Opinions

Niet voor het eerst dat er wordt gewerkt met een scenario als "Groundhog day" waarmee je ontelbare kansen krijgt je leven opnieuw te leven. Het butterfly effect gegoten in een kortfilm animatie. Niet slecht, zeker leuk om volgen en die klokken voegen wel iets toe aan het geheel. Grafisch ook prima, maar vernieuwend is het allemaal niet meer.

Degelijke Deense film die mij wat deed denken aan Enemy of the States met Will Smith in de hoofdrol. Ook hier creëert de overheid een klopjacht op een vijand/klokkenluider door toedoen van hun eigen gesjoemel. Altijd leuk om dergelijke spionagetechnieken via veiligheidscamera's of afluistertechnieken te zien. Interessant om te bedenken wat je zelf zou doen als opgejaagd wild dat stilaan gek wordt van paranoia.

Niet altijd even diepzinnig, kon hier en daar wat beter uitgewerkt worden. Zo vond ik het einde nogal bruusk. Nochtans kon ik me wel vinden in het einde. Het is wat het is en het potje blijft mooi toegedekt. Goliath verliest niet altijd van David.

Goed acteerwerk doet de rest. Ook de spanning en het tempo vond ik best OK. Die typische Scandinavische flair en degelijkheid vond ik zeker hier terug. Geen topper, maar wel degelijk en aangenaam vertier voor anderhalf uur. Meer moet dat soms niet zijn.

Henry Barthes is dient de tegenslagen des levens, net als ieder van ons, te bekampen, zo goed als hij kan. Geen sinecure echter want zowel op privé- als op professioneel vlak is het leven weinig rooskleurig te noemen. Hoewel begiftigd met een aantal cruciale vaardigheden raakt hij voorlopig niet verder als een interimaris op een high school. Een high school waar de motivatie en progressie van de leerlingen op apegapen ligt.

Met een flinke scheut positivisme en idealisme worstelt hij zich door het leven waarbij hij oog tracht te hebben voor de anderen. Klinkt nogal sentimenteel, maar dat valt heus wel mee. Het probleem zit hem eerder in de diepgang en balans. Ik miste bijvoorbeeld omkadering. Het leek alsof dat Barthes er letterlijk en altijd en overal alleen voor stond.

Maar Brody deed het wel goed, moest ook wel om de film enigszins staande te houden. Een film die zeker zijn momenten kent en raakt, maar er zijn er betere binnen het genre.

Interessante reconstructiefilm van de verhoren van de jonge daders die destijds de peuter James Bulger hebben gemarteld en omgebracht. Een schokgolf ging toen door het VK en ver daarbuiten. Ik was toen wel leeftijd van de daders en ik herinner het me nog wel.

Toch wel een vrij intens portret dat er toch wel op inhakt. De reconstructie, de ondervragingen en de scènes met kleine James zelf worden goed en sterk neergezet. Bovendien ook erg vloeiend gemonteerd waardoor je ademloos blijft kijken ook al weet je hoe het verder afloopt.

Had toch de indruk dat de ene dader, Robert, er toch wat meer kenmerken vertoonde van koelheid, gewetenloosheid en apathie dan de andere. Een troosteloze buurt daar in Liverpool zal ook wel zijn impact gehad hebben, de 'afwezige' ouders evenzeer al kwam dat niet echt naar boven in deze film.

Wie hier meer wil over zien, kan ook terecht bij de langspeelfilm met Andrew Garfield in de hoofdrol. Ook best een aanrader: Boy A (Film, 2007)

Detroit start met een ongeïnspireerde animatie bij de intro, maar al snel wordt duidelijk dat de vlag de lading niet dekt. Detroit kwam bij mij over als een matige film met hier en daar een sterk beeld, maar in zijn geheel genomen me te weinig bij de keel greep. Saai en onbetrokken, iets wat ik ook al terugvond in de andere films die ik van haar zag. Degelijk, dat zeker, maar niet beklemmend genoeg. Een film die ik snel zal vergeten omdat er binnen het genre andere referenties zijn.

Het laatste half uur en de scènes in de rechtbank waren de beste van de film dat met zijn ruim 140 minuten aan de lange kant was. Het is soms wraakroepend dat gerechtigheid als het om raciaal geïnspireerde delicten ging destijds onbestraft werden. Detroit was toen niet de enige stad waar de spanningen hoog opliepen. Ook Vietnam speelde toen mee en het was zoals aangegeven in de film de enige bevolkingsgroep die de Afro-Amerikanen niet beschimpten omwille van hun huidskleur. Het Furguson van vandaag leert ons dat er bij momenten nog niet veel is veranderd in de Amerikaanse samenleving.

De film mist wat context. Hoe en waarom ontstonden en (ver)liepen de gebeurtenissen in het Algiers Motel en Detroit? Wat waren de motieven en aanleiding geweest? Buiten wat feitelijke beelden komt de film niet. Extra duiding en diepgang zou het verhaal ten goede zijn gekomen. Daarentegen wel goede acteerprestaties en technisch ok. Alles in acht genomen dus een matige voldoende: 3,0*.

Zeer lang geleden al eens gezien, meerdere malen zelfs, nu samen met de 11-jarige dochter bekeken. Goh ja, op zich allemaal niet veel soeps. Vermakelijke troep.

Niet bepaald fan van Schneider, maar hij doet het wel prima hier als underdog loser. Altijd wel een ideale positie om tot held uit te groeien. Nogal veel typetjes, vooral vanuit vrouwelijke kant. Niet elk personage is geslaagd: de flik vond ik eerder irritant. TJ was dan weer beter.

Flauwe humor en grappen, maar het is goed voor een entertainende avond. Verveelt eigenlijk nooit, maar hoogstaand is het uiteraard niet.

Drama’s die gaan rond de dood van een kind, zeker wanneer er een zweem is van moord, zijn steeds erg emotioneel beladen. Dat is hier niet anders. Het is zoeken naar een evenwicht tussen intens verdriet, haat en wrok enerzijds, maar ook rond vergeving en rehabilitatie anderzijds. Poppe slaagt er wel in deze balans te vinden al is de film alles behalve perfect.

Te veel berust op toevalligheden en gereconstrueerde scènes, zeker naar het einde toe waarbij een déjà vu optreedt bij het water. Grootste pluspunten van de film zijn de goede aanpak van de uitbouw van de personages. Er is veel aandacht voor het personages van Jan en Agnes. Er wordt ook prima geacteerd in de film waardoor de film zeker naar een hoger niveau wordt getild.

Ben zeker niet omvergeblazen door de film zoals sommige anderen hier, maar zeker zeer degelijk en een kleine must see voor wie van Scandinavische films houdt. En tenslotte vond ik de orgelmuziek best fijn tot zijn recht komen in de film. Het gaf iets extra’s en dubbele betekenis voor het leed dat Jan dagelijks met zich moet meedragen.

Sterke emotionele film over een ouder lesbisch koppel dat hun relatie voor de buitenwereld verborgen houdt uit angst voor de reacties van de omgeving. De film deed me wat denken aan Haneke’s Amour of aan de recente Vortex van Gaspar Noé. Het gaat hier dan niet om dementie, maar de gevolgen na een beroerte van zijn wel dezelfde.

Daar sta je dan als partner als niemand van je relatie afweet. Je bent dan een ordinaire bemoeizuchtige buitenstaander die letterlijk de deuren voor zich ziet dichtvallen. Je bent de enige die écht bekommerd is, maar je bent geëvolueerd tot diegene die er het verst van afstaat, pijnlijk toch wel…

Toch wel een pakkend liefdesportret. De focus ligt niet zozeer op de omgang met de aandoening van Madeleine, wel op de worsteling van haar omgeving en de het gemis en de liefde van Nina. Sterk!

Het moet intussen mijn vijfde Dardenne zijn ofzo en al zijn films zijn doordrongen van die grauwe, desolate haast depressieve decors. Ook nu weer bevindt het decor zich in een lager deel van de maatschappij. Weliswaar werkenden deze keer, maar eveneens vrij uitzichtsloos met mensen die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Het levert wederom een sterke film op van de gebroeders Dardenne. Géén juweeltje(s), maar gewoon erg degelijk.

Het verhaal is eenvoudig en vertrekt vanuit het concept wat voor jou als werknemer het belangrijkst is: eigen geldgewin (waarop je recht hebt wegens je prestaties) of altruïsme om een collega’s te behouden. Het viel erg sterk op dat deze keuze niet individueel of in volle vrijheid kán genomen worden zonder de steeds overheersende groepsdruk om angst om zelf het slachtoffer te worden. De mens zit zo in elkaar dat hij vaak de weg van het eigenbelang of de weg met het minste weerstand (risico) verkiest. En het is inderdaad nog maar de vraag of je deze mensen kan veroordelen voor hun keuze. Eigenbelang? Mja, je moet ook je rekening betaald krijgen natuurlijk. De Dardennes creëren hier een mooi spanningsveld waarbij het alles behalve zwart-wit is.

Hoewel het uitgangspunt een interessant gegeven is, kan ik me toch niet geheel voorstellen dat het in België voorkomt dat déze macht personeelsleden worden toebedeeld. Absurde situatie die bovendien tussen de soep en de patatten via een “geheime” informele stemming verloopt. Ik persoonlijk zou überhaupt zelfs niet meer willen werken voor zo’n bedrijf (ongeacht het resultaat). Per slot van rekening bevind je je steeds in een afhankelijkheidsvacuüm waarvan misbruikt gemaakt zal worden. Tegenover je collega’s zal je steeds het gevoel krijgen van “in het krijt te staan”. Ongezonde situatie lijkt me zeker omdat je op hetzelfde niveau zit. Daarvoor hoef je nu toch echt geen psychologie voor gestudeerd te hebben … Bazen doen dit inderdaad all the time, maar daar zit je met een vertikale hiërarchiestructuur, geen horizontale.

Mede door de depressie van Sandra en de steun van haar vriend contacteert ze al haar collega’s om ervoor te ijveren dat ze haar job wil behouden. Ook hier zit je met een contradictio in terminis: Net door haar moeilijke periode wil ze vastklampen aan één van de weinige dingen die haar nog resten, met name haar werk. Maar op het moment waarop ze echt beseft in welke positie ze zich bevindt en welke macht ze uiteindelijk zélf krijgt, worden haar ogen geopend. Of haar besluit tot stand is gekomen door altruïsme (de zwarte collega die niet ontslagen wordt ten koste van haar) of door de perversiteit van het aanbod laat ik in het midden. Maar deze beslissing was verrijkender dan ooit, vooral op mentaal/psychisch vlak.

Mindere punten vond ik het repetitieve karakter van de film waardoor het soms wat eentonig overkwam. Het plot en uitwerking was maar zus en zo, het idee en boodschap daarentegen top. Vandaar toch een dikke 3,5*

Minder absurd dan wat we van Dupieux soms gewoon zijn. Toch slaagt hij er wederom in fictie en realiteit door elkaar te halen. Als kijker weet je stilaan niet meer wat niet geacteerd of reëel is. Op die manier blijft het geheel boeien.

Voor sommigen misschien iets te veel gewauwel en dat is het soms ook wel. Het zijn acteurs die al eerder in een Dupieux zaten. Fijn op elkaar afgestemd acteerwerk. En laat ons eerlijk zijn, een Léa Seydoux is altijd hemels om naar te kijken.

Niet de beste film van Dupieux, maar voor de liefhebbers toch opnieuw heerlijk eigenzinnig en bijzonder.

Interessant levensverhaal van Arvin wiens jeugd en jongvolwassenheid als een rode draad door de film loopt. De vele personages staan op één of andere manier met elkaar in verbinding. Toch een aantal gerenommeerde acteurs én karakterkoppen met Jason Clarke, Harry Melling en Robert Pattinson, maar ook Tom Holland bijvoorbeeld maakt indruk. We zitten ergens in de jaren 50-60 ergens op het platteland in de Midwest. De sfeer en het plaatselijke dialect komt goed naar voren.

Ook het plot is best interessant al is het beter te spreken van diverse plotlijnen die op één of andere manier samenvallen met Arvin Russell. De seriemoordenaar is te vergelijken met die van Road to Perdition (2002) waarbij de slachtoffers ook gefotografeerd worden.

Naast Arvin zelf staat ook het geloof centraal in deze Bible Belt. Geloof dat fanatiek wordt beleefd en het spontane en het geluk uit de mensen wegzuigt. Geloof wordt zelfs misbruikt om misdaden te plegen en te vergoeilijken. Echt schrijnend bij momenten.

Best een lange zit deze film en toch grotendeels boeiend en de moeite waard om te volgen. Er zit een duidelijke cohesie en afwisseling in het plot en er gebeurt voldoende om het de volle twee uur aandachtig te volgen. Prima!

Leuke thriller met Reaves als letterlijke advocaat van de duivel waarbij elke vorm van geweten ontbreekt en die voor geld, macht en roem over lijken gaat, zelfs als het slachtoffer een minderjarig misbruikt kind is. Al gauw komen ze in het web terecht van Milton (Al Pacino). Voorts zien we een geweldig samenspel tussen Mary Ann-Lomax-Milton. Er dienen keuzes gemaakt te worden en de verleiding is groot om te kiezen voor het geld (materiële) en niet voor het persoonlijke geluk (kinderwens, de eigen relatie).

De film kent ook een aantal erg mooie shots zoals het dak op de wolkenkrabber waarbij Lomax zich echt overgeeft aan Milton, de duivel. Ook de locatie op het einde van de film is goed gekozen. Al Pacino steekt er bovenuit en is geweldig, zeker in de eindscène.

Inderdaad opmerkelijke film in die zin dat Djibouti niet bepaald een filmland is om het zo te beschrijven. In dat opzicht een technisch vrij mooie en verzorgde film. Knappe beelden, vlot camerawerk, goede montage en bovendien ook degelijk acteerwerk.

Ik kan de sociaal-economische situatie van Djibouti moeilijk inschatten. Deze zal wellicht beter zijn dan in de omringende en meer turbulente buurlanden Ethiopië en Somalië. Ook de drie studentes hebben een verschillende sociale achtergrond, maar echte armoede passeerde niet de revue en zij kregen duidelijk de kansen om zich te ontplooien en hun toekomst uit te stippelen. Zoals BBarbie al aangaf waren hun zorgen weinig verschillend met andere Westerse meisjes. Uitgaan, liefde, studeren, een vaderloos gezin, zelfs een miskraam passeerde de revue, hoewel er met dit laatste weinig werd gedaan. Leuke film, fijn debuut. Niet slecht, integendeel.

Een winnaar op het prestigieuze festival van Cannes schept natuurlijk hoge verwachtingen. Verwachtingen die jammer genoeg niet ingelost werden. Omwille van het oplopende geweld in Sri Lanka besluiten vluchtelingen veiligere oorden op te zoeken. Alle middelen zijn hiervoor goed en via bedrog vindt een schijngezin onderdak in één van de Parijse banlieus.

Een mooi uitgangspunt voor een film die alvast sterk begint. Er wordt sterk gefocust op het gezin (of wat er moet voor doorgaan). Alle drie de leden zijn totale vreemden van elkaar, maar zijn noodgedwongen aan elkaar vastgeketend. De dochter diende als pasmunt om een "go" te krijgen. Het leven in de banlieus loopt niet op wieltjes en de kleine onderlinge spanningen onderling zijn boeiend om te volgen. Van de jongste dochter wordt niet anders verwacht dat ze zich haast gedraagt als een volwassene. Van het opnemen van een ouderlijke rol of zorg is amper sprake.

Naar het einde toe verandert de film vrij bruusk van schouder en komt er geweld aan te pas. Alsof de regisseur wou aantonen dat je niet zomaar kan wegvluchten van het geweld. Het steekt altijd wel elders de kop op. Al valt een nietsontziende burgeroorlog helemaal niet te rijmen met wat straatcriminaliteit van jeugdbendes. Ik snap niet goed wat de regisseur hiermee wou bereiken? Ook Dpeepan verandert van een lome conciërge naar een halve moordmachine. Deze plottwist past niet in de stijl van de rest van de film waardoor ik wat op mijn honger bleef zitten.

Naar dit familie-eops keek ik toch wel uit. Zeer sterk familiedrama waarbij de éénkindpolitiek een dikke rode draad vormt in het leven van het arbeiderskoppel Yaojun en Liyun. Niet dat ik thuis ben in de Chinese filmmarkt, verre van zelfs, maar deze Wang kende ik niet. Met dit epos zet hij zich toch definitief op de filmkaart. Wat een sterke film! De ruim 180 minuten arthouse schrikken menig misschien af, maar de film wordt knap verteld met diverse sprongen in de tijd. Deze flashbacks vergen wel de nodige aandacht van de kijker, maar het valt best allemaal te volgen. Het brengt ook enige schwung in het verhaal en het geeft de nodige duiding en diepgang aan het plot en de personages. Voorbij de twee uren had ik een klein dipje, maar het laatste half uur maakte ook weer erg veel goed. Regie en montage zitten dus gebeiteld en ook de acteerprestaties zijn op topniveau.

Ik aanzie de film niet zozeer als kritiek op de éénkindpolitiek, maar eerder als een gegeven dat een grote impact kan hebben op een modaal gezin. De snelle economische ontwikkeling naar het China van vandaag is een ander gegeven dat inhakt op het arbeiderskoppel als je de boot mist. Het contrast tussen het platteland en de als paddenstoel oprijzende (moderne) flatgebouwen in de steden is enorm. So long my son is een aangrijpend drama zonder echt melig te worden. Elk moment in het leven van het koppel is een puzzelstukje dat leidt tot een nieuwe gebeurtenis. Bij echt tragische momenten houdt Wang de camera ook ver weg van het gebeuren zodat je het ervaart als toeschouwer (zoals de scènes aan de stuwdam en in het ziekenhuis). Deze aanpak resulteert in een andere soort “betrokkenheid”, maar is daarom niet minder effectief.

Dikke 4,0*, dicht aanleunend bij 4,5*. Eén van de beste films die ik dit jaar al zag.

Uitstekende thriller uit de oude doos waarbij een (loshandige) bullebak uit de weg wordt geruimd door zijn vrouw én door zijn minnares. De opbouw van de film focust zich in het begin op deze driehoudsrelatie en er wordt meteen een kant gekozen van goed versus kwaad. Christina wordt neergezet als een zachte onschuldige vrouw en haar sympathie wordt meteen gewonnen door de kijker. Wanneer zij overhaald wordt door de minnares Nicole om haar man uit de weg te ruimen, ontstaat er een rollercoaster waar niemand uit ontsnapt.

De introductie van de personages is dus sterk en intrigerend, maar de film komt pas echt op gang tijdens de moord zelf en komt tot een climax wanneer blijkt dat het gedumpte lijk verdwenen is. Cinematografisch sowieso erg sterke scènes voor, tijdens en na de moord. Camerastandpunten, mimieken, vertwijfeling van de personage(s) zijn zo gebracht dat de spanning optimaal wordt gecreëerd. In dat opzicht doet de film Hitchcockiaans aan. De spanning is gewoonweg te snijden wanneer het zwembad wordt leeggezogen. Je leeft mee met het personage Christina en al helemaal wanneer de spanning wordt omgebogen naar verbazing...

Knap einde ook, verrassend en sterke plottwist waardoor deze film hoog in mijn lijstje terechtkomt. Meer dan terecht in de top250 beland. Super!

Ik weet niet goed wat ik hiermee moet. Een vrijscène, niet meer dan dat. Niets bijzonders. Op Youtube zat een leeftijdsbeperking op, maar ik vind het erg omslachtig om dat te weerleggen. Gelukkig kon ik wel makkelijker bij Vimeo terecht: Diagonale | Film on Vimeo

Eventueel toch een achterliggende boodschap van sociale druk of dominant gedrag al vind ik hoegenaamd niet dat de man als predator bestempeld moet worden. Die had gewoon goesting en de vrouw onderging én verschoot op het einde, maar wees duidelijk NIET af tijdens het lepeltje-lepeltje liggen... Sociologisch best interessant, maar mocht de video ernaar suggereren, sporen van seksueel ongewenste handelingen vond ik er niet in terug.

Misschien dat John Milton er een ander idee over heeft?

Ingenieuze suspense film alweer van Hitchcock die voor - in mijn geval eerste kijkbeurt - een oersterke indruk naliet. Voor mij persoonlijk was het smullen van de sterke dialogen en uiteenzettingen. Het kat en muisspel was vervolgens dan al aan de gang. De modus operandi werkt tot in de kleinste details voorbereid en uitgevoerd. Zelfs toen het even tegensloeg en de gracieuze Margot het overleefde, werd er snel geschakeld om een even uitgekiend plan uit te voeren.

Het acteerwerk was ijzersterk, van iedereen trouwens. Grace Kelly spat van het scherm, maar de mannelijke tegenspelers deden dat evenzeer. De spanning werd strak gehouden. Alleen vond ik de typische bombastische muziek nogal overmatig.

Veel aandacht ook voor de key moments (haha!) of de film. Sterke focus en close-ups op de sleutelgaten waar het tenslotte allemaal om draait. Prima cinematografie, technisch tot in de puntjes verzorgd, qua beeldcompositie en lichtinval. Fijn!

Matige Bondfilm, minste zelfs in chronologische volgorde. Vooral het eerste gedeelte waarbij de diamantenhandel ten voeten uit wordt uiteengezet vond ik het net als Bond zelf bizar dat de Secret Service moet optreden voor zo'n zaak. Verder ook een vrij bizar verloop van de film met de openingsscène met Blofeld om dan in het tweede deel opnieuw bij Blofeld uit te komen. Het tweede gedeelte was gelukkig beter en leek meer op een echt Bondfilm.

Matige verhaallijn dus, maar dat lag niet aan Sean Connery. De actiescènes zijn ook niet geweldig en ook het olijke dodelijke duo komt ook niet echt uit de verf, hooguit komisch, doch meedogenloos zo blijkt. De film mist wat vlotheid en spanning, maar Bond blijft Bond. Al bij al een erg nipte 3,0*.

Een film over een stukje uit het leven van de mythische Ernesto 'Che' Guevara toen hij nog niet zo politiek actief was en hij nog student was. Samen met zijn vriend trok hij door Zuid-Amerika met een aftandse motor waarmee ze meer dan eens letterlijk in het zand beten.

Avontuurlijke roadmovie met fraaie landschappen en hier en daar een tikkeltje humor. Idealistisch figuur, toen al of toen nog, hoe je het ook wil omschrijven. Voor de één mythisch, voor de ander een misdadiger. De waarheid ligt wellicht ergens in het midden, want een Ghandi, ML King, Tutu of Mandela is hij zeker niet. Toch ontzettend eigenaardig toch hoe een speling van het lot ervoor zorgt hoe immense status hij tot vandaag de dag verworven heeft.

Hier en daar interessante culturele passages maken het onderhoudend. Niet de topfilm die ik verwachtte te zien, maar zeker meer dan degelijk. Het vriendenverhaal dat er samen op uit trekt beklijft, maar ook niet meer dan dat.

Fijne coming of age movie van een teenager die haar seksueel wil ontplooien en er niet beter op vindt dit uit te testen op het liefje van haar moeder. Leuke scènes, dialogen en ontwikkeling van het plot. Grappig, gênant en ontluikend bij momenten, wetende dat het vroeg of laat zal foutlopen.

Vooral genoten van het eerste gedeelte van de film. Vanaf het moment dat het kenbaar was bij de moeder - vreemde reactie trouwens van haar - mocht het van mij wel eindigen. Verder sterke rol van de dochter die op haar eigen "tienerniveau" zich vastklampt aan haar grote liefde, maar zelden of nooit de impact of de gevolgen kan inschatten, maar tegelijk begint te grienen als het niet loopt zoals ze het zelf wil.

Die animaties zijn tof, passend binnen de film en kaderend binnen een dagboek van een tiener. Weliswaar weinigzeggend of betekenis gevend, mocht dus van mij zeker nog nadrukkelijker naar voren komen.

Ik kan me alleen maar aansluiten bij de meeste reacties hier. Een erg matige tot zwakke zombiefilm. Een zombiefilm die zelfs saai overkomt. Er gebeurt niet zo heel veel en ook het plotverloop is niet geweldig. Ook het foute footage gedeelte vond ik eerder storend dan een meerwaarde.

De scène in het ziekenhuis behoorde inderdaad tot het betere gedeelte, maar echt overweldigend was het ook niet. Geen grote horden zombies, weinig spanning en qua kilo’s nogal eentonig. Shoot ‘m in the head en dat was het zo’n beetje.

Ook de scène in de schuur was niet top, wederom saai. De personages beklijfden te weinig om in mee te leven. Het leek een film van een onervaren iemand, maar dat is heus niet het geval met Romero. Vreemd.

Santiago heeft het moeilijk te aarden in de burgermaatschappij nadat hij als soldaat na een lange Guerillaoorlog terug is. Zijn naasten begrijpen hem niet en hij vindt maar moeilijk werk. Hij is paranoïde en ziet achter elke hoek een vijand. Zo rijdt hij steeds via een andere weg naar huis en kijkt hij steeds achter zich.

Mendez gebruikt verschillende technieken om een beklemmend gevoel te creëren door te werken met close-ups en het gebruik van zwart-wit beelden. Op zich stijlvol al kon ik op den duur niet meer het onderscheid maken tussen kleur en zwart/wit. Er was een overdaad waardoor het effect niet meer overkwam. De wanhoop en frustratie van Santiago kwam maar met flarden naar boven. Dias de Santiago is een degelijke film, maar jammer genoeg werd niet het volle potentieel benut.

Wel een fijne coming of age die inderdaad wat doet denken aan Mid90s al vond ik het skategebeuren hier veel minder prominent aanwezig dan in die andere film. Het plot omsluit social media nog meer waardoor je Wang Wang veelvuldig op zijn PC ziet tokkelen en zo in interactie treedt met zijn leeftijdsgenoten. Het is ook hét communicatiemiddel bij uitstek voor de weinig sociaal voelende Wang Wang.

Met zijn bizarre gedrag slaagt hij er niet in om zijn vriendschappen of een prille potentiële liefdesrelatie te onderhouden. Hij slaagt er telkens zijn eigen ruiten in te gooien of zich te laten opdringen als vijfde wiel aan de wagen. Ook zijn relatie met zijn zus en moeder is niet optimaal, al beseft hij wel wat hij aan hen heeft. Een typische tiener dus met zijn issues en onzekerheden, op zoek naar erkenning en bevestiging. Naast zijn gewoon "puber zijn" worstelt hij bijkomend met zijn etnische achtergrond en weet hij niet goed of hij die moet verloochenen of net in de verf moet zetten.

Wang Wang wordt goed neergezet en zijn personage komt authentiek over. Hij creëerde toch een gevoel van sympathie en geloofwaardigheid bij mij als kijker, ondanks enkele vreemde gedragingen die hij deed.

De laatste Bondfilm met Brosnan in de hoofdrol. Jammer, want ik kon hem best wel hebben. Jammer ook om te moeten concluderen dat ik deze "Die another day" de minste van zijn 4 producties vond. Het leek er zelfs wat op dat de balans met de actiemomenten verloren was. Zelfs naar Bondnormen was de actie zeer opgeblazen en over the top. Lelijke CGI werd afgewisseld met regelmatige overtredingen van de natuurwetten zoals het ijspaleis en de eindscène in het vliegtuig. Ondanks het feit dat het af en toe minder was, waren er uiteraard ook uitstekende scènes. Zo denk ik bijvoorbeeld aan het bloedstollende schermgevecht alsook de gijzelingssimulator bij MI6. Ook de openingsscène blijft traditiegetrouw erg leuk. Het verhaal zelf sloeg ook niet echt aan, zeker niet wanneer de klemtoon op DNA-verandering kwam te liggen.
Ook Halle Berry kon me absoluut niet bekoren en haar vreselijke Ursula Andress-kopie was afgrijselijk. Zelfs los daarvan vond ik haar optreden als Bondgirl niet echt geslaagd. Brosnan deed het overigens wel weer goed en zijn gevatte oneliners bleven aanstekelijk. Net als in The world is not enough (Elektra King) wordt hij geraakt in zijn enige zwakke plek, het vrouwvolk, zeker wanneer blijkt dat ze een dubbele rol spelen (Rosamund Pike).

In zijn geheel te beperkt, maar qua vermaak best wel ok, ook voor een Bondfilm. Bezinning dringt zich op, gelukkig herpakte men zich met Casino Royal. Soms is vernieuwing wél goed.

Deze Die hard na járen nog eens herbekeken. Binnen het genre een absolute topper en referentie voor de talloze andere actiefilms. Leuk om eveneens de combi met de kerstsfeer mee op te snuiven al staat deze Die hard er iedere dag van het jaar wel als je zin hebt in een avondje hersenloos vermaak.

De plot is simpel: een bende terroristen tegenover voor hen de verkeerde man op de verkeerde plaats en tijdstip. Hoewel McClane eerst nog wat zichzelf twijfelde liet hij zich instinctief leiden. Wat volgt is een ongelooflijk spektakel van een spervuur aan kogels, ontploffingen en duizelingwekkende hoogtes. Het valt enorm op dat de film na 30 jaar straks alles behalve gedateerd is. Het ziet er allemaal nog zeer netjes uit. Chapeau!

De grote mond van McClane zorgt voor een aantal top-oneliners en de chemie met Gruber is heerlijk, fijne rol van Rickman overigens. De manier waarop de terroristen de wolkenkrabber bezetten was spannend en fijn om te volgen. Twee zaken stoorden me echter mateloos, anders zat een hogere quotatie er zeker in. Ik krijg er steeds iets van wanneer de top van de politie aanzien wordt als een bende ongelooflijke sukkels die de held in het verhaal trachten te boycotten met hun eigenwijs gedrag. Ten tweede ergerde ik me aan de reïncarnatie van één van die twee broers en de melodramtische openbaring van Al Powell die hem vervolgens neerschiet. Was totaal niet nodig geweest voor de prima actieprent die Die hard is.

Uiteraard een herziening, maar toch vrij verrast dat ik hem vandaag toch een pak minder naar waarde kan schatten dan vroeger. Het niveau van deel I werd op geen enkel moment bereikt. De latere delen gaan weliswaar opnieuw de hoogte in.

Een ideale film voor Bruce Willis, perfect op zijn lijf geschreven als bemoeizuchtige flik die nooit rust kent. Weinig vernieuwend script, maar de luchthavensetting is best interessant. Wederom veel actiespectakel, maar heel vaak over the top, zeker ook naar het einde toe met het gevecht op het vliegtuig. Fijne humor ook, typisch nineties zoals dat ook het geval was met de Lethal Weapon reeks.

Hans Gruber heb ik wel gemist. Met deze bad guys was een zootje aan diverse personages waarin geen persoonlijkheid zat. En de andere flikken waren clichématig alweer niet bij de meest snuggere. Steeds verbazingwekkend hoe sommigen aan hun penning zijn geraakt. Al bij al zeker vermakelijke actiefilm. Leuk om nog eens terug gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat.

Die hard 3 heb ik steeds een erg amusant deel gevonden. Niet zo goed als deel 1, maar sowieso leuker dan het tweede deel. Geen kerstsfeer deze keer, maar een zwoele hete namiddag in New York. Geen gijzeling ook deze keer, al kan je wel spreken van een gijzeling op afstandmet de terreurdreiging. Hierdoor voelt de film nog origineel aan en voelt het niet aan als een zoveelste franchise van een vervolgfilm.

Vooral de eerste helft-driekwart van de filmis het sterkst waarbij McClane wordt blootgesteld aan een terrorist die graag raadseltjes oplegt. Bruce Willis wordt hier uitstekend geflankeerd door Samuel L. jackson. De chemie tussen beiden is super. Hun gekibbel en dialogen zijn grappig en fijn om te volgen. Het doet me in die zin wat denken aan het olijke duo Riggs en Murtaugh van de Leathal Weaponreeks.

Ook het verhaal zelf zit goed in elkaar. Waarbij aanvankelijk wordt gedacht aan een klassiek wraakverhaal, evolueert het stilaan naar een oidinaire bankroof. Al is het plotgat voor de boeven om McClane te betrekken in hun hele operatie op zich wel stom. Het einde is een beetje sof en is wat ontgoochelend, maar in zijn genre is dit een ijzersterk voorbeeld van hoe het moet. Zelfs als deel 3 een voorbeeld voor andere actiefilms!

Vrij aangename en amusante roadmovie. Ik moest me even over het “gemak” van de film overzetten, maar wanneer je het luchtig opvat, valt het best wel mee. Bij heel wat dingen zoals de vrij snelle metamorfose van de broer en de vrij makkelijke doorkruising van het land moet je doorkijken.

Ondanks het drama is de film ook redelijk humoristisch, vooral het gekibbel tussen de broers vond ik erg fijn om volgen. Ook de oma met haar beperkte bijdrage, maar duidelijke aanwezigheid was een pluspunt. En ook de meegereisde hond was absurd, maar maakte deel uit van de film.

Degelijk geacteerd, redelijk plot en cinematografisch prima. Geen hoogvlieger, maar gewoon oerdegelijk. Een nipte 3,5*.

Best wel een amusante film met Axel Daeseleire. Wellicht een sterk geromantiseerde film van de werkelijke Frans Van Reeth. Nu, als een soort Robin Hood, stal hij van de rijken om het dan aan ... zichzelf te geven. Zo opportunistisch was hij wel. Erg doordacht waren zijn overvallen niet echt, maar het pleit wel voor hem dat hij nooit gewapend was.

Tania Kloek en Axel Daeseleire, dat is wel een match, dat zie je later ook in Team Spirit. Een film met schwung en humor. Fijne soundtrack en leuke bijrolletjes zoals de gevangene die werd vertolkt door Peter Van den Begin. Grappige scènes daar tijdens het schaken of de interland België-Nederland.

Ooit deze film wel al eens gezien, maar dat was toch al een hele poos geleden. De focus ligt op vermaak, niets meer, niets minder.