Opinions

De docu Diego Maradona is in de eerste plaats toch eerder een docu die zich toespitst op voetbalfans. Er passeert toch wel heel wat voetbal de revue en de persoon Maradona komt iets te weinig uit de verf. Zijn fratsen en afglijden komt dan wel aan bod, maar zijn jeugd, zijn karakter, zijn omgang met familie en vrienden niet eigenlijk. En dat is jammer ...

De docu concentreert zich haast volledig op de periode bij Napoli en zijn internationale successen op datzelfde moment met Argentinië. Andere feiten zoals zijn carrière na Napoli, zijn gezondheid (hartproblemen), zijn carrière als bondscoach komt ook nauwelijks tot niet aan bod. Wat wel aan bod komt naast de Napolitaanse beelden uit San Paolo zijn zijn uitbundige (privé)leven, zijn banden met de maffia, de vele vrouwen, zijn buitenechtelijke zoon en zijn cokeverslaving. Geen al te fraai beeld dus altijd.

Interessant was wel de dubbele persoonlijkheid van de voetbalgod als "Diego" en als "Maradona". Pélé vat het in het begin van de uitzending ook goed samen dat Maradona alles had, behalve psychische stabiliteit. En dat klopte ook. Maradona werd opgejaagd wild door de pers, media, fans etc. Hij was niet bestand om hiermee om te gaan. Hallucinante beelden ook soms wanneer duidelijk bleek dat hij geen moment rust meer kende. Enerzijds zocht hij het op door zijn flamboyante liederlijke leven, maar anderzijds was hij ook door zijn naïviteit makkelijk te beïnvloeden. Tragiek van een voetbalgod. Zijn passage in Italië na het WK in 90 is schrijnend. Vrij eenzijdig ook denk ik. Hij blijft dé God in Napoli en omstreken, daar zal Dries Mertens niet te gauw veel aan veranderen. Hij bracht Napoli van grijze muis/degradatiekandidaat tot een Italiaanse topclub en Europese subtopper. Hij, en het topmiddenveld MaGiCa, met ook nog Giordano en Careca.

Een interessante film met een intrigerend uitgangspunt. Geen film over het syndroom van Proteus zoals al verfilmd door David Lynch in The Elephant Man (Film, 1980), die film was veel zwaarmoediger en was een biografie van John Merrick.

Edwards hier is een teruggetrokken man met een laag zelfbeeld. Hij wordt gemeden, bekeken en is weinig succesvol. Hij meent dat de oorzaak hiervan ligt aan zijn uiterlijk. Lelijke mensen zijn namelijk minder interessant en zouden van nature minder snel sociale contacten verkrijgen of vrienden creëren in tegenstelling tot mooi mensen. Wanneer hij er na een operatie mooi uitziet, verwacht hij dat hij wel succesvol zal zijn. Alleen valt dit sterk tegen en loopt niet alles zoals verwacht.

Sterk eerste gedeelte van de film. Het tweede gedeelte focust meer op de bizarre haat liefde relatie die hij onderhoudt met Oswald, een man met dezelfde aandoening die hij eerder had en die zijn plaats inneemt en blijkbaar wel (sociaal) succesvoller is dan hij.

Interessante interculturele film over de positie van de vrouw en de opvattingen over het huwelijk in Ethiopië. Zoals zo vaak zijn de verschillen tussen stad en platteland groot. Waar de één wat “moderner” opvattingen nastreeft, blijft de andere vasthouden aan cultuur en tradities. Vanuit antropologisch standpunt anders te bezien dan bijvoorbeeld uit een Westerse liberale blik. Niet dat ik uiteraard het gebeuren goedkeur, integendeel, maar andere culturele gebruiken zijn een pak minder zwart-wit te benaderen. Een moeilijke evenwichtsoefening soms ...

Ik vond het filmisch / technisch helemaal niet zo slecht. Best prima gedaan allemaal. Ook de acteerprestaties waren in orde. Beetje jammer dat het plot naar het einde toe wat werd afgeraffeld, misschien was het budget op, maar daar tegenover staat toch een sterk eerste uur waarbij het bureaucratisch systeem werd uitgebuit wanneer het de (lokale) overheid uitkwam.

Zeer geboeid naar gekeken. Prima film en een aanrader voor wie van Afrikaanse cinema of in het algemeen wereldcinema houdt.

Vrij mooie degelijke film over een archeologische site ergens in de buurt van Ipswich. Fijn dat Mr. Brown hiermee de extra aandacht krijgt die hij verdient. Prima acteerwerk van Mulligan en Fiennes. Een film die lange tijd de aandacht bij me wist vast te houden door de fijne sfeer en setting rondom de site. De film ademt wel een beetje die typische oude Britse countrysfeer uit die weliswaar overschaduwd wordt door de nakende oorlog.

De film zakte wat in bij de komst van Lily James die werkelijk niets toevoegt. Jammer eigenlijk, want deze dame zette wel al mooie dingen neer in het verleden. Het gekissebis over de opeising van de vondst is dan wel interessant. Geen meesterwerkje, maar wel een aangename arthouse.

Ok, een von Trier met een komedie. Met Idioterne (1998) waagde hij er zich al eens aan en nu opnieuw. Op zich niet slecht, maar een onuitwisbare indruk lieten geen van beiden. Het uitgangspunt is echter wel tegelijkertijd absurd als fascinerend te noemen. Wellicht ook niet compleet uitvoerbaar in de realiteit, maar dat even buiten beschouwing gelaten een vrij kolderieke voorstelling van enkele personages en situaties. Vrij amusant allemaal, maar best met een korreltje zout te nemen. Het personage van Svend alleen al straalt zo bitter weinig zelfvertrouwen, flair of klasse uit dat het gewoon grappig op zich is hoe hij zich geloofwaardig dient te houden in het bedrijf of de toekomstige overnemers. Supergrappig is het allemaal niet, maar wel eens leuk. Eentje die snel vergeten zal worden, maar af en toe eens een kantoorfilm mag wel eens.

Ook een fan van von Trier, maar echt boeien deed het onvoldoende de volledige speelduur. Voor de rest vrij sobere verfilming met een ongewone camerahantering. Nipte voldoende.

Vrij intense en confronterende film over een jonge vrouw wiens leven verwoest is nadat haar gezicht is overgoten met zuur. Ongemakkelijke film ook. De opmerkingen van sommige passanten zijn oerdom. De vele blikken van voorbijgangers zijn voor de nieuwsgierige mens ‘normaal’ te noemen, maar zijn zo snijdend voor Jade.

Hier en daar sterke scènes zoals de moeizame relatie met haar kleine dochtertje en de angst om naar buiten de komen. Ook haar wanhoopspogingen om haar gezicht te verbergen of haar heil te zoeken in het buitenland waren frappant. Niet onvoorspelbaar dat ze van een kale reis moest terugkomen. Niet bijster slim, maar binnen de context van het emotionele wrak dat ze is, begrijpbaar. Alleen had haar omgeving wel wat assertiever mogen zijn.

Het subplot met haar seksuele escapades vond ik wat vreemd. Het onderwerp was sterk genoeg om dit weg te laten en zich nog meer te verdiepen in het mentale aspect, beetje jammer. Ook de good news show van ‘employée of the month’ vond ik weinigzeggend en cliché. Niet realistisch ook. Voor de rest een prima dramafilm. Eentje om bij stil te staan en te realiseren hoe belangrijk het uiterlijk is in onze maatschappij.

Dirty Harry is me al die tijd ontsnapt. Van naam een film als een klok en ook de beroemde quote “You've got to ask yourself one question: 'Do I feel lucky? Well, do ya, punk?” blijft legendarisch. Deze week eindelijk aanschouwt en wederom vastgesteld dat Eastwood een geweldige presence gaf als Harry Callahan. Geen Westerndecor, wel een in misdaad badend San Francisco waarbij inspecteur Callahan niet gelooft in regels, rechtbanken en wetten, maar des te meer zijn revolver en zijn buikgevoel laat spreken.

Zijn onverschrokkenheid brengt hem zelfs in verlegenheid wanneer een gestoorde bad guy die het gemunt heeft op kinderen hem in diskrediet brengt. De film neemt sowieso een loopje met de wetten regels door het hoofdpersonage in de verf te zetten. En zelfs als kijker ben je even bereid hierin mee te gaan. Goeie cinematografie, montage en sfeerschepping. Hier en daar leuke quotes, vooral van Callahan uiteraard. Leuke misdaadprent, maar geen absolute topper. Niet altijd even realistisch en ook de andere politielui komen er nogal schlemiel vanaf, maar dat vergeef ik de film. Meer dan degelijk materiaal, sterke 3,5*!

Blijkbaar is dit een tweeluik elk vanuit hun eigen perspectief. Best origineel idee en wanneer de immer charmante Jessica Chastain meedoet, heb ik niet veel meer nodig om geprikkeld te raken. Het basisconcept is mooi genuanceerd. Bij een stukgelopen relatie, zeker wanneer een drama zich voltrokken heeft, is het niet eenvoudig zomaar een schuldige aan te duiden. De waarheid of de oorzaken liggen vaak in het midden. Actie en reactie weet je wel, en wie was het eerst: de kip of het ei?

Eleanor laat alles achter, maar begint te beseffen dat weglopen van de problemen de problemen niet zomaar oplost waardoor je verleden je blijft achtervolgen. Toch overtuigt de film me niet helemaal. Hopelijk doet Him dat wel. Beetje oppervlakkig, weinig inspirerend en rustig voortkabbelend tot het einde. Degelijk, zonder meer. Het mist wat peper en zout. Toch wel benieuwd naar Him waardoor ik Her ook beter hoop te plaatsen.

Na Her nu dus ook Him gezien. Erg warm liep ik niet van beide films al ben ik wel gecharmeerd door het uitgangspunt van Benson. Een dubbele film maken vanuit twee visies is best intrigerend. Alleen sloeg het verhaal nauwelijks aan. Ik bekeek het vanop een afstand en kon ook bij Him nauwelijks betrokkenheid voelen. De films ogen vrij flets en afstandelijk. De acteerprestaties waren behoorlijk, maar het geheel kabbelde maar wat voort. Weinig magie ook tussen beide hoofdpersonages. Al bij al een nipte voldoende, niet in het minst door de insteek van het tweeluik en voor Jessica Chastain natuurlijk.

The disciple werd via De Standaard aangeduid als een pareltje in het moeras aan films op Netflix. Moest ik dus ook zien, dacht ik. Ook het concept leek me wel interessant met een werkloze ongemotiveerde man met een passie voor muziek. Het is zijn droom om carrière te maken in de khayal, een soort meditatieve klassieke Indiase muziekstijl, alleen ontbreekt het talent hem. Ik dacht een soort Whiplash (Film, 2014) te zien vol volharding, doorzettingsvermogen en harde labeur, maar bleef wat op mijn honger zitten.

De khayal zelf sprak me ook niet echt aan en verder dan wat irritant gekweel kwam ik niet. De film is doorspekt met muziek waardoor ik het niet echt aangenaam meer vond. Hier en daar wel fijne beeldtechnieken zoals de hypnotiserende ritjes op de bromfiets. Ook de acteerprestaties van de vrijwel onervaren cast was meer dan prima. Alleen kon dat voor mij de film niet voldoende redden.

Ik had vooraf nog nooit van Disconnect gehoord. Het feit dat hij de revue passeerde op Canvas en eveneens goed wordt onthaald op IMDB en MM deden me overstag gaan. En ik heb het me niet beklaagd! De cast deed het overigens vrij goed. Jason Bateman mag dan wel al een redelijk oeuvre hebben, behalve in Juno (een stem in Zootropolis buiten beschouwing gelaten) zag ik nog niet te veel van hem. Paula Patton kende ik helemaal niet. Alexander Skarsgård daarentegen is wel een bekende naam (hoewel ik hem niet mag verwarren met zijn bekendere vader Stellan) met onder meer True Blood en Melancholia (Lars von Trier) op zijn palmares.

Disconnect is een intrigerende mozaïekfilm geworden zonder veel franjes. Hoewel Disconnect in eerste instantie de gevaren en valkuilen schetst van het internet, gaat het eigenlijk nog een stapje verder. Niet alleen online lijken de personages 'disconnect', maar ook in het gewone dagdagelijkse leven lijken ze afgesneden van de maatschappij of van elkaar onderling (ouders versus kinderen, een koppel onderling en de broze relatie tussen media en een getuige).
De drie verhaallijnen lopen vlot in elkaar over en zijn boeiend om te volgen. Het verhaal over het pooierschap vond ik dan toch net iets minder.

Eveneens zeer fijn vond ik het goede en serene einde. In plaats van over the top te gaan, kiest Henry Alex Rubin ervoor om er geen melodramatisch bloederig einde van te maken. Integendeel zelfs: de jongen wordt niet de kop ingeslagen, de inbraak loopt niet af met een massaslachting en ook Nina krabbelt na de duw/slag van de pooier terug mooi recht. Je kon er ook andere (spectaculairdere) kanten mee uit, maar dit einde is minstens even sterk. Vooral toen de twee vaders toenadering zochten in het gras en elkaar de hand gaven, mooi!

Moeilijk te definiëren, maar eigenlijk een soort satirische film over een personage die zowat een buitenbeentje is in de familie. Via een constante voice-over kom je meer te weten over hem en zijn gedachten. Hier en daar met een flashback.

Redelijk onderhoudend, maar ook vermoeiend en weinig zeggend. Hier en daar ook met what if scenario's waardoor het helemaal een boeltje wordt. Niet barslecht, maar wel humor die je moet liggen.

Een pure schande dat ik het meesterwerk van Mulisch nog niet heb gelezen. Ik heb het nochtans hier liggen. Ik kan dus weinig vergelijkingen maken met het boek, al lijkt het me vergeven evident om dergelijke Klepper met veel gelaagdheden degelijk te verfilmen. Dat blijkt ook wel wat wanneer de montage of het plot stokt met plotse of snelle overgangen.

Daardoor is dit een doordeweekse film geworden zonder ook maar ingenieus te zijn. Je hoeft het boek niet gelezen te hebben om tot die conclusie te komen. Aan het acteerwerk lag het zeker niet. Daar kon ik best van genieten. Zeker Fry is goed op dreef.

Hier en daar wel enkele mooie scènes zoals die van de Hemel of ter plaatse in Rome of Jerusalem. Al bij al zeker niet slecht gedaan van Krabbé, maar misschien werd iets te veel hooi op de vork genomen.

Niet zo indringend als de serie Unorthodox, maar daarom niet minder boeiend. Een film waarbij de focus vooral ligt op de driehoeksverhouding tussen Ronit, Estri en Dovod. Prima rol overigens van Rachel Weisz, maar ook McAdams en Nicola laten zich niet onbetuigd.

De patriarchale geloofscultuur komt ook hier sterk tot uiting en het zorgt er ook voor dat vele emoties onderhuids leven en opborrelen. De film is evenwichtig en ingetogenheid primeert. Zowel in emoties als in onder meer kleurgebruik.

Mijn Koreeda's intussen opgekrikt naar 15 stuks en met deze Distance vond ik wel wat raakvlakken met zijn eerdere film/docu Without Memory (1996) en Wandafuru Raifu (1998). After life vind ik nog steeds één van zijn allerbeste films waarbij het ook draait rond herinneringen. En dat is bij Distance niet anders wanneer nabestaanden achterblijven met een plotse leegte met alleen maar herinneringen. Geen verklaringen naar het hoe en waarom van de handelingen, wel de gedeelde smart van het verlies.

Zoals steeds erg sereen en met de nodige touch naar voren gebracht. Ontroerend en auhentiek, Koreeda weet er steeds de juiste toon op te zetten. Veelal zonder veel blabla van sentimentele strijkers laar Koreeda gewoon de beelden voor zich spreken. Vaak herkenbaar ook, onbeholpen soms, maar net daarom zo naturel.

Een film die ik zeker apprecieer, maar niet tot zijn beste beschouw, maar dat is louter persoonlijk. Het is sowieso altijd fijn een Koreeda te mogen zien.

District 9 heeft alles om een uitstekende film te zijn. In de eerste plaats met zijn knappe scenario en metaforische benadering. Net als bvb pakweg Avatar komt de mensheid er vrij bekaaid vanaf. Invloedrijke multinationals bepalen de wetten en regels en schuwen geweld om dit afdwingbaar te maken niet. En toeval is het wellicht niet dat net Johannesburg dienst doet als locatie voor de film.

De achterliggende bedoelingen van Blomkamp zijn velerlei. Enerzijds is de link tussen prawns en hedendaagse vluchtelingen vlug gelegd. Ongelooflijk hoe mensen kunnen reageren voor iets wat ze niet kunnen begrijpen of verklaren. Angst die de motor is voor terreur en onmenselijke behandelingen zit waarschijnlijk in ons DNA. Maar als de link niet met vluchtelingen wordt gelegd, kan je evengoed de Apartheid naar voren schuiven ... Ook het personage Wikus bekleedt een metaforische rol als het hulpeloze individu dat moet opboksen tegen een ontketende media en overheidsapparaat. Wie geplet moet worden, is een bug en niets anders...

De actiescènes die vooral naar het einde toe de overhand nemen zijn best spectaculair, maar kwalitatief van minder niveau. Beetje blockbuster op dat moment, maar best vermakelijk. De overdreven demonisering van Wikus neem ik er dan maar bij. Fijne verhaalstijl ook vanuit mediastandpunt zoals je dat ook kan zien in bvb Starship troopers of Total recall. Verrassend goed, mooi!

Wel een fijne thriller waarbij je buurman een seriemoordenaar blijkt te zijn. Doet in dat opzicht wat denken aan Summer of 84 (Film, 2018) met een soortgelijk plot. Het verhaal komt wat langzaam op gang en focust zich op Kale zijn huisarrest en moeilijke periode. Gelukkig is er het buurmeisje om hem wat verstrooiing te bezorgen.

Het ongeval in het begin van de film was wat vreemd, leek eerder op een afrekening of aanslag. Niet dus. Het tweede gedeelte van de film brengt wat meer vaart en mysterie. David Morse zag ik nog niet in dergelijke rol. Ging hem wel redelijk af. De thriller vervolgens bewandelt de geijkte paden van Hollywood met de jongen die niet geloofd wordt, de huiszoeking die niets oplevert en de seriemoordenaar die dan total loss gaat.

Best een genietbare film zonder hoogstaand te zijn. Goed om eens gezien te hebben.

Inderdaad een vrij matte biografie van één van de grootste Italiaanse voetballers ooit. Zeer plotse overgang van zijn carrière bij Fiorentina richting WK 94. Daar amper beelden van, want alles wat overbleef was zijn moeilijke start met zijn blessure. Werd opgevolgd door de al even geniale Del Piero en er was de bikkelharde strijd om de scudetto met het grote Milan van Baresi en Maldini in de jaren 90.

Van Juventus bijvoorbeeld amper tot zelfs geen sprake, toch wel het hoogtepunt voor hem en ook dé club met wie ik hem refereer. Verder een wat eenzijdige kijk op zijn zogezegde moeilijke karakter of zijn zogenaamde moeilijke thuissituatie welk zich beperkt op de erg nuchtere tot afstandelijke kijk van zijn vader.

Beetje knullig dat de grote Sacchi er ook maar vrij bekaaid vanaf komt. Staat toch te boek als één van de geniën en architecten van het tactische voetbal.

Ja, dit was wel een speciale. Inhoudelijk was ik toch wat het spoor bijster. In een dystopische wereld werd een serum ontdekt dat de mens naar onsterfelijkheid en goddelijkheid brengt. Twee figuren - geen idee vanwaar ze kwamen - wilden dat beletten. Wat volgt is een crazy trip van beats en visueel spektakel.

Het is een film die vooral uitblinkt in upbeat electronic music, erg oppompend en passend. Met de sfeer zat het zeker goed. Ook visueel wel een plaatje, niet alleen door de soms flitsende beelden, maar ook met de kleurschakeringen. Helwitte pigmenten zoals dat serum of de bliksem die zorgden voor een mooi contrast met de erg donkere grauwe setting.

Op het einde krijgen we een soort anime gevecht, het zag er knullig uit met die golem, maar dat leek me bewust. Die vrouwen kon ik moeilijker plaatsen in de film, maar je moet het gewoon ervaren. Geen mainstream film alvast.

Dit was een tegenvaller. Nochtans lagen de verwachtingen hoog bij het lezen van de synopsis. Het plot was intrigerend, alleen kwam het nauwelijks uit de verf. Ik vond het zelfs bij momenten inspiratieloos en saai.

Brazilië is uiteraard een enorm religieus land en deze film probeert dat ook te vertalen via het streven naar perfecte koppels met kinderen. Het is zelfs een must en de regisseur plaatst zo een moraal vingertje wanneer zou blijken als conservatieve gelovigen het voor het zeggen zouden hebben. De film heeft een soort van dystopische sfeer, zeker wanneer bepaalde christelijke waarden worden afgedwongen (of gecontroleerd) door de staat.

Maar al bij al is het te weinig. Te langgerekt, te veel dode momenten. De boodschap greep me te weinig aan.

Een moeilijk te beoordelen film vond ik. Aan de ene kant een vrij flitsende film met de technische wijze waarop de film werd gebracht, maar aan de andere kant ook stug met de vele personages die de revue passeren in heden en verleden waarbij je als niet-Italiaan niet altijd even veel herkenbaarheid in terugvindt. De personages worden dan wel geïntroduceerd met een wat ondertiteling, maar het was voor mij gewoon too much information.

Ondanks dat Sorrentino zijn best doet om de informatie catchy te maken, slaagt hij hier niet altijd in. Het springt te veel van het ene naar het andere. Ik miste samenhang en een duidelijk plot. Het voelde te fragmentarisch aan.

Interessant was wel het personage Andreotti die uitstekend gestalte werd gegeven door Toni Servillo. Een mysterieuze man die aanzien afdwong door zijn stoïcijnse optredens. Een film die toch wat voorkennis vereist al maakt het visuele technische aspect op sommigen momenten veel goed.

Ook een zwaar beladen thema als de zwarte slavernij weet Tarantino om te buigen tot een vermakelijke film waarbij hier en daar een vleugje humor binnen het surrealitsiche (bloedig) geweld niet ontbreekt. Het blijft ongelooflijk hoe hij steeds al deze genres tot een aangenaam kijkstuk breit.

Echt geweldige scènes die bijvoorbeeld talloos zijn in zijn andere films heb je niet of nauwelijks in Django unchained (behoudens mss de openingsscène). Uiteraard zijn er momenten waarbij de film je echt naar je strot grijpt. Zo denk ik bvb aan de afschuwelijke voerpartij aan de honden van Candie of de kist waarin Broomhilda opgesloten zit.

Daar het verhaal een simpel wraakscenario kent, is de grootste sterkte de geweldige cast. Schultz (eveneens top in Inglourious bastards) springt er echt uit als premiejager kort gevolgd door de alweer geweldige DiCaprio. Ook SL Jackson als geniepige opportunistische wezel doet het super als gepriviligeerde slaaf van Candie. Foxx is ok, maar niet mijn meest favoriete acteur.

Verder besteedt Tarantino zoals steeds veel aandacht aan het camerawerk, de montage en catchy muziekdeuntjes. De typische stijl van Tarantino komt hierbij opnieuw boven drijven. De fans zullen op ieuw plezier beleven aan deze film. Weinig vernieuwend, dat wel (ondanks een ander genre), maar puur Tarantino-entertainment!

Weinig vernieuwend. Grafisch nog best ok, doet wat denken aan Disney of Pixar op dat vlak. Inhoudelijk op zich weinig soeps. Pietje de Dood of Magere Hein zo u wil, die wat rond surft op de oceaan. Geen idee wat de bedoeling is en wat er hierboven in de synopsis wordt verteld, zag ik toch anders. Wou hem vooral meepikken omdat hij uit Moldavië komt zowaar. Hopelijk maken ze daar nog wat beters.

Fijne Ijslandse film over een lokale held die de wetten van de natuur heeft getard door uren te overleven in het ijskoude water en op eigen houtje de kust te bereiken. De film verhaalt net iets meer dan alleen maar de schipbreuk. Ook het ruige harde vissersleven komt op de voorgrond, net als de kameraadschap met de andere collega-vissers. Die typische ingesteldheid ook: hard werken als het moeten, zwanzen en drinken als het kan.

Ook het tweede gedeelte van de film was sterk waarbij hij letterlijk werd geleefd. Al die onderzoeken en tests, de intervieuws (of ondervragingen zoals je wil), het is één grote poppenkast. Hij had bijna gehoopt dat hij het niet gehaald had ...

Aangrijpend ook wanneer hij de nabestaanden opzocht, verteerd door schuldgevoelens. Verder goed gefilmd en een prima casting. De helse weersomstandigheden en het woeste Ijslandse landschap komen sterk naar voren. Prima survivalfilm, niets meer, niets minder.

Een wat andere aanpak van Kar-wai Wong dan dat ik gewoon ben. Hier wordt duidelijk de misdaadkaart getrokken en dat wijze waarop er gemoord werd, dat flitsende en energieke deed me zelfs een beetje aan een Tarantino denken. Het had zelfs iets humoristisch zonder noodzakelijk grappig te zijn.

De huurmoordenaar die op zoek gaat naar een kick om zijn voorts saaie leventje een boost te geven, als een soort drug, een noodzakelijk kwaad dat steeds meer eist en verlangt totdat je er helemaal afhankelijk van wordt.

Daarnaast de immer weerkerende sterke sfeersetting met hier het bruisende nachtelijke leven van verkeer, passages, neonlichten en vele groezelige smerige achterbuurten. Ook humor en absurde toestanden zijn niet ver weg. Neem nu de scènes met de ijsjesverkoper.

Er zit zoveel in deze film dat ik hem best nog eens opnieuw kijk. Erg vermakelijk en geboeid naar gekeken. Zoals steeds een streling voor het oog. En het thema liefde wordt eens vanuit een andere hoek aangepakt. Leuk.

Een film die in het rijtje past van activist Spike Lee die vaak op minder genuanceerde wijze zijn statements wil maken van de weinig benijdenswaardige positie van de zwarte gemeenschap en de discriminatie daarvan. Niet dat hij geen gelijk heeft, maar ik hou niet zo van wijze waarop hij het soms brengt. Hier lag het toch anders.

Hij levert een vrij interessante kijk op het leven in Brooklyn in de jaren 80 en 90. Geen idee, maar het zou goed kunnen dat het niet zo heel veel verschilt met de realiteit vandaag. Het is een broeierig stadsgedeelte, niet alleen omwille van het warme weer, maar voornamelijk omwille van de verschillende nationaliteiten en culturen die bij elkaar leven. Ondanks de onderhuidse spanningen creëert de film een sfeer van 'just another day in Brooklyn'. Er is een soort van tweespalt tussen de gespannenheid en tegelijk het relax zijn.

Het geheel zit vooral goed. Leuke diverse personages die erg opvallend uit de verf komen. Daarnaast ook een prima soundtrack. Speelse en serieuze aanpak van een moeilijk onderwerp. Een referentiefilm van Lee denk ik waarop hij verder naam heeft gemaakt.

Inderdaad een vrij mooi vervolg op de klassieker van Kubrick. Staat op zich ook vrij onafhankelijk van de andere. Je mist misschien wat background, zeker in het huis, maar storen doet het niet. Flanagan zocht en vond zijn eigen paden. Zonder te overdrijven ook mooie verwijzingen naar de eerdere film.

Pure horror wordt het nooit, maar die buitenmenselijke verplaatsingen en het stelen van het leven van personen is wel wat eng en spooky. Vele zaken zitten op niveau. De sfeer is goed weergegeven en ook de spanning is aanwezig. Ondanks de lange speelduur zit het tempo ook goed en verveelt de film nooit.

Ook de acteerprestaties zijn prima en visueel slaat Flanagan de bal niet mis.

Wereldschokkends wordt het echter nooit, laat staan memorabel, maar vermakelijk en meer dan degelijk, dat zeker!

Een klassieker in zijn soort. Eentje die ik nog niet eerder zag en waartegen ik toch een beetje opzag. De lange speelduur zal daarin wel meegespeeld hebben. Die speelduur valt achteraf gezien nog wel mee. De film is op zich dynamisch genoeg om te boeien. Toch werd ik alles behalve weggeblazen door de film. De achtergrond of setting van de film is best interessant te noemen met de Revolutie op de achtergrond. De gevolgen daarvan komen dan ook naar voren al ligt de klemtoon toch eerder op het romantische liefdesverhaal en alle tegenslagen of -strubbelingen die daar invloed op hebben.

Verder wel een mooie film, letterlijk dan. Zeer fijne feeërieke beelden met de sneeuw. Sommigen beelden van woningen - van binnen en van buiten - zijn zo mooi dat ze recht uit een ijssculpturenfestival lijken te komen. Af en toe ook mooie close-ups van die ijskristallen of van bloemen.

Weinig te zeggen over Omar Sharif en Julie Christie. Beiden doen het goed. Wel eens fijn om gezien te hebben, maar ik ga er mijn slaap niet voor laten. Zeer degelijk allemaal, maar me echt bij de keel grijpen, deed het nooit.

Een interessante film dat het populistische gevoel bij een aantal mensen wat aanwakkert. Nergens krijg je het gevoel dat Verbeek écht ongelijk heeft, maar als je er wat dieper over nadenkt, gaat het vaak wat kort door de bocht en is het de manier waarop dat de wenkbrauwen doet fronsen. Leuk personage dus dat met verve wordt gespeeld door Peter Van den Begin. Toch opvallend ook hoe populair de figuur Verbeek is, niet alleen in de media of bij de burger, maar ook binnen zijn eigen korps gaan ze door een blindelings vuur voor hem.

Daarom wel bizar dat de blinde woede van Dries - ok door die explosie - plots zo fel gekeerd is tégen Verbeek zelf. Het gaat plots wel heel snel allemaal. Verder ook wat zeer bizarre en ongewone plotontwikkelingen of toevalligheden waar Verbeek haast moeiteloos zich kan in manifesteren. Het plot kwam vervolgens slordig over.

Het is vooral de cast die de film naar een hoger niveau tilt en er is ook wel een zekere spanning aanwezig. Alleen kon het verhaal beter. Jan Decleir is steeds een verademing en ook fijn om een cameo van Adil El Arbi te mogen zien als cafébaas op een bepaald moment.

Dodes' ka-den is een vrij aparte film waarbij neit echt een doelgericht plot is. Het is eerder een observatie waarbij een aantal gezinnen die in armtierige omstandigheden op een vuilnisbelt wonen ergens in een verloederde achterwijk in Tokio. Kurosawa's eerste kleurenfilm klaarblijkelijk. Zeker geslaagd en de grauwe troosteloze kleuren van het zand en vuilnis stemt je niet meteen tot opgewektheid. Ook de schrale blikken en vuile kledij van de bewoners bevestigen dit alleen maar.

De bewoners zijn een mix van de outkasts van de samenleving. Elk gezin kent een specifieke rol en is uniek op zich. Allen zijn kleurrijk en interessant om te volgen. Alcoholverslaafden, geesteszieken, (seksuele) criminelen, verstotenen, ... ze maken allen deel uit van het decor. Als een soort voyeur ben je als kijker verplicht eventjes deel uit te maken van de leefwereld van deze mensen. De commentaren van de viswijven krijg je er gratis bij.

Interessant is ook het evenwicht dat Kurosawa tracht te bewaken tussen tragedie en humor. Sommige scènes zijn hard, maar worden in de volgende scène teniet gedaan met een grappig fragment of vrolijk deuntje. Niet voor iedereen weggelegd denk ik, te meer omdat de film niet echt een doel of verhaal heeft.