Opinions

Het niveau en de geloofwaardigheid van dit vierde deel gaat gelukkig iets meer de hoogte in dan de derde film. Het eiland is uitgegroeid als een heus attractiepark dito dierentuin dat makkelijk de concurrentie aangaat met de Disney's en Eftelingen van onze tijd. Je kan het zo gek niet bedenken of er is wel iets commercieel uitgebuit in dit park. De ongeïnteresseerde puberale vakantiejobbers krijg je er gratis bij.
Leuke kijkervaring, maar de magie en het concept van de film van 1993 wordt nooit geëvenaard of komt zelfs niet in de buurt ervan. Toch blijft de sfeer en nostalgie het best geslaagd in dit vierde deel en sluit hij voor mij het best aan bij de film uit 1993.

Jammer genoeg bevat de film een aantal foute en onrealistische dingen. Zo stoorden de tamme raptors me compleet. Zeker naar het einde van de film toe toen ze moesten kiezen tussen de Indominus Rex en Owen. Waarom dino's steeds mensen als favoriet voedsel aanzien, blijft me ook steeds verbazen. Nuja, anders was er geen (spannende) film natuurlijk ... Voor de rest veel terugkerende dingen: crapuleuze geldbeluste zakenmannen, hongerige ontsnapte dino's, mensen (kinderen) die moeten gered worden en veel meer van dat. Over wat moet het anders gaan denk je zo?

Al bij al best vermakelijk en spannend. Na de grote ontgoocheling van nummer 3 gaat dit toch weer de betere kant op. Zeker een voldoende met 3,0*!

Als film en vooral inhoudelijk niet al te best. Ik was enigszins verbaasd ook dat de zaal allesbehalve vol was. Een rustig filmavondje leek het te worden ware het niet dat er op het laatste een zestal randdebielen voor onze neus gingen zitten. Toen al wist ik dat ik me niet alleen aan de film zou ergeren.

Beginnen doen we met het positieve. Visueel zag het er best allemaal prima uit. Erg fijn altijd om die dino’s op groot scherm en met surroundgeluid te ervaren. Ook de nieuwelingen mochten er zijn. Ik had een grotere screen time verwacht van de quetzalcoatlus, want daar was toch wat over te doen. Beetje vreemd dat die hem zo agressief opstelt, laat staan dat ik snap dat die een vliegtuig op snelheid kan bijhouden…

Fijn ook dat de dilophosaurus terug zijn intrede deed en zo een een leuke wederoptreden kent sinds de film uit 1993. Ook andere scènes refereerden naar de 1e film zoals de autoscène weliswaar ditmaal met de giganotosaurus. De grootste landpredator ooit naar het schijnt, ik die dacht dat dit de spinosaurus was, maar veel scheelt het niet denk ik. Het is ook een kwestie van interpretatie van wat je omschrijft als “groot”.

Tof ook dat je eigenlijk voor het eerst een echte velociraptor in de franchise ziet, mét veren, want dit laatste is nog niet zo lang bekend. Ik vond hem ook echter hier nogal groot, maar het was toch al beter dan de deinonychussen die telkens verkeerd worden versleten als raptors in de films. Maar die bekken natuurlijk niet zo goed…

Inhoudelijk dus maar zwak. Een plot met een grote heldencast die elk zijn verhaal moet hebben. Het komt nauwelijks over en de reünies zijn al even geforceerd als lachwekkend. De film kent inderdaad wat dode momenten en de hele idee van die supersprinkhanen leidt de aandacht te veel af van de echte helden van de film, de dino’s. Het is een potpourri geworden van losse eindjes en 145 minuten is dan ook te lang. De film mist een duidelijke lijn en die locatiewissels (op Malta bvb) kennen weinig samenhang.

Maar een must see in de bioscoop? Mja, dat verdienen de dino’s toch wel, maar dan toch uitsluitend zij alleen. Interessant vond ik ook de weergave van de zwarte markt, exploitatie en illegale handel van dino’s. Het schets alweer een voorspelbaar, maar uiterst negatief beeld van een deel van de mensheid.

Als de verwachtingen laag liggen en je naar de bioscoop trekt met het gevoel: “het zal een slechte film worden, maar het zijn de dino’s van JP”, dan moet het al erg tegenvallen om ontgoocheld huiswaarts te keren. Nu, we mogen Fallen Kingdom ook niet te veel oneer aandoen. Het is zeker niet de slechtste van de hele reeks en al bij al moet hij ook niet zoveel onderdoen voor Jurassic World uit 2015.

Het pretpark is tenonder gegaan aan de opkomst van de dino’s en specifiek aan de indominus rex. In deze Fallen Kingdom krijgt men er niet genoeg van en wordt nog een vervaarlijke dino gecreëerd, men zal het dus nooit leren. Voor zover ik het goed gevolgd heb ditmaal een kruising tussen een raptor en de indominus rex. Het resultaat, een indoraptor, is een soepele intelligente en blijkbaar spoorzoekende theropode. En ook deze heeft het vooral gemunt op mensen.

Interessant, maar te weinig uitgediept, was het dilemma om de dino’s te redden van een vulkaanuitbarsting of om te laten sterven. Onder valse voorwendsels koos men voor het eerste uit schaamteloos geldgewin. Fallen kingdom is best vermakelijk. Hier en daar zoals verwacht wat over the top met wat goedkope clichéhumor en hersenloze actie. Een leuk (beetje overdreven) rolletje was weggelegd voor de pachycephalosaurus, “broeder Tuck” uit The lost world. Hier en daar wat creepy momenten zoals het museumpje en de vlucht van het meisje. De nerd van dienst moest voor de grappige noot zorgen, maar kwam soms te geforceerd uit de hoek.

Het verhaal heeft echter weinig om het lijf en de bad guys zijn, tja, goedkoop en voorspelbaar. De actiescènes in het landhuis zijn eens iets anders in plaats van de jungle. Vernieuwend, maar dan kan je niet veel meer aanvangen met een T-rex of allosaurus wegens te zwaar, vandaar waarschijnlijk de keuze voor de lichtere en meer beweeglijke indoraptor. Het africhten van de raptors in gevangenschap stoorde me in Jurassic world en nu dus eveneens. Het hele Blue-verhaal zegt me niets, maar los daarvan best ok popcornfilm. De ontsnapping van de dino’s op het einde hoefde voor mij niet. Benieuwd hoe goed of slechts de makers dat in een volgende film gaan proppen, want dat lijkt me niet zo simpel om het echt goed te doen.

Mijn laatste van Warmerdam’s oeuvre. Bij deze kan ik toch besluiten dat ik fan ben. Ook De jurk beviel me best en je wordt meteen het verhaal in gegooid met enkele fijne hilarische bedscènes tussen het ouder en het jonger koppel. De dialogen zijn enorm gevat, droog en humoristisch.

Vervolgens volg je de evolutie van het ontwerp van een jurk. Een jurk die naarmate de film vordert een soort afrodisiacum wordt voor mannen, maar ook voor de vrouwen een bepaalde joie de vivre teweeg brengt. Nuja, ondanks het gevoel brengt de jurk ook veel narigheid met zich mee. MeToo gestopt in een ouderwets jasje, of zoiets … Daar waar het in het begin wat luchtig en speels is, evolueert de film toch naar een tragische of grimmige sfeer.

Verder nogal fragmentarisch allemaal, maar zo af en toe is zoiets compleet anders gewoon verademend. Die scène met dat varken of die tuinman … geweldig toch?

Ik heb zo de indruk dat Eastwood de laatste jaren letterlijk goede met minder goede films afwisselt. Deze is opnieuw meer dan degelijk tot zelfs goed. Een rechtbankdrama waarbij de focus bij één van de juryleden komt te liggen.

Verwacht geen scherpe juridische monologen of een pleidooi waarvan je wordt omver geblazen. Daarvoor is het allemaal wat te eenvoudig.

Best wel een kritische opvatting van hoe Eastwood tegenover jury´s staat. Ook zij, of sommigen ervan toch, zijn vooringenomen en zijn ondanks het proces nauwelijks van hun mening weg te halen. Wel een opmerkelijk dilemma of je een onschuldige crimineel de bak in wilt of je toch gaat voor de schuldige brave huisvader.

Sterk authentiek drama over wat een vechtscheiding met zich kan meebrengen. Het begint al bij de openingsscène waarbij advocaten elk voor hun cliënt het gelijk willen halen. Het kind zou zogezegd centraal moeten staan, maar is dat allerminst. Alles draait om winnen en het kind is hier de speelbal van.

De film bevat enkele sterke scènes zoals die in de auto bvb. Emotioneel en psychisch keihard voor een elfjarige jongen. Triestig om te aanschouwen. Ik snap de Metoo discussie hierboven wel gedeeltelijk. Stel dat je onterecht wordt beschuldigd van slagen en verwondingen, dan heb je het wel vlaggen natuurlijk. Je wordt dan een paria, opgeschoten wild. Als dit écht zo is, ok, dan moet de straf maar komen. Is dit niet zo, dan ga je door een hel.

Zeer sterke rol van het kind al deed iedereen het wel goed in deze kleine Franse kwaliteitsfilm. Ik zag al eerder films rond vechtscheidingen zoals Kramer vs Kramer of Marriage story, maar deze hakt er toch op in. Niet zozeer door het slot, maar in het algemeen omdat één van de twee partijen toch andere belangen vooropstelt.

Ik vond dit wel een vrij onderhoudende thriller survival waarbij één of andere prepper - en in Amerika gaat dit samen met een collectie wapentuig - zijn half illegale praktijken in stand wil houden wanneer één en ander uit de hand dreigt te lopen. Zie je ook meteen wie de meelopers zijn en wie zich (moreel) verzet tegen al deze onzin.

Vrij korte film ook waardoor de gebeurtenissen gebald worden en elkaar kort opvolgen. Entertainend, maar zeker niet hoogstaand. Er zijn er slechtere te vinden op Netflix denk ik. Inderdaad een tussendoortje, maar de locatie doet ook wel veel.

Films over geïnstitutionaliseerd racisme vind ik vaak zware kost. Ik mijd ze vaak om ze dan toch te bekijken op een geschikt moment. Achteraf nooit spijt van gehad, vooraf steeds met enige tegenzin aan begonnen. Het feit dat ik vaak een plaatsvervangende schaamte ervaar, zal er wel iets mee te maken hebben.

Ook de Just mercy is ijzersterk in zijn genre. Ik dacht eerder naar een rechtbankdrama te zullen kijken, maar dit is eigenlijk voorbehouden voor pakweg het laatste half uur van de film. De hele film draait rond het zoeken naar bewijslast om de veroordeling van Walter terug te draaien. Dat alles niet van een leien dakje verloopt is een understatement.

Hier en daar schrijnende en sterke scènes zoals het feit dat de advocaat zich moest uitkleden vooraleer hij zijn cliënt mocht zien. De film kenmerkt zich vooral door prima acteerwerk en een goede opbouw van het plot. Het tempo zat ook goed en het was niet te sentimenteel gebracht. Tuurlijk is de film wat politiek of moreel gestuurd. Het is een duidelijke aanklacht tegen terdoodveroordeelden en zeker in functie van zwarte medemensen die daar vaker al dan niet onschuldig mee in aanraking komen.

Ik kan me perfect inbeelden waarom Louis zijn familie al twaalf jaar niet meer heeft gezien. Had het van hem afgehangen, het had nog veel langer geduurd. De stap die hij zette na 12 jaar moet immens geweest zijn. En daar zit je dan bij een egocentrische familie dat constant ruziet over futiliteiten. Plaatsvervangende schaamte creëerde het. Moet je daar je ziel bij blootleggen? Dolan slaagt er in dat dilemma mooi te plaatsen. Ik hou wel van zijn intermenselijke stijl van films.

Pijnlijke spanning, maar wel prima acteerwerk en prima cinematografie (camerawerk). De camera zat er vaak dicht op dit in tegenstelling tot de geborgenheid en het respect voor elkaar dat gevoelsmatig veraf stond. Voor sommigen misschien een saaie film, maar ik zat wel in de film en vond hem best onderhoudend. Niet zijn allerbeste werk, maar nog steeds meer dan goed. Fan sowieso van Dolan's oeuvre.

Die gerestaureerde versies zien er prima uit. Ik ken de avonturen tegen Fantomas niet, dus bij deze aangenaam verrast dat er nog films hierover bestaan. Fijne misdaad uit de hele oude doos met een mooi inkijk op het Parijs in de jaren 10 van de vorige eeuw.

Prima speelduur waarbij hier en daar wat actiemomenten goed verwerkt zijn. Fantomas blijkt een prima schurk te zijn. Acteerwerk redelijk en hier en daar wat komische elementen. Einde ook sterk waardoor er sowieso een vervolg zit aan te komen. Leuk ook hoe men met blauw licht de nacht wou aanduiden.

Beetje veel tekst tussendoor wat de vaart er soms wat uithaalde. De meeste stomme films die ik al zag heeft minimale flipovers. Maar voor een misdaad wellicht noodzakelijk om zo de boodschap over te brengen. Je kan niet alles duidelijk maken waarschijnlijk met louter het visuele en de gedragingen van de personages.