Opinions

Film die wel wat weg heeft van de Vlaamse Torpedo (2019) of Fury (2014) met Brad Pitt. Niet mijn favoriete insteek om een oorlogsfilm aan te vatten, maar vermakelijk was het wel. Het is een ode geworden aan de gelijknamige Russische mastertank uit WOII. Een ode ook aan een aantal heroïsche Russische soldaten en de liefde voor hun vaderland. En dat lag er misschien allemaal te dik op. Ze zagen er na al die jaren opsluiting nog best ok uit vond ik...

Het plot alleen al is erg mager en vond ik volkomen onlogisch. Ook wat bizar uitgangspunt om de krijgsgevangenen te laten demonstreren met een buitgemaakte tank zodat de zogenaamde Duitse groentjes wat konden oefenen of bijleren? De personages zijn vlak en behoudens vele oneliners komt er weinig uit. Het onvermijdelijke romanceverhaal mocht uiteraard ook niet ontbreken.

De special effects en de slow lotion schoten zagen er goed uit, maar kwamen té veel aan bod zodat de overkill maar saai werd. De actie zelf werd behoorlijk geschoten, maar net als Rambo kwam het nogal ongeloofwaardig over dat 1 vijandelijke tank het kon redden tegen een heel korps.

Redelijk vervolg op de eerste legendarische T1. Sluit er in principe vrij goed op aan, maar dan 20 jaar later. Minder memorabele scènes dan het eerste deel, maar genieten blijft het wel. Dat komt sowieso door de sterke personages met voor mij de idiote Spud op kop.

Zoals we van Trainspotting gewend zijn erg flitsende montage, grof taalgebruik ondersteund met harde muziek. Die zelfmoordpoging van Spud alleen al was erg knap in beeld gebracht in combi met de vrije val die hij maakte om aan te tonen hoe lang hij nog had eer de laatste adem uit zijn lijf geperst werd.

Vervolgfilms worden steeds vergeleken met het origineel, niet altijd eerlijk, maar deze komt niet in de buurt van T1, dat is nu eenmaal voor mij de realiteit.

Een film die me deed denken aan de Iraanse kortfilm Bacheh (Film, 2014). Zoals zo vaak in Iraanse films wordt de weinig benijdenswaardige positie van de vrouw belicht. Hoe de ongehuwde moeder aan haar kind is geraakt, wordt niet echt duidelijk, feit is dat ze door het Iraanse systeem sowieso veroordeeld wordt.

Wanneer hij ouders op bezoek komen dient ze de baby te verbergen. Het is frappant dat ook zij niet op de hoogte zijn van de situatie. De vrouw heeft bijzonder veel moeite om een oplossing te vinden en het is tekenend voor de situatie waarin de vrouw zich bevindt.

Ik hou wel van de Iraanse films waarbij menig regisseurs via film kritiek uiten op het systeem of een kwetsbare groep in the picture brengt. Hoopvol en erg kwaliteitsvol zijn de films die ons van daar bereiken. Een sterk verhaal dat je tot nadenken stemt hoe evidente zaken soms geheel niet vanzelfsprekend zijn.

Interessante film die het thema zelfmoord en de medeplichtigheid daaraan onder de aandacht brengt. Neem daarbij het pigment van de islamitische geloofscultuur en je begeeft je op erg glad religieus ijs. Maar los van de religieuze factor is het sowieso een dilemma wat wordt voorgeschoteld. Of je nu wordt uitgekocht of niet, zou je zelf zomaar vrede kunnen nemen met het feit dat je vooraf weet dat iemand zelfmoord zal plegen, maar dat je er niets aan doet om dit te voorkomen of signaleren? Is dit niet strafbaar in ons rechtssysteem (schuldig verzuim)? Ik meen te denken van wel.

De film start inderdaad vrij onduidelijk. He thema zelfmoord komt pas later ter sprake als de film toch al even gevorderd is en ook dan is het wat omschreven en zelden letterlijk. Het waarom en de omstandigheden worden niet verteld. Kiarostami geeft meer aandacht voor de intermenselijke contacten en dialogen, soms ongedwongen en later ongemakkelijk wanneer de aap uit de mouw komt.

Minimalistische cinema in een soort van road movie voortdurend gefilmd vanuit de wagen. Moeilijk, maar goed camerawerk. Fijn!

Doordat Taegukgi hwinalrimyeo ergens diep in de top 250 van MM staat, deze ook eens meegepikt, maar ik moet toch zeggen dat hij me niet helemaal is bevallen. De film speelt zich af in 1950 tijdens de Koreaanse oorlog tussen het noorden en het zuiden waarbij het communistische noorden het zuiden zo goed als overrompelt. Ook daarvoor waren er grote schermutselingen tussen beide jonge naties, maar de film is vrij beperkt en de historische context van het verhaal wordt onvoldoende tot niet uitgewerkt. Jammer, want deze weinig bekende doch belangrijke oorlog is bij menig in het Westen onbekend en dus onbemind. Het haalde ook mijn betrokkenheid naar beneden, het tegendeel in Koreaanse contreien verbaast me dan weer niet.

In plaats daarvan focuste Je-kyu Kang zich op de relatie tussen twee broers die bij aanvang van de film erg sterk is. De uitdieping van de karakters en hun familie komt voor de oorlog sterk naar voren, maar tijdens de oorlog wordt een te heroïsch verhaaltje opgerakeld dat alleen maar toeneemt zoals in het melodramatische en onrealistische eindgevecht. De sentimentaliteit druipt er vanaf en de focus op de twee broers is overtrokken. Wat ik echter wel sterk vond waren de opgravingen anno vandaag en de rol van de pen in het verhaal.

Op technisch vlak zagen de gevechten er best goed uit en de hand cam maakte het realistischer (maar tegelijk ook wat chaotischer). Dat is ook maar logisch, want ordelijk gestroomlijnde massa lijf-aan-lijfgevechten heb ik nog nooit gezien. Qua visueel spektakel zit je wel goed bij deze film met zijn talloze figuranten en explosief wanneer de jachtvliegtuigen werden ingezet. Je-kyu Kang gaat iets te veel de Hollywoodstijl op wat jammer is (niet zozeer qua gevechten, wel bij de ontwikkeling van beide broers). Een meer serene realistische kijk zou de film ten goede gekomen zijn. Al bij al wel een ok film, maar er had heus wel meer ingezeten. De verwachtingen lagen echter iets te hoog voor me. Een voldoende met 3,0* is op zijn plaats.

Mooie film uit het Duitse expressionisme in de jaren 20 van vorige eeuw. Thymiane lijkt wel voor het ongeluk geboren en de tegenslagen die ze kent, volgen elkaar op. En zoals het elk sprookje belieft, komt er na regen zonneschijn en veert ze weer op. De personages die de revue passeren kan je vrij makkelijk typeren, beetje clichématig zelfs, maar niet onlogisch in een stomme film waarbij beelden en vooral expressies alles zeggen.

De film heeft een duidelijke boodschap en moraal. Louise Brooks draagt de film met verve. Maatschappelijke moraliteit komt sterk naar voren en het hoeft geen betoog dat vooral vrouwen daarvan de dupe waren. Tagebuch einer Verlorenen is een tijdeloze film die vandaag ook nog heel wat te bieden heeft!

Takara is een observerende film waarin dacht ik niet gesproken werd. Geen monologen of dialogen dus. De focus ligt volledig bij de kleine Takara die op zoek gaat naar zijn hard werkende vader die hij naar zijn zin te weinig ziet. Hij wil hem een tekening geven en gaat op zoek naar hem waar hij denkt dat hij hem het makkelijkst zal vinden: zijn werkplaats.

Wat volgt is een soort road movie on foot van de kleine Takara geheel gefilmd vanuit zijn perspectief. Het is een ontroerende en innemende trip doorheen een parcours met hindernissen. Weinig lijken zich echt te bekommeren om de kleine Takara. Nochtans is het soms niet evident of zelfs ronduit gevaarlijk zoals het oversteken aan een drukke straat, de metro, enz ... Ook het besneeuwd parcours werd mooi in beeld gebracht. Past ook wel binnen dat speelse karakter van een kind dat alles in de grote mensenwereld zo wonderlijk maakt.

Einde ook prima waarbij het geheel als een soort loop wordt ervaren, alsof de dag zich steeds herhaalt. Speelduur net OK, hoefde zeker niet langer te duren.

Weinig overtuigende film over een meisje die haar vader gaat opzoeken in Bosnië. Niet echt te weten gekomen waar het nou precies om gaat. Rustig voortkabbelend, maar vooral nietszeggend. Nooit de klik gevonden met de film en dan is het moeilijk om hem te waarderen. De kleine lichtpuntjes zoals Zoric zelf blijven onvoldoende om echt genoten te hebben.

Sterke film met een goed verhaal van wat een psychose doet met iemand. De opbouw is traag, maar is net daarom ook geloofwaardig en niet over-acted. Shannon brengt hier een zeer goede vertolking neer van zijn personage. Echt topperformance! Ook Jessica Chastain was geweldig. Ook in A beautiful mind vertolkt Russel Crowe iemand (prof Nash) met een psychose. Die film staat voor mij hoger aangeschreven dan dit, desalnietemin ben ik aangenaam verrast.

De film balanceert tussen fictie (de waanideeën van Curtis) en de werkelijkheid. Wie heeft gelijk? Wie overdrijft? Wie heeft hulp nodig? Als kijker kan je beide het zien vanuit beide standpunten. Vooral het einde leidt hier naartoe. Ik vond het einde van de film erg goed. Ik interpreteer dit als een nieuw hallucinatie van het hoofdpersonage. Maar met dit wezenlijk verschil dat hij er niet langer alleen voor staat en aanvaardt dat hij dit samen moet oplossen met zijn vrouw..

Sowieso erg verbaasd waarom deze actieprent zo hoog scoort op MM en IMDB. Ik zag een doordeweekse actie-/wraakfilm waarin ik weinig tot geen elementen zag die deze score verklaren. Vermakelijk is hij wel, de negentig minuten vliegen letterlijk voorbij, maar voor mij geen referentie omdat ik zowat elke film wel tof vind. Geen slechte film binnen het actiegenre, maar ik zie niet in wat beter is dan in andere actietoppers.

Taken wordt enkel naar een iets hoger niveau gehesen door Liam Neeson die erg lekker een overbezorgde vader speelt wiens dochter ontvoerd wordt. De nodige clichés passeren de revue en de zoektocht naar de dochter gaat wel erg vlot, te vlot naar mijn zin. De one man show kan ik nog redelijk plaatsen, maar er waren wel andere dingen die me stoorden. Bryan Mills weet altijd waar en wanneer hij moet zijn, wat hij moet doen of zeggen. Het komt daarom wat geforceerd over. Ook de vechtscènes vond ik bij momenten rommelig door het matige haastige camerawerk. Het plot op zich stelt weinig voor en het tragere begin van de film komt irritant over met de melige vader-dochterrelatie. Tijdens zijn overmeestering was het ook weer typisch dat die bout loszat zodat hij weer erg snel bevrijd was. En de gansters mochten wel wat schietlessen nemen. Jammer ook dat het ene meisje dat het jasje van Kimmie had ineens verdwenen was van het scherm. Vermakelijk dus, maar nogal slordige film, net geen voldoende.

Zoals zo vaak een mindere, zelfs veel mindere, dan het originele eerste deel. Bij momenten wel erg bij de haren getrokken van steeds op de juiste plaats te zijn en het feit om zich te oriënteren op het geluid van de granaten deed me ook de wenkbrauwen fronsen, zeker de wijze waarop, in hartje Istanboel.

Neeson doet waarin hij goed is en trekt de lijn door van zijn eerste film of zelfs andere films. Een pure actiefilm die niet meer is dan een simpele wraakfilm. Het blijft toch hemeltergend waarom geheide criminelen die hun hand er niet voor omdraaien iemand de dood in te jagen, steeds zolang talmen en praatziek worden als ze de protagonist of diens familie te pakken hebben.

De montage vond ik niet geweldig. Nogal rommelig en snel in beeld gebracht. Tempo lag vervolgens ook hoog. De spanning is zoals die te verwachten is met een dus vrij voorspelbaar verloop. Entertainment? Ja. hoogstaand? Neen.

Best wel OK standaard actiefilm. Wat in de lijn van de andere films van Taken. Ook het laatste deel van de reeks, misschien best dat het nu wel ophoudt. Neeson blijft Neeson, niet echt een speciaal gevoel bij, maar tegenvallen doet hij niet, maar tegelijk is hij best inruilbaar door een genre als Butler.

Het plot is vaak veel van hetzelfde, weer een soort wraak en tegenvraag. De politie treedt hier meer op de voorgrond onder leiding van Whitaker en die laatste is zeker een groot pluspunt. Het kat-en-muisspel is best aangenaam en vermakelijk om te volgen. Achtervolgingsscènes best OK, actie ook.

Beetje voorspelbaar met de ultieme bad guy en eveneens cliché. Maar kom, dat is niet het punt. Middelmaat troef, maar dat hoeft voor dit genre films hoegenaamd niet slecht of verkeerd te zijn.

Een film in een film, een film met een dubbelganger en lekker absurde verwarrende scènes waarvan het plezier van afdruipt. Dan met je bij Kitano's Takeshis' zijn. Voor de inhoud hoeft je het niet te doen want het is een potpourri van amusante bij momenten doldwaze scènes. Op de koop toe is ook alles niet even chronologisch. Het lijkt me vooral de idee omdat de inhoud totaal los te laten en je gewoon te laten onderdompelen in de wereld van Kitano.

Ik verwacht wel iets meer inhoud van een film, maar los hiervan is de film gewoon vermakelijk. Het is dan ook typisch een Kitano en hij komt hier dan ook zeer makkelijk mee weg. Het heeft meer weg van een parodie. Niet alles was even geweldig voor mij. Goed voor een keertje, maar een die hard fan zal ik nooit worden.

Hoewel de film dateert uit 2000 voelde de film me een pak oubolliger aan. De kwaliteit van het camerawerk is niet hoogstaand, maar dat heeft ook wel zijn charmes wanneer je met erg beperkte middelen een film maakt.

Een wat bizarre film die aanvoelt als een soort road movie te voet met een groep mensen die de hele tijd op de vlucht zijn. Wie ze zijn en waarom ze precies op de vlucht zijn, is niet geheel duidelijk. De leraren zijn op zoek naar kinderen die onderwezen willen worden. Ze hebben ook alles bij de hand met een schoolbord dat op hun rug gebonden is. En alsof het nog niet gek genoeg is, trouwt één van hen onderweg met een weduwe. Het duurt vervolgens niet lang wanneer hij beseft dat er een reden is waarom dit huwelijk zo makkelijk voltrokken kon worden.

Fascinerend allemaal, maar tegelijk ook een best irritante film met die hyperactieve opdringerige leraren. Maar ook de rest was niet veel beter met hun vreemd gedoe. Echte diepgang was dan ook ver te zoeken.

Geen slechte film, maar zeker al beter films gezien van Denzel Washington. Niet dat het aan hem ligt, want zo heel veel om het lijf heeft hij niet. Hij houdt de film sowieso tot een zeker niveau. Maar als plot was het toch iets te mager.Vooral het einde en de ontwikkeling met de gijzelnemers viel me wat tegen. Nogal snel en simpel zonder veel poeha. Dat onze treinambtenaar ineens de held uithangt, zag je natuurlijk aankomen.

Bij momenten ook vreemde ontwikkelingen zoals die laptop bijvoorbeeld en ook de traditionele clichés passeren de revue. De burgemeester is een nitwit en ook onder de politielui zitten personen die beters elders zouden solliciteren. Maar kom, lekker wegkijken deed het in ieder geval. Me zeker niet verveeld, maar echt hoogstaand wordt het nooit.

De conversaties tussen Washington en Travolta was dan nog het meest leuke aan de film. Lekker wat dollen tussen de spanning door.

Geen verkeerde film van Panahi, zeker meer dan degelijk, maar 100% overtuigd ben ik ook niet geraakt. Ik vond in de eerste plaats de aanpak van Panahi niet geslaagd. De openingsscène gevolgd door de flashback verraadt eigenlijk al het hele plot van de film. Soms werkt dit, maar hier had ik minder dat gevoel.

Wel zie je beiden, waarvan specifiek Hoessein, evolueren en zie je waarom je overgingen tot zo’n drieste daad.

Crimson gold is een film die draait rond de kloof tussen arm en rijk en hoe je ermee omgaat als je aan de “verkeerde” kant bent ingedeeld. Ploeterend met een hongerloontje als pizzabezorger en een bijverdienste met kruimeldiefstallen zal het hoofdpersonage niet meer aanzien of toekomst bieden. De film bevat enkele uitstekende scènes, die bij de juwelier bijvoorbeeld was ijzersterk en toonde mooi het contrast en het misprijzen aan. Andere scènes vond ik dan weer ellenlang vervelend (het avondfeest).

Ik volg Spetie in deze. Een film met het nodige potentieel en een intrigerend onderwerp, maar eveneens een film die me niet altijd mee had. 3,0* of 3,5*, what’s the difference?

Tweede kijkpoging voor deze The talented mr. Ripley en wederom niet helemaal overtuigd. Net als bij

The English patient vind ik bij de films van Anthony Minghella geen connectie die me overtuigt van een wow-effect. Ook bij Matt Damon heb ik datzelfde gevoel. Hoewel zijn prestatie hier behoorlijk was, blijf ik hem een overschat acteur vinden. In The departed was hij voor zijn doen bovengemiddeld ok, maar zijn topprestatie moet toch Good Will Hunting zijn.

The talented mr. Ripley kent een lange aanloop en er wordt wel voldoende aandacht besteed aan de personages. Mooie beelden van het culturele Italië passeren de revue en brengen sfeer in de film. De Mediterraanse sfeer wordt mooi opgesnoven en zijn een pluspunt voor de film. Dickie en Tom zijn elkaars tegenpolen, de één charmismatisch en extravert, de ander introvert en schuchter. De film berust op veel toevalligheden wat de geloofwaardigheid in het gedrang brengt. Het eerste gedeelte is nog redelijk, maar nadien had ik het wel gehad. Ik kon er mijn aandacht nog moeilijk bijhouden. Een behoorlijke voldoende dus alles in acht genomen wat mij betreft.

Ik ben niet zo thuis in de horrorwereld cinema al kan ik me wel dergelijke films voor de geest halen (zonder titel) met een soortgelijk plot. Geen spelbord of iets dergelijks, wel een lugubere hand dat dient als medium om contact te leggen met de geestenwereld. Die hand deed me overigens wel denken aan zo'n horroraflevering van The Simpsons.

Ik kan beamen wat de rest hier al neerpende. Zelfde stramien als zijn voorgangers, maar toch dat tikkeltje anders in de uitwerking ervan. Iets frisser, iets minder clichématig. Geen goedkope jump scares ook en geen overdaad aan enge scènes hoewel de spanningsboog en de enge sfeer wel steeds overeind blijft. Dat is al heel wat. Bij deze dan ook een horror met weinig doden. Je zou het anders verwachten voor dit genre film.

Ook het einde is bevredigend en leidde niet tot overdrive. Intens, maar niet overdreven scary. Goed dat de makers die fragiele lijn niet overschreden hebben en de aandacht bij het verhaal gehouden hebben. Prima acteerwerk ook met angstige gezichten die er authentiek uitzagen.

Ik zag nog niet te veel van Ellen Page, maar net als in Juno (2007) speelt ze hier een vervelend eigenwijs wicht. Hoewel steeds met de juiste intenties maakt ze er steeds een boeltje van. Kan best grappig overkomen, maar om nu te zeggen dat we ze met open armen ontvangen, dat nu ook weer niet.

Ze leidt samen met haar vriend een nomadenbestaan en leeft van dag tot dag. Wat haar doet besluiten om haar te settelen bij haar schoonmoeder was me onduidelijk. De peuter alleen leek me niet dé reden te zijn. Tallulah is een film die maar sporadisch het evenwicht vindt. Even vaak slaat men de bal mis zoals de confrontatie met de karikaturale non-moeder. Daarnaast is het plot met de schoonmoeder nogal vreemd en is het onrealistisch dat die niet opmerkt dat er iets niet klopt.

Los daarvan toch enkele fijne scènes met de schoonmoeder en de baliemedewerker. Ook het etentje met het homokoppel was raak en fijn om te volgen, net als de metroscène. Degelijk dus, maar kon hier en daar wat beter uitgewerkt worden om er een serieus drama van te maken.

Aangenaam verrast door deze Indiase film die ik als locatie steeds verwarde met iets uit Iran of iets dergelijks. Indiaas dus en eens geen film over kastes, armoede of uitbuiting. Een film gaande over een jongen die betere punten wil scoren op school, maar mede door de onrespectvolle druk van zijn vader hier telkens in faalt.

Aan de hand van voodoo-taferelen kan de jonge kerel doordringen tot zijn klasgenoot, maar krijgt hij al gauw spijt van de gevolgen die dat heeft op zijn klasgenootje. Tamaash is een film over vriendschap, jaloezie, wraak en schuldbesef.

Erg leuk om gezien te hebben. Fijn acteerwerk en leuk verhaal. Ideaal voor als je eens een half uurtje de tijd hebt. Mooi afgerond ook, hoefde niet perse langer te duren.

Altijd wel intrigerend zo’n film in een film. Komt hierbij dat extra laagje van maatschappijkritiek rond grote multinationals die basisvoorzieningen als water privatiseren waarvan uiteindelijk de arme bevolking de dupe van zijn. De link met het verleden wordt zonder vel omwegen gelegd, zelfs in de film.

En dan beginnen de dilemma’s van de filmcrew. Hoe ga je zelf om met de situatie? Het begint al vrij vroeg in de film wanneer er meer figuranten opdaagden dan verwacht en ze eigenlijk geen zin hadden om daar veel tijd in te steken. De pot verwijt de ketel wanneer ook blijkt dat ze de figuranten gebruiken als middel en dat tegen dumpinglonen.

Echt scherp wordt het nooit. De tegenstellingen komen dan wel aan bod en zijn dus best interessant, maar de regisseur worstelt toch soms met zijn stellingen en vergelijkingen. Prima acteerwerk wel. Zeker de moeite waard om eens gezien te hebben.

Een film die de focus legt op eten heeft toch steeds iets magisch. Het moet zijn dat ik van lekker eten hou, maar ook de culturele gebruiken en gewoontes komen dan ook vaak naar voren. Steeds verrassend en fris, vaak met een prima regie en camerahantering. Technisch zijn dergelijke films goed verzorgd.

Deze Tampopo gaat nog een klein stapje verder door er ook nog een speels humoristisch element aan toe te voegen. De energieke Goro werkt aanstekelijk voor zowel de rustige Tampopo als voor de kijker. De film straalt één en al vreugde en energie uit.

De scène met de "egg kiss" was wel heel bijzonder, maar dat verre van het enige. Fijne film met talloze bijzondere (eet)scènes.

Erg fijne vermakelijke Disney. Zeker één van de beteren van de laatste jaren. Geschikt voor jong en oud. De liedjes kwamen dan wel soms te pas en te onpas, maar het verhaal en de personages compenseerden veel. Ook met de humor zat het wel snor. Het paard en de kameleon staken er bovenuit. Zeer leuke personages hoewel ze beiden geen woord zeiden.

De vergelijking met Frozen kan ik niet maken wegens nog niet gezien, maar die moet dan al erg goed uit de hoek komen. Sowieso goede animaties en een paar knappe scènes zoals die lampionnen. Beetje melig die lampionnen, maar zeer kleurrijk. Film verveelt nooit en is puur entertainent. Mooi!

Als uitgangspunt een geweldige film natuurlijk. Niet voor het laatste dat er wordt gespeeld met de persoonlijkheid of psyche van iemand wanneer die misvormd is/wordt. De uitwerking zelf is maar matig. Ik had hier toch veel meer van verwacht. Iets meer actie, iets meer spanning, iets meer dreiging.

In de plaats krijg je veel dialogen die niet altijd even interessant zijn. Normaal gezien kan ik me meestal wel vinden in wat filosofisch geleuter, maar hier sloeg het maar matig aan. Het subplot van het meisje wordt er nogal bijgeplakt.

Voorts wel fraaie stilistische beelden in die mooie zwartwit contrasten en de speciale aanpak van de röntgenfoto in het begin in het labo.

Wel een leuke frivole film waarbij een aantal personen gevolgd worden in hun doen en laten. Geen zuivere mozaïekfilm in die zin dat de levens van elkeen niet noodzakelijk elkaar beïnvloeden. Ze staan wat los van elkaar. Tapas is een dramafilm, maar is voldoende luchtig om het niet zwaarmoedig te maken. Integendeel zou ik zeggen. Liefde, onder welke vorm ook, staat centraal in de film en dat straalt hij ook uit. De montage zit ook goed en er wordt vlot en op tijd overgeschakeld naar een andere situatie.

Niet echt gebeurtenissen die me tegenvielen. Ik vond alles wel best goed. Het oudere koppel met de oude man raakte me wel, zeker hun slotscène. En de situatie van Raquel vond ik ook wel leuk met zijn drang naar liefde en verbondenheid. De speelse jongens worden daar ook mooi in opgenomen. De uitbater vond ik dan weer grappig, knorrig en wat zelfingenomen, maar wel olijk met zijn nieuwe Chinese ontdekking in de keuken.

Een boeiende film die zich de hele tijd in een motelkamer afspeelt. Eerst met twee acteurs en dan het laatste half uur met Uma Thurman erbij. Mooie wisselwerking tussen de acteurs met sterke dialogen waarbij het logische redeneervermogen, het afwegen van woorden en het in de mond leggen van feiten op elkander worden afgevuurd.

Heel even had ik de idee dat de film wat doorsloeg, dat het wat overdreven werd voorgesteld, maar achteraf gezien vond ik het goed in elkaar zitten. Leuk, zo die psychologische mind games. Wie is mentaal ijzersterk? Wie laat zich naar de mond praten?

Die Leonard ken ik niet echt als acteur. Ik had steeds het gevoel naar een jonge Jim Carrey te zien. Niet verwonderlijk dat dit van de hand van Linklater komt met zijn Sunrise-trilogie in gedachte. Sterk script sowieso. De camera vond ik soms onhandig, wanneer de dialoog van de één op de ander overging, swingde de camera dit letterlijk mee. Leuk einde ook. Haha, die verbouwereerde blik van Hawke!

Een bomvolle zaal. Ik was dus niet de enige die Cate Blanchett wilde zien schitteren. Ik moet dan toch al terug naar Babel of Blue Jasmine om haar zo goed te vinden. Maar hier overtreft ze zichzelf toch wel. Ze ligt voor mij dan ook in pole position voor die felbegeerde Oscar als beste actrice. Zij was voor mij de enige reden om geboeid verder te kijken naar Tar. Bijna 160 minuten. Dat is lang, zeker na een moeizaam begin. Lydia Tar, een ijskonijn die angst en ontzag inboezemt bij vriend en vijand, respect ook. Iemand die steeds alles onder controle lijkt te hebben...

Ik ben niet zo muzikaal aangelegd en hoewel ik klassieke muziek apprecieer, heb ik er zelf geen kaas van gegeten, noch om te spelen, noch zijn geschiedenis. Het was dus even doorbijten met al dat vakjargon, de revue van diverse dirigenten tijdens weliswaar krachtige dialogen en de compositie van die ene Vijfde Symfonie van Mahler.

Het is een verhaal van inderdaad een sterdirigent die van haar sokkel valt. Gecanceld zoals ze zeggen doordat ze haar macht en invloed gebruikt en misschien af en toe misbruikt - al dan niet onbewust - om de lat te houden waar ze hem wil: hoog en strevend naar perfectie. Het lastige van de film is dat dit gehele machtsmisbruik onderhuids is en weinig echt prominent naar voren treedt in de film. Af en toe wat flarden van wat afgedankt ontgoocheld personeel, maar veel verder gaat het niet. Zelfs de gelekte emails komen maar vluchtig aan bod.

Naast Blanchett zelf valt verder de prachtige cinematografie op. Hier en daar ook geweldige scènes zoals wanneer de buren stilte wensten voor potentiële nieuwe kopers. Of de scène toen ze die ene daar een mep gaf op het toneel.

In zijn geheel een prima film, inhoudelijk vond ik het bij momenten iets te langdradig, zeker het eerste uur. Gelukkig redt Blanchett de film voor mij. Ik had de muzikale intermezzo's ook wat langer verwacht, want deze waren echt krachtig.

Ik vond het wel een onderhoudende giallo, zo´n typische Italiaanse horror crime. Fascinerend hoe vrouwen verdoofd en vervolgens gedood werden. Dit refererend naar de filmtitel waarbij een bepaald soort wesp ook zijn vijand, de tarantula, verdooft vooraleer ze gedood wordt (door de wespenlarven die de spin vervolgens levend opeet).

Alles is wel aanwezig in deze giallo met een koelbloedige moordenaar, eveneens bloedmooie vrouwen en dat in een sfeervolle setting en locatie. Ik genoot er wel van. Beetje repetitief van aard, maar vond het best spannend.

Toch wel een mooi romantisch drama van een samoerai van lagere rang die in zijn leven al heel wat heeft meegemaakt en opnieuw zijn rug tracht te rechten. Als alleenstaande vader en een inwonende demente moeder heeft hij het erg moeilijk. Hij verzorgt zichzelf niet meer en heeft schulden openstaan. De dorpsgemeenschap tracht hem te helpen door een nieuwe vrouw voor hem te vinden.

Geen film waarbij je vele flitsende zwaardgevechten moet verwachten. Eerder een ingetogen drama over het gezinsleven van een getekend man met als setting een clangemeenschap met samoerais ergens 19e eeuw.

Onderhoudend en voortkabbelend, nergens echt storend, maar ook niet bepaald meesterlijk. Gewoon erg degelijk en zeker van genoten.

Mooie minimalistische film van een kelner die vanuit zijn armtierige zaak tevergeefs wacht op klanten. Hij wil eigenlijk dat ze komen proeven van zijn weinig onthullende 'sopa', maar pimpt deze even later als vissoep, doch tevergeefs. Het spieken bij de fancy buren levert hem weinig inspiratie op.

Ook daarnaast is het armoe troef. Hunkerend naar een levensgezel komt hij onbeholpen en levenloos over. Beelden zeggen soms inderdaad meer dan woorden. Tristesse en eenzaamheid zijn zijn deel. Ik hou wel van deze minimalistische stijl zonder veel woorden. De beelden spreken voor zich. Sober en integer, maar zo gelaagd. Dicht tegen de 3,5*. Ik had graag wel meer gezien van onze man.