Opinions

Mede door de slechte reviews heb ik deze film geskipt in de zalen. Toch bleef ik er benieuwd naar omdat ik het eerste deel van Joker vrij sterk vond. In mijn ogen is dit tweede deel zeker niet geflopt. Ik vond het bijvoorbeeld puur op technisch en visueel vlak bijzonder sterk.

Hoewel het personage van Arthur Fleck goed tot zijn recht komt in de gevangenis, net als de ontwikkeling van het personage van Quinzel, faalt de film in mijn ogen voornamelijk in het rechtbankgedeelte. Daar wordt wel de discussie opgeworpen of Fleck en Joker één of net twee verschillende personen zijn, maar dat kon volgens mij nog een stuk verder uitgewerkt worden. Scherper ook.

Het musicalgedeelte stoorde me minder al stelde ik me soms wel de vraag wat de meerwaarde was van 1 of 2 songs. Het nummer 'Ne me quitte pas' van de Belg Jacques Brel kreeg bij ons in Vlaanderen veel positieve aandacht, ik vond het eerder net een tegenvaller en vond andere songs en performances beter. Aan het acteerwerk was opnieuw weinig af te dingen met toppers als Phoenix, Gaga en de fijne rol van Gleeson.

Een film die uiteenvalt in twee delen. Mij boeide vooral het eerste deel waarbij de uitbuiting van illegaal tewerkgestelde Noord-Koreanen centraal stond. Vanuit hun zwakke positie worden ze minderwaardig behandeld. Een vrij zwijgzame film, want zowel de jongen als het meisje zijn geen praatwatervallen. Wie zijn ze en wat gaat er in hen om? Ik hoopte daarop een antwoord te krijgen, maar dat kwam maar niet.

De film maakt halfweg een plottwist en een geheel ander thema met andere personages traden naar voren. Prostitutie kwam toen naar de voorgrond. De film verloor mij even en het zakte wat in. Nochtans een aantal stevige scènes die bijzonder authentiek leken.

Verder in zijn geheel erg mooi in beeld gebracht, Seoul, maar ook de zweverige ritten op de motorfiets. Goed acteerwerk ook.

Interessante animatiefilm over de zwarte periode ten tijde van het regime van Franco waarbij talloze Spanjaarden het land dienen uit te vluchten. Niet dan hun zorgen daarna voorbij waren, want velen belandden in Franse concentratiekampen.

Een bijzondere stijl van animatie. Wat ruwer en hier en daar met kleurcontrasten, vaak ook met grove lijnen, maar wel passend voor dit soort film dat iets historisch wil vertellen. De stijl van de animatiefilm die ook overeenstemde met de stijl van het personage Josep. Het is alvast een boeiend plot waarbij een vriendschapsband ontstaat tussen een kampbewaker en een gevangene. Daar waar de kampbewaker wroeging krijgt van zijn gedrag en pesterijen die hij door toedoen van sociale druk uitoefent op de gevangenen.

Een film die ondanks de gruwel toch een positieve en vooral hoopvolle boodschap tracht uit te stralen. Een stukje geschiedenis dat me ook onbekend was. Mooi gedaan!

Veel anders dan pakweg Intouchables (2011) wordt het niet. Zet twee absolute tegenpolen tegenover elkaar waarvan er eentje hulpbehoevend is en meestal slaat het wel aan. Ook hier, hoewel verre van origineel toch degelijk gemaakt. Niet zozeer de chemie tussen beiden, want dat kwam nogal geforceerd over. Toch vond ik de laatste wens van de oude man aandoenlijk.

Joseph zelf is zo’n typisch cliché met een grote mond, maar een klein hartje. Ook zo eentje die eerst handelt en dan pas nadenkt zonder de gevolgen te overschouwen. Met veel goede wil een nipte voldoende, maar een “net niet” behoorde ook tot de mogelijkheden.

Hmm, blijkbaar een film van een boekenreeks. Journal 64 is het eerste wat ik ervan zie, ik hoop dat ik daarbij niet te veel voorafgaande info heb gemist. Sowieso een meer dan degelijke thriller van Deense bodem. Denemarken ontgoochelt zelden op gebied van films die naar onze contreien overwaaien.

Op zich is deze detectivethriller vrij standaard en volgt hij de geijkte paden van mysterie, onderzoek, complotten en heldendom. Feit is wel dat alles naar behoren is uitgewerkt en het onderwerp wel degelijk boeiend en jammer genoeg realiteit was enkele decennia terug. Het stemt je ook tot nadenken over bepaalde ethische thema's. Het einde werd misschien wat snel afgehaspeld alsof alles ineens in elkaar (moest) passen/paste.

Visueel en qua montage prima en ook het trio onderzoekers zetten aan tot verder kijken. Op zich niets wereldschokkends, maar wel prima uitgevoerd. Misschien moet ik ook de andere delen op Netflix eens bekijken.

Erg minimalistische film over een jonge priester die zijn nieuwe parochie moet leiden, maar bezaaid is met twijfels. Twijfels over zijn aanpak en stugge relatie met de dorpsbewoners, maar eveneens twijfel over zichzelf en zijn gezondheid. Ook zijn geloof wankelt meer en meer en hij zoekt ondersteuning bij een oudere priester.

Het dagboek dat via een voice-over wordt verteld laat zien hij zich voelt en hoe hij omgaat met de moeilijke situatie. De priester staat centraal in de film en Bresson slaagt erin dit personage technisch en inhoudelijk sterk te benaderen.

Prima rol van Laydou die geweldig gestalte gaf aan de weifelende jonge priester. Een film die me niet de volle 100% raakte, maar toch de moeite was om gezien te worden.

De Kerstbestanden tijdens WOI waren iets unieks en ontstonden erg spontaan en toevallig. Niet overal ook, maar hier en daar waren er verbroederingen tussen Duitse en “geallieerde” soldaten. Degelijke film deze Joyeux Noël die dit vertelt. Alle gebeurtenissen worden dan wel wat samengeperst in één film, maar het blijft interessant om te zien hoe het er her en der aan toeging.

Koud was het sowieso, bitterkoud zelfs en de soldaten waren oorlogsmoe en hunkerden naar de illusie van de vrede nadat ze maanden geleden dachten dat de oorlog snel ging voorbij zijn. Beetje jammer dat de film een vrouw moet opwerpen dat in een avondjurken zich doodleuk in de loopgraven begeeft. Kot de geloofwaardigheid niet ten goede.

Voor de rest prima film. Goed gebracht, goed geacteerd, prima decor. Beetje propere loopgraven, want de weken en maanden ervoor waren vrij nat. Goed ook om te horen dat iedereen zijn taal spreekt, altijd verademend.

Matige tot degelijke film over patriarchale rollenpatronen in Pakistan. Het kon even goed Iran of Afghanistan zijn. Nu, één van de meer interessante scènes vonden voor mij in het begin van de film plaats. Het hoofdpersonage Haider is werkloos en zijn vrouw is kostwinner van het gezin. Omdat het niet anders kan wordt dit gewoon met tegenzin aanvaard door de familie. Wanneer Haider uiteindelijk toch een job vindt, wordt van zijn vrouw verwacht dat ze stopt met werken. Het zijn die culturele gebruiken die ik steeds erg boeiend vind in dergelijke films.

Het plot ontvouwt zich verder in een erotisch danstheater waar Haider aan de slag gaat. Hij komt in contact met een dominante transgender en ondanks enkele moeilijke dilemma’s vond ik het plot vrij stroef verlopen.

Het raakte me alvast maar matig en raakte maar niet verder betrokken in het plot of de personages.

Ik heb erg genoten van Ju dou waarbij de nostalgische oertraditionele Chinese cultuur sterk tot uiting kwam. De film deed me qua sfeer, setting en traditie ook denken aan het bekendere en nog sterkere Da Hong Deng Long Gao Gao Gua (1991) van dezelfde regisseur Yimou Zhang. Daar en hier koopt een heer zijn vrouw alsof dit de normaalste zaak blijkt. Ook in deze Ju dou komen er even rode lantaarns aan te pas om de vruchtbaarheid een duwtje in de rug te geven. Tevergeefs zo blijkt, want de vrekkige hardvochtige man blijkt impotent. Zelfs daar zijn geen rode lantaarns tegen opgewassen.

Het kind moet ergens van komen en de dame wordt alsnog zwanger. Het kind - een jongen - wordt opgevoed door de feitelijk aangenomen vader. Ook de affaire tussen tante en neef houden aan. Ju dou wordt gekenmerkt door een fraai kleurenpallet aan beelden waarbij vooral de roodtinten in het oog springen. Er is ook de nodige aandacht voor de ambacht binnen de ververij.

Het drama in de film is interessant om te volgen omdat het de traditionele Chinese cultuur belicht waarbij de machtsverhoudingen tussen de sekse en ondergeschikten worden aangestipt. Ook de folkore op het einde waarbij de het jonge kind erfgenaam wordt en bovenop de kist doorheen het dorp wordt gepivoteerd, is visueel erg krachtig. Ju dou is een prachtig verhaal over een simpele man die ondanks zijn affaire met zijn mooie tante nooit enig aanzien zal verwerven. Indrukwekkende film!

Het valt best te begrijpen dat er Afro-Amerikaanse burgerrechtenbewegingen ontstonden nadat de zwarte bevolking (institutioneel) werd geconfronteerd met veel geweld en discriminatie. Het leidde ertoe dat er soms grenzen opgezocht en overschreden werden wanneer deze een militant en politiek karakter kende. Ik kan de Black Panther beweging op dat vlak ook moeilijk inschatten, net als personen als Malcolm X of Fred Hampton. Laat ons het erop houden dat ik me bewust ben van de beladenheid en de mogelijke ophemeling of demonisering van beide "kampen".

Ik moet eerlijkheidshalve ook melden dat ik niet vlot in de film raakte. Een film die een duidelijke lijn mist waarbij het niet duidelijk was wat men nou werkelijk wou vertellen en vanuit welke ooghoek dat gebeurde. Maar in het algemeen zeker meer dan degelijk, mede door het prima acteerwerk van zowel Daniel Kaluuya en Lakeith Stanfield.

Een heftig einde ook welk gewoon crimineel was, maar niet hoefde te verbazen. Interessant en prima is wel dat de makers trachten om geen al te eenzijdig beeld te geven van de organisatie. De FBI daarentegen komt er wel bekaaid van af, maar dat is jammer genoeg geen nieuws.

De overwinnaars schrijven de geschiedenis. Het is al vaak verteld en ook nu weer zijn het de moreel superieure Amerikanen nota bene - dat waren toch die lui die de atoombommen boven Japan gedropt hebben - die tijdens een proces eens gaan vertellen hoe gruwelijk de misdaden tegen de menselijkheid wel niet waren onder de Nazi's... De processen van Neurenberg vonden niet voor niets plaats in het vrij centraal gelegen Neurenberg. Waar de Nazi's de Fransen schoffeerden in juni 1940 te Compiègne heeft Neurenberg zowat de gelijkaardige symbolische impact. De grootste Nazi-partijdagen vonden er plaats en de stad dankt haar naam aan de beruchte rassenwetten van 1935. Ook Versailles heeft zo zijn dubbele wraakzuchtige symboliek (1871 versus 1919), maar dit terzijde.

Het script van deze film is geïnspireerd op de werkelijke processen van Neurenberg. De gehele film speelt zich zowat af in de rechtbank. Het doet me denken - hoewel met een andere invalshoek - met het vier jaar eerdere meesterwerk '12 angry men'. Beide films zijn doorspekt van sterke tot briljante dialogen en redevoeringen. Gedurende drie uren lang krijg je een intrigerend steekspel in naam van de wet, waarbij het recht, de waarheid en de geschiedenis genuanceerd of anders geïnterpreteerd wordt naargelang langs welke kant je staat. Je krijgt een fijne uiteenzetting van het leven tijdens het Naziregime van burgers en de terechtgestelde rechterlijke functionarissen. Motieven en beweegredenen worden uiteengezet, enerzijds door de vlotte Rolfe, maar eveneens tijdens de verklaringen van Janning zelf waarbij hij de rol van Hitler eerder zag als middel in plaats van een doel in naam van de liefde voor het Duitse vaderland.

De film bevat geen greintje sensatie en is met veel zorg gebracht. De bijeengebrachte cast is er eentje om U tegen te zeggen en allen kweten ze zich uitstekend van hun taak. De acteerprestaties zijn ijzersterk en ook technisch ziet het er allemaal prima uit. Zo draait de camera bij de getuigenis van Peterson 180° rond om tijdens het gesprek een blik te krijgen op de mimiek van beide protagonisten. De korte waarnemingen die je krijgt van een plat gebombardeerd Neurenberg en Berlijn zijn prachtig. Ook de Bühne waar Hitler zijn toespraken hield in Neurenberg kwam even tot leven toen rechter Dan Haywood er voorbij wandelde. En tot slot wil ik ook het mooie voorbeeld aanhalen toen de video van de Endlösung werd getoond en afwisselend de blikken en afschuw van de aanwezigen werd geprojecteerd. Ook voor mezelf blijven dit hallucinante beelden. Wanneer ze nog eens ondersteund worden met letterlijk naakte cijfers, dan hakt dat keer op keer op je in.

Daarnaast wordt deze film meer dan terecht de wereld ingeprezen door zijn genuanceerde zo objectief mogelijke kijk. Duitsland wil zijn verleden begraven en werken aan een herstel. De geallieerden daarentegen wensen de moord op meer dan 6 miljoen Joden niet zomaar te bedekken met de mantel der liefde. De behandeling van de schuldvraag is subliem en blijft de hele film lang als het zwaard van Damocles boven de rechtszaal hangen. De schuldvraag én verantwoordelijkheid(szin) wordt op een boeiende manier opengetrokken (van de 4 aanwezige rechters tot de Duitse bevolking over de hypocrisie/verantwoordelijkheid van de gehele wereld) en laat de kijker mee nadenken om dit moeilijke morele evenwicht. Want ook de wereld keek toe en bleef toekijken van aan de zijlijn toen de Nazi's in 1933 aan de macht kwamen. Drie uren duurt deze film en geen seconde heeft hij me verveeld. Deze film zou verplichte studiekost moeten zijn op alle scholen! Dikke en verdiende 5,0* en hij krijgt een plaatsje in mijn top 10!

Judy is een alternatieve biopic geworden over vooral the fall en de laatste periode in het leven van de legendarische Judy Garland. Berooid: financieel, familiaal, mentaal en lichamelijk, noem het maar op, treedt ze tegen wil en dank op in nachtshows.

Als rode draad, en best erg triest en kenmerkend voor zovele artiesten, wordt ze letterlijk geleefd. Op een bepaald moment zegt ze het ook tegen Jessie Buckley dat het niemand uitmaakt hoe ze zich voelt of wie ze is. Het enige wat ze moet doen is performen, zodat de kassa rinkelt en de klant tevreden is. Uitbuiting in glitterstijl, met vele laagjes vernis, tussen hangen en wurgen in de vele lucratieve contracten. Interessant daarbij waren ook de flashbacks tijdens haar glorietijd toen ze Dorothy was.

Erg boeiend dus al viel het daarnaast af en toe in. De scènes met haar kinderen en ex waren nog wel OK, maar de conversaties met onder meer Mickey. Al bij al een interessante benadering van de harde wereld van de showbizz, maar verdient Garland geen betere kijk op haar carrière dan deze aftakeling?

Erg sterke film die zich toelegt op armoede en vereenzaming onder de Zuid-Koreaanse senioren. Om het hoofd boven water te houden zetten sommigen zich in in de seksindustrie. Zo ook de 65-jarige Youn So-young die wat opzij tracht te zetten voor de studies van haar zoon in de Verenigde Staten. Het is niet de eerste film over Zuid-Korea die ik zie vanuit de marge van de samenleving. Ondanks de algemene welvaart van het land heeft het blijkbaar toch een groot probleem om iedereen daarin mee te krijgen ...

De film Irina Palm (Film, 2007), welke ik eveneens warm kan aanbevelen, belicht een soortgelijk thema, maar deze Zuid-Koreaanse versie is nog een pak intenser en uitzichtlozer. Ook thema's als zelfdoding komen aan bod.

Een intense ingetogen film met een bitter kantje. En ook het einde stemde me niet bepaald happy. Het subplot met de surrogaat kleinzoon was voor mij niet nodig geweest, maar de uitstap naar het pretpark samen met nog twee aan lager wal geraakte buren deed toch denken aan een harmonieus gezinnetje waar de gulden rand niet deed vermoeden waar elk individu vandaan kwam of zijn achtergrond was.

Ik vraag me af de hele tijd af wat die boerentrien in deze mislukte Don Juan ziet, want moeders mooiste is hij nou ook niet echt. Ha, verwijt hij daar de boer een oude man te zijn, terwijl ik zijn leeftijd minstens vijftien jaar ouder inschat.

Maar ja, de lokroep van het groenere gras aan de overkant. Weg van de sleur van het saai en harde boerebestaan. De spanning van de stad met zijn avontuur, moderniteit en plezier. Er zijn er zo al velen vertrokken.

De aanpak van Kaurismaki is anders hier. Zowaar een stomme film met pan pancartes om de dialogen te duiden. Wat stroef bij momenten, maar los hiervan wel eens leuk om te zien. Ik miste die droge dialogen wat die Kaurismaki typeren, maar was in de plaats onder de indruk van de mooie cinematografie en beelden. Sfeervol en doeltreffend, zoals steeds.

De zomer van 1996. Ongetwijfeld refererend naar één van de meest gruwelijke misdaden die toen openbaar werden toen Marc Dutroux (definitief) werd gearresteerd voor de ontvoering, verkrachting en moord van (minderjarige) meisjes/vrouwen.

Mede hierdoor heeft deze kortfilm een ongemakkelijke sfeer. Op elk moment heb je het gevoel dat er iets staat te gebeuren. De kortfilm houdt dit ook de hele tijd aan. Daarnaast wordt de klemtoon ook gelegd bij het meisje en diens nicht. De onbezonnenheid, vrijheid en vakantiesfeer leiden tot sociale experimenten die eigen zijn aan tieners en diegenen die zich laten meeslepen, ongeacht hun jeugdige leeftijd.

Ik kan me vinden in wat ibendb zegt. Ik begrijp het AL label omdat de film op de beoordelingscriteria de 'test' doorstaat, maar de film is onderhuids gelaagd waarbij pakweg -14 jarigen onvoldoende de context van het verhaal zouden begrijpen. Ik liet last minute mijn 12-jarige dochter dan ook thuis.

Knap debuut als langspeelfilm van de jonge cineast Van Dijl. Minder zwaarmoedig dan pakweg Close, Het smelt of Girl al hangt er de hele film lang een onbehaaglijke sfeer van grensoverschrijdend gedrag. Het is ook die gedachte die je vóóraf meeneemt als je de film instapt, mede door de suggestieve filmtitel en de synopsis.

Toch blijft de film onderhoudend en beklemmend. De aanpak is anders dan in andere films. Mede door de bijzonder mature en sterke prestatie van Tessa Van den Broeck voelt de film erg authentiek aan. Sommigen zullen de film afdoen als saai en nietszeggend, ik had een ander gevoel. Toch wel veel aandacht voor het tennis. Een gedegen film om naar de Oscars te sturen, het zou me verrassen mocht deze de shortlist halen, zonder afbreuk te doen aan de film.

Degelijke Almodovar met een interessante opbouw. Aan de hand van het schrijven van een brief worden een aantal vragen uit Julieta's leven uit de doeken gedaan. Haar relatie met haar dochter is vertroebeld en er is al ruim 12 jaar geen contact meer. Julieta is een film over schuldgevoelens, over eenzaamheid en liefde. Stap voor stap wordt het levensverhaal van Julieta verteld.

Julieta is een ingetogen film waarbij ik begrip kan opbrengen voor beide partijen, maar waarbij het stilzwijgen diepe wonden heeft geslagen. Het decor is sterk met heldere kleuren en het vakantiegevoel aan zee of in de Pyreneeën. De badkamerscène is een knappe metamorfose. Toch blijft de film vrij afstandelijk en blijven door het open einde de vragen hangen.

Ik kan Mondragon alleen maar bevestigen. Dit nostalgische origineel van Jumanji is Oscarmateriaal in vergelijking met het flauwe afkooksel dat laatst uitkwam. Jumanji 1995 is een nostalgische familieklassieker die je zeker eens moet gezien hebben. Vanuit het oogpunt van een familiefilm deze film net meegepikt met mijn dochter van 6. Beetje eng bij momenten, maar ze heeft ook vaak gelachen. En daar draait het allemaal om, niet? En als familiefilm moet je hem uiteraard opvatten, want een topper is dit hoegenaamd niet. Geen film om met je maten te zien, dat is zeker.

Robin Williams is weer zijn eigen zelve met zijn onverbeterlijke grimassen. Al bij al steeds fijn om hem aan het werk te zien. Jumanji is spannend en valt geen moment stil. Wel zou je de film ervan kunnen verdenken dat het nogal repetitief is met steeds nieuwe beestjes over and over again. Toch is het een avontuurlijke rit door de jungle en hangt er iets magisch over de film. De basisidee zit goed met het feit dat de toekomst/verleden herschikt kan worden ... als je het spel maar uitspeelt. De CGI is enorm verouderd en zo goed als alle beestjes zagen er niet uit. Laat dit alvast de pret niet bederven. Leuk om de film na lange tijd nog eens gezien te hebben!

Neen, dat was hem niet. De verwachtingen lagen al laag en deze werden dan ook nog bevestigd. Deel II was ook voor mij al een complete mishit, daar waar ik nog steeds erg kan genieten van de eerste film uit 1995 met Robin Williams.

Hier ontbreekt de spanning en inventiviteit. Men waant zich in een computergame, maar dan één van bedenkelijke kwaliteit. Hier en daar een leuke grap of grol, maar voor de rest maakte het erg weinig los bij me. Soms ook gewoon vervelende film.

Redelijk verbaasd ook dat deze hier nog behoorlijk scoort. Niet dat ik fan ben van Johnson, maar dan heb ik hem nog liever in een standaard actieprent. Vond hem hier nogal schlemielig.

De eerste film met Robin Wiliams in de hoofdrol vond ik best een genietbare familiefilm. Dit tweede deel echter is slechts een flauw afkooksel van het origineel. Behoudens het spel zelf zijn er erg weinig raakpunten. Voor mij is Jumanji 2 niets meer dan hersenloos popcorn vermaak, een B-film die nergens echt in uitblinkt.

Eerst en vooral vond ik de acteerprestaties behoorlijk belabberd van zowel de tieners als de personages in de jungle. Hoewel ik de schrikmomenten van de junglepersonages nog best ok vond toen ze ontdekten dat ze in een ander “lichaam” zaten, kwam het al bij al vrij geforceerd over. De dialogen zijn tenenkrullend, denk bvb aan de liefdesverklaring. De CGI ligt er dubbeldik op en de actiescènes zijn totaal over the top wanneer vallende mensen gewoon worden opgevangen, laat staan dat men het probleem simpelweg oplost met eventjes lateraal te vliegen met de helikopter.

Wat mij betreft wel een ramp. Ik zie weinig tot geen positieve elementen. Een zinloze reboot, weinig vernieuwend en goedkoop. Het bordspel werd nu vervangen door een soort computergame waarbij a la Source code bvb je een nieuwe kans krijgt als je wordt opgepeuzeld door een hippo. Het enige echt geslaagde aspect was nog the cellphone barbie die eventjes door het leven moest als een opgeblazen nutty professor.

Een film met erg veel gelijkenissen met Titane (Film, 2021) dat een jaar eerder uitkwam. Hier wel geen thriller of geweld in de film. Jumbo is eerder een drama, maar de link is natuurlijk gauw gelegd wanneer iemand zich passioneel en zelfs erotisch verbonden voelt met een machine.

Ik kan de onderstaande reacties hier best volgen. Qua plotontwikkeling is het wat onduidelijk waar de film heen wilt. Het mist de film wat aan uitdieping van de personages. Al vond ik Merlant's rol wel best OK. Niet dat we te weten komen van het hoe en wat, maar kom.

Visueel hier en daar wel prima gedaan. De lichteffecten bijvoorbeeld, zeer sfeervol en mysterieus, maar ook de scènes met de motorolie waren zeker geslaagd.

Ik kan niet anders dan me volledig te vinden in de recensie van Dievegge. Wat mij betreft de Bergman die me het meeste tot nu toe ligt. Daar zal de allegorie van het verhaal rond geloof en christendom niet vreemd aan zijn. Het christendom en het heidendom worden hier gepolariseerd voorgesteld, zowel visueel als verbaal. Ingeri is de belichaming van het heidense. Karin is de maagdelijke pure onschuld.
Het geloof staat centraal. Ook de twijfel hieraan en de boetedoening of de vraag tot vergiffenis komen hier sterk naar voren. De zwarte kraaien loeren net als de duivel om de hoek om zonde en twijfel te zaaien.

Technisch een typische Bergman denk ik met fraai camerawerk. De scène waarbij de vader worstelt met de boom heeft naast zijn symbolische waarde ook filmisch artistiek iets moois. Met die zwartwit beelden is het niet altijd duidelijk of de lucht toen grijs of onheilspellend was.

Het doden van de herders verliep een beetje knullig, maar we hebben hier ook te maken met een vrome boer die ondanks zijn haat en verlies, blijft twijfelen. Knap einde ook waarbij de bron de zonden wegwast van de gelovigen en zondaars. Mooi!

Wederom één van die klassiekers van Disney destijds. Zo maken ze niet meer. Disney staat bekend om zijn vele songs in films, maar los hiervan - want soms wel wat te veel van het goede - zijn het herkenbare nostalgische momenten. Ook voor deze Jungle Book. Verder zijn de personages één voor één gekend en bekend. Geweldige personages passeren de revue met Balloe, Bagheera, Kaa, Shere Khan en Mowgli.

Die VR van de laatste jaren probeert die magie terug te brengen vanuit de original, maar ondanks de knappe beelden slaagt het daar maar half in. Visueel is deze ouwe kraker nog steeds van een goed niveau, zeker bij de herwerking, maar het blijft knap dat dit uit 1967 komt (of nog ouder als je naar andere prenten kijkt).

Geweldig verhaal dat tot de verbeelding spreekt, deed me als kind wegdromen. Dieren doen het altijd prima in films, dat is hier niet anders. Vooral qua beleving een leuke animatiefilm, zeker als kind, maar stiekem ook nog steeds als volwassene ...

Deze stond/staat net als The legend of Tarzan ook al eventjes op het lijstje. Hoewel ik hem liggen had, hem nu pas gezien omdat ik de vreemde gewoonte heb prioriteit te geven aan films als ze to3vzllig dan op de buis verschijnen. Kwestie van het lot te laten beslissen ofzo want er is altijd anders wel een excuus om een andere film te nemen.

Denk - als ik het me nog goed herinner - dat de lijn van de Disneyfilm over het algemeen goed gevolgd wordt, zeker ook qua insteek/boodschap. Bij momenten wel een wat angstige film, zeker voor de kleinsten onder ons. De ontmoeting met Kaa was creepy en de screen time van Shere Khan waren evenmin niet van de poes, griezelig zelfs zijn gezicht. Gelukkig wordt de film opgefleurd door hele vele momenten met prachtige natuur. Ook de wat losse gezellige stijl van Baloo doorbreekt de grauwe scènes. Deed me in dat opzicht wat denken aan The lion king met de listige Scar en diens hyena’s.

Ook technisch zag het er allemaal prima uit. De natuur zoals ik al aanhaalde, maar ook de dieren. In het begin heel eventjes moeten wennen aan hun communicatie, maar dat beterde snel. Fijn was ook de mythische omschrijving of angst voor de mens en dien “rode bloem” doelend op het vuur. We zagen eveneens een enthousiaste Mowgli. Sethi deed het dus uitstekend als kindacteur. Eveneens fijn was het respect voor het oorspronkelijke verhaal en de leuke cartoons bij de aftiteling.

Zo één van die miskleunen van Arnie in een periode dat hij naast actiefilms blijkbaar ook de nood had om familiekomedies te draaien. In Twins pakte dat nog redelijk uit met eveneens DeVito en over Kindergarten Cop kan gediscussieerd worden, maar dat lijkt me niet het geval te zijn met deze Junior. Zowat het slechte uit zijn oeuvre. De kerstfilms van hem zag ik echter nog niet, maar ik zal het niet meteen uittesten ...

Het uitgangspunt heeft misschien wel potentieel en het is duidelijk een boodschap geweest naar meer aandacht voor genderneutraliteit. Maar de film mist een visie, een duidelijke boodschap. Humor mag, moet zelfs, maar het is zelfs niet grappig. En ook de acteurs slaan niet aan, buiten Thompson misschien.

Het was te verwachten dat je met de regisseuse van Titane en Grave wel op iets speciaal kunt stoten. Daar is deze kortfilm Junior geen uitzondering op. Meegepikt vanop Mubi.

De kortfilm deed me wat denken aan de telenovelle Sara - Afleveringen overzicht van Sara (telenovelle) | Serie | MijnSerie - waarbij het lelijke eendje Justine transformeert naar een aantrekkelijke tiener. De wijze waarop was misschien wat smerig, maar boeide me wel. De ontpopping van een rups naar een vlinder is er niets mee...

Verder inhoudelijk net te beperkt om een hogere score toe te kennen, maar als tussendoortje wel eens fijn om gezien te hebben.

Eigenlijk een vrij schrijnend portret over de bokser JP Junior Bauwens waarbij ik destijds al vrij verontwaardigd was hoe de media en de aasgieren rondom deze kwetsbare familie zweefden. Destijds echt wel een hype in Vlaanderen, mede doordat Junior presteerde en jammer genoeg zijn privésituatie werd uitgesmeerd.

De documentaire is louter observerend. Er vinden geen interviews plaats en er is geen voice-over. De liefde voor zijn familie komt erg sterk naar voren. Blij te horen dat hij momenteel met zijn vriendin een succesrijke laagdrempelige boksclub runt in het Gentse.

Een interessante docu, maar ook eentje met een zure nasmaak.

Leuke film over een serieus onderwerp maar met de nodige speelse luchtigheid. Geen topfilm, maar wel gewoon goed, gewoon OK. Een toekomstige tienermoeder die haar baby wil laten afstaan aan kinderloze adoptieouders. Adoptieouders die een annonce in de gazet plaatsen smekend om een baby zoals een kind op zoekt gaat naar de laatste Paninistickers, het zou bij ons niet kunnen.

De sterkte van de film zit hem in de luchtigheid die het zware verhaal zacht verkneedt. Het begint al met de intro die erg speels opgevat wordt met tekeningen. De dialogen en acteerprestaties vielen ook best mee. Page is een arrogant meisje die bij momenten iets te rad van tong is. Soms kwam het bij mij niet meer grappig over (al is plaatsvervangende schaamte nu ook wel lichtjes overdreven). Nu, alles lijkt fijn uitgekiend met de adoptieouders. De wens zit erg diep, vooral bij de adoptiemoeder. De angst dat het fout gaat druipt er vanaf mede door eerdere foute overdrachten. Mocht Gardner niet zo warme persoonlijkheid hebben, je zou je kind er nooit aan willen afstaan... de wanhoop, de angst, de hunkering, ... de kinderwens zit zo diep en wordt goed naar voren gebracht in de film.

De reactie van de ouders van Juno vond ik nogal bizar, vooral van de vader dan, maar het hoeft niet altijd een clichégegeven te zijn natuurlijk. Daar gaan we weer dacht ik toen ze het nieuws bekend maakte, niet dus. Zo kon de film zich volledig focussen op het verhaal.

Wat een geweldige film blijft dit om naar terug te grijpen. Ik volg Anne J hierin: Gezien dit weekend deel twee op tv is (en ik die niet heb), besloot ik er deze week nog eens een trilogie van te maken, te beginnen dus met deze klassieker van Spielberg. Zoals het zo vaak gaat, is en blijft de originele versie de beste film.

Hoewel JP een aantal gigantische blunders maakt, zoals algemeen bekend de ineens opduikende afgrond, komt de film daar goed mee weg omdat hij zo sterk is. Wat me zelfs nog het meest stoort is de foute benaming van de dino's. In de film is er steeds sprake van de vlot uitsprekende "velociraptor", maar eigenlijk zijn dit de grotere deinonychussen (maar dat bekt zo makkelijk niet). De raptors waren in werkelijk maar de helft zo groot (en volgens hedendaagse studies meer gevederd).

De opbouw van de film is traag, ik herinner me nog als elfjarige in de cinema, dat dit even doorbijten was. Nu valt dit wel mee. Het valt me op dat ik net als de bezoekers aan het park hoe opgewekt ik ben om de eerste dino's te mogen aanschouwen (brachiosaurus en parasaurolophussen). Het is de magie van de film die verder wordt gedragen door de geweldige soundtrack!

De film is haast 25 jaar en het is verbazend dat de dino's er nog steeds erg goed vanaf komen. Verder een te snijden spanning (te veel om op te noemen) ruim voldoende voor twee uur kijkplezier. Het maakt niet uit of je de film voor het eerst of voor de tiende keer ziet: topvermaak en gegarandeerd een top-TVavond met als grote ster de T-Rex. De cast zelf is maar matig (Goldblumm valt best mee met zijn ironische grapjes), maar het zijn de dino's die de show stelen. Hoe kan het ook anders?

Nummer drie had ik uiteraard al een paar keer gezien, nu nog eens, al was het maar voor de quotering en ik deze maand alle vier de delen kort na elkaar wou zien. De grote held is de spinosaurus die de T-Rex doodt. Op zich niet onmogelijk omdat hij nu eenmaal groter was. Alleen jammer dat er in werkelijkheid 30 miljoen tussen beide dieren zit. En dat het geen raptors, maar deinonychussen (of Utahraptors whatever) zijn, zei ik ook al bij de andere films ...

Nu los van dit alles een film vol clichés waarbij het zelfs niet langer vermakelijk was. Erg sensantioneel en onrealistisch. Te beginnen met de dood van die ene. Met die klauw leek het eerder op een moord, om dan later een valletje op te zetten? Uiteraard is die kleine een local hero met gasgranaten en overleeft hij moeiteloos 8w tussen de dino's: hij zoekt zelfs het gevaar op door T-Rexpis te bewaren. Serieus? De volwassen man was intussen omgetoverd tot een skelet (wat niet strookt met de videobeelden).

De telefoon in de spino is nog zo'n lachtertje. Wie belt er eigenlijk? Dat je dan later de telefoon terugvindt in de stront, tja... De carnotaurus moet dan voor de grappige noot zorgen door walgelijk weg te lopen.
Nog zo iets bizar: dat grote hek. Waar komt dat ineens vandaan. De spinosaurus loopt er doorheen alsof het niets is, maar enkele ogenblikken later wordt hij tegengehouden door een simpele deur? Over het einde wil ik het eigenlijk niet hebben, maar hoe serieus wil je je eigenlijk nemen als regisseur??? Die 3D-print voor de resonantie van een raptor kwam erg goed van pas moet ik zeggen. "Roep voor hulp!" Haha, dat was een goeie ... en bij de landing van de para's op het strand ontbrak enkel nog de Amerikaanse vlag. Die Ellie had dit flink (en vooral snel) voor elkaar!

Sam Neill vond ik best ok. De rest irriteerde me mateloos net zoals de hele film eigenlijk. Een pure verkrachting van de oorspronkelijke film. Jammer.