Opinions

Tja, van de ene uitzichtloze toekomstarme situatie naar de andere. Thuis is het geen peis en vree, maar om nu in al je naïeve verliefdheid je respect en toekomst te leggen bij een complete egoïstische nietsnut? Van de regen in de drup noemt men zoiets. Laat ons hopen dat ze niet zwanger is ...

Vrij schrijnende situatie. Ook omwille van het lot van de hond. Op één of andere manier zo typische marginale Britse scène, maar dan denk ik misschien te veel in stereotypen. Het is dit of die afgelikte kostuumdrama's op de countryside. Ik had hier graag een vervolg op gezien van 80 minuten!

Sidney Limet doet me vooral denken aan het fantastische "12 angry men" uit 1957, maar ook deze Dog day afternoon mag er best wezen. De film wordt in zijn geheel gedragen door een jonge energieke Al Pacino. Jammer dat er net iets te weinig zendtijd was voor John Cazale, al was het maar als gewetensloze bad guy (hij heeft er namelijk de perfecte kop voor). Jammer, want hier was hij maar een kleurloos volgzaam persoon, een grijze muis (maar dan mis je de insteek van de film en kom je eigenlijk in een ander genre terecht) ...

Ik vond het wat vreemd dat de film gebaseerd is op waargebeurde feiten, want sommigen situaties waren zo absurd dat je daar echt begon aan te twijfelen. Het was nog net geen Stockholm-syndroom, maar het neigde er bij momenten wel naar (zowel bij de gegijzelden als bij de ramptoeristen). Vreemd dat die de show van zo dichtbij mochten aanschouwen ...

Van in het begin zie je veel empathie en menselijkheid bij Sonny. Geen meedogenloze man die mensen slaat of neerknalt. Integendeel, hij leek zich haast te verontschuldigen. Deze sympathie wordt ook uitgestraald naar de kijker. Geen op geld beluste maniak, maar een overval om de geslachtsoperatie van zijn vriend te betalen (rare plot, dat wel al zou geld voor een ziek kind misschien wat te cliché/melodramatisch geweest zijn). Prachtige mimiek en acteerprestatie van Al Pacino: doortastend en onzeker tegelijk! Op Cazale na niet echt memorabele andere casts gezien.

Prachtige sfeerschepping ook in het begin van de film van het New York van de jaren 70. Je bent direct in de mood. Ik moet dringend nog wat meer van Lumet zien (Network, Serpico, Before the devil knows you're dead), want wat ik al zag van hem is top! Verdiende 4,0*

Typische familiefilm met een vleugje drama en vooral erg veel sentiment met al die pratende honden. Op zich wel een leuk concept met honden die reïncarneren. Uiteraard gebaseerd op héél veel toevalligheden, maar met de flow best een leuke film om samen met de kinderen te bekijken.

Al bij al blijft alles luchtig. Hier en daar wat humor met de voice over voor de honden. Teleurstellend is de film allerminst, althans toch niet voor het genre. De eerste zag ik nog niet, maar zal zo te zien binnen dezelfde verwachtingen liggen.

Tempo zat goed. Film net ook niet te lang. Ideaal om tussendoor eens mee te pikken. Vooral fijn voor hondenliefhebbers.

Zo nu en dan pik ik er eens een stomme film uit. Best aangenaam en ook na The kid (1921) valt deze A dog's life in de smaak. Chaplin als zwerven die zich staande tracht te houden in een egoïstische wereld waarbij de politie als waakhond haast letterlijk om de hoek een oogje in het zeil tracht te houden. Sowieso een aantal leuke en grappige fragmenten zoals de confrontaties met het boevenduo of de situatie met de agent aan de afsluiting. Op één of andere manier slaagt hij erin zich onmogelijke situaties te nestelen, maar toch ook om er terug aan te ontsnappen.

Ondanks de miserie wel een goede balans met de luchtigheid doorheen de film en uiteraard uiteindelijk het happy end. Dit soort films valt niet te vergelijken met wat we vandaag gewend zijn, maar voor die tijd best goed.

Ik ben niet echt een hondenliefhebber. Mede hierdoor getwijfeld om hem te gaan zien, maar wegens de positieve recensies het er toch op gewaagd. Spijt had ik allerminst. De honden vormen een prachtig decor/sfeersetting en zijn het lichtpuntje in het grauwe, desolate en verloederde stadje Villaggio Coppola, op 40 kilometer van Napels. De zorg, liefde en genegenheid die Marcello geeft aan zijn honden en zijn kapsalon is intens. In deze mistroostige stad wil Marcello allemans vriend zijn voor zijn honden, zijn buren, dochter en zijn “beste” vriend Simone. Als klein schriel mannetje zou je het een soort overlevinsstrategie kunnen noemen om zich staande te houden in deze verloederde buurt.

Criminelen, dealers en andere outcasts maken deel uit van het stadje met het lelijkste strand van Italië. Maar ook Marcello is geen lieverdje. Als bijverdienste dealt hij in drugs en is hij medeplichtig aan inbraken, hoewel hij voor dit laatste vaak voor voldongen feiten wordt geplaatst of gewoonweg wordt gedwongen om mee te doen. Het is de enige manier om de duiklessen van zijn dochter te kunnen betalen. De scène waarbij hij terugkeert om de bevroren hond te redden was letterlijk hartverwarmend. Simone, een uit de kluiten gewassen ex-bokser terroriseert de buurt met zijn asociaal agressief gedrag. Marcello gedraagt zich als een schoothondje - je zou voor minder - maar verliest hierbij zijn buren na een nieuw incident.

Marcello Fonte doet het geweldig als kleine goedgelovige man waarmee je een zekere sympathie opbouwt. Het einde is apart en minder eenvoudig dan een doordeweekse wraakfilm. Hij tracht op die manier de liefde van zijn buren terug te winnen. Of dit gelukt is wordt in het midden gelaten. Dikke pluim voor Garrone die er een overtuigende moderne David en Goliath van gemaakt heeft in een subliem decor. Dikke 4,0*!

Niet te verwarren met de gelijknamige Italiaanse film een vijf jaar terug, Dogman (Film, 2018), soortgelijk met veel honden in de hoofdrol en met ook een tikkeltje misdaad. Hoewel ik zelf niet veel heb met honden toch genoten van deze nieuwe productie van Luc Besson.

Een soort van wraakfilm waarbij een verschoppeling van de maatschappij zich staande tracht te houden. We volgen een excentrieke man die enkel liefde geeft en krijgt van zijn honden waarmee hij een perfecte verstandhouding heeft. Op het einde schakelt het een versnelling hoger met een soort home alone invasie, best leuk. De trucjes van de honden doorheen de film moest ik aanvaarden. Goede opbouw ook van de film met de flashbacks en het heden, hou ik wel van.

Maar het personage Douglas maakte veel goed. Prima rol overigens van Caleb Landry Jones, maar ook Jojo T. Gibbs zette een prima rol neer. Ik leefde wel mee met Douglas en was oprecht blij toen hij in de cabaretierwereld eindelijk aanvaard werd. Die rednecks waren echte griezels btw, bah, net als die Mexicaanse maffiosi.

Wie zonder enige voorkennis naar deze von Trier kijkt, schrikt uiteraard enorm met deze toneelfilm. Dat er vele, hierop afknappen, begrijp ik evenzeer. De film saai noemen, zeker wie van een kwalitatieve film houdt, begrijp ik minder. Voor mij is dit een regelrecht meesterwerk. Op de hogeschool was dit studievoer, en terecht.

Dogville is een klein (letterlijk) afgelegen stadje in de Rocky Mountains. Alles gaat zijn gewone gangetje. De inwoners hebben en willen niets te maken hebben met de buitenwereld en reageren zoals verwacht erg xenofoob wanneer een vreemdeling zijn opwachting maakt in het dorpje. Het democratisch principe was gelukkig reeds binnen gesijpeld, maar de trend werd onmiddellijk gezet. De machtspositie werd gezet en werd gebruikt/misbruikt wanneer het uitkwam, soms onschuldig, soms geniepig en soms keihard in your face.

Eigenlijk hebben de inwoners het heel moeilijk met haar (naïeve) en onvoorwaardelijke goedheid. Net daarom trachten ze haar beetje bij beetje meer te kwellen. Ze zijn het tegenovergestelde wat zij is: egocentrische lui die enkel met zichzelf bezig zijn en denken uit eigenbelang: bescherming bieden, maar tegelijkertijd voor dit risico moet ze zich voor hen uitsloven. In werkelijkheid is zij volledig aan de goodwill van de dorpsbewoners overgeleverd. Toch houden ze van Grace, maar is zij tegelijk een (ondraaglijke) spiegel voor het eigen falen. De kleine foutjes die de 'perfecte' Grace begaat, worden genadeloos afgestraft met het karrenwiel als ultiem summum.

De opbouw is gemoedelijk en eigenlijk perfect op tempo. Ook de keuze van von Trier om de film te draaien als toneelstuk past hierin. Geen afleidingen of zijsprongen mogelijk met dit sobere decor: integendeel, de focus kan volledig liggen op de personages en hun gedragingen, ook achter de 'muren' van hun huizen.

Nicole Kidman zet hier haar beste prestatie ooit als actrice neer. Bettany deed het ook goed, net als alle gastrollen eigenlijk. Het personage Tom vond ik de grootste zak van het gehele dorp. Doen alsof je het allemaal erg vindt, maar als het niet in zijn kraam paste, zich hypocriet terugtrekken en de meute maar latenn begaan. Om dan doodleuk haar te verwijten dat hij haar ook wel eens wil bepotelen als pasmunt voor zijn 'liefde', 'trouw' en 'bescherming'.

Ook het einde was subliem. De moraliteit trekt zich door, maar op een ander niveau. Grace, niet toevallig werd die naam gekozen, is een soort Messias die vergevingsgezind is tegen diegenen die haar kwaad deden omdat de mensheid als onvolmaakt wezen er niet kan aan doen. De maffiabaas daarentegen verwijt haar net die arrogantie: door net genadig te zijn, overschrijden de mensen the red line en geef je hen vrij spel aan de egoïstische beestachtige mens. En die moet je afstraffen. Ook de hond als symbool is hier niet zomaar gekozen. Fijn om ook te zien hoe von Trier aandacht schenkt aan details. Zo verdwenen de witte lijnen van de huizen van de gedode burgers, enkel de witte lijnen van de hond bleven overeind

De film legt daarnaast ook mechanismen bloot waar het onvermogen om om te gaan met vreemde elementen (xenofobie) sterk in de menselijke natuur is verankerd. De houding van de dorpelingen doet ons op een bepaalde manier naar hen kijken: vanop een afstand, kil ... moraliserend. Ik had eerlijk gezegd weinig compassie met hen. Ben ik dan eigenlijk wel een haar beter? Qua relativering en eye-opener kan dit tellen. Ik kan hier nog wel een uurtje doorgaan als het moet (met vbn en spoilers bvb), maar het moet aangenaam blijven om te lezen...

Kortweg sublieme film dus! Dikke 5,0* meer dan waard!

Weerasethakul creëert met zijn docufilm een divers portret van een land met een pluimage aan personages waarbij hij de stad als het platteland/jungle aandoet. Documentaire en fictie wisselen elkaar af. Op dat vlak top en top Weerasethakul. Soms wat verwarrend vond ik.

De film biedt een fijn portret, een soort roadmovie, van Thailand en diens bewoners. Dat alleen al is boeiend en geen straf om te bekijken.

Mijn vijfde Fellini intussen en behoudens La strada niet overtuigd van deze cineast. Ook niet met zijn misschien bekendste film La dolce vita. Zeer drukke film met feestjes en wilde personages. Een echt plot is niet voorhanden behoudens het liederlijke leven dat hier en daar wordt georchestreerd. Als kijker ben je een toeschouwer, niets meer, niets minder.

Centraal in de film en verpersoonlijking van dit alles is journalist Marcello die zich als womanizer profileert. Ook de paparazzi komen frequent in beeld in de film, als haaien op zoek naar een prooi. Het decadente leven wordt goed in beeld gebracht, maar de vraag is of dat nu is waar het echte leven om draait?

De film is eveneens beroemd geworden (en gebleven) door de scène met Anita Ekberg dansend in de Trevi-fontein. Maar echt overtuigen deed hij me niet. Daar is de 167 minuten en het vrij trage verloop niet vreemd aan. Sfeervol, dat wel, maar het mag toch een tikkeltje meer zijn.

Dolls is een aangrijpende film over liefde, trouw en verdriet aan de hand van drie liefdesverhalen. Vooral het koppel Matsumoto en Sawako boeide me het meest waarbij Matsumoto zijn hart volgt en de gevolgen wenst te dragen voor zijn foute keuzes in het verleden.

Visueel is Dolls erg knap mede doordat Kitano gebruik maakt van de prachtige natuurpracht van bloeiende Japanse kerselaars en nog meer van dat fraais. De montage is sterk met de afwisseling tussen de drie verhalen, al betrapte ik me erop dat ik steeds wou terugkeren naar het duo Matsumoto en Sawako. Cinematografisch erg sterk en ook de soundtrack is erg sfeervol en innemend.

Eentje waar ik lang naar uitkeek omdat ik hem niet in de zalen kon gaan zien. Jammer genoeg viel hij me tegen en vind ik hem zelfs één van de mindere van Almodovar die ik al zag. Ik heb nooit in de film gezeten en vond hem bijzonder saai en langdradig. Ik ervoer nooit de klik of de begeestering van de film, jammer.

Wat daar wel tegenover stond was de mooie en ingetogen acteerprestatie van Antonio Banderas. Technisch en cinematografisch ook allemaal ok. De zelfreflectie echter van de filmmaker Mallo deed me te weinig om met een positief gevoel de film af te sluiten...

Prachtvertolking van Kathy Bates. Uitstekende actrice is me dat, hier en in de andere films die ik al van haar zag. Haar personages blijven me ook steeds bij, hoe klein haar rol ook soms maar was.

De film zelf was vrij goed, mooie sfeer- en decorschepping: grauw, grijs, afstandelijk, koel, deprimerend en troosteloos. Net als de personages in de film.

Weinig positieve dingen gehoord in de film. Elkeen verliest zichzelf wel in wrok, wraak of afgunst. Ook die Vera was uitstekend vertolkt.

Het verhaal zelf is ok, mooi uitgangspunt en de flashbacks zijn een enorm pluspunt. Leuk om hier met 'kleurvorming' te werken. Daarentegen vond ik het onderzoek wel maar pover. Nogal chaotisch en amateuristisch zelfs, als je het al een 'onderzoek' kon noemen... ook het einde toen ze werd voorgeleid nogzl simpel afgehaspeld, net een fait divers. Daar had ik meer van verwacht.

Leuk om naar te zien, fijne film dankzij Bates, maar geen toptop, gewoon voldoende.

Een Kusturica is steeds een bijzondere beleving. Ook hier weer op zowat dezelfde tonen als ik zijn andere films al mocht ervaren. Satire gekoppeld aan wat chaos, maar vooral met een hoog niveau in montage en beeldkwaliteit. Telkens ook ondersteund met wat culturele achtergrond met een streepje luchtige speelse lokale soundtracks.

Een aantal fijne absurde scènes passeren meermaals de revue. De liefde voor de kalkoen bijvoorbeeld, maar ook de de huwelijksaanzoeken of vliegend huis in het begin van de film. De één al wat beter zijn doel bereikt dan de andere, maar het zette onmiddellijk de toon van sfeer en hoe de film werd opgebouwd. Kleurrijk en vol spektakel zodat je je geen moment verveelt.

Een film over het alledaagse leven van gewone mensen, zigeuners in dit geval, waarbij drama, humor en vooral speelsheid samenkomen. Minder absurd dan Crna Macka, Beli Macor (Film, 1998), alhoewel ... Wie deze laatste apprecieerde, zal ook hier tot zijn recht komen.

Niet bepaald een horrorfilm, eerder een stevige thriller met een wat clichéverloop. Op zich niet zo’n slechte film en best wel een fijn uitgangspunt. Niet alleen Blind Fury (Film, 1989) is een niet te onderschatten blinde. Ook de hond deed wel zijn duit in het zakje en vormde een complementair duo met de kluizenaar.

Beetje eigenaardig verloop waarbij een aantal zaken echt niet kloppen. Deze werden hierboven al door een aantal leden terecht opgemerkt. Spanning OK tot op zekere hoogte althans en rekening houdend met hoe dergelijke films steeds lopen en eindigen. Op dat vlak erg vlak en matig.

Ook van de boeven weinig glorie met wel erg idiote en zelfs hulpeloze beslissingen. Perfect passend voor dit scenario. Vermakelijk, dat wel, maar ook niet meer dan dat.

Ik vond deze niet veel minder was dan het eerste deel. Het stemt me ook gelukkig dat we al bij al te maken hebben met een held - nouja - van vlees en bloed, met beperktheden en tekortkomingen. Zo evident was het niet om zijn tegenstanders - notoire leden van een maffia drugbende - uit te schakelen.

Hier en daar sterke scènes, zelfs met wat gore, maar de film slaagt er vooral in de spanning hoog te houden. Deels door het plot, maar ook op technisch vlak. Hier en daar wat vreemde dingen die je wenkbrauwen doen fronsen (dat gedoe met dat water), maar al bij al een vermakelijk vervolg.

Een vrij brute harde film, maar zeker niet slecht of top te noemen. Ideaal om anderhalf uur even de hersencellen uit te schakelen.

Ik herinner me nog uit mijn tienerjeugd dat ik snuff-movies of -photos of lugubere sites als Rotten doorgestuurd kreeg, beelden van walgelijke handelingen of gebeurtenissen. Het internet huisvest een heleboel zieke geesten die hun aandacht zoeken op het world wide web waarbij ze met ieder individu in verbinding (kunnen) staan. Deze docu speelt daar goed op in. Vandaag kom ik daar quasi niet meer mee in aanraking. Ik zit niet op social media en behalve wat (kwaliteits)nieuws, sport en filmsites deinen mijn interesses niet te ver uit op het internet.

Geen idee hoe ik deze docu moet quoteren. Deze docu toont ook aan dat de social media vol moraalridders zit die met hun vaak goedbedoelde emoties gaan bepalen wat goed of fout is. Heel vaak komen mensen, vaak ook kinderen, in een soort storm terecht en worden ze op het internet gelyncht. Vanachter de anonieme computermuis kunnen velen erg grof, kwetsend of agressief uit de hoek komen. Hier in deze docu pakt dat misschien nog goed uit, maar eigenlijk is dit soort pseudo-onderzoeksjournalistiek een pest. Wie houdt zich hier nu mee bezig? Ik heb daar alvast de tijd noch de zin voor om uren en uren - op het obsessieve na - de identiteit van de Kitten killer te ontdekken. Griezelig vind ik het bijna.

Filmtechnisch gezien valt er weinig te zeggen. Op zich wel goed opbouwend al vond ik er de klad toch wel inzitten op de duur. Nogal repetitief en inzakkend. De persoon Luka zelf is hallucinant: hoe iemand gebaseerd op een film alles voorbereidt en zich ernaar gedraagt is ziek. Narcisme is iets vies, zeker als het uit de hand dreigt te lopen …

De laatste zin van de docu vond ik nog het best, eentje om over na te denken. Werd het monster gecreëerd of gestimuleerd in wat hij bekomen is? Hoe ver draagt je eigen verantwoordelijk?

Indringende sfeervolle film over een koppel die na een tragisch ongeval hun dochter heeft verloren. Hoewel ze de gebeurtenis achter zich hebben kunnen laten, worden de oude wonden extra diep opengehaald wanneer ze twee bizarre zussen ontmoeten in Venetië. Één van die zussen is waarzegster en sindsdien ziet John zijn dochter overal verschijnen.

De film is erg subtiel en heeft ook op technisch vlak heel wat te bieden. Zeer mooie camerastandpunten en montage. De vrijscène bvb was erg apart en zag ik nog niet eerder bij andere films waarbij deze verknipt en gemonteerd was. Best wel geslaagd en het straalde hier wel extra liefde en passie uit voor me. Ook de muziek was erg treffend, mysterieus ook en goed passend bij de dreigende soms onbeduidende sfeer van de film.

Venetië was een prima locatie met zijn vele grauwe en donkere steegjes. Het water komt hier ook ironisch prominent naar voren. Prima acteerwerk ook. Mooi!

Soms heb ik het gevoel dat we het niet verdienen om te overleven als je ziet wat er allemaal om ons heen gebeurt. Wel ja, dat idee had ik dus ook bij deze film. Laat de boel gewoon ontploffen. Ik haal het niet, maar gelukkig mijn domme buurman ook niet. Fijne satirische film in de lijn van McKay’s andere films The big short en Vice. Een film die de draak steekt met de politiek, het medialandschap en de wetenschap.

Film die me een vermoeiende indruk gaf. Of eerder me een druk gevoel gaf. Niet dat het tempo van de film te hoog lag, zeker niet, want halfweg zakt hij wat in en duurt het allemaal wat te lang. Dit komt natuurlijk door de energieke personages, introductie van nieuwe karakters, de humor en de aanpak van de film met nieuwsflashes en een prima montage.

Absurd en overdreven, maar als je er langer bij stilstaat, niet zo geheel irreëel van hoe het zou kunnen verlopen als we hiermee geconfronteerd worden. Misschien wat meer plunderingen natuurlijk, maar dit is eerder een satire dan een puur apocalyptische film. Prima gedaan, maar ik miste toch de inventiviteit en scherpte die The big short wel meer had.

Niet echt een horror, maar wel een interessante en redelijk sterke thriller. Niet voor het eerst waarbij we te maken hebben met een lone wolf ontvoering op een desolate plek waarbij de traditionele ontsnapping wordt belemmerd door een verlammend medicijn. Misschien niet altijd even consequent vervolgens toegepast, maar los hiervan best spannend.

Uiteraard zoals steeds de zwakke voortgang dat het slachtoffer steeds wordt gevonden. In werkelijkheid lijkt dat veelal onmogelijk. Leuk wel om contradictie bij de suïcidale vrouw aan te wakkeren wanneer ze later wel voor haar leven wenst te vechten.

Niet echt vernieuwend, maar wel prima gebracht. Ook het acteerwerk vond ik wel goed. Graag naar gekeken, film vloog voorbij.

Ik vind bij een stukje commentaar een verwijzing naar andere films steeds zinvol zodat ik zo andere potentieel interessante films ontdek. Zo verwees Theunissen bij Black Christmas (1974) naar deze film waardoor ik nieuwsgierig werd.

Een weinig bekende Britse slasher film zo blijkt waarbij een psychopaat het gemunt heeft op kerstmannen. Leuk uitgangspunt en het valt op dat er wel heel veel kerstmannen rondlopen in de film. Vaak erg random en onbekende slachtoffers die op zich los staan van het plot. Eng wordt het nooit en je krijgt van die typische bloedspatten te zien na de in buiten beeld gebrachte actie. Veel meer dan messteken krijg je niet te zien al zit er hier en daar wel een “leuke” tussen zoals de scène in het horrorhuis, het toilet of de vuurkorf.

Op het einde wordt het motief onthuld, beetje raar om het dan allemaal uit te leggen. Voor de rest niet veel soeps, maar wel vermakelijk voor het genre. Niet spectaculair of hoogstaand, maar wel eens goed om gezien te hebben.

Moeilijk. Ik heb het wel voor mysterieuze films en dergelijke films moeten niet altijd verklaarbaar zijn, maar het moet wel ergens naar leiden. En dat gevoel had ik hier niet. Een vrij doelloze nutteloze productie waarbij ik de setting en het gebeuren wel sterk vond, maar waar er naar het einde toe nog steeds weinig nieuws onder de zon bleek te zijn.

Wat de film naar een hoger niveau tilde is toch wel de prestatie van Florence Pugh, een actrice die ik meer en meer in de gaten hou. Sterk acteerwerk van verwondering en vertwijfeling welk we ook al terugzagen in haar personage in Midsommar (Film, 2019) of zelfs Lady Macbeth (Film, 2016).

Prima setting ook, heerlijk jaren 50-gevoel, genre Suburbicon (Film, 2017), waarbij als zo Barbie-achtig fake lijkt met die perfecte harmonieuze gezinnetjes met moeder de vrouw die naast een eigen mening ook erg onderdanig is ten aanzien van de partner. Een vrij hypocriete bedoening allemaal. Maar een ideale setting wel in een wereld die te mooi is om waar te zijn. Prima opbouw ook waarbij het mysterie verder wordt uitgediept. In zijn geheel zeker prima, maar ik miste wel iets waardoor ik toch met een wrang gevoel achterblijf.

Joaquin Phoenix bewijst nog maar eens waarom hij hoort tot één van de beste acteurs van zijn generatie. Ook hier leeft hij zich geweldig in in de rol van de excentrieke John Callahan. Naast notoir drankorgel en als mindermobiele man is zijn grootste talent het maken van cartoons. Cartoons die de nodige satirische scherpte bevatten om de maatschappij met een kritische bril te bekijken. Ik hou er wel van dit soort humor. Het ene is al wat meer geslaagd dan de andere, maar het doel is steeds om mensen bewust te maken van situaties of problemen, niet om mensen of doelgroepen te beledigen. Maar je komt soms in woelig water terecht, maar hij don't give a f*ck.

Zonder de speelse cartoons zou ik de film een pak minder interessant gevonden hebben. Het geeft toch een extra dimensie. De filmtitel is dan ook erg toepasselijk. Zelfspot is nu eenmaal één van die wapens om verzuring en verbittering tegen te gaan.

Moeilijk te doorgronden film, minder toegankelijk ook voor het grote publiek en eerder leunend op het artistieke aspect dan het verhaaltechnische. Vele lange shots waar je weinig meer kunt dan observeren. Observeren van weinig uitnodigende kale grijze huismuren met vocht en vuil. De constante toon van felle regenbuien op de achtergrond, (achtergebleven) bewoners die op zichzelf en met elkaar zijn toegewezen omwille van een uitgebroken virus (dat als plot niet wordt uitgewerkt, maar op de achtergrond speelt), en ga zo maar door.

Klinkt allemaal nogal deprimerend en is het ook, ware het niet dat er af en toe opgewekte jolige disco- en dansnummers naar voren komen om het geheel wat extra zuurstof en schwung te geven. Alsof er tussen alle troosteloosheid steeds nog altijd dat sprankeltje hoop en vreugde te vinden is in een mensenleven.

Ik zag van Ki-duk Kim ook al een film over Noordelingen die Zuid-Korea betraden (Geumul (Film, 2016)), maar die valt met geen seconde te vergelijken met dit. Geen sereniteit hier die wordt opzij geschoven door bikkelharde gevechten en één groot spionagekluwen waarbij de spion achterna wordt gezeten door de Zuid-Koreaanse politie en uiteindelijk ook zijn eigen overheid.

Ik vond het al bij al best onderhoudend. Uiteraard overleeft de good guy meerdere aanslagen, maar ik kon me best inleven in zijn personage. Ook de relatie met Hye-in werd redelijk uitgewerkt zodat ook de subplots interessant waren om te volgen.

Halfweg was ik het ook even kwijt. Het sleepte wat en werd wat onduidelijk allemaal. Ineens waren er wel veel infiltranten met elk hun eigen rol. De klemtoon ligt inderdaad op de actie en minder op de verdere uitwerking van het verhaal, maar de actie was meer dan OK.

Een wat meer atypische maffiafilm waar de klemtoon niet zozeer op het geweld rust, maar meer aandacht besteed aan de mens achter de gangster. In de eerste plaats aan het personage van Donnie Brasco (Pistone) zelf die hoe langer en hoe meer als infiltrerende mol gelijkenissen en gedragingen begint te vertonen van de maffia. Hoe worstelt met zichzelf en heeft het er schijnbaar moeilijk mee om de loyaliteit van en naar Lefty te beschamen. Zijn relatie met zijn vrouw staat dan ook op een laag pitje: de geargumenteerde noodzaak wordt meer en meer een flauw excuus. De ruzies en de spanningen tussen Pistone en Maggie zijn erg getrouw weergegeven. Het toont wederom aan hoe sterk Depp en Hecke presteerden in deze film.

De echte ster is en blijft Pacino die met zijn flair iedereen naar huis speelt. Geen flamboyante charismatische maffiafiguur deze keer. Eerder een veredelde slecht geklede landloper die hunkert naar erkenning ondanks zijn staat van dienst. Ook Michael Madsen als Sonny Red doet het uitstekend met steeds de wederkerende rol van grote loebas met een grote mond. De mooie sfeerbeelden van het New York van de jaren 70-80, het uitstekende acteerwerk en de op waarheid berustte feiten zorgen voor een uitstekende film.

Het lijstje nog te bekijken films met Gyllenhaal wordt stelselmatig afgewerkt. Deze keer was Donnie Darko aan de beurt. Ik raakte vooraf geïntrigeerd door dat vreemde pluizige konijn, maar moest door omstandigheden de film een paar weken voor me uitschuiven.

Mocht het niet al voorbij middernacht geweest zijn, ik had de film onmiddellijk herbekeken. Dat was mijn eerste gevoel dat ik had na de aftiteling. Niet omdat de film zo complex was omdat ik er niets van begreep, neen. Maar ik was zo aangenaam verrast door deze sterke film dat ik een wow-gevoel had. Ook na, een aantal dagen later, blijft de film door mijn gedachten dwalen.

Donnie Darko is een bizarre, maar tegelijkertijd een geniale film, een verborgen meesterwerkje met een toen nog onbekende, maar sublieme Jake Gyllenhaal. Ook Richard Kelly was een veelbelovend regisseur en verwacht werd dat zijn weg geplaveid ging zijn richting de top. Jammer genoeg brak maar één van de twee door, want van Kelly zijn niet te veel oeuvres meer verschenen op het witte doek. Wanneer je denkt aan een verfilming van een saai tienerdrama dan sla je de bal compleet mis. Kelly mixte verschillende thema’s tot één absurd geheel zonder zichzelf erin te verliezen.

Donnie Darko is een stille teruggetrokken tiener die lijdt aan hallucinaties en schizofrenie. In zijn wanen ziet hij een gedrocht van een konijn opduiken, Frank genaamd, die Donnie opdraagt wat hij moet doen. Van kattenkwaad tot criminaliteit. De relatie tussen beiden, de magie die zweeft wanneer Frank in beeld komt, is onnavolgbaar. Naast het ziektebeeld van Donnie wordt eveneens de plot rond het tijdreizen geïntroduceerd en zorgt Kelly voor een mooi samenhangend geheel.

Het camerawerk is subliem en de sfeer is beklemmend. De acteerprestaties zijn van een zeer hoog niveau, in de eerste plaats van Gyllenhaal zelf. De ondersteunde soundtracks zijn erg treffend en passen perfect binnen de scène én het geheel. De hele film heeft een sluier van mysterie om zich heen. De sfeer is de gehele film door beklemmend (bvb die mooie luchtwolken). Daarnaast blijft de film luchtig en aangenaam om volgen. Ondanks verborgen boodschappen, metaforen en dubbele bodems (zag ik daar ergens geen verwijzing naar Stephen King?), blijf je als kijker vat hebben op het geheel, maar heb je wel de neiging om alles te willen ontrafelen.

De film bevat sterk en humoristische dialogen. Niet alles was even duidelijk. De rol van dat Chinese meisje blijft me parten spelen (al een paar dagen eigenlijk). Het is alvast een pluspunt wanneer een film dat bij me teweeg brengt. De film is origineel, zet je aan het denken en is cinematografisch top. Tal van emoties of facetten komen aan bod: mysterieus, drama, romantiek, humor en horror. Wat verwacht je nog meer? Weinig negatiefs op te merken. 4,5* lijkt me dan ook meer dan normaal!

Ik herinner me nog dat deze kortfilm destijds nogal wat lof kreeg in de Belgische media, maar was hem vandaag zo goed als vergeten. Toevallig erop gestoten en ik moet zeggen dat hij best leuk was. Boeiend concept alvast waarbij een overleden soldaat zich kan terug transformeren naar het land van de levenden door aan een duister wezen foto’s van onnatuurlijke overlijdens te bezorgen. De laatste getuigen van die gebeurtenissen komen naar voren als schaduwen.

Zeer knap gedaan alvast met een bijzonder decor en kleurgebruik. Doet haast sprookjesachtig aan. De moraal achter het gebeuren slaat ook aan en de liefde en zelfopoffering staan centraal. Hoewel ik Peter Van den Eede hoog in het vaandel heb staan, vond ik hem hier wat tegenvallen als duivel.

Een leuke Nolan. Alleen erg jammer dat hij maar drie minuten duurt. Deze kortfilm had nochtans veel potentieel om een veelvoud te duren. Inderdaad een fijne spannende sfeer met de sound. Het einde is inventief met de leuze “there is always a bigger fish”, waarbij de jager ineens ook prooi wordt.

Fijne rustige voortkabbelende film die een evenwicht zoekt en vindt tussen de rouwende Kafuku en zijn toneelstuk Oom Vanja van Tchechov. Het is interessant te zien hoe beide werelden, de werkelijke en de irreële, in de ogen van Kafuku in elkaar vloeien.

De film wordt gekenmerkt door enkele mooie beelden langs de Japanse wegen. Stadsbeelden ok, maar deze worden afgewisseld met de vele kustgezichten langs glooiende beboste heuvels die verbonden worden met knappe hangbruggen. De rode Saab 900 slingert zich opvallend een weg langs al dat moois.

Inhoudelijk een erg serene film. Voor mij hoefde dit ook niet perse 3 uur te duren. Niet dat ik me verveeld heb, maar bij momenten miste ik wat schwung. De interactie tussen Kafuku en zijn chauffeuse was wel opmerkelijk en interessant. Toch was het vooral het eerste half uur dat ook mijn aandacht trok met de vrouw van Kafuku. Een mooie stijlvolle dame die ik graag verder had zien groeien in de film.

Een film uit het Sovjettijdperk met een bepaalde historische waarde. Het communistische apparaat draait op volle toeren en de burgers en arbeiders dienen in het gareel te lopen. Nikita Chroesjtsjov was misschien niet lijfelijk aanwezig, maar zijn geest was alziend aan de hand van de tientallen overijverige ambtenaren die de regeltjes strikt en onverbiddelijk toepasten.

Efficiënt waren ze evenzeer in de scène waarbij de opstand de kiem werd gesmoord en de bebloede straten letterlijk werden weggespoeld met brandslangen en veegborstels.

Interessant en beladen met moreel dilemma wordt het wanneer oud-frontsoldate Lyudmyla demonstranten neergeschoten ziet worden in een poging van de overheid om de demonstratie te verhullen. ... Onder die demonstranten ook Lyudmyla's dochter, die tijdens de schietpartij vermist geraakt. De film geeft een indringend en pakkend portret weer van de feiten en de gebeurtenissen die eraan vooraf gingen en hoe men het bloedbad in de doofpot trachtte te stoppen. Lyudmyla staat vervolgens op het kruispunt en moet afwegen welke weg ze wenst in te slaan. Sterk!