Opinions

Sierlijk en gracieus, dat is ballet sowieso al, maar het krijgt een extra dimensie doordat er met de zwaartekracht wordt gespeeld door te dansen in het water. Niet zomaar in een zwembad, maar in de oceaan op een scheepswrak.

Ik kan de authenticiteit moeilijk inschatten, noch van de locatie als haar longcapaciteit, maar mooi is het wel. En een filmpje uit de Bahama´s, dat is steeds mooi meegenomen!

Deepwater Horizon stond ook al eventjes op het lijstje. De film vulde de verwachtingen volledig in. Meer dan degelijke film over de bekende olieramp in de Golf van Mexico. Niet dat ik zo laaiend enthousiast ben, daarvoor was de film volgens mijn verwachtingen nogal technisch. Als leek ben ik niet zo thuis in olieboringen en al die metertjes en computerschermen. Net als zoveel rampenfilms is het wachten tot de ramp plaatsvindt. Het gedeelte ervoor is bladvulling en opvulsel.

Berg slaagde erin geen typische Hollywoodiaanse verfilming van het plot te vertellen. Geen echte superhero's of te dik aangemaakt plot om de waarheid geweld aan te doen op het eerste zicht. De fiere draperende ongeschonden Amerikaanse vlag in volle vuurzee mag dan een kleine smet zijn op voorgaande zinnen. Centraal staat het personage van Mike Williams. Ik zag bij uitzondering een vrij goede Mark Wahlberg die zijn rol sereen op zich nam.

Opvallend zijn ook de uitstekende (afwisselende) beelden van onder water en vanuit de lucht. Ook de ramp zelf met de explosies en vuurvlammen waren erg goed in beeld gebracht. Spannend was het sowieso. BP komt er hier erg bekaaid vanaf, geen idee of het werkelijk zo gelopen is, maar het is algemeen bekend dat diegenen met het meeste geld het voor het zeggen hebben of de beslissingen nemen.

Tot mijn grote scha en schande had ik deze klassieker nog nooit gezien. Erg mooie film, maar het is een film, een film met weinig historische waarde. Een absoluut meesterwerk is dit dus niet. Russische roulette in Vietnam? Niet dus. De frequent weerkerende 'good vs bad' stereotype tegenstanders die je in heel wat oorlogsfilms ziet, ook hier. De Amerikanen worden afgebeeld als goede, sympathieke nobele familiemensen. De Vietcong als een moordlustige sadistische lelijke bende. Het leven is iets genuanceerder dan dat...

Het is geen typische oorlogsfilm met veel geweld. De film focust op het leven van drie Amerikanen die naar de oorlog trekken. De klemtoon ligt op hun leven vóór hun vertrek en wanneer ze terugkomen en hoe de oorlog hen veranderd heeft. Dat wordt erg goed in beeld gebracht. De Niro en Walken doen dit schitterend. De bruiloft was misschien wat langdradig, maar geeft de tijdsgeest erg goed weer. De vrienden leiden een saai, moedeloos bestaan in een grauwe industriestad met weinig perspectief, buiten hier en daar een feest. De oorlog is hun vlucht naar roem, eer en avontuur. Het is een gift (tiens, waar hoorden we dat nog?). Gedesillusioneerd komen ze uit de oorlog. De één al wat beter dan de andere. De sfeerschepping, opbouw van het verhaal, boodschap van de film en muziek zijn subliem (vandaar ook mijn hoge quotering). De film doorstond ook goed de tand des tijds waarvoor ik enkel bewondering kan hebben. Historisch gezien wel rubbish, maar dan moet ik maar naar een docu kijken waarschijnlijk? Maar toch ...

Waargebeurde oorlogsverhalen zijn niet steeds eenvoudig te verhalen vanuit Hollywoodstandpunt. Dit blijkt ook hier andermaal. Defiance is een vrij sterk geromantiseerde versie van de werkelijkheid waarbij de vlucht en onderduiken van de Bielski-clan enkele jaren in beslag nam. Het opjagen van de groep komt verder iets te beperkt uit de verf. Vooral de echte ontberingen en emoties ontbreken hierbij door de vlakke karakters.

De film start echter knap waarbij reële zwart-wit docubeelden gebruikt worden en langzaam worden vervangen door de film. Nadien wordt het een entertainend verhaal waarbij de clichés niet uit de weg worden gegaan. Dat Zus op het einde de grote teruggekeerde held wordt, is niet zo heel moeilijk te voorspellen. De liefdesromances van de broers evenmin.

Desondanks een redelijke wegkijker met een Daniel Craig die het goed doet, maar waarbij Liev Schreiber hem overklast. De actiescènes zien er technisch best goed uit, aan de rest is er naar mijn gevoel jammer genoeg te weinig aandacht aan besteed. Een nipte voldoende.

Zo af en toe een Denzel Washington kan ik best wel aanvaarden. Op zich een degelijke acteur met behoorlijk veel charisma die steeds vrij goed in zijn rol zit. Ook in Deja vu speelt hij erg degelijk als agent van de ATF (ik moest eventjes opzoeken welke Amerikaanse federale overheidsdienst dit was).

Op zich een boeiend concept dat tijdreizen. Je moet er steeds je gedachten bijhouden, maar in deze Deja vu had ik niet de indruk dat het al te complex werd gemaakt. Het werd vrij eenvoudig en basic gehouden waardoor het allemaal vlot te volgen bleef. Op zich goed, maar voor wie reeds meerdere films van time travel gezien heeft, misschien toch wat een ontgoochelend script. Het hangt ook wel wat bizar aan elkaar dat je beelden kunt terugzien van 4 dagen terug, maar je deze niet kunt beheersen. Het feit dat je ook blijkbaar dingen kunt manipuleren is iets vreemds (zoals die laserpen). Vreemd ook om vast te stellen dat men alle moeite moest doen om een papiertje door te scannen, maar even later bleek dat een persoon van vlees en bloed vrijwel eenvoudig ging.

Maar desalniettemin een erg genietbare film waarbij het concept van tijdreizen en in het verleden kijken extra kracht zet bij het verhaal. Nadat de terrorist werd ontmaskerd sleept de film nog wat aan en wordt er aangestuurd tot een happy ending (vooral op romantisch clichévlak), niet zo mijn ding dit laatste. Al bij al zeker een mooie voldoende! Zeker wel eens de moeite waard als je zin hebt in een avondje Denzel.

Zeer bizarre eigenaardige film. Een film die mij doet denken aan een kruising tussen de eigenzinnige Deense film De Grønne Slagtere (2003) en nog enkele bizarre Franse "personagefilms" als Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001) of Au Revoir Là-Haut (2017).

De film is een rariteitenkabinet van personages waardoor je in een bevreemdende wereld terechtkomt. Elke scène is op zich daarentegen minutieus en doet nogal sprookjesachtig aan. De sfeer en beleving van de film is dan ook hoog. Een film waarvoor je in the mood moet zijn of je ergert je al gauw aan al het drukke expressieve gedoe.

Gek en bizar zijn wel de juiste woorden om de film te omschrijven. Grappig bij momenten, maar na een tijdje had ik het wel gehad. Hij oogt ook vermoeiend. Vele leuke goede elementen al was niet alles geslaagd. De ondergrondse bijvoorbeeld paste niet echt in het verhaal. Goed om eens gezien te hebben ...

Het was al een hele poos geleden dat ik Deliverance nog eens zag. Een jaar of 20 vermoed ik. Eigenlijk is het verbazingwekkend dat ik steeds dacht dat dit een nineties movie was, niet eentje jit de jaren 70. Ook toen ik de film opnieuw zag, kon ik het moeilijk geloven dat de film al 46 jaar oud is.

Het deuntje met de banjospelende jongen is me steeds bijgebleven en ook nu zal het deuntje enkele weken in mijn hoofd ronddwalen. Deliverance is een miniklassieker over 4 vrienden - hoewel niet iedereen elkaar even goed kent - die erop uittrekken om een wilde rivier te bevaren in een kano. Uitstekend camerawerk en schotterende natuurbeelden wisselen elkaar af. Ook de acteerprestaties waren uitstekend en de zelf uitgevoerde kanotochten waren authentiek. De mimiek van de acteurs en hun emoties werden close en mooi in beeld gebracht. Deliverance is meer dan een thriller of avonturenfilm. Het werkt morele vraagstukken op en er is ook aandacht voor de naweeën van het gebeuren. De nachtmerrie in de slotscène is hier een mooi staaltje van.

Saai vind ik het nooit, daarvoor is de film te prachtig geschoten. Weinig echte diepgang in de personages. Ook hier en daar bleef ik met vragen zitten. Waarom werd Drew bvb niet meegenomen? Het einde met de politie werd ook nogal snel afgehaspeld, maar voor de rest prima film die ik best wil aanbevelen. Fijn om hem na al die tijd teruggezien te hebben.

Toch wel een aparte zombiefilm die ik qua toon en qua plot niet verwachtte. Zombies en humor, het is vaak een moeilijke combinatie, vaak over the top, maar hier is de humor eerder subtiel en situatiegebonden. Geen Zombieland (2009) dus. Ook het plot is anders dan ik verwachtte: geen apocalyptische doemscenario's. De zombies blijven rustig ronddolen rond het kerkhof en daar neemt iedereen wel vrede mee, grafdelver Francesco niet in het minst. Alsof ze er gewoon bijhoren.

Verder vielen de mooie beelden me wel op. Soavi deed er alles aan om de montage en de camerastandpunten te verruimen, soms te pas en te onpas, maar bij momenten enkele mooie originele shots van onder of boven of vanop een bepaalde inventieve positie. Qua sfeer vond ik de film ook goed, zeker 's nachts met de vele mistbanken en optorende grafzerken in het maanlicht.

Het acteren was niet geweldig en het verdere plotverloop op zich ook niet. Ook niet Anna Falchi, erg mooie dame, deed me wat denken aan Denise Richards. Verder bouwend op de reacties hierboven dan niettegenstaande toch eerder afknappend op haar borsten. Maar een pluspunt voor de film was ze wel. De vrijscène op het kerkhof had visueel wel iets. Best wel eens fijn om gezien te hebben, deze Dellamorte Dellamore!

Demain tout commence is een film die veel ergernis kan doen opwekken. Ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden, en in theorie geldt dit voor elke film wel, maar hij lijkt te gelikt, te makkelijk evident, té gemaakt (zie maar bvb naar de perfecte speelkamer), iets te veel gewerkt naar het sentiment met twists om dat sentiment nog te verhogen. Desondanks toch wel genoten van de film en graag naar gekeken. Inhoudelijk misschien niet ijzersterk, maar de combi humor/drama was raak.

Dat komt in de eerste plaats door Omar Sy zelf die het beste van zichzelf geeft. In de dramatische stukken vond ik hem niet zo sterk acteren, ligt hem wellicht iets minder. Zijn boosheid en verdriet kwamen minder naturel over. Zijn komische en losse stukken daarentegen lagen hem veel beter. Ik zat meteen in de film tijdens de scènes in Zuid-Frankrijk, best amusant. Het is zo'n rol die je ook Will Smith zou toemeten (en dat deed hij reeds bij The Pursuit of Happyness (2006)).

Het plot erna is vrij clichématig en voorspelbaar, maar sloeg aan. Ook de bijrol van Bernie was geslaagd en leuk. Qua humor prima, qua drama eveneens. Alle begrip voor wie dit een draak van een film vindt, want zeker naar het einde toe wordt er toch wel mee gerammeld zoals de rechtbankscène en zeker bij de DNA-test. En alsof het allemaal nog niet genoeg was, bleek Gloria nog doodziek ook.

Schrijnend relaas van twee ontsnapte jongens uit een jodentransport. Worden ze opgejaagd wild door een bende bejaarde jagers. Een strijd om te overleven bereikt hierbij een nieuw level. Een erg zwijgzame film. Ik denk niet dat er tien zinnen werden gesproken. Misschien best, want ik had geen ondertiteling bij mijn versie.

Geen chronologisch verloop. Er werd gewerkt met flashback of met droomsequenties, beiden denk ik. Het maakte de film in zijn geheel omvattender.

Prima camerawerk dat de angst en de vlucht om te overleven goed in beeld bracht. Dicht op de huid en auditief sterk met de zuchtende verstokte ademhaling. Knap gedaan!

Een bijzondere film over een man die weduwnaar wordt nadat zijn vrouw overleed na een auto-ongeval. Absurd en op zijn minst vreemd te noemen hoe Davis Mitchell (Jake Gyllenhaal) omgaat met zijn rouwproces. Een ideale rol voor hem, totaal op zijn lijf geschreven.

"Demolition" als therapeutisch effect om om te gaan met zijn verdriet. Hoewel hij later verklaart niet eens sterke emoties te voelen en hij toegeeft dat hij eigenlijk niet (meer) van zijn vrouw hield. Hoe moet je je dan gedragen? Wat is maatschappelijk aanvaardbaar?

Davis gaat op zoek naar zijn eigen identiteit door op destructieve manier invulling te geven aan zijn leven. De sloop van zijn woning is een topmoment, de ontmanteling van zijn PC, frigo, ... best grappig.

De film brengt ondanks het zware onderwerp een vrij luchtige boodschap, hier en daar doorspekt met wat humor. Het antwoordapparaat bijvoorbeeld was lekker satirisch. Zijn dansmoves gewoonweg leuk en aangenaam.

Het grootste probleem voor mij is de zeer stuntelige aanpak om Davis en Karen Moreno, de klantenservicemedewerkster, samen te brengen. Totaal ongeloofwaardig wat aan de kwaliteit van de film inboet. Daarom ook maximaal 3,5*.

Veruit de oudste film die ik al zag. Viel toch technisch een beetje tegen. Er wordt heel veel gepraat in de film en het is niet altijd duidelijk wat er bedoeld wordt. Die korte vertaalboodschappen lijken me onvoldoende voor het geheel en nuance in de film. Bij een stomme film lijkt me dat net de essentie wanneer er geen geluid is bij dialogen.

Het verhaal zelf is wel redelijk boeiend, weliswaar wat me de haren getrokken met die hele vrouwenhandel. Nogal eenvoudig uitgewerkt, maar dat is niet onlogisch als je net over het half uur afklokt. Aan de andere kant best prima gezien zijn gezegende leeftijd, maar het is niet de promofilm om anderen te overtuigen om een stomme film te proberen.

Intrigerende rechtbankfilm die me zeker betreft het onderwerp enorm interesseerde. Hoewel geschiedenis me nauw aan het hart ligt, zegde David Irving me niet zo veel. Mijn vrouw die historicus is van opleiding, kende hem en het proces wel.

Boeiend vond ik ook de toegepaste strategie van de verwerende partij. Het feit dat Lipstadt best niet zelf mocht getuigen en eveneens de slachtoffers van de Holocaust dit beter niet deden, was een knappe insteek van de advocaten.

Ook de trip naar Auschwitz was interessant. Die kleine details en inzichten voegden wel wat toe aan de film en aan mijn algemene kennis. Geweldige rol van Timothy Spall als luis in de pels. Ik bleef met volle verbazing naar de film kijken. Verwonderlijk hoe zwaar je uit de kast moest komen om iets wat zo evident is te moeten kunnen bewijzen.

Opgroeien in armoede en leven met een handicap. Het is wellicht in ontwikkelingslanden geen evidentie. Hoewel ik eveneens al vele voorbeelden van solidariteit heb gezien, verloopt het hier anders. Moeder en zoon worden gemeden als paria's. Ook albino's worden vaak vermeden, zelfs soms vervolgd, maar dan uit bijgeloof of andere redenen.

Ik moet intussen iets gemist hebben, want van die incest heb ik niets opgemerkt. Technisch niet zo slecht, inhoudelijk misschien net te vaag om er iets uit te halen. Jammer.

Op zich geen slechte film al heb ik me zeker aan enkele zaken gestoord. Omdat het een Belgische film is, ben ik meestal ook al wat milder in mijn beoordeling. Ik zie de Belgische acteurs en actrices graag aan het werk en deze leveren ook meestal goede kwaliteit. Dottermans vond ik hier bijvoorbeeld erg sterk. Een Schoenaerts en een Veerle Baetens zijn hier nog erg jong, de film is ook al een 15 jaar oud. Hun echte doorbraak kwam er toch later pas.
Tom Van Dijck vond ik wat een miscast als (simpele) advocaat. Hij had toen toch al naam gemaakt met de legendarische TV-series Het Eiland en Matroeska's. Ook een bitterjonge Maaike Neuville hier die ondanks het thema en de omstandigheden erg weinig screen time heeft.

Qua onderwerp zeker meer dan interessant en je krijgt die typische achterklap en dat oogkleppenverhaal van de buurt. Soms geniepig, maar al even vaak vrij rechtuit. Geen gepest, wel wat protest of wat commerciële schade. Ondanks de misdrijven van Dennis leef je toch met hem mee en heb je oog voor zijn handicap.

Niet altijd even diepgaand, soms nogal snel en makkelijk, maar op zich wel degelijk. Ik stoorde me vooral aan de zeer plotse ommezwaai zonder boe of bah van Barbara. Gaat ze daar ineens ook nog mee flyeren. En dan nog eens die dubbelrol van die advocaat (liefje van en advocaat van), neen, komt niet zo goed over...

Een degelijke film over een jongeman die dolgraag wil gaan racen in de plaatselijke rally. Je moet daar natuurlijk wel een wagen voor hebben, en geld, en connecties. En dat heeft hij allemaal niet.

Voor de vorm racet hij door de straten van Brussel en omgeving, krijgt hij het af en toe aan de stok met een andere weggebruiker. Mooi in beeld gebracht. Ik had Brussel eerst niet herkend, maar dan later doemde het beeld van het Justitiepaleis op.

Sfeervol ook met die jazzdeuntjes. Vrij smoothly allemaal. Leuke meepikker, maar meer dan dat nou ook weer niet.

Deze film stond al een tijdje op mijn lijstje en het is een schande dat ik deze niet eerder zag. Stilaan ben ik mijn blinde vlekken rond DiCaprio aan het wegwerken. Hoewel ik hem hier niet zijn beste rol zie vertolken (moeilijk kiezen eigenlijk), blijft hij een streling voor het oog om naar te kijken. Mooie vertolking van een personage. Realistisch en beangstigend om vast te stellen dat je elk moment kunt ontmaskerd worden als een mol: een normaal mens doet het in zijn broek (hij bijna). Wat een expressie! Super hoe dit voormalig tieneridool dankzij ondermeer Scorsese zich kon herlanceren na mindere prestaties (The Beach ...). Ik ben het eigenlijk (zoals vaak) eens met de analyse van IH88.

Scorsese weet voor deze maffiafilm een geweldige cast te strikken met DiCaprio, Nicholson, Damon, Wahlberg en Sheen. Nicholson speelt zet hier een fantastische rol neer als Frank Costello, een Ierse maffiabaas die de plak zwaait in Boston. Nicholson heeft zijn strepen al verdiend in de acteurswereld en laat dit ook nu duidelijk blijken. Zijn imitatie van een rat is memorabel. Ook Damon zet een erg goede rol neer als mol bij de politie: koel, beredeneerd en doortastend. Interessant om hierbij de oorsprong van zijn loyaliteit te ontdekken als kleine jongen. Wahlberg met zijn rol als vuilgebekte arrogante staff sergeant: heerlijk!

Het verhaal is spannend en verveelt geen minuut. Het kat-en-muisspel van de twee infiltranten is meesterlijk opgebouwd en wordt op een hoog niveau gehouden door Scorsese. De scene in de bioscoop en de achtervolgingsscene tussen Costigan en Sullivan waren bloedstollend. Ook scene waar Costigan bijna gevat werd, was erg dreigend. De passende muziek doet de rest (onder meer I'm shipping up to Boston van Dropkick Murphys).
Het einde heeft verschillende verrassende plotwendingen. Hoeveel regisseurs zouden niet gekozen hebben voor een einde als "Costigan ontmaskert de hele boel, wordt in ere hersteld, is de grote held en leefde nog lang en gelukkig met zijn therapeute (die uiteraard zwanger is van hém)? Niet Scorsese en daarvoor ben ik hem dankbaar! De rat in de slotscène geeft een tenslotte een mooie symboliek weer waar het de hele film om draait: wie kan je vertrouwen en wie niet? Zowel Costello als Queenan worstelen met die vraag. De één zou vroeger al zijn personeel neergeknald hebben om gezuiverd te zijn. De ander infiltreert in het diepste geheim een agent bij de maffia. Beide tegenpolen (Costello en Queenan) fungeren bovendien als een vaderfiguur en enige vertrouwenspersoon waarbij loyaliteit voor Sullivan en Costigan het hoogste goed zijn.

Eventjes dacht ik aan een LA Confidential-einde waar Jack Vincennes (Kevin Spacey) ten huize zijn baas werd neergeknald door zijn overste. Niet dus. De film kon alle kanten uit en ook dat maakt net de film zo sterk. Sublieme, knappe en wel doordachte plotwendingen zonder veel uit de bocht te vliegen doen me een dikke 4,5* toe te kennen. Het enige minpuntje misschien was de affaire tussen Costigan en zijn therapeute. Geen idee wat daarmee bedoeld werd.

Maar waar zit ik over te l*llen? Ik ben al niet vrijgevig met maximumscores, maar deze verdient dit eigenlijk wel!

Wel een fijne thriller. En of je nu vreemdgaat of niet, het is altijd best niets mee te maken op een plaats of moment waar je niet wil dat een ander erachter komt. Het is zomaar een reden om zeker geen aangifte te doen bij de politie, de verzekering of wie dan ook.

Vond vooral het eerste gedeelte tot maximaal de ontmaskering de film het beste. Ik heb wel wat moeite met de transformatie van sukkel naar vastberaden held (tot twee maal toe(!) ), maar los hiervan vond ik de spanning wel goed zitten. Ik had de twist niet zien aankomen. Na de twist daarentegen vond ik de film wat vervallen in middelmaat. Ik begrijp bvb niet hoe die geldtas in het hotel terecht kwam en ook met de biecht naar zijn vrouw toe werd niets meer gedaan, er leek zelfs te veel scène geknipt zijn gezien sommige overgangen echt niet goed zaten.

Desalniettemin een fijne rol van Jennifer Aniston en Clive Owen was degelijk. Die zwarte collega van hem was vrij vervelend en nogal clichématig in zijn rol.

Een dochter vindt er niet beter op dan een vent op te scharrelen om haar vader wijs te maken dat die man de biologische vader is van haar nog ongeboren kind. De zoektocht naar die man verloopt niet zo vlot, maar dat is het dan ook. Wie een stroeve ontmoeting verwacht, komt van een kale reis thuis. Het loopt vervolgens allemaal iets te makkelijk, te gemoedelijk zelfs. Daarom dat het einde ook ontgoochelt. Geen climax, geen onthulling, geen idee hoe het verder zal gaan …

Gelukkig krijgen we toch nog een soort roadtrip voor de kiezen met wat bergachtige beelden van Albanië. De film kabbelt rustig verder. Voor een dikke 75 minuten lukt het wel om dit te volgen. Een film met potentieel, maar onafgewerkt.

Wim Willaert is een prima Vlaamse acteur, toch wat betreft in Vlaamse topseries. Hier komt hij wat houterig over met zijn verkapte Frans, maar gelukkig maakt zijn non-verbaal gedrag veel goed met zijn verwilderd voorkomen en dwaze blik. Hij is niet bepaald een modelvader geweest voor zijn dochter Marie die op het punt staat van van een klif te springen. De klif te Marche-Les-Dames is trouwens gekend omwille van de val en dood van toenmalig Belgische koning Albert I in 1934.

Om zijn dochter van een wanhoopsdaad te behoeden, doet hij wat hij nooit eerder gedaan heeft: met haar praten, voornamelijk over zichzelf en zijn verleden. Er zijn best veel gelijkenissen en verwijzingen naar de debuutfilm van Bucquoy. Zelfs het Russische volkslied duikt weer op en de communistische insteek is terug aanwezig. Vreemd wel dat het vestje van Willaert de Belgische vlag weergeeft in een verkeerde volgorde (rood-geel-zwart in plaats van zwart-geel-rood).

Verder een aantal leuke scènes zoals die Lolo Ferrari-verkiezing of die casting voor een film, maar ook de scènes met opblaaspop Linda waren goed. Het is die specifieke humor die het hem doet. Samen met een vlot tempo geeft Bucquoy een eigenzinnige kijk op het verleden van “zijn Jan”.

Mooi verhaal tussen een Russische expeditieleider en een inheemse jager waarbij het wederzijdse respect tussen de twee uitgroeit tot een ware vriendschap. De vriendschap is de kernboodschap in de film en is erg intens en authentiek. Uzala heeft eigenaardige gewoonten en zijn rituelen of culturele gebruiken doet vaak de wenkbrauwen fronsen, maar hij al snel aanvaard in de groep door zijn onmetelijke kennis van de natuur.

De kapitein is een zorgzaam figuur voor zijn troepen en zijn gids. Hij stelt zich open voor andere culturen en ook voor de natuur. Zijn troepen zijn niet anders en de boodschap is er dan ook een van verdraagzaamheid, vriendschap en hulpvaardigheid. Daarnaast heb je de erg mooie cinematografie van Kurosawa met zijn prachtige natuurshots. Ook enkele scènes zijn erg de moeite zoals de storm, de drang om te overleden en de intermenselijke relaties.

Eigenlijk heb je maar twee personages die er echt toe doen. De anderen zijn maar decorvulling. Beetje jammer eigenlijk, maar zo kon ook de klemtoon gelegd worden tussen de twee protagonisten en dit werd wel zorgvuldig uitgewerkt. Het einde is wat triest, niet zozeer de dood van Uzala, maar meer het verkommeren een individu in een habitat waar hij niet thuis hoort...

Een interessant uitgangspunt waarbij een vader zich dood laat verklaren en een nieuw leven opbouwt in een ander land om zo de verzekering te belazeren. Het is ook een manier om vanonder je schulden te raken. Altruïstisch kan je het moeilijk noemen, want al bij al laat hij zijn gezin gewoon in de steek. Ze weten zelfs van niets.

Maar interessant leek het wel. Met de nadruk op "leek". Voorts de rest is de film oersaai en worden er weinig dilemma's of moeilijke momenten uitgewerkt om van een sterk drama te spreken. Het hoofdpersonage is weinig sympathiek en ieder leidt zijn leventje.

Uiteraard is hij te nieuwsgierig en wil hij nog eens zien hoe het zijn oude gezin redt, maar ook het einde is bijzonder ontgoochelend. Nietszeggend en abrupt. Jammer. Het is een film die Netflix wel meer maakt, een interessant idee verpakt in gebakken lucht.

Dit is intussen mijn derde Payne en ook deze is me zeer goed bevallen. Payne slaagt er telkens in warme menselijke films te maken. Het zijn vaak luchtige films met een vleugje dramatiek gekruid met een laagje subtiele humor. Films waarin je jezelf kan in herkennen doordat de personages net als jezelf vele talenten hebben, maar eveneens gebreken waarbij vallen, opstaan en zich herpakken een deel zijn van het leven. Matt King vat het in de begingeneriek goed samen: Hawaï lijkt voor velen misschien het paradijs op aarde, maar ook dat paradijs ontsnapt niet aan de dingen des levens zoals kanker, echtscheidingen en andere doemscenario's...

En vallen en opstaan, dat doet Matt King. Zijn schijnbaar perfecte leventje valt als een kaartenhuisje in elkaar wanneer zijn vrouw een bootongeluk krijgt en in coma ligt. Hij wordt met zijn neus op de feiten gedrukt, want ook het opvoeden van zijn kinderen als "stand-in vader" zou wel eens ruimer kunnen zijn dan aanvankelijk gedacht. Op de koop toe blijft hij twijfelen over de verkoop van een stuk land waarbij een meute neven en nichten op zijn huid zitten. Het verhaal wordt bovendien complexer wanneer blijkt dat zijn vrouw hem bedroog.

Dat is ook het mooie aan deze 'The descendants', de mixed up gevoelens die gecreëerd worden door de emotievolle gebeurtenissen. Hoe moet je reageren op iemand die je bedroog? Hoe moet je reageren als iemand je gezinsleven kapot maakte, duidend op Julie Speer? Over de doden niets dan goeds, het motto van de vader van Elizabeth? Of af en toe al vloekend in de kerk, het liefst wanneer niemand het hoort (Matt King)?

Ik heb alvast een goede George Clooney gezien, beter dan verwacht. De filmster wordt acteur. En ook Shailene Woodley mocht gezien worden, letterlijk en figuurlijk dan. The descendants is een ontroerende film. Het einde illustreert dat nog eens: inteder, intens en vooral ... er boenk op!

Wel een fijne horror over een meidengroep amateur-speleologen die te maken krijgen met gemuteerde mensachtigen die uit zijn op hun bloed. Leuk, dat zeker, maar voor mij persoonlijk niet met de sterren die de meesten er hier tegenaan gooien. Maar dat komt ook omdat het niet bepaald mijn favoriete genre is. Maar ik genoot er wel van, zeker omdat een aantal dingen goed zaten.

In een donkere grottenfilm moet je sowieso het claustrofobische gevoel proberen overbrengen naar de kijker. Dat is wel gelukt denk ik. Hier en daar wat footage materiaal, maar gelukkig ook niet constant. Die afwisseling in camerahantering was dus geslaagd.

Zoals zo vaak in dergelijke film is de vriendschap brozer dan dat je vooraf zou inschatten en komt het (goede) hoofdpersonage tot enkele verrassingen te staan. De confrontatie tussen de twee zal dan ook vroeg of laat plaatsvinden. De dialogen waren beperkt, maar dat is logisch in dergelijke film. De kwaliteiten liggen elders. Me licht gestoord wel aan de metamorfose van de meiden naar een killermentaliteit, adrenaline of niet. Maar kom, anders geen film natuurlijk. Ook het feit dat er altijd eentje moet zijn dat zichzelf overschat door bvb de kaart te "vergeten" zint me niet zo, maar in zijn geheel genomen wel een aangename kijkervaring gehad. De monsters zagen er bvb prima uit.

Zwakke rommelige kortfilm. In het begin lijkt de film over communicatie te gaan met diverse gemonteerde shots over mensen die aan het bellen zijn om dan plots over te gaan naar het plot zelf. Een haastige man verliest zijn smartphone in een taxi en is in volle paniek. Hij verwacht immers een dringend telefoontje. Een andere man vindt de telefoon, is hiermee dolgelukkig en weigert de telefoon terug te geven.

Het is nog niet 100% duidelijk waarom hij zo dringend de telefoon nodig heeft, maar dat blijkt al snel. Het is toch wat bizar dat hij dat nummer niet ergens anders heeft, op een brief van het ziekenhuis of wat dan ook. Ook is het bizar dat de dood van dat jongetje gerelateerd is of hij al dan niet bereikbaar was. Tot slot ontzettend irritant einde met die bijzondere sentimentele muziek en slecht geacteerde rouwscène…

Degelijke film die destijds de Gouden Leeuw in Venetië won. Een intrigerend en gevoelig thema over homoseksualiteit. De laatste jaren duiken steeds meer en meer dergelijke films op. Armando is een rijpe die op zoek is naar jonge jongens. Er zijn geen seksuele contacten, maar Armando bevredigt zich bij het kijken naar hun jonge lichamen.

Totdat hij Elder ontmoet. Er ontstaat een gecompliceerde relatie tussen hen. De afstand is het begin diep, nadien is er een soort vader-zoonrelatie Verder komt de verwerking van een oud trauma sterk naar voren in de film of de geldende machtspositie tussen fysisch geweld enerzijds en maatschappelijke status anderzijds.

De filmstijl is sober en minimalistisch gefilmd. Acteerprestaties van de twee hoofdrolspelers zijn prima.

Er zitten veel pareltjes tussen de Italiaanse cinema van de jaren 60 en 70. Meesterwerken zelfs. Il desorto rosso mogelijks ook, alleen zag ik het niet zo. De oude Italiaanse cinema is niet altijd even toegankelijk. Vaak stug en afstandelijk. Cinematografisch top, ook hier met het intense kleurgebruik.

Een aardige film, dat zeker, maar ik raakte maar niet betrokken bij de film of het verhaal. Vitti zet haar rol gelukkig wel met verve neer. De depressieve gevoelens kregen mooi visueel weerklank bij de grauwe industrie. En zo brengt Antonioni wel wat meer van die dingen naar voren.

Maar écht geboeid of beter 'geraakt' werd ik niet door de film. Misschien op een ander moment toch even herzien, als het moment er rijp voor is.

Een Argentijnse zombiefilm zowaar. Nouja, zombiefilm, als er eentje in voorkomt, zijn ze geteld. En dan nog. De zombies en de apocalyps zijn de context van de film, niet het verhaal op zich. Je komt er dus erg bekaaid vanaf als je The walking dead in gedachten had. De idee van de film is de claustrofobische sfeer en het drietal dat met elkaar opgescheept zit in een klein huis. Met elkaar communiceren lukt moeizaam en doen ze via een dagboekkamer. Er zijn nochtans emoties tussen hen. Een koppel, een jaloerse derde, bedrog, geheimen… dat komt niet goed natuurlijk.

Een psychologisch drama dus met intermenselijke emoties en gedachten. Iets te weinig peper om echt aan te spreken. De personages konden me ook gestolen worden. Mosselen noch vis. Zat meer in volgens mij.

Uitstekend vervolg op El mariachi uit 1992. Geweldige openingsscène in de bar waarbij Steve Buscemi de spanning opdrijft door de legende aan te kaarten en aan te dikken. Althans, zo lijkt het, want in werkelijkheid is niets overdreven ...

Prima Antonio Banderas die wel geknipt is voor dit soort rollen. Stoer als het moet, maar ook teder als het kan. Vormt hier een goed duo met Salma Hayek al vond ik zijn klik met Catherine Zeta-Jones in The Mask of Zorro (1998) ook best geslaagd.

Bij momenten misschien wat overkill en het ergert me wel wanneer bandieten op een meter afstand er nog naast schieten, maar los hiervan best vermakelijke film waarbij een outlaw het opneemt tegen de drugbarons. Over the top, mja, misschien wel, maar Rodriguez maakte later in zijn carrière films die nog veel verder gingen dan dit. Planet Terror (2007) bvb om er maar één te noemen .’’

Kortfilm uit het Disneyhuis met zijn typische kenmerken ervan inzake muziek, bewegingen van de personages en de animatie in het algemeen. Fantasierijke beelden, erg mooi bij momenten. Het is een verhaal van twee geliefden met een onbereikbare liefde. Leuk om eens gezien te hebben, maar memorabel is het niet. Iets te kitscherig ...