Opinions

Intrigerend uitgangspunt van een stukje Iraanse geschiedenis. De val van de sjah in 1979 staat in het collectieve geheugen gegrift, maar de film keert in een soort geschiedenisles terug naar een jaar eerder bij een brandstichting in een bioscoopzaal. Het voorval bleek de katalysator te zijn van de Iraanse Revolutie. Wist ik trouwens niet dat dit de aanleiding was.

Deze gebeurtenissen en het fictieve verhaal errond maakt de film interessant. Zeker wanneer hedendaagse personages als een soort eerbetoon een soortgelijke daad willen stellen. Ik kon me moeilijk verplaatsen in de motieven van de personages en ook het belang en impact van de Revolutie was voor me minder beladen. Kan me best inbeelden dat de film aan kracht wint bij een emotionele band. Toch wel mooi camerawerk en cinematografie. Maar ik bleef toch een beetje op mijn honger zitten.

Jerry Maguire had ik nog nooit gezien. Wist ook niet goed waar ik me kon aan verwachten. Een sportfilm? Een romantische film of toch eerder een romcom? Een beetje van dit alles eigenlijk waarbij de sportscènes erg beperkt zijn en pas later in de film sporadisch opduiken hoewel het in se constant over sport(contracten) gaat.

Door het inzicht van Maguire krijgt de film een moraliserende boodschap mee. Het is wel niet geheel duidelijk wat de trigger was voor Maguire om zo’n drastische turnover te doen. Ok, die kleine die hem uitscheldt omdat hij enkel het businessplan voor ogen heeft, maar dat lijkt me wat magertjes.

Nu, zeker een rol op het lijf geschreven van Cruise, beetje in overdrive bij momenten, wat feel good, niet steeds au sérieux te nemen en bij momenten zelfs een parodie op zich. Een aanpak die slechts werkt als er voldoende vaart in de film zit en dat was wel het geval.

Het zoontje had wel een leuk bijrolletje. Een film die ik niet snel zal terugzien, maar goed voor een keertje. Niet geweldig, maar slecht ook zeker niet.

Moeilijk. Een film die me het eerste uur zeker boeide wanneer wordt gevraagd het oude toneelstuk over het leven van Jezus in een nieuw jasje te steken. Zeer fijn uitgewerkt met wat humor en een eigenzinnige kijk. Symbolisch en met vele verwijzingen naar de bijbel. Het kon me redelijk vasthouden, maar niet tot het einde.

Naarmate de film vorderde kwam hij nogal loop over, theatraal ook bij momenten. Toch vond ik het uitgangspunt best interessant. De samenstelling van de groep die veel weg heeft van de apostelen en of de gelovigen uit Jezus’ tijd. Het belangrijkste deel van elke groep is hun vertrouwen in de leider die ze volgen en dienen. Ze zien en geloven er zoveel in dat ze niet weg kunnen. Op deze manier lijkt Daniël heel erg op Christus vanwege zijn onsterfelijke passie voor zijn werk en degenen om wie hij geeft.

Wat een tegenvallende documentaire van Seidl. Vooral technisch erg ondermaats in zijn gekende sobere oubollige stijl met een standvastige camera waarbij een aantal mensen getuigen over hun geloof.

Nou ja, zelfs dat is het niet, want het waarom is er niet bij. Er wordt gewoon voor de camera gebeden van Jan en alleman. Vrij saaie bedoening. Kan me best inbeelden dat het voor gelovigen intiem is, wel ik zou het dan intiem houden. Ik vind religie fascinerend, maar dit was saai zo anderhalf uur lang.

Docu voegt weinig toe. Niet Seidl´s beste werkje.

Bijzondere film die kijkt als een soort comic book. Een film die bestaat uit foto’s, maar tegelijk toch erg vloeiend is. Zeer sterke en uitermate knappe sfeersetting, mede eveneens door de rauwe karaktervolle voice-over.

Ook het thema biedt perspectieven met het tijdreizen. Een film die zijn tijd vooruit was en dus ook inspirerend was voor andere films. Hoefde zeker niet langer te duren dan een half uurtje. Kort en krachtig om het momentum optimaal te houden.

Een vrij matige tot zelfs flauwe haaienfilm. Maar de haai deed het goed. Supporteren dus voor de haai. Je moet er wel even op wachten, maar eens los, vallen ze als dominosteentjes. Behoorlijk wat goor, dus daar zat het wel goed. Het haaienvoer zelf was uitermate irritant.

Verder de traditionele toevallig- en dommigheden welk volledig in de kaart speelden van de haai. Al bij al fijn filmvermaak voor een luie weekendavond. Niet top, maar vermakelijk voor een keertje. Steekt er nergens bovenuit, maar de jetski's zijn eens iets anders.

Een remake van de Italiaanse versie die ik beter vond hoewel het plot gelijkaardig is. Er circuleert ook nog een Arabische versie op Netflix dacht ik. Misschien dat het hem in de expressieve Italiaanse taal zat die ik ontzettend sappig vind bij wat gekissebis en geruzie. Dat geeft toch snel wat meer cachette.

Ik ben toch steeds verwonderd met dit soort films. Ik moet echt een saaie Piet zijn als ik het zo zie want op mijn mobieltje staan écht geen geheimen. Maakt mij het uit dat deze rondslingert of dat mijn vrouw deze leest. De opzet zelf deed me niet zoveel, maar ik vond het al bij al prima in elkaar zitten. Fijne dialogen, mooi op elkaar ingespeeld en best amusant.

Vreemd genoeg nog maar mijn eerste Ozon. Integere knap in beeld gebrachte film waarbij een tiener zich gaat prostitueren. Naar haar drijfveren is het zoeken en naarmate de film vordert, blijft het wat onduidelijk. Ze vond het spannend en hield er wel van zich af te zetten tegen haar moeder. Geld is nooit de reden geweest en gelukkig focuste Ozon zich op andere dingen dan louter de reden waarom ze het deed.

In al haar naïviteit en onschuld bevredigt ze (vaak veel) oudere mannen niet goed wetend welke risico’s daaraan verbonden kunnen zijn. Met één van haar klanten schept ze een innige band. Haar seksuele zoektocht naar zichzelf levert haar problemen op om alledaagse tienerrelaties aan te vatten met een vriendje. Het einde is knap en zet je tot nadenken.

Fijne innemende film van Ozon die geen waardeoordeel uitspreekt. Mooie en overtuigende prestatie van Vacth. Benieuwd naar de volgende Ozon!

Het is niet zo evident om in een kort tijdsbestek van een film een plot te ontwikkelen rond een complex thema als radicalisering. De broers Dardenne waagden de sprong en dat loopt niet altijd even vlot. Le Jeune Ahmed is een vlotte film waarbij de radicalisering van Ahmed nogal makkelijk verloopt. De gedachtegang gaat van kwaad naar erger en lijkt zelfs vrij ongeloofwaardig.

De eerste moordpoging wens ik nog door de vingers te zien, maar de tweede poging heeft meer weg van een psychopaat dan van een godsdienstfanatiekeling. Het is dan ook bizar hoe het verhaal eindigt, want eigenlijk beraamde Ahmed nogmaals een aanslag op de lerares. Dat hij na zijn val ineens tot inkeer kwam kon ik maar moeilijk aanvaarden zonder afdoende uitleg. Vreemde, maar vooral goedkope wending alvast.

Voor de rest een integere film zoals we gewend zijn van de Dardennes. Goede acteerprestatie ook van de jonge Ahmed.

Niet echt mijn favoriete genre. Geen idee hoe je het moet noemen, die Amélie Poulain stijl. Komt vaak nogal geconstrueerd en geforceerd over. Speels en luchtig, dat wel. Sprookjesachtig of magisch ook met een vleugje humor. Ondeugend en creatief evenzeer. Maar tegelijk vermoeiend…

De idee van die weddenschappen van durven of doen heeft wel een leuk uitgangspunt, maar na een tijdje had ik het wel gezien. Twee mensen die gewoon van elkaar houden, maar te stom zijn om dit toe te geven aan elkaar.

Het visuele komt steeds goed naar voren in dergelijke films, net als hier ook, zoals het kleurgebruik en de cinematografie in het algemeen. Niet slecht, niet goed, wat tussenin voor mij. Mij zeker niet verveeld, maar niet voor herhaling vatbaar.

Een ijzersterk begin van de film die wel een impact heeft nagelaten. De raid op de brug was hartverscheurend en visueel ook erg goed in beeld gebracht. Je zit direct in de film. Wat volgt is er veel gemoedelijkere film die bij momenten zelfs wat komisch is. Niet dat er geen ellende meer te bespeuren valt op de boerderij van boer Dolle, maar het voelde voor mij vanaf de adoptie meer aan als een soort familiefilm tijdens de oorlog.

Rouwen staat centraal en hoewel Paulette de dood van haar eigen ouders verdringt, tracht ze het trauma te verwerken door zich te bekommeren om dode dieren. Michel is haar partner in crime en zorgt voor de kruisen die op de graven geplaatst worden.

Fijn zo die ontluikende vriendschap tussen beiden. Maar het kabbelt allemaal wat verder. De oorlog lijkt ook wat ver weg op de boerderij. Zo schrijnend als het eerste kwartier werd het niet meer. Al bij al een erg fijne wegkijker.

Afrikaanse films (ik heb het dan niet over de Magreb-landen of Zuid-Afrika) zijn vaak even afwachten van wat je krijgt voorgeschoteld. Mede door beperkte budgetten moet je je toch even aanpassen. Je komt al wat vaker brak acteerwerk tegen en dat is hier jammer genoeg niet anders.

En de sentimentele noot is eveneens nooit ver weg in deze soapaanvoelende drama's. Ook dat is hier niet anders. Ik denk dat er non-stop pianomuziek te horen is op de achtergrond. Bijzonder verschrikkelijk en als je erop let, dan gaat het niet meer weg.

Meer was ik te spreken over het meer dan degelijke verhaal. Het enige wat me wat geboeid deed verder kijken naar de film. Gaande over een onderwijsprogramma op het platteland en alle moeilijkheden, vooroordelen en culturele verschillen die daarmee gepaard gaan.

Vorig jaar zag ik met Jackie een sterk staaltje cinemavan één van de meest charismatische presidenten die de VS ooit heeft gekend. Ook deze film van Stone hoeft daar niet voor onder te doen. Weliswaar eveneens een film ná de dood van de president, maar toch uit een totaal andere invalshoek. Geen focus op Jackie, wel de aandacht voor de moordverdacht(en) en het onrafelen van wat er nu echt gebeurd is. Complottheorieën zijn bij deze nooit ver weg geweest.

Stone koppelt met JFK historische nieuwsbeelden met sterke fictie en een hoogstaand acteursarsenaal. De vele gebruikte archiefbeelden doen soms wat documentaireachtig aan, maar net daarom is deze historische film zo interessant. De acteurslijst is legio en was top. Costner was begin de jaren 90 één van de meest gerenommeerde acteurs van Hollywood. Vooral het eindpleidooi van Garrison was indrukwekkend. Ook de andere acteurs waren van een hoog niveau. Denk maar aan Gary Oldman die griezelig knap Lee Harvey Oswald vertolkt. Verder blinkt de film uit in een sterke montage en de goede opbouw van de film. Hoewel de film drie uur duurt, verveelt hij bijna niet en is de schwung steeds aanwezig. Niet onlogisch dat ze vooral daarvoor zijn bekroond op de internationale filmfestivals. Stone bewijst nog maar eens waarom hij een absolute topper is! De mythe rond JFK vertaalt hij perfect in de film. Hij heeft eveneens aandacht voor zijn tegenstanders en de mindere slaagacties (Cuba bvb) van de president.

Stone presenteert een geloofwaardig verhaal en zwengelde de complottheorieën alleen maar aan. De mythe rond JFK blijft overeind en groeide na zijn dood. Ook vandaag nog is JFK een president waarbij steeds met enige emotie of nostalgie wordt over gesproken. Wie van historische films of Amerikaanse geschiede is houdt, een absolute must see! Mooie 4,0*!

Geen drie, maar eigenlijk 4 korte filmpjes herbergen deze film van Bong. Met wisselend succes wat mij betreft. Vooral de twee eerste spraken me aan, de andere wat minder.

Met een grappige insteek, vermakelijk, maar ook niet meer dan dat. Van hoe iemand wanneer hij dreigt betrapt te worden er alles aan doet om dat verborgen te houden. Je herkent er misschien wat in van jezelf in een bepaalde situatie.

Leuk om eens meegepikt te hebben.

Hier had ik een pak meer van verwacht. Het eerste deel is nog behoorlijk, maar daarna is het een stuk minder, trager en gewoon minder interessant. De sfeerschepping van het industriële China werd mooi weergegeven, maar het script was gewoonweg te mager.

De film beslaat zeventien jaren uit het leven van Qiao (Zhao Tao) en Bin (Liao Fan). Hij is een maffiabaas in klein mijnstadje, zij is smoor op hem en heeft alles voor hem over. Maar geldt dit ook voor de omgekeerde weg? De film evolueert naar een naïef liefdesspel. Voor sommigen misschien hartverscheurend, maar mij deed het weinig. De mooie beelden van China maken veel goed en ook de acteerprestaties zijn naar behoren. De rest liet me vrijwel koud. Nipte voldoende.

Ik sluit aan bij iedereen hierboven. Wat een ongelooflijk gemeen en vervelend kereltje is dit. Totaal geen respect voor anderen en uitermate egoïstisch. Begint hij op een bepaald moment nog irritant te huilen ook. Die verdiende wel een aantal keer een serieus pak voor de broek.

Het contrast is natuurlijk groot tussen de grootstad Seoul en het verre platteland waar elke vorm van luxe ontbreekt. Ik genoot wel van de film. Minimalistisch en authentiek, sereen en ondanks het rotjoch vertederend. Fijn ook die ondersteunende soundtrack.

Fijn acteerwerk! Knap hoe die twee hun rol met verve neerzetten. Een film die perfect past in mijn kraam!

Wederom een typische, maar uitermate charmante Ken Loach movie. Ditmaal met een historische tintje ten tijde van het erg conservatieve Ierse jaren twintig en dertig waarbij op het platteland de Katholieke Kerk de plak zwaait. Vrije meningsuiting, kennis en cultuur, laat staan nadenken, wordt beknot om de bevolking onder de knoet te houden. Wie een beetje progressief is, wordt meteen verketterd tot communist, een heus scheldwoord vanaf die tijd. De macht van de Katholieke Kerk was nog lang niet ten einde. Dat ondervond men ook nog tot ver in de jaren 60/70 als je films bekijkt als The Magdalene Sisters (2002) .

De film gaat over een Jimmy Gralton die de bevolking van een klein Iers dorpje bij elkaar brengt en het verenigingsleven aanwakkert door onder andere danslessen te organiseren. Geen politiek pamflet, maar de de Kerk en de plaatselijke notabelen kunnen het amper smaken. Getuige hiervan de afranseling van de dochter met zweepslagen onder het mom dat het er desnoods uitgeklopt wordt. Via de film krijg je een mooie kijk op het cultuurhuis, zoals het was 10 jaar eerder en hoe het opnieuw werd opgebouwd toen Jimmy terug kwam uit de VS. Ook de polarisatie tussen de gevestigde vastgeroeste orde en verlichte idealen van Jimmy komen mooi naar voor. Geen topper van Loach, maar wel meer dan degelijk. Zo krijgt het levensverhaal van Jimmy Gralton in de VS te weinig aandacht. Het was niet zomaar een ballingschap, want de Grote Depressie heeft hij aan den lijve ondervonden.

Onbekende acteurs trekken de kar en doen dat vrij goed. Naturel en sereen. Leuk om eens gezien te hebben. Een degelijke 3,5*!

Beter dan verwacht deze van Yimou Zhang die zich in eerste instantie werkelijk overtroffen heeft met "Raise the red lantern", maar hier niets meer presenteert dan een degelijke film in een interessante setting. Zeer rauwe weergave van de strijd te Nanjing waarbij talloze onschuldige burgers zijn gedood door de Japanse invasie. Het blijft ongelooflijk om vast te stellen hoe mensen in brute beesten kunnen veranderen.

Erg mooi gefilmd allemaal, met slomo’s en overzicht in de actie mede door een prima camerahantering en montage. Erg mooie sfeervolle beelden ook zoals de scènes aan het glasraam. Prima geacteerd van zowat de hele cast. Fijn!

Film deed me ook wat denken aan de jonge Bale in Empire of the sun van Spielberg. Dan was deze toch een stuk beter.

Sterke Zuid-Koreaanse mozaïekfilm waarbij een zak geld inderdaad centraal staat. Als kijker word je deels op het verkeerde been gezet van waar de oorsprong van het geld vandaan komt. Uiteraard geld waar bloed aan kleeft, maar geen echte maffiose toestanden waarvoor ik even vreesde.

Een mozaïekfilm staat of valt met een goede montage en plots die elkaar in balans houden. Hoewel ik het plot van douanier Tae-Young net iets minder vond, was het niveau zeker nog hoog genoeg. Joong-Man's situatie vond ik het meest intrigerend en had wat weg van een Coen-productie met "No country for old man". De opbouw is goed en de verhaallijnen vloeien goed in elkaar over zonder geforceerd te zijn. Het plot van Mi-Ran had even tijd nodig, maar escaleerde in een geweldig schouwspel met een vleugje humor.

Hier en daar een twistje, een spanningsboog die hoog gehouden wordt en het vermakelijke karakter zorgen ervoor dat je twee uur geboeid aan het kijken bent. Zelfs het soms theatrale acteren dat je soms tegenkomt in Zuid-Koreaanse cinema wordt hier binnen de perken gehouden. Fijne kennismaking!

De laatste kortfilm die ik bekeek van een reeks die op NOS verscheen. Ik zie graag kortfilms. Vaak zijnde gevat en brengen ze een duidelijke boodschap. Het is toch iets dat ik gemist heb in zo goed als al deze kortfilms. Vrij matig met dan een negatieve uitschieter voor deze productie. Met jazz doe je me sowieso geen plezier en het vervelende gedrag van die Joan hielp al evenmin. Geen idee waar de film heen wou, maar de uitwerking was saai en doelloos. Jammer.

A separation was een film die ik al lang op mijn lijstje had staan. Ik vind het steeds boeiend om via een kwalitatieve film andere culturen en gebruiken op te snuiven. De openingsscène vond ik overigens ijzersterk en gaf me meteen een goed gevoel: je ziet een koppel bekvechten met elkaar wegens een meningsverschil om het land te verlaten. Achter de camera spreekt de rechter hen toe. Dit soort meningsverschil waarbij er niet echt sprake is van daders of schuldigen herhaalt zich even later, maar heeft nog een grote impact op het uiteengevallen gezin.

Door de nakende echtscheiding van Simin en Nader dient Nader een oplossing te zoeken om overdag te zorgen voor zijn dementerende vader. De huishoudster/verzorgende ziet haar taken niet goed zitten en heeft de zorg voor de bejaarde vader onderschat. Ook haar geloof speelt haar parten wanneer ze de bedlegerige man moet verversen. Er wordt namelijk een hulplijn ingeschakeld om in te schatten wat kan en mag. Haar eigen leven is weinig gestructureerd - haar dochter komt mee, de verplaatsingen zijn lang en lastig, het was niet duidelijk wie ging komen, enz. Dat dit vroeg of laat fout ging aflopen, stond in de sterren geschreven. Nadat ze de bejaarde man alleen achterliet, wordt ze ontslagen.

Er wordt een klacht neergelegd door de vrouw wegens slagen en verwondingen naar een zwangere vrouw. Nader was hier al dan niet van op de hoogte en wordt aangeklaagd. Hij komt in een hel terecht en in een welles-nietes-spelletje. Ook hij op zijn beurt dient klacht in voor de verwaarlozing naar zijn vader. De situatie escaleert en is een triestig voorbeeld van een ontspoorde ruzies met louter slachtoffers. Het is geen kwestie van wie gelijk heeft, maar hoe met elkaar wordt omgegaan. Bizar ook om op te merken dat de verhoren werden afgenomen samen met de tegenpartij. Dat gaf geregeld vonken. De gelijkheid tussen man en vrouw, geloofsovertuiging en de kloof tussen arm en rijk zit mooi verweven in de film. Het tempo is traag, maar de sterke dialogen blijven het boeiend houden.

Het is ook een film die me confronteert met mijn vooroordelen over een streng islamitisch land. Er is inderdaad wel een ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, maar dat betekent niet dat de vrouwen monddood worden gemaakt of ongelukkig zijn. Maar uiteindelijk is het wel de man die het laatste woord neemt. De film oogt erg realistisch en levert uitstekende acteerprestaties.

Wat mij betreft een aanrader: ruim verdiende 4,0*!

Moeizaam. We volgen Oriko die in een strak keurslijf van een bloedeloos huwelijk zit. Ze mag fladderen als ze wil, maar de echtgenoot is toch wat jaloers als puntje bij paaltje komt. Hij beschouwt haar als zijn eigendom en heeft het beschikkingsrecht over haar.

Haar moeder is er niet meer. De relatie was verzuurd en ook met haar zus is de relatie niet optimaal. Oriko legde hen ook verzoeken op waarbij ik vervolgens moeilijk hoogte van haar kon krijgen.

Mooi in beeld gebracht en al bij al onderhoudend, maar echt raken deed het me evenmin.

Zeer lang geleden al eens gezien, maar na zovele jaren viel hij me toch wat tegen. Een film die het sentiment niet uit de weg gaat en deze zelfs extra in de verf zet. Een film ook die de Amerikaanse gezondheidszorg op de mangel neemt waar de kloof tussen de have and the have nots tot uiting komt. Ook de vele juridische en administratieve achterpoortjes van verzekeringsmaatschappijen passeren de revue, maar maken eigenlijk niet zoveel indruk.

De gijzeling zelf - ondanks een prima Washington - maakt eigenlijk bitter weinig indruk en mist spanning en overtuiging. Wraakroepend ook dat de overige sterrencast met Duvall, Liotta, Heche en Woods weinig in hun spel kunnen komen.

Film doordrenkt met Hollywood drama waardoor ik weinig kon meeleven met de personages hoe unfair het systeem in elkaar zit. Iets te cliché opgebouwd met een bad cop, een mediageile journalist, een teddybeer vader, een ijskoude ziekenhuisdirecteur en een happy end. De subplot met de donor had men beter ook achterwege gelaten.

We waren tijdens de Tweede Wereldoorlog vooral bezig met onze eigen problemen dat we soms vergeten dat er ook in China door de Japanners serieuze misdaden tegen de menselijkheid zijn gebeurd. Het bloedbad van Nanking kwam me vaag bekend voor. De naam John Rabe daarentegen was me totaal onbekend.

Interessante inkijk op dit stukje geschiedenis en de moeilijke tweespalt waarin John Rabe zich bevond. Als directeur van de grote Duitse fabriek Siemens in China had hij redelijk wat aanzien, maar werd hij ook enorm gewaardeerd door zijn arbeiders wegens zijn menselijke empathische aanpak. Tegelijk was hij lid van de nazipartij en liep hij hoog op met Hitler (al doofde dit erg snel toe de smeekbede om hulp niet werd beantwoord). Dat Japans als Duitse bondgenoot moest opboksen tegen een koppige luis in de pels was een serieuze doorn in het oog.

Altijd fijn om de personen in hun eigen taal te horen spreken. Ook de rest van de film ademt degelijkheid uit. Het verhaal is onderhoudend en de focus op het heldendom of -status wordt niet verheerlijkt. Aangrijpende film al had ik het lijden van de bevolking nadrukkelijker onder de aandacht gebracht.

Normaal gezien laat ik John Wick aan me voorbij gaan, maar omdat ik deel 2 heb liggen, wou ik deze op TV niet zomaar laten passeren. De commercials gaven me al een goed beeld wat ik kon verwachten. Wick - een degelijke Reeves overigens - is een bikkelharde moordmachine als hij door het lint gaat, en dat deed hij ook.

Plot is een beetje onnozel met zijn hond en zijn auto. Men probeert een beetje diepgang te creëren met wat über-sentimentaliteit, maar dat pakt eigenlijk niet (en dat einde in die hondenkennel al helemaal niet). Ook de kijker zit daar niet op te wachten. Als je de weg inslaat van de keiharde actie, dan rest je niet veel meer. John Wick is een vlotte film die eigenlijk geen rustpauzes kent. Vanaf de inbraak is het een constant gevecht tot het einde. De film valt geen moment in. De opzwepende muziek is hierbij een mooie aanvulling. De flashback was best fijn omdat je uitkeek naar het verloop van de film.

John Wick kan gezien worden als het verlengde van een shooter game. Een lone wolf die het opneemt tegen een bende gangsters. De gevechten waren cool, maar na verloop van tijd valt hij toch in herhaling. Bijna elke dode heeft een schot in zijn hoofd gekregen. Alsof ze 2 tot 3x dood moesten ... Je mag er allemaal niet te veel bij nadenken. Aan te bevelen voor de die hard actiefans, maar de filmliefhebber die wat meer diepgang zoekt, moet hem mijlenver wegleggen. 2,5* omdat ik meer zoek in een film, maar vermaakt heb me wel voor een keertje, ja.

Weinig vernieuwend in vergelijking met de eerste John Wick, maar vermakelijk is hij zeker wel. Bikkelhard ook in zijn typische stijl. De openingsscène bijvoorbeeld met de auto’s was enorm spectaculair, maar o zo onrealistisch als een kat met negen levens.

Film zit boordevol actie dat het zoeken wordt naar één of ander plot. Soms wat chaotisch en niet optimaal in beeld gebracht. Less is more zou ik zeggen, maar hier kwam er steeds een schepje bij. Af en toe een actiefilm lust ik wel, maar hier werkte de overvloed aan actie contraproductief.

Het actiegenre is niet meteen het eerste waar ik naar grijp, maar ik heb er heus al wel wat gezien. De John Wick franchise is wel opmerkelijk in de wijze waarop dit buitensporige geweld tot uiting komt. Zowat elke dode wordt afgemaakt met een shot in het hoofd. Erg efficiënt en spectaculair zelfs in beeld gebracht, maar ontzettend repetitief. Daar waar je het in het begin nog vermakelijk vindt, mondt het al gauw uit tot vervelend. Geen wonderbaarlijke resurrecties hier, dood is dood, tenzij je John Wick heet natuurlijk.

Wel een cool personage, dat zeker, past zeker bij Keanu Reeves. En die onderwereld van huurmoordenaars heeft wel iets. Iets als een sekte, maffia of vakbond zelfs waarbij codes, rituelen en eden heilig zijn.

Mr Bean die de rol overneemt van James Bond, zo lijkt het wel in Johnny English. Iets minder als wereldvreemde excentrieke man en ook niet de pure slapstick die je mag verwachten bij Mr Bean, maar toch krijg je dat idee als je Atkinson in dergelijke rol ziet kruipen. Als bediende had hij bij de Britse Geheime Dienst toch zijn spuuglelijke bruine pak aan, dus de link is gauw gelegd. Waarschijnlijk ten gevolge van zijn ontslag als museumopzichter ...

Wat volgt is een lauwe komedie met grappen en grollen en de traditionele "ik-geloof-je-niet", "blijf-uit-zijn-buurt", "ik-haal-je-van-de-zaak" en "ik-luister-niet-naar-mijn-baas". Tuurlijk heb ik me geamuseerd. Atkinson blijft een plezier om naar te kijken, maar dat wil nog niet zeggen dat de film in zijn geheel kwalitatief een hoogvlieger is (maar dat weet je vooraf wel).

De sfeer van Bond komt hier en daar luchtig terug en dat is best geslaagd. Zijn partner (rol van Miller) is een ideale aanvulling op English. Tot op het absurde af volgt hij zijn partner en dat levert soms hilarische scènes op zoals bvb op de begraafplaats of wanneer English het verkeerde gebouw betreedt.

Topmomenten worden afgewisseld met erg flauwe grappen en clichés, maar alles in beschouwing is deze English een geslaagde parodie op Bond. Leuke film om je eens te ontspannen, maar zeker niet meer dan dat.

Jojo Rabbit is een vermakelijke film over nazi-Duitsland en Hitler, een fijne parodie die wellicht niet bij iedereen in de smaak zal vallen omwille van de schijnbaar onmogelijke combinatie van Hitler en humor binnen hetzelfde onderwerp. Sowieso een aantal geslaagde grappen en grollen met daarnaast een aantal moeilijkere momenten wat logisch is binnen een oorlogssetting.

Hoewel bij momenten kolderiek gebracht zijn de verspreide propaganda en leugens over Joden en Russen best interessant. Ook de bijna ludieke opleiding van jongeren bij de Hitlerjugend toont aan welk machtig apparaat dienst deed om de bevolking te sturen, te leiden en te manipuleren.

De kleine jongen deed het uitstekend en met ScarJo of Rockwell kun je steeds naar een oorlog. Jojo Rabbit is een film die verschillende kanten opspringt, gelukkig werd het Allo Allo-gehalte in het begin snel verlaten. Geen slechte film, alleen waren de verwachtingen misschien net iets te hoog gespannen.

Er is hier en ook elders al heel veel geschreven over deze Joker en de toch wel briljante vertolking van Joaquin Phoenix. Phillips snoerde alle criticasters de mond door een krachtige, evenwichtige en boeiende film te maken van één van de grootste en beroemdste schurken van het witte doek. Zeer interessant plot waarbij Arthur Fleck zich staande tracht te houden in een kille grauwe samenleving waar geen plaats is voor armen, zieken of zwakkelingen.

Ook Phoenix slaagt erin zijn rol met verve te vervullen. Hij vindt de perfecte balans om zijn Joker enerzijds grappig/komisch over te brengen, maar tegelijk vicious en crimineel gevaarlijk. Bij Nicholson had ik eerder de idee dat het evenwicht eerder naar het komische neigde. Ledger beheerste dat moeilijke evenwicht ook perfect. Interessant is het wel hoe de metamorfose tot stand kwam van Arthur Fleck tot Joker. Verder is het meegenomen dat het geen doorsnee mainstream movie geworden is. De kijker wordt aan het werk gezet en zoekt de waarheid van wat nu reëel of fictie is.

Erg fijne bijrol ook voor Robert De Niro en fijne subplot om de TV-show als rode draad door het leven van Fleck te zien. Indrukwekkende film, maar eveneens niet overweldigend omvergeblazen. 9/10 op IMDB lijkt me erg veel, maar zakt wellicht nog. Desalniettemin een aanrader en een steengoede film waarvoor terechte hulde aan Phoenix.