Opinions

Eerst en vooral wederom een topprestatie van Leonardo DiCaprio die in een glansrol een beeld brengt van de mythische Hoover. De film werkt regelmatig met flashbacks waarbij de jonge en oudere Hoover elkaar afwisselen. DiCaprio slaagt erin voor beiden geloofwaardig over te komen.

Ik kende de naam Hoover en ook zijn functie als FBI-baas, maar daar stopte het dan ook. J. Edgar vat je best aan met wat meer achtergrond en dat speelde me parten om écht gefocust te blijven. De film modderde maar wat aan. Gelukkig kon ik me bij de Dillinger/Purvis-affaire nog behelpen met Public enemies van Johnny Depp. En ook van Charles Lindbergh en de ontvoering van zijn zoontje had ik al gehoord waardoor het niet helemaal wereldvreemd overkwam. Maar echt boeien deed het me niet. Oerdegelijk, dat wel. Je verwacht ook niets anders met Eastwood achter de schermen. In zijn geheel dus iets te matig.

Ik hou wel van historische films, zeker wanneer ze zich afspelen voor, tijdens of na de Eerste Wereldoorlog. Hij wordt niet vernoemd in de film, maar de pacifistische socialist Jean Jaurès was een grote voorstander van Alfred Dreyfus en geloofde rotsvast in zijn onschuld. Jean Jaurès werd jaren later, aan de vooravond van WOI, vermoord door een nationalistische gek. Emile Zola was ook zo’n voorstander van Dreyfus. Zijn artikel, pamflet in L’Aurore is wereldberoemd. De film dankt dan ook de titel aan deze publicatie uit 1898.

J’accuse is een vakkundig gemaakte film. Ongeacht de omstreden beschuldigingen aan het adres van Polanksi is en blijft hij een groot regisseur. De openingsscène alleen in de Militaire School te Parijs straalt één en al historie uit. De scène is beroemd waarbij Dreyfus werd gedegradeerd tot gewoon soldaat en waarbij hij later werd veroordeeld tot verbanning naar het Duivelseiland.

Sterke film met sterke personages. Dujardin bvb doet het voortreffelijk. Er zijn er weinigen die uit de toon vallen. De film straalt degelijkheid en geloofwaardigheid uit. De sfeer en setting zitten erg goed. Ook de algemene opinie over joden en antisemitisme komt goed naar voren. Sterke film, zonder meer. Knap!

Zeer verfrissende animatiefilm die me nostalgisch deed terugdenken aan The Adams family. De spinachtige hand is fabuleus om te volgen in zijn avonturen en zoektocht naar de rest van zijn lichaam. Zeer mooi getekend en zeer sfeervol gebracht, dit ondersteund ook met een mooie passende soundtrack. De scènes met de hand zijn erg mooi, gaande met de confrontatie met de duif en ratten tot het ijs, babykamer of blinde man.

Maar ook de flashback plot van Naoufel is boeiend en herkenbaar. Een jongeman die hunkert naar erkenning en liefde, maar ploetert in de grote wereldstad om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Ook daar een aantal prachtige scènes zoals die aan de intercom of die in het atelier.

Inderdaad een pareltje en mooi dat hij via Netflix een breder publiek kan bereiken. Nu nog te hopen dat hij in de smaak blijft vallen, want dat verdient deze animatiefilm wel!

Het regiedebuut van Mathias Sercu. Na de trailer gezien te hebben, was ik niet zo enthousiast. Niet dat ik iets tegen Jurgen Delnaet heb - zijn rollen in Aanrijding in Moskou en de serie Marsman waren fantastisch - maar ik krijg soms het gevoel steeds hetzelfde te zien bij hem. Vandaar toch de terughoudendheid voor de film.

Maar Sercu deed het goed. Vanuit het thema van kanker wordt een gebroken uit elkaar gegroeide familie terug bij elkaar gebracht. Dat laatste is het echte onderwerp van de film. Beetje stuntelig plot bij momenten, maar wel genoten van de pogingen die Mira ondernam om de brokken te lijmen. De reden waarom de familie uit elkaar is gevallen is hard en confronteert iedereen met zijn verleden, niet in het minst Rocco zelf.

Wie woke denkt betreft de kleine Sam moet ik teleurstellen. De film is heel persoonlijk voor Sercu met de diagnose kanker die zijn broer (Sam Sercu) en zoon (Tore) heeft getroffen. Door de kanker kon zijn familie verbinding met elkaar vinden. Wat Sam betreft, verwijst Sercu naar zijn petekind die zich als jongen ook een meisje voelt.

Ik ben nog niet de volle 100% mee met het gegeven van die toeslagenaffaire. Het kwam er dus op neer dat er een overdreven geïnstitutionaliseerde aanpak was van de overheid om die niet langer toe te kennen waardoor vele mensen die er recht op hadden die niet kregen. Komt daarbij nog de controversiële harde intimiderende aanpak.

Ik sta soms te kijken van die erg stigmatiserende harde controlefunctie die ik al zag passeren in de hulpverlening via films. Ken Loach heeft er bijvoorbeeld een handje van weg om de schrijnende toestanden in het harde Britse systeem weer te geven waarbij mensen echt als schuldige worden bestempeld. En niet zomaar een outcast, maar stereotiep voor een hele groep mensen.

Ik ben zelf hulpverlener, ook eentje die naast ondersteunen ook moet sanctioneren, maar dat laatste gebeurt wel met het nodige respect. Ik kan de impact in Nederland via deze ene film moeilijk inschatten. Zuiver filmisch gemiddeld, maar degelijk, idem met het acteerwerk.

Pure nostalgie eigenlijk. Nog meer van hetzelfde van wat we al gewoon waren. Vele grappen en grollen zijn herkauwd, maar blijven erg amusant. Het gebeuren valt eigenlijk uiteen in pijnlijke stunts enerzijds en kotsgrappen anderzijds. De afwisseling hierbij is wel geslaagd.

De trage tussenstukken met interviews haalden inderdaad de vaart er wat uit. Was inderdaad niet nodig. Voor de rest op het niveau van de andere sketches. Voor mij een guilty pleasure, maar dat mag ook al eens voor mij.

Mja, pure nostalgie deze Jackass. Destijds druk bekeken op MTV en deze movie zag ik lange tijd geleden ook al eens. Blijft wel eens tof, ook al zaten er veel stukken in die voor mij vandaag minder aansloegen. Die golfkarretjes bleven wel leuk. Enkele stunts waren ook buitengewoon goor zoals het pisijsje. Echt vies om ernaar te kijken. Ook dat snijdend papier vond ik onverdraaglijk. Dan nog liever een mes.

Voor de rest inderdaad nogal platte en goedkope scoringshumor. Er zat ook weinig samenhang in, geen opbouw (voor zover dat mogelijk is). Technisch gezien is dit niet waard, gewoon wat sketches aan elkaar geplakt. Dus veel te beoordelen valt daar niet aan. Gezien de amusementswaarde toch een nipte 2,5*.

Jackie beschrijft het relaas na de moord op JFK tot aan zijn begrafenis, pakweg een week waarbij de focus wordt gelegd bij Jackie. Natalie Portman haalt hier een fenomenaal hoog niveau. In mijn ogen één van de beste acteerprestaties de laatste jaren. Alles klopte gewoonweg, ongelooflijk hoe sterk zij verweven was met de échte Jackie. Eigenlijk moest de Oscar voor beste actrice naar haar gaan, en niet naar Emma Stone voor La La Land, hoezeer ik deze film ook apprecieer. Ik volg JJ_D en Walter S (om er maar twee te noemen) hier dus volledig in en begrijp perfect wat zij bedoelen.

Alleen al deze acteerprestatie en de omkadering van Larrain rechtvaardigt bij mij deze hoge quotering. Ik begrijp dat velen dit een saaie dulle film vinden. Misschien kon de klemtoon verschoven worden. Misschien moest de moord een belangrijker deel laten uitgemaakt hebben van de film.

Het interview vond ik minder geslaagd. Het haalt me uit de film, uit de magie van Jackie. Tijdens het interview zie je een vrij koele afstandelijke beredeneerde Jackie. Tijdens de helse week een getraumatiseerde vrouw wiens man voor haar ogen werd vermoord. Verbouwereerd dat het leven gewoon doorgaat en dat het protocol ten koste van alles heilig is. Toch duwt ze haar mening betreft haar kinderen door. Het is tenslotte haar man en voor de kinderen hun vader die ten grave wordt gedragen, niet de president ... pakkend vond ik eveneens de eedaflegging van L. Johnson. Sterk staaltje cinema en alweer tekenend voor het protocol: life goes on ...

Bij een film die in handen is van Tarantino weet je dat het cinematografisch dik OK zit. De eerste shot alleen al is er boenk op met een Pam Grier op de loopband, een gezellig deuntje en mozaïektegeltjes op de achtergrond. Doorheen de film heb je trouwens die goede Motown-deuntjes. Leuk!

Maar het is vooral bad guy Samuel L. Jackson die de fantastische rol van een charismatische Ordell Robbie op zich neemt. De laatste tijd duikt hij wel meer op in mijn bekeken films, maar ook niet onlogisch als je ziet dat die man meer dan 100 films heeft gedraaid, wat een oeuvre! Niet allemaal briljant, soms maar kleine rolletjes, maar toch. Hij speelt hier alvast de pannen van het dak. Zijn gevlechte baard, zijn lange haar en zijn baret, geweldig fout! Robert de Niro heeft een bescheiden rol en hij doet het goed in die zin dat hij zichzelf niet overstijgt.

Jackie Brown onderscheidt zich van andere films door de goede en onderhoudende dialogen, de humor en de uitstekende cast. Geen buitensporig geweld, geen romance tussen Brown en Cherry, maar een boeiende plot die al swingend naar zijn einde loopt.

Een soort van psychologische thriller met de Vietnamoorlog op de achtergrond. Heb je nog niet genoeg aan de posttraumatische stressstoornis, loopt het ministerie van defensie ook nog eens met jou te klooien. Bij momenten wel nogal vaag en ik had ook niet altijd goed door in welke tijdsperiode we zaten. Het maakte de film alleen maar vreemder en mysterieuzer. Ook de waanideeën sluiten hier nog op aan waardoor het helemaal bevreemdend overkomt.

Sterke cinematografie en camerawerk waarbij men bij momenten een claustrofobisch effect wist te creëren. Acteerwerk is ook solide. De film in zijn geheel eigenlijk, meer dan degelijk.

Iraanse roadmovie waar het guitige zoontje de show steelt. Degelijk debuut van Panahi Junior die qua stijl dezelfde weg opgaat als zijn vader. Ik werd net niet helemaal gegrepen door de film die voor mij op enkele fijne passages na net niet voldoende aansloeg.

De eerste twintig minuten vond ik geweldig, nadien werd het iets serieuzer. Hoewel, humor en absurditeit bleven aanwezig, maar dan anders. De scènes met de opgepikte wielrenner en die vreemde koop van schapenvellen had ook wel iets.

De trip was geen plezierreisje. De oudere broer was doodserieus en dat stond in schril contrast met de onwetende kleine jongeman. Voorts fijn acteerwerk en prima cinematografie, zeker alles rond en in de auto.

Eigenlijk niet meer dan een simpele romcom van een koppel wiens huwelijk voorbij is. Elk gaat zijn eigen weg, hoewel de één in de ontkenningsfase blijft leven. Zoals steeds is de vraag tot echtscheiding een donderslag bij heldere hemel, maar dat is natuurlijk niet zo.

Al bij al toch best een fijne film binnen het genre. Hier en daar een grappige noot. Vooral die Björn Kjellman deed het wel goed met zijn hyperkinetische gedrag. Vernieuwend of verfrissend is de film niet. De film vervalt al gauw in clichés en voorspelbaarheden.

Amusant blijft het echter wel. Op zich weinig toevoegend voor het plot, maar naar de beelden van het mooie Stockholm keek ik toch telkens naar uit. Het einde werd wel erg snel afgeraffeld en liep voor mij af op een sisser. Jammer, anders zat er in een milde bui een nipte 3,0* in.

Interessant. Jammer alleen dat hij zo kort duurt. Kon best wel wat meer hebben.

Voor mij ook de reden waarom ik niet zo social media minded ben. Grappig, triest en verbazingwekkend tegelijk hoe sommigen zichzelf tegenkomen wanneer iemand hun kanalen uitpluist. Wel eens iets anders om iemand trachten binnen te doen. In mijn tijd moesten we het doen met een slechte openingszin ... Het resultaat lijkt me wel hetzelfde. Mevrouw lief zal niet plots met hem beginnen daten.

Ik had wel eens zin in Rolf Lassgard en dat beklaag ik me zelden. Fijne Zweedse acteur toch wel en eentje die ook hier in dit tweeluik goed tot uiting komt. Het valt meteen op dat er andere wetten gelden op het verre afgelegen (eigenzinnige) platteland dan in de grote (bemoeizuchtige) steden als Stockholm of Malmö.

Erik Bäckström ondervindt het aan den lijve als hij terugkeert naar zijn roots en familie/vrienden uit het dorp. Ons kent ons en iedereen knijpt voor elkaar wel een oogje dicht. Corruptie tiert welig en de plaatselijke macho's hebben het voor het zeggen en hebben lak aan elk autoritair gezag.

Rauw inderdaad en voor de dierenliefhebbers hier en daar wat een ongemakkelijke scène. Maar wel bijzonder sfeervol. De film ontspoort op de duur wel wat en heeft veel weg van een outlaw bende zoals je die ook ziet in een doorsnee Steven Seagal-film. Fijn wel om ook Helena Bergström terug te zien, al was het minder intens dan in Under Solen (Film, 1998).

Daar waar de eerste film meer de richting van ontspoorde outlaws gaat, legt deze tweede film meer de klemtoon op het echte detectivewerk. Je weet wel wie de dader is, maar het speurwerk van Erik Bäckström is wel fijn om te volgen. Al blijft het vrij hallucinant hoe de plaatselijke politie uit opportunisme nu ineens schermt met 'bewijzen hier en bewijzen' daar terwijl het anders allemaal niet zo nauw steekt.

Ook hier de nodige dosis corruptie en 'oogjes-dicht-mentaliteit'. De film leunt aan bij de eerste, maar deze is misschien kwalitatief sterker. Peter Stormare is geen onbekende acteur, zeker niet als karakterkop die je in sommige Hollywoodfilms al zag passeren. Hij doet het zoals steeds erg goed.

Een klassieke Scandinavische Krimi denk ik. Stijl- en karaktervol, beetje rauw ook. Best spannend allemaal en fijn om te zien hoe de dader alle sporen naar hem tracht uit te wissen en hij horendol wordt van de vastberadenheid van de politie-inspecteur uit Stockholm. Leuk!

Een typisch topscandinavische film zoals ik ze verwacht en zoals ik er al enkele van gezien heb. Het verhaal is subliem in zijn eenvoud en wordt gestaag opgebouwd. Mikkelsen doet dit dan ook quasi perfect en is de ideale persoon om deze hoofdrol op zich te nemen.

Frappant (maar niet verbazend) hoe een samenleving zo snel hun mening of visie over iemand kan bijstellen. Schokkend om vast te stellen hoe iemand van gerespecteerd lid ineens een paria wordt. Tekenend om te zien hoe iemands reputatie voor eens en altijd om zeep wordt geholpen door een hardnekkig gerucht ...
Het moet ergens in één van mijn andere meningen van een andere film staan: de man wordt vaak bestempeld als het sterke geslacht, maar o wee als je beschuldigd wordt van kindermisbruik (of verkrachting), dan kan je het wel schudden.

Uiteraard wordt er amateuristisch en erg subjectief omgesprongen met de karige info die Klara geeft. Het betreft hier een kleine lokale gemeenschap, ver weg van de bureaucratische hoofdstad. Hier kent iedereen iedereen en is het sociaal weefsel erg belangrijk én gevoelig. Hier worden de problemen liefst zélf opgelost. Uiteraard heeft dit wel verstrekkende gevolgen voor Lucas ... Zowat iedereen keert zich tegen hem. Gelukkig kan hij nog rekenen op zijn zoon en de peetvader. De scenes in de kerk en de supermarkt waren schrijnend. Dit kwam emotioneel vrij hard binnen. Ook de contacten met zijn beste vriend waren erg knap. Je ziet zo hoe hij worstelt met het dilemma, al van in het begin...

Ook hoe de geruchten escaleerden vond ik een sterk staaltje van 'self fulfilling prophecy': als je het maar sterk genoeg beklemtoont of gelooft, dan zal het wel zo zijn. Zoals we dus zagen dat er ineens meerdere kinderen waren die bepaalde symptomen van mogelijks misbruik hadden, of het voorbeeld van hoe de verzonnen kelder van Lukas in detail werd beschreven of het voorbeeld van Klara die wel de waarheid moest gesproken hebben en dat elke latere ontkenning ervan een schaamtegevoel is ...

Het einde is wat bizar, geeft de filmtitel een dubbele betekenis, maar is vrij abrupt. Eén jaar later en er is precies niets meer gebeurd. Iedereen viert samen feest. Het tijdsgat is zeer groot en het is aan de kijker om de leemte in te vullen. Vinterberg laat de kijker zelf werken voor zijn film. Het is aan ons om dat ene jaar te overbruggen. Het is aan de kijker om de bosscène een plaats te geven. Ooit een label, altijd een label. Typisch des mensen, knap!

Ondanks het feit dat je wéét dat hij onschuldig is, blijft de film erg spannend en is het moeilijk al dit onrecht te aanvaarden. Het is een film met veel emotie en omstandigheden die een (progressief) mens doen nadenken welke macht de (sociale) media of een gemeenschap kan uitoefenen als iemand in het verdomhoekje wordt gedrumd. Ik vraag me nog steeds af hoe IK zou reageren op dergelijke insinuaties van een buurman.

Interessante documentaire/interview met een schizofreen patiënt. Zeker wanneer de persoon in kwestie verbaal sterk is en de hele tijd door ratelt en al zijn gedachten tot uiting brengt. Springend van de hak op de tak gaat hij maar door. Emotioneel beladen en bevreemdend, zeer omdat het zo authentiek overkomt door het uitstekende acteerwerk.

In de ene scène heb je er medelijden mee, maar even later zie je hoe meedogenloos en emotieloos vertelt over het huis dat hij in brand stak. Boeiend dik half uurtje alvast!

Stijlvolle horrorprent uit Zuid-Korea die op het eerste zicht de geijkte paden van het genre betreedt. Het is niet nieuw dat er psychiatrische patiënten de revue passeren of dat de stiefmoeder twee gezichten toont waarvan één lelijke en dat tot slot de sullige vader zich tussen twee vuren bevindt, maar eigenlijk totaal geen idee heeft waar er daadwerkelijk speelt.

Stijlvol in die zin ook dat de sfeer top is. De locatie in het oude landhuis biedt hiervoor veel mogelijkheden natuurlijk. Maar verder is de sfeer kil en onheilsspellend, dit in combinatie met een prima camerawerk. Neem daarbij ook de aandacht voor de weemoed van de zusjes voor het verlies van hun moeder en je creëert diepgang waardoor deze horrorprent zich onderscheidt van andere films uit het genre.

Inhoudelijk niet altijd even mee geweest en net iets te weinig in vervoering geraakt door het plot, maar de rest een goede film.

Realistische film van wat oorlog werkelijk is. Oorlog is niet het avontuur van schietende helden en alle dagen de cowboy uithangen. Neen, oorlog is wachten op dat ene moment dat er echt toe doet. Elke minuut, elk uur, elke dag moet je klaar zijn voor datgene dat misschien niet komt. Verveling is je grootste vijand. Psychologisch moeilijk om dragen ... dit werd erg goed in beeld gebracht door Mendes. Toch miste ik iets in de film. Hij pakte me net te weinig om een 4,0* te rechtvaardigen.

Sfeer en omgeving was erg goed. Ook de cynische ondersteunende muziek kon ik best smaken. Het geeft ook weer wáárom jonge lui het leger of de oorlog willen intrekken, maar eigenlijk totaal geen idee hebben waarover het gaat of wat hen te wachten staat. Fijn om ook de censuur (wanneer de pers kwam of wanneer ze die pil moesten slikken) te zien te krijgen.

Interessant ook om naast de verveling ook het missen van het thuisfront vanuit psychologisch oogpunt te zien. Het hunkeren naar dat ene schot of die ene dode ... hoe gek kan je worden?

Mooie beelden ook van die brandende olievelden of die death road. Alleen maar positieve dingen dus, maar zoals ik al zei, ik miste iets: betrokkenheid? Voeling? ... Ik kan de vinger niet op de wonde leggen ...

Deprimerend en ontmoedigend, ja. Dat zouden kernwoorden kunnen zijn die deze film omschrijven. Sterke Mexicaanse film die de tocht van enkele tieners volgt om van Guatemala doorheen Mexico naar het beloofde land van de Verenigde Staten te raken. Ik vond het vooral knap dat de balans in de film steeds werd bewaakt. Hoewel het zware thema en de gebeurtenissen blijft de film zijn authenticiteit behouden. Geen overhelling naar te veel sentiment, integendeel. Vele scènes waren sereen en intens.

Haast tegen beter weten in wordt de gevaarlijke tocht ingezet. Naarmate de film vordert volgt de ontnuchtering. Eentje wil niet meer meegaan nadat ze terug bij af zijn. En van de drie anderen haalt het er maar eentje. De vraag is of zijn toekomst te benijden valt als illegale working poor in een erg afstompende job.

Zeer mooi geschoten beelden ook in een prima cinematografie. Goed acteerwerk en ondanks de minimalistische dialogen had deze film weinig woorden nodig. De beelden spraken voor zich. Sterk!

Sterke thriller die ik reeds ontelbare keren zag. Een film die me bijblijft en me blijft boeien. Nu niet dat er zoveel spectaculaire dingen gebeuren, maar het verhaal sluit mooi op elkaar aan en blijft zijn gangetje gaan. Elk moment denk je wel dat er een haai zal opdoemen uit het water, dat gebeurt dan niet. Het is die onderhuidse spanning die de film zo sterk maakt. Die spanning wordt dan zwaar versterkt door het sublieme angstaanjagende muziek/geluiden. Wat een opbouw van zowel de spanning als het verhaal op zich. De fragmenten zonder de haai zijn minstens even goed als die mét de haai.

De setting van een vakantiedorp in het volle zomerseizoen is een vaak terugkerend onderwerp (van de Piranha-movies tot Groundhog day over Dantes Peak om een paar te noemen uit de losse pols). De film lijkt ook wat gedateerd, 43 jaar, mja, dat begint te tellen, maar toch: de beelden van de haai was toch niet altijd zo goed. Je ziet duidelijk dat het een plastieken gevaarte betreft. Al stoorde me dat niet.

Het verhaal is tevens erg nostalgisch: 3 mannen alleen op zoek naar roem en avontuur, met een pintje in de hand gaan vissen op de woeste zee. Een leuke cast ook met Scheider, Dreyfuss en Shaw. Ze konden me allen bekoren, elk met hun (tegengestelde) karaktertrekken. Een olijke bende dat trio (cfr hun zangscene/grappen en grollenscene aan boord).

En zoals Dying Rose het verwoordt, kan ik ook de subtiele "humor" of luchtigheid in Jaws best smaken. Waar ik dan meer moeite mee heb en dat is in vele van dergelijke settingmovies is het feit dat er vaak maar 1 of 2 personen zijn met verstand in hun kop en opmerken dat er een gigantisch probleem is. De anderen blijven blubben als de eerste de beste goudvis, letterlijk in dit geval ...

Jaws 2 is sowieso de mindere van zijn voorganger en van wat ik me nog herinner van de volgende films zal het er niet op beteren. Sowieso is het fijn om Roy Scheider terug te zien als chief Brody. Ook de burgemeester en co houden de authenticiteit met de eerst cultfilm levendig. Toch is deze film minder geslaagd dan de eerste. Een beetje veel van hetzelfde al is dat ook niet zo onlogisch. Wel bij momenten nogal bij de haren getrokken.

Het is een echte revenge of killer shark geworden, nog meer dan Spielbergs film. De haai achtervolgt letterlijk boten of skiesters. Om nog maar te zwijgen over de aanval op de helikopter, best wel belachelijk. Ook wanneer je in het achterhoofd houdt dat de kinderen er al een tijdje ronddreven. Wederom ook weer het ongeloof bij de burgemeester en de bevolking. Alsof het voorval vier jaar terug nog geen diepe wonden genoeg hadden geslagen. De dood van de haai zelf was nogal lelijk in beeld gebracht. Het was letterlijk een machine die naar de bodem zonk. Ook de vonken en het vuur waren overdreven.

Maar al bij al een vrij vermakelijk vervolg. Niet dezelfde suspense of spanning zoals in de eerste film. Geen guitige roadtrip met drie mannen, maar best aangenaam om volgen. Ook de muziek van Williams was tenslotte op niveau. Nipte voldoende!

Op zich is de locatie vrij verfrissend. Amity Island hadden we al gehad en een pretparklocatie, de voorloper van Jurassic Park, heeft voldoende voedsel om een witte haai te vertieren. Erg populair komt het beestje wederom niet uit de film. Een moordlustige machine, een monster wordt het genoemd. Hier en daar wel een aantal aardige scènes zoals bij de waterskiërs, maar in zijn algemeenheid een vrij suffe film.

Ook de acteerprestaties waren erg belabberd. Weinig persoonlijkheid en weinig betrokkenheid. Ik had totaal geen voeling met de personages en ik supporterde dan ook voor Sharky. Het beterde er dan ook niet op dat de marine-bioloog van het park pleitte om een witte haai in gevangenschap te houden in het park. Hoe naïef. Ook haar heldhaftige optredens bekoorden me niet.

De special effects zagen er helemaal niet uit. Lachwekkend zelfs en het komt de film niet ten goede om au sérieux genomen te worden. Ok, de tand des tijds, maar het was meer dan louter de haai die er niet uit zag. Ontgoochelend dus.

Bon, erg lovend kunnen we niet zijn natuurlijk over dit vierde deel. Bij momenten nog "vermakelijk", maar die momenten zijn op één hand te tellen. Bovendien moet je er de wederom barslechte plastieken haai er maar voor lief bijnemen. Een grommende haai zowaar, eentje die naast mensen ook verzot is op boten. Een wraakzuchtige haai ook die het in hoofdzaak gemunt heeft op de Brody's. En wanneer het Ellen Brody ineens de held gaat uithangen, dan wordt het me helemaal te veel.

Het script rammelt dus aan alle kanten. Het mag dan ook stilaan gedaan zijn om de witte haai uit te melken en af te schilderen als wraakzuchtig monster, want het slaat nergens meer op. De acteerprestaties waren ook niet om naar huis te schrijven. Het moet 25 jaar geleden zijn dat ik hem nog zag. Toch nog een beetje nostalgie, maar toch. Meer dan een pulpfilm is dit niet. Jammer en schrijnend voor de mooie film die Spielberg voor ogen had met deel 1.

Weinig tot de verbeelding sprekende kortfilm. Had geen idee waar het nu eigenlijk over ging. Visueel verre van fantastisch om me aan op te trekken. Bizar verhaaltje waar te pas en te onpas mannen opduiken. Beetje abstract tot surrealistisch.

Jean de Florette stond al eventjes op mijn verlanglijstje. Kon hem makkelijk ontlenen in de plaatselijke bibliotheek, maar wou hem niet los zien van Manon des Sources (1986) (waarvoor ik meer moeite moest doen). Echt genoten van deze Jean de Florette over het boerenleven op 'la campagne' ergens in de Provence.

Een film die erg idyllisch is met zijn mooie landschappen en de boerenstiel wordt geromantiseerd voorgesteld. Al staat het thema "water" wel centraal in de film. Water dat in de streek een kostbaar product is, schaars ook. Ondanks alle lieflijke pracht zal het nog steeds de harde natuur en het water zijn die het laatste woord heeft. En dat ondervindt Jean stelselmatig. Als een bezetene zoekt hij naar vruchtbaar water om zijn gronden en het gewas te bewerken, niet wetende dat het kostbare goedje gesaboteerd ligt te wachten om aan de oppervlakte te komen.

De sabotage van de buren en de hebzucht die daaruit voortvloeien lopen als een rode draad door de film. Prima acteerwerk en het subtiele spel van de twee boosdoeners maken van de film een hoogstaand werk. Heel eerlijk verloopt het allemaal niet, maar erg onsympathiek komen César en Ugolin ook niet over. De sluwe handelingen mogen dan wel verwerpelijk zijn, hun beweegredenen zijn niet zo uitzonderlijk.

Ook Jean, gestalte gegeven door een prachtrol van Dépardieu, is geweldig en is een apart figuur in het dorp met zijn onervaren en eigenzinnige landbouwtechnieken. Hij is naïef, maar wekt sympathie op door zijn noeste arbeid die hem langzaamaan fysisch als mentaal uitput. Het levert een oneerlijke strijd op met de natuur en de listen van de familie Soubeyran. Een strijd waarvan één partij het onderspit moet delven. Jean de Florette is een meesterwerkje, oogverblindend mooi en met een duidelijke trieste moraal. Top!

Veel verhaal en geschiedenis in een luttele tien minuten. Op die manier nogal fragmentarisch en holder de bolder. Wat in de synopsis geschreven wordt passeert de revue, niets meer en niets minder. Kortfilm met erg veel figuranten, moet ook wel. Stukje over de brandstapel wel nog fijn gedaan.

Deze wou ik absoluut zien als één van de hoogst gequoteerde films hier op MM en zelfs op IMDB. Het werd alvast een lange zit, letterlijk zelfs. Haast 3,5 uur lang kijken naar het huishoudelijk werk van een alleenstaande vrouw met tienerzoon vraagt wel wat van je. Het is en lijkt zo simpel alledaags. De film staat bol of is een aaneenschakeling van statische long takes en repetitieve handelingen/scènes.

Jeanne stelt er zich geen vragen bij. Als vanzelfsprekend voert ze haar taak stipt, monotoon en nauwgezet uit. De tijd blijft voor haar stilstaan en de sleur van haar bestaan is een soort gevangenis waar ze niet kan uitraken. Jeanne Dielman geeft een indringend portret weer van een lusteloze vrouw die zich door het leven sleept. Ook het contact met haar zoon is liefde- en emotieloos. Er wordt gedaan wat moet gedaan worden. Vluchtigheid is niet aan Akerman besteed. Vele shots vergen wel wat doorzettingsvermogen.

De film heeft ook een feministische touch met de rol van de vrouw in de maatschappij. Sowieso te zien in al het huishoudelijke werk, maar eveneens in de noodgedwongen bezoekjes van de mannen. Het einde van de film is dan ook een statement. Allemaal prima voor mij, maar het kon gerust een uurtje korter. Maar het zet me aan om nog meer van Akerman te proeven!

Ik was vorige week in Versailles en dan is het wel fijn om meteen deze film mee te pikken. Lodewijk XV springt historisch gezien toch wat minder in het oog dan Lodewijk XIV of de later onthoofde Lodewijk XVI, maar het personage is boeiend genoeg om te volgen. Al was het maar om zijn vele maîtresses zoals Madame de Pompadour en deze Jeanne du Barry. Vijf was hij overigens toen hij officieus de troon besteeg...

Leuk en mooi vormgegeven. Beetje excentriek, maar wie was dat niet in die tijd met hun gekke pruiken en overvloedige parfums om de stank te weren in plaats van een deftig bad te nemen?

Een eigenzinnig kostuumdrama, licht spottend en daarom wel eens leuk. Geknipte rol voor Depp. Fijne aankleding enz. Verre van accuraat, maar het laat toch een beetje een kijk na over hoe die hofhouding in elkaar zat en hoe hypocriet het soms allemaal niet was.

Een soort van coming of age van een Letse jongen die een keurig leventje leidt in een verpauperde stad. Dat verandert enigszins wanneer hij in contact komt met losbandige jeugd of met een aantal party's. Ook de hormonen spelen een katalyserende factor.

Een leuk handigheidje is dat de 20-jaar oudere versie soms meeloopt met de puber Janis. Janis die zijn studies en zijn talent voor taal serieus nam, laat het wat meer hangen. Nirvana is voor zijn onbekende ouders des duivels en weten niet wat met hem aanvangen.

De film kabbelt rustig voort, maar maakt geen geweldige indruk.