappig en aanstekelijk werkt. Niets overacting, gewoon een taal die niet lelijk kan klinken en zelfs in heftige discussies en ruzies een extra charme over zich heen krijgt. Dat vond ik deze film ook wel terug en mede daardoor vond ik deze best genietbaar.

De film mag dan misschien een tikkeltje clichématig zijn, hij charmeert inderdaad en blijft boeien tot het einde. De film lijkt te willen meegeven hoe koppels naar elkaar dienen te kijken. Moeten we steeds op zoek gaan naar het ideaalbeeld zoals ook vele werkgevers op zoek gaan naar die onbereikbare en zelfs onbestaande witte raven? Of neem je genoegen met de kleine kantjes van je partner en maak je er samen het beste van?

Dat laatste wordt wel van hen gevergd wanneer ze ineens met twee kinderen op logee zitten. En het verblijf wordt naarmate duidelijk wordt wat er met de mama aan de hand is, alleen maar langer. Naar het einde toe krijgt de film toch een kleine (welgekomen) boost bij die oma. De film is braaf en kabbelt verder lustig voort. Het acteerwerk is prima en ook met de sfeer zit het best goed. Ik was oprecht geïnteresseerd hoe het verder ging gaan met de kinderen en de relatie van Arturo en Allessandro en dan kom je al heel ver...