Opinions

Degelijke film over voortplanting en reïncarnatie met de éénkindpolitiek en emancipatie van de vrouw op de achtergrond. Voor schapen wellicht geen probleem, voor de mens, zelfs die uit Tibet, is het minder evident om zomaar uit te breiden...

Een film die maar langzaam op gang komt en twee derde van de speelduur gewoon rustig verder kabbelt. Veel schapen dus, maar ook de opa die komt te gaan. Intussen wat bengels die condooms stelen van hun ouders en er een ballon van maken. Opvallend hoe preuts de volwassenen omgingen met die “dingen” die ze niet bij naam noemden.

Film kwam pas echt op gang bij me na 70 minuten toen de moeder van het gezin ontdekte dat ze zwanger was. Ondanks de boete die eraan vast hing - de éénkindpolitiek weet je wel - wou de vader het kind perse houden omdat hij geloofde dat de opa was gereïncarneerd tot de baby. Het leidde tot een breuk met de moeder. Indringend en verscheurend al kan dit volgens mij nog beter uitgevoerd worden. Verder prachtige plaatjes en een mooi inkijk in de cultuur en natuur van deze leefgemeenschap. Degelijke film, maar ik miste iets om er een topper in te zien.

Wederom een fijne Yimou Zhang die stilaan tot één van mijn favoriete regisseurs behoort. Misschien niet zijn allerbeste werk, maar de film bevat nog steeds die geweldige combi van drama, cultuur en adembenemende decors. Een film die in al zijn eenvoud de kleine intermenselijke emoties of gedragingen in kaart brengt.

Neem nu het sfeervolle feestbanket in het stenen dorp ter ere van hun gastheer Mr. Takata, de snotterende vader die zijn zoontje nog eens wil zien of het zoontje zelf wiens leven beslist wordt door het dorp, maar een eigen willetje heeft en dat ook kenbaar maakt. Tot slot vond ik de voice-over van Mr. Takata erg sereen en gepast. Eén van die overdenkingen was bijvoorbeeld dat hij zijn eigen eenzaamheid in een vreemd land met een taal die hij niet sprak realiseerde en deze projecteerde op zijn zoon die naar China trok mede vermoedelijk door de slechte relatie die hij had met zijn vader.

Als het niet de mensen waren die sfeer en cultuur brachten, dan waren het wel de natuurbeelden met diepe kloven die tot de verbeelding spraken. Ook de gastvrijheid zorgde ervoor dat de film warm en teder was zonder sentimenteel of wat ook te zijn. Net als de rol van de schoondochter overigens waarbij diepe spijt, maar ook respect en onderdanigheid naar de pater familias van afdruipt. Fijn!

Op antropologisch vlak alweer wat bijgeleerd. Een film die gaat over de Hui-gemeenschap in China, een minderheid van toch wel 10 miljoen inwoners. Ze aanhangen de islam, gebruiken het Arabisch in gebeden en bepaalde gebruiken, maar spreken voor de rest (een) Chinees (dialect). Voornamelijk woonachtig ook in het noordwesten in de buurt van de afgescheurde Russische moslimrepublieken Tadzjikistan of Kirgizië.

Qua verloop een vrij lome tot zelfs trage vertelstructuur. Bij momenten stilistische beelden met een niet altijd even goede beeldkwaliteit. Ook hier veel ook voor tradities en culturele gebruiken en mede daarom wel interessant. Zeker wanneer er eentje om emotionele redenen tegen de stroom wilt zwemmen.

Een beetje extra vaart had de film zeker niet slecht gedaan. Nu vond ik die 90 minuten al best vrij lang. Het einde maakte duidelijk dat je willens nillens je best aanpast aan de gebruiken van het dorp vooraleer je helemaal als paria wordt beschouwd.

Redelijke film. Alleen wat jammer dat hij enkel beschikbaar was in het Engels en niet het sappige Italiaans. Centraal staat de zoon Ciro die een oogoperatie moet ondergaan. Dit kost uiteraard veel geld en de moeder gaat op zoek naar geld om de operatie te kunnen betalen. Bij wie kan ze beter terecht dat bij de biologische vader? De vraag is alleen nog wie die vader is...

Die hamvraag wordt nimmer echt ingelost. De film blijft op dat vlak op twee gedachten hinken, tenzij we toch van die Amerikaan mogen uitgaan. Op zich niet slecht, want zo blijft de focus op Ciro behouden. Hoe nobel het doel ook moge zijn, het blijft wel wat oplichting en afpersing. Tot dit laatste kwam het ook nooit omdat het me toch opviel hoe bereidwillig en goedgelovig men was om met geld over de brug te komen.

De synopsis van de film hier is wel een erg vrije vertaling van de situatie.

Een degelijke Franse film zoals er wel meer zijn. Goed geacteerd, rustig voortkabbelend plot, degelijke cinematografie, authentiek en naturel, maar echt wereldschokkends wordt het nooit. Eigenlijk een film waar weinig op aan te merken valt, maar waar ook weinig over te vertellen is.

Het onderwerp rond homoseksualiteit bij jongeren is niet nieuw en telkens worden dezelfde paden betreden. De film kijkt lekker weg en de mooie berglandschappen zijn een meerwaarde voor de film. Meepikken als je kan deze film, maar hem aanbevelen is misschien ook een brug te ver. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

Op één na alle films van Ozon gezien en ik keek dus ook uit naar zijn nieuwste film. Ozon is van alle markten thuis en levert met Quand Vient l'Automne opnieuw een sterke film af. Niet zijn allerbeste - de keuze is groot - maar zeker een meer dan degelijke.

Mijn derde film op twee weken tijd met Ludivine Sagnier. Geheel toevallig in dat opzicht en ook Ozon werkte met haar in het verleden al een paar keer samen, waarvan Swimming pool niet de minste is. Het is even wat gissen in het begin van wat er precies loos is tussen de hebberige onverschillige dochter en de zorgzame moeder. Dat wordt later wel duidelijk al vond ik de verklaring nogal een sof. Als dochter van ergens in de dertig, begin de veertig, mag je dergelijke zaken toch in een perspectief plaatsen. Als de kleinzoon het wel kan? Het paddenstoelenverhaal is al niet veel beter ...

Ik genoot vooral ook van de onthaasting ver weg van de stad, daar in een klein dorpje met het gezellige huis en tuintje van Michelle. Er werd ook mooi gebruik gemaakt van de omgeving, van de herfst(kleuren). Haar vriendschap ook met Marie-Claude die ook haar eigen issues heeft. Fijn acteerwerk toch wel van Hélène Vincent.

En de "kleine" mysteries blijven wanneer Vincent opduikt na zijn ontslag uit de gevangenis. Ozon creëert een broeierige sfeer over het personage waarbij telkens iets staat te gebeuren. Uiteindelijk laat Ozon het wat los en dat is misschien iets wat niet iedereen zal appreciëren.

Minder sterk vervolg van Casino Royale. Waar je bij CR nog kon terugblikken op enige diepgang en een kwalitatief sterk verhaal en sfeerschepping, vind je dit in Quantum of solace nauwelijks terug. Ik zag CR recent dus ik kon dit nog redelijk goed aan elkaar koppelen, zoniet lijkt me dit toch moeilijk.

Het viel met op dat QoS slordiger was: minder accurate en rommelige opbouw (montage en camerawerk), drukke actiemomenten die visueel soms moeilijk te volgen waren, Behoudens M en Bond zelf amper interessante personages. Hoewel er velen M onder vorm van Dench een vervelend karakter vinden, vind ik haar best aangenaam om te volgen als Iron lady. Ook Craig zelf vind ik een vrij geslaagde Bond, eentje met een totaal andere stijl dan zijn voorgangers (doordringender, minder empathisch en afstandelijker dan de flamboyante Brosnan bvb).

Qua verhaal en qua plot een mager beestje. Ook het merk "Bond" wordt nauwelijks gepromoot waardoor het eender welke film kon zijn. Misschien geen slecht idee om de fakkel over te dragen aan Sam Mendes. Deze film kwam zowel inhoudelijk als technisch tekort. Een 2,5* lijkt me dan ook verdedigbaar. Jammer.

Mijn eerste kennismaking met Truffaut eigenlijk. We volgen het leven van de jonge Antoine. Als kwajongen haalt Antoine al eens streken uit en af en toe gaat hij er eens over, getuige die diefstal van dat typemachine. Beetje een Ciske De Rat op zijn Frans en zonder geldzorgen. Truffaut legt de klemtoon op het ontbreken van ouderlijk gezag doordat zijn stiefvader en moeder weinig aanwezig zijn. Gelukkig niet echt een ontspoorde thuissituatie (van een loshandige of verslaafde stiefvader), maar gewoon de schets van een tiener die zich mis begrepen voelt.

Truffaut legt ook een soort maatschappijkritiek op wanneer de jeugdinstelling ten tonele komt. Deze archaïsche afstandelijke en repressieve kijk is heden pedagogisch volledig achterhaald. Verder technisch een erg knappe film met prima camerawerk en cinematografie. Ook het acteerwerk mocht er zijn.

Ik schreef het al bij zijn meest recente film As Bestas (Film, 2022), toch een eigenzinnige aparte regisseur die Sorogoyen. De aanpak van dit standaard doorsnee detectiveverhaal is anders dan anders. Niet dat alles perfect uitdraait, maar ik hou er wel van dat iemand zijn eigen lijn volgt.

Neem nu die twee hoofdrechercheurs. Van een buddy cop gehalte is absoluut geen sprake. De één nogal explosief van aard, de ander een zonderling met een spraakgebrek. Ze passen bij elkaar als een tang op een varken. Ik had de indruk dat het plot soms wat bizar oogde en dat het niet allemaal klopte. OK, niet meteen het meest doordachte verhaal. Maar ik had het wel voor Luis Velarde die uitstekend werd neergezet door Antonio de la Torre.

Gelukkig komt er in het tweede deel wat meer schwung en komt de serieverkrachter en -moordenaar meer naar de voorgrond. Fijne twists met de dood van Alfaro en het feit dat de zaak niet werd opgelost uiteindelijk hoewel Sorogoyen leek aan te sturen dat het zoals in de meeste dergelijke films met die ketting makkelijk ging gaan. Niet dus, moeten we ineens drie jaar wachten om dan zélf het heft in handen te nemen. Leuk!

Vond in tegenstelling tot velen wat een tegenvaller. Zat nergens echt goed in de film en kan ook niet onmiddellijk de vinger op de wonde leggen.

Centraal staat het klassencultuur in Brazilië waarbij een huishoudster werkt voor een rijke familie. Ze heeft een sterke band met de tienerzoon die ze liefdevol en zorgzaam behandelt. Ze is een soort surrogaatmoeder voor hem. Deed me wat denken aan Roma (2018) die ik wel beter vond. Vond het in het begin wat aanslepen en toen de dochter eraan te pas kwam, was het voorbij voor me.

Misschien moet ik de film op een later tijdstip maar eens herzien. Verdient deze misschien wel...

Sterke film die volledig in de lijn ligt van de Black Live Mattersbeweging en die politiegeweld tegenover zwarten aan de kaak stelt. Het schrijnende van de hele film is dat dit gewoonweg bittere realiteit is. Het is een soort van mentaliteit die zo ingebakken zit in de politiestructuren. Racisme ja, maar ook veelal geconditioneerde angst en onwetendheid. "First shoot and then talk" en dat vanuit een ongelijke machtsverhouding die beleefd arrogant wordt benadrukt...

Niet alleen omwille van het onderwerp een sterke film, maar eveneens de uitwerking van het verhaal kon me wel smaken. Geen wilde achtervolgingen of schietpartijen, een weinig aanwezige klopjacht... Het verlegt de focus vervolgens naar het duo zelf. Hun angsten en het drama komt vervolgens beter uit de verf en dat komt de film ten goede.

Ja, de (blanke) politieman komt er bekaaid vanaf. Gelukkig trachtte de regisseuse wat nuances te leggen met ook minder bevooroordeelde blanken (de sheriff of het gastvrije koppel) of met minder sympathieke zwarten (het jongetje of de man die het vliegtuig regelde). Toch weer een frappant einde waarbij beiden het niet overleefden. Leg me maar eens uit hoe gevaarlijk iemand is wanneer hij met beide handen iemand draagt. Er is trouwens als je toch perse wil schieten ook nog de optie om op een arm of been te mikken ...

Aangenaam relaas van een arm meisje uit Kampala dat haar talent in schaken ontdekt, maar mede door haar armoede en afkomst het moeilijk heeft zich door te zetten. Fijne boodschap ook bij deze om nooit op te geven, steeds in jezelf te geloven en steeds te doen wat je graag doet. Uiteraard heb je wat geluk nodig zoals de coach hier die je op weg helpt.

Vrij zoete film ook, niet onlogisch met de Disneytoets. Het label van 12 jaar kan gerust wat lager al zit je dan al direct aan 6 jaar zeker? Goede setting ook met een beeld op de sloppenwijken en het harde leven daar waarbij je er vaak alleen voor staat. Goed beeld ook dat het zonder man aartsmoeilijk is om te overleven en je je kinderen nodig hebt om brood op de plank te brengen. Los van het dure onderwijs is er gewoon geen tijd om kinderen naar school te sturen.

Goede acteerprestaties ook leek me. Inspirerend verhaal, leuk om gezien te hebben. Fijne aftiteling ook waarbij de echte protagonisten naast de acteurs verschijnen.

Als niet-muziekliefhebber of beter als iemand die amper naar muziek luistert behoudens de radio in de auto steeds een boontje gehad voor Queen. Zeer fascinerend figuur die Freddie Mercury. Een echte performer, een showbeest die alles en iedereen naar zijn hand kon zetten. De wijze waarop hij Live Aid inpalmde was fenomenaal.

Interessante docu dus over één van de grootste bands ever in de rockgeschiedenis. Mooie afwisseling tussen oude en nieuwe interviews. Goede afwisseling van montage tussen interviews en hun grootste hits. Later in de docu gaat de film meer en meer richting Mercury en zijn invloed die hij had in- en outside.

Zeer graag naar gekeken al zijn muziekdocu’s nu niet echt mijn favoriete ding om te zien, laat staan te beoordelen. Stond nog niet in mijn “nog te zien” filmlijst top 250 (moet deze nog eens updaten), maar zal wellicht snel aan het minimum aantal nodige stemmen gekomen zijn nadat Bohemian Rhapsody vorig jaar uitkwam zodat hij zeer snel in deze lijst verscheen, top 68 momenteel, jawadde! Al blijft het een vreemde eend in de bijt naast de échte films in de top 250 list.

SCHAKEN IS SEXY! En neen, ik schrijf dit niet omwille van Anya Taylor-Joy. Hoewel, een beetje toch ook. Af en toe speel ik wel een spelletje schaak en het zien van deze miniserie heb ik er terug ongelooflijk veel zin in. De manier waarop de toernooien en de partijen in beeld werden gebracht, waren fenomenaal. Ook voor niet-schaakkenners denk ik. Schaken wordt als iets magisch, als iets groters voorgesteld. En dat waren die partijen ook. Ze waren van nationaal belang net zoals de wapenwedloop of de strijd in de ruimte. Alles in teken van de Koude Oorlog.

Maar de serie is ook op andere vlakken een visueel pareltje. De serie ademt de jaren 60. Alles wordt piekfijn weergegeven: van het oubollige behangpapier over modieuze kapsels tot blitse oogverblindende bolides. Je waant je er middenin of je hunkert teruggeflitst te worden naar die gloriejaren. Maar ook de sfeer in het weeshuis en de kelder zijn top. Mysterieus en intrigerend.

Ook de personages zien er geweldig uit. Mooie sterke cast. Anay Taylor-Joy springt er uiteraard uit. Reeds gekend van The vvitch van Eggers en daarna Split / Glass. Er werd veel (en terecht) gefocust op haar doordringende mooie (herten)ogen. Alsof ze je konden neerbliksemen. Eveneens mysterieus en zelfzekerheid uitstralend.

Inhoudelijk tenslotte ook ijzersterk. Me geen moment verveeld. Vlot tempo. Voldoende uitdieping al vond ik die pilletjes maar bizar. Ook fijne neerzetting van de Russische karakters en de toernooien te Las Vegas en Parijs. Al vond ik die in Kentucky zelf het meest boeiende en naturelle. Super!

Moeizaam en ik ervoer het als een lange zit. Nooit een goed teken, maar er konden best wel twintig minuten af van de film.

Craigh zoals je hem nooit eerder zag. Zijn oeuvre naast Bond is best interessant te noemen, maar hier gaat hij helemaal los als homoseksuele man ergens in de jaren 50 in Mexico. Hij speelt een personage waar ik weinig hoogte van kan krijgen. Het is ook moeilijk enige sympathie of voeling te krijgen met het onverzorgde destructieve karakter.

Guadagnino is niet mijn meest favoriete regisseur. Met Chalamet scoorde hij hoog, maar dat stukje zal hij hier niet overdoen. Queer is een broeierige film die je langzaam moet opnemen, alleen moet je opletten dat je niet stilvalt...

Intussen ook de 2e of 3e keer dat ik deze film zie. Niet dat het niet eens plezant is om The quick and the dead te zien, maar een topper kun je dit hoegenaamd niet noemen. De cast oogt indrukwekkend met Hackman, Crowe, DiCaprio en Stone, maar vooral Crowe en DiCaprio vielen wat tegen. Hackman vond ik nog wel een leuk personage hoe hij als tiran regeerde over zijn stadje. Stone ça va, maar ik ga er niet wakker van liggen. Hoezeer ik DiCaprio enorm apprecieer in zijn rollen de laatste 15 jaar ondertussen (topacteur!) is Di Caprio hier nog een echte melkmuil die bovendien een erg vervelend arrogant knaapje vertolkt als Kid. Ook Crowe viel tegen. Hij blijft zoals in vele van zijn films die coole rustige flair hebben, maar het niveau van bijvoorbeeld A beautiful mind of The insider (om er maar twee te noemen) haalt hij allerminst. Nu, we spreken wel over een film uit 1995. Een mens en acteur evolueert natuurlijk en het was ook geen rol om echt in uit te blinken…

Visueel qua decor en mooie beelden is de film erg goed. De schietlocatie met die klok is leuk en ook het stadje mag er best zijn. De omgeving maakt het zoals in vele westerns steeds af. Ook de technische camerahantering vond ik uitstekend. Er werd vaak gebruikt gemaakt van close-ups of van slow motionbeelden. Dat komt de sfeer zeker ten goede. Voor mij eigenlijk hét sterkste gegeven van deze film. Jammer genoeg ook één van de enige topelementen gebracht door Raimi.

Het verhaal zelf is nog redelijk. De invulling ervan matig en oppervlakkig: veel diepgang hoef je dus niet te verwachten. Wat me vooral mateloos ergerde en de film minstens 0,5* kost, is het schlemielige duel tussen Crowe en die indiaan. De scene met die kogel of het terug opspringen van een driekwart dode, neen, dat komt de geloofwaardigheid van de film niet ten goede. En waarom moeten al die schietgrage cowboys clichématige lelijke trollen zijn met rotte (of gouden) tanden? Het einde tja, wat moet je anders verwachten van zoiets? Laat staan dat ik mijn hersenen wil breken hoe Stone ongemerkt die dynamiet overal heeft geplaatst. Kortom: Voor wie een avondje entertainment wenst zonder te moeten nadenken: ok. Voor wie een kwaliteitsfilm wil zien met wat inhoud: absoluut vermijden. Quotatie bij mij dan ook matig: 2,5*.

Knappe miniserie die het relaas weergeeft van een doordeweeks tienermeisje dat betrokken is/wordt bij een schietpartij op school. Grootste pluspunt van de reeks is het feit dat de spanning en hoe de vork aan de steel zit vastgehouden wordt tot de slotscènes. De kijker wordt getriggerd tot op het einde.

Knappe vertolking overigens van Hanna Ardehn, zeer naturel en matuur. Ook dat Zweeds vind ik net als het Deens een zalige taal om naar te luisteren. Sommige woorden zijn erg gelijkend op het Nederlands, maar worden met een grappig accent uitgesproken. Goede montage, goede cameratechnieken, goede opbouw van het plot. Uitstekende serie dus!

De flashbacks geven wat diepgang aan wat voorafging aan de aanslag. Veel en soms lange flashbacks waarmee ik vond dat niet alles even relevant was. Soms haalde het wat de schwung uit het gebeuren zonder weliswaar echt te ergeren. Doordat het lang duurt vooraleer je weet wat er exact gebeurd is, kon men haast niet anders dan het gedrag van Maja en de advocaat wat te sturen. Veel meer dan een keer “het was per ongeluk en het was zelfverdediging” was het niet en echt meewerken wou men ook niet (aan de reconstructie bvb), maar dan werd de kijker teveel beïnvloed natuurlijk voor de afloop.

Interessante Spaanse thriller die een boeiend uitgangspunt heeft. Wellicht wat vergezocht en ondanks de confrontatie blijft het toch eigenaardig dat dit nog zo opborrelt bij het hoofdpersonage en dat na 25 jaar. Met de Don had Mario het niet al te lastig. Het waren eigenlijk de vervelende opdringerige zoons die er een zootje van maakten. Voor Mario, voor de zakenpartners, maar vooral voor zichzelf.

De werkelijke motieven waarom Antonio in een rusthuis zijn leven wou slijten wordt niet direct gegeven. Misschien omdat hij wist dat hij zijn imperium uit handen moest geven, maar dan liever op afstand, dan ermee geconfronteerd te worden dat zijn goede reputatie om zeep werd geholpen.
Intrigerend dilemma ook of elk individu, hoe slecht ook, hulp en verzorging krijgt/verdient. Als oude hulpeloze man zou je medelijden krijgen met Antonio. Moeilijk voor te stellen dat die een meedogenloos monster is dat geld en macht boven mensenlevens plaats.

Het plot is spannend en onderhoudend. Het einde is eens iets anders. Geen feel good, maar best realistisch en aanvaardbaar. Leuk!

Meer dan degelijk vervolg op de eerste film die toch wel wat betekend heeft met zijn frisse aanpak. Deze aanpak wordt zeker doorgetrokken naar het vervolg. De film start met een kleine prequel, maar borduurt mooi voort op de het einde van het eerste deel.

Nadeel is natuurlijk dat het nieuwe er wat af is. Je wordt minder het plot ingegooid omdat je het al eens zag. Toch is het plot onderhoudend genoeg om de kwaliteit hoog te houden. De aliens komen voldoende in beeld. Er wordt opnieuw gespeeld met stiltes en spanning. De paar jump scares die aanwezig waren, waren nogal cliché, voorspelbaar en overbodig.

Prima idee om op een bepaald moment een synchroon plot te volgen. De actie is prominenter aanwezig, maar de kracht van de film - de stiltes - was nog steeds bepalend. Technisch dus weinig op aan te merken. Geslaagd vervolg alvast!

Net terug van een avondje cinema in Gent. Geen kinepolis, maar een meer alternatieve cinema. Een lege zaal behoudens mijn gezelschap. Geen storende geluiden dus en dus ideaal om de film aan te vatten. A quiet place is een sterke horror/thriller geworden. De openingsscène met de overhoop gehaalde winkelrekken en tradtionele troosteloze winkelkar is niet nieuw, maar Krasinski zorgt toch voor een mooie boeiende intro.

Zeker geen feilloze film, daarvoor bevat de film hier en daar wat foutjes (de stilte wordt bvb niet altijd even consequent toegepast). Het lijkt me overigens ontzettend moeilijk een horrorprent te maken rond stiltes/geluid zonder foutjes, onmogelijk zelfs. Stilte, het is het codewoord om te overleven. En de stiltes werken ook voor de kijker. Je focust je automatisch op de kleine geluiden: voetstappen, geritsel, ademen, wind, enz ... Hier en daar de gebruikelijke schrikmomenten die je van ver zag aankomen. Ook de evidente voorspellingen met de raket en de nagel passeren de revue, maar stoorden me eigenlijk nooit. Alles is gewoon erg netjes in beeld gebracht en er wordt mooi met het geluid gespeeld (waterval, de dochter, gebarentaal, Ipod, ...). Ik was trouwens erg benieuwd hoe zich ze zich uit de slag gingen trekken als de compensatiebaby ging geboren worden. Krijg zo’n kleine maar eens stil ... .

De beesten zelf zagen er behoorlijk dreigend uit, beetje Alienachtig, maar nog wendbaarder. Die maisvelden en boerderij-omgeving deden me zelfs wat aan Signs denken van Shyamalan. Één keer ging de film écht uit de bocht met die onder water gelopen kelder en dat verstopte beest erin. Hoe kwam dat daar? En even voordien converseerde het koppel nog met elkaar ... Ook die graansilo vond ik maar zus en zo. Soit, dat bederft de pret helemaal niet, want voor de rest was het uitstekend, zeker de ellenlang durende bevallingsscène, letterlijk bloedstollend. Of toch, die kookwekker was een redmiddel, maar waarom jezelf niet bewapenen met bvb kleine bommetjes of andere geluidstriggers om de beesten op een verkeerd spoor te brengen als je in het nauw zit???.

Soit, meer dan degelijke film, pluspunt om hem te zien in de zaal, liefst met zo weinig mogelijk geluid. Jammer van de draaiende airco ...

Ik heb ook het gevoel dat dit een mindere film is dan de eerste twee delen, zeker ten aanzien van de debuutfilm. Niet omdat we het al eens gezien hebben, want de invasie in New York was echt wel goed gedaan. Ook die stofwolken of die creaturen die van de wolkenkrabbers liepen, het had iets apocalyptisch. Prima in beeld gebracht ook.

De rustige momenten en de ontwikkelingen tussen de twee hoofdpersonages kwamen echter te weinig uit de verf. Het voelde inderdaad langdradig en saai aan. Zelden was er een connectie met de kijker of had ik het gevoel dat het een meerwaarde betrof.

Men probeerde het ook meermaals met de kat en het beestje kwam te voorschijn wanneer het de filmmakers uitkwam om dan weer totaal onlogisch te verdwijnen. Niet slecht allemaal en op groot scherm komt het allemaal nog wat anders binnen, maar dit is sowieso een minder deel van de franchise.

Even gaat het de kant op van Une Soeur (Film, 2018), de kortfilm met ook Veerle Baetens en de meer gekende Den Skyldige (Film, 2018). Gelukkig gaat het plot verder en krijg je het verhaal van twee meningen, twee waarheden ook waarbij de kijker aan het twijfelen slaat wie de waarheid spreekt. Of is de waarheid genuanceerder? Voor dit soort film hou ik wel van een open einde omdat ik meer waarde hecht aan de weifelende spanning dan aan de ontknoping. Jammer dat de regisseur voor dit laatste heeft gekozen.

Niet dé hoofdrol voor Veerle Baetens hier. Wel een nogal vreemd personage die contact opzoekt met het slachtoffer van haar oproep. Interessanter is het plot en naweeën van de man en vrouw. Elk proberen om te gaan met de gebeurtenis, de éen in zak en as, de ander verdringt het. Best wel OK acteerwerk.

Geen slechte film, geen topper, maar gewoon erg degelijk. Fijn om meegepikt te hebben.

Indrukwekkende film over een stuk zwarte geschiedenis in Europa. Na Armenië en de Holocaust de derde genocide die woedde in de 20e eeuw in Europa. Sterke reconstructie van de gebeurtenissen bekeken vanuit de ogen van het fictieve personage van tolk Aida die er alles aan doet om haar gezin te beschermen. Iedereen voelt dat er iets niet pluis is aan de onderhandelingen die onder leiding van Mladic gevoerd werden. Het is maar zeer de vraag of de VN Blauwhelmen ter plaatse dat ook grondig genoeg doorhadden.
De VN komt er ook hier erg bekaaid vanaf. Machteloos en besluiteloos, net als in Rwanda. Overigens ook een sterke film Hotel Rwanda (Film, 2004).

Quo vadis, Aida is een sterk geacteerde film waarbij vooral Jasna Djuricic uit het oog springt. Zeer authentieke naturelle prestatie waarbij hoop, wanhoop en radeloosheid in elkaar overvloeien. De vertwijfeling staat in haar ogen te lezen.

Een aantal erg sterke scènes ook. De slotscène bij de identificatie bijvoorbeeld was zwaar. Het leek wel een rommelmarkt waar je rond kuiert en de confrontatie met de nieuwe bewoners van haar huis was hoogst ongemakkelijk. Ik heb op deze film gestemd voor de publieksprijs op het MOOOV-festival. Ook op de Oscars gaat deze een prijs in de wacht slepen als beste buitenlandse film, dat kan toch niet anders? Hoewel Druk van Vinterberg de strijd zal aangaan tot het eind wellicht...