Opinions

Sterke marginale film van een aanral Schotse jongelui die op het verkeerde pad terecht komen ten gevolge van hun heroïneverrslaving. Een film met wat bruut geweld en geweldige scènes die de impact van hun verslaving sterk accentueren. Het is niet altijd even heftig met hier en daar ook de nodige absurditeit ('the worst toilet of Scotland').

De roes die de drugs met zich meebracht werd enorm goed weergegeven: het letterlijk wegzakken in de grond, weg van de wereld. Ook de afkickverschijnselen van Renson waren de moeite waard. Die hallucinaties waren echt beangstigend. De angst, het zweten, de koude, ... het werd mooi weergegeven. Ook de onmacht en onvoorwaardelijke (soms naïeve) liefde van de ouders was opmerkelijk. Op dergelijke momenten hoop je echt dat jou dit als ouders bespaard blijft ...

Een ander sterk moment en tegelijk het meest tragische van de film was een rondkruipende baby temidden een kamer vol platgesloten verslaafden. Hallucinant gewoonweg!

Kortom een boeiende film met een sterke casting, uitstekende muziek en mooie camera-uitvoering. En toch miste ik een bepaald doel in de film en stelde ik me bij sommige scènes de vraag waarheen die zouden leiden. Maar al bij al toch Een sterke 3,5* voor deze Trainspotting!

Blockbusters zijn niet echt mijn favoriete genre, dus vallen meestal ook niet in de smaak. Deze Transformere dus ook niet. Meestal vallen deze soort films door de mand omwille van het lazy script. De zoektocht naar de bril van de oude ontdekkingsreiziger en uiteindelijk die kubus was tenenkrullend. Die kubus, op zich niet meer dan een veredelde schoendoos - qua omvang en qua gewicht - was meer hilarisch dan dat het spannend was.

De autorobots deden nog wel leuke dingen, maar hun stemmen vond ik vrij monotoon. De geforceerde humor sloeg niet echt aan, zeker niet wanneer er autorobots aan te pas kwamen. De actie is typisch Bay, over the top, maar spectaculair. Beetje te snel ook soms zodat je niet alles altijd in overschouwing kon nemen.

Shia LaBeouf deed het verrassend goed en ook Fox is een beauty. Er zat wel een zekere chemie tussen de twee. Zijn poging om haar te versieren of haar mooi in beeld te brengen, was prima uitgevoerd. De andere personages waren wat leeg en clichématig. Dan doel ik vooral op die alwijze vrouwelijke nerd en die drol van sector 7. CGI best ok, inhoudelijk te zwak.

In het begin vrij verwarrend in die zin dat je het thema rond (blanke) vluchtelingen moeilijk kunt plaatsen in een schijnbaar normale samenleving. Door hier te spelen met tijd creëert hij wat tegenstrijdige verwachtingen. Het duurde wel even voor ik in de film kwam, maar toen was het kalf al wat verdronken. Denk de beweegreden van Petzold wel te volgen waarbij hij de razzia's en vervolgingen tijdens WOII wil vereenzelvigen met de huidige vluchtelingenproblematiek en daarmee gepaard de opkomst van neofascistische en neonazistische bewegingen. Maar het leven gaat gewoon door en voor velen is deze strijd een ver van zijn bed show.

Interessante vergelijking dat zeker, maar niet in zijn geheel geslaagd vond ik. De toon zat ook niet altijd juist met dat romantische gedoe. De film heeft goede bedoelingen, maar lijkt me niet af, eerder een ruwe schets voor wat een topper zou kunnen zijn. Aan de acteerprestaties lag het niet en aan de bevallige Paula Beer al helemaal niet. Jammer...

Matige film waarbij de setting en de locatie toch één van de krachtpunten is van de film. De transsyberische spoorlijn spreekt tot de verbeelding. Beetje jammer dat er iets te weinig beelden geschoten zijn vanuit deze “road movie”. Verder was het fotograferen wel fijn. Ik hou wel van mooie foto’s die iets uitstralen.

De film zelf was vermakelijk en spannend. Verveelde nergens echt en er werd redelijk geacteerd. Woody’s rol was al bij al beperkt, maar dat werd wel wat gecompenseerd door het goede werk van Mortimer. Geen film boordevol actie, integendeel, maar best degelijk opgebouwd.

Het einde of de ontknoping mocht dan misschien wat tegenvallen, het was vooral in het eerste gedeelte dat de film indruk op me maakte ondanks het feit dat het wereldschokkends was. Fijn om eens gezien te hebben!

Shyamalan blijft een eigenaardige regisseur. Velen branden zijn films af, maar tegelijk bekijken minstens evenveel mensen zijn films. Het lijkt bij momenten wel een selffulfilling prophecy. De meeste van zijn films kijken lekker weg en toch zit je met manco's. Een beetje de vloek van Black mirror ook. Op zich een heel intrigerend plot, maar deels matig uitgewerkt waardoor de pudding voor velen in elkaar zakt.

Toch vond ik de film niet zo slecht. IMDB is wel heel ruim in zijn kijk op het horrorgenre. Horror is dit verre van, nouja. Over de spanning kan je discussiëren. Uiteraard weet je wat de rol van Hartnett is en hij doet het ook niet zo slecht, niet memorabel, maar beter wordt het niet voor hem. Hooguit een thriller (mystery). Er komt zelfs geen spatje bloed tevoorschijn.

Velen zien er ook een propagandafilm in voor Saleka Shyamalan, mja, dat concert boeide me ook voor geen meter, maar ik vond de sfeersetting niet slecht. Beetje clichématig opgevoerd en nogal erg makkelijk dat info werd ontfutseld, laat staan dat basic crew zoveel info te beschikking hadden. Het einde is gewaagd, anders dan wat ik in gedachten had. Alleen komt de vrouw er niet geweldig uit. Zij was dus op een bepaald moment op de hoogte? Dat bleek toch niet toen Lady Raven ineens voor de deur stond ...

Een vermakelijke ransom kidnapping met een crimineel die denkt dat hij slim is, maar om nu te zeggen dat dit zo briljant uitgedokterd was, dan vond ik nu ook wel niet. Kevin Bacon is over het algemeen wel goed in dergelijke rollen. Charmant als het kan, hard als het moet.

Het plotverloop is vrij standaard en clichématig, maar over het algemeen een fijne wegkijker op een hersenloze avond. De openingsscène verwijzend naar vroegere slachtoffers was helemaal niet verkeerd. Bij het einde daarentegen - scènes op de snelweg - slaat de slinger jammer genoeg wat door.

Dakota Fanning blijft een fijne om hier en daar te zien opduiken in een film, zeker als kleine meid. Plot weinig doordacht daarentegen. Een kidnap uit wraak, OK, kon ik nog volgen, maar wat dan met die 5 voorgaande waar men toch zo graag naar verwees? ...

Eén van de favoriete films van Michaël R. Roskam (Rundskop). Nou, daar moet ik toch even de wenkbrauwen fronsen. Dit hier duurt amper 78 minuten, maar het is eindeloos. Benidorm Bastards oja, ik zat zelfs af en toe aan de Oostenrijker Seidl te denken. Die heeft ook zo van die obscene scènes in zijn films, maar dan toch nog een stuk beter. Ik moest er vooral aan denken bij die dikke prostituees rond minuut 25.

Dat publiekelijk geneuk van vuilnisbakken en lantaarnpalen, het begint wat tegen te steken. Als je dan toch helemaal off the road wil gaan, laat je broek dan tenminste zakken. Veel herhaling in de film. Weinig logica ook. Kan weinig positieve dingen vinden. Weinig boeiende dingen ook. Wat met bommetjes gooien en wat dingen vernielen. Hip hip hoera!

Erg vervelend en slecht camerawerk ook, weinig kwaliteitsvol, maar ook erg schokkend. De film - als je het zo kan noemen - is zelfs niet absurd. Het is gewoon "niets", zever, gezever. Een waardeloos prul...

Goh ja, zet deze maar in het rijtje van I spit on your grave, Hostel, Saw of nog meer illustere films als Martyrs of Serbian movie. Niet dat het hier zo extreem is in de zin van "gore", maar hij komt toch wel binnen. De openingsscène is misschien het meest gortig en er los over, maar ook de andere verkrachtingsscènes komen wel aan, al vond ik de scène in Irréversible (Film, 2002) veel ondraaglijker om naar te kijken, authentieker ook.

Soit, kunnen we ook dit meteen toeschrijven aan Pinochet. Het hoeven niet altijd nazi's te zijn ... Beetje makkelijk misschien om traumatische ervaringen te koppelen aan ontspoord gedrag, maar dat is nu ook niet bepaald het opzet van de film.

Het bizarre van dergelijke revenge porn is ook vaak wie dader en wie slachtoffer is. In de scène waarbij die meeloper doodgemept wordt door die losgeslagen vrouwen, voelde ik erg weinig. Eerder wat genoegdoening eigenlijk. Moesten de rollen omgedraaid zijn, zou ik het weerzinwekkender gevonden hebben ...

Inhoudelijk niet geweldig natuurlijk, maar wel redelijk in elkaar gezet. Niet iets dat ik perse wil terugzien, daarvoor is het te weinig boeiend. Niet voor gevoelige kijkers, ook al is zelfs dat relatief.

Niet zo onder de indruk van deze film. Hier en daar wel een aardige scène zoals de piepshows. Al werd ik bij aanvang wel getriggerd door de combi met kunst, al kon dat inderdaad nog beter worden uitgediept. Het bleef voor mij allemaal nogal op de vlakte, iets te modaal of braafjes.

Blijkbaar een film die de kijker in twee kampen verdeelt. Van goed tot slecht. Prima acteerwerk wel van ten Napel. Visueel ook bovengemiddeld, maar ik werd onvoldoende in het verhaal gezogen om er echt van genoten te hebben.

Niet voor het eerst trachten films aan de hand van een familie-epos ook linken en verbanden te leggen met het grotere geheel van de tijd door sociale, politieke en maatschappelijke tendenzen in kaart te brengen. Novecento (1976) van Bertolucci slaagt hier bijvoorbeeld meesterlijk in. Hier heb ik dat echter dat gevoel veel minder. Prima familiedrama en dat alleen al was al meer dan de moeite geweest.

Prima acteerprestaties waarbij ik die van de grootvader ontroerend vond, de pater familias van de familie die zijn kinderen bijeen roept na het overlijden van zijn vrouw. Ook de kleindochter speelt hier dan ook een warme rol. Dit alles raakt wat uit balans door de verwijzingen naar de drie broers en hun carrières.

Voor de rest prima film, idyllisch met de landschappen, het landelijke Italië in de jaren 70 en de poëtische Italiaanse taal.

Een Italiaanse mozaïekfilm over een viertal viertal families die in hetzelfde appartementsblok wonen. Het leven zoals het is en elk met zijn eigen besognes. Slechts twee families hebben met elkaar te maken, de andere twee hebben elk afzonderlijk hun problemen.

Zoals hier al opgemerkt zijn er twee tijdssprongen van elk vijf jaar. Dat is er minstens eentje te veel, misschien zelfs beiden. Het toont aan dat Moretti wat doelloos was en niet meer wist wat hij aan moest met het eerste gedeelte. Desondanks wel graag naar de film gekeken, ook naar de toekomst. Een mensenleven verandert snel in al die jaren.

Moretti had inderdaad de weg verder bewandeld van het eerste deel. Dat was alles behalve uitverteld. Het goede acteerwerk viel me wel op. Van Rohrwachter in de eerste plaats, maar ook van Moretti zelf of Scamarcio. Ook met de montage zat het wel snor, toch niet onbelangrijk in een mozaïekfilm. Ook de vier verschillende verhalen vielen niet echt uit de toon.

Af en toe wel leuk zo'n anthology horror met korte verhalen waarbij je direct to the point komt. Leuke intro en afsluiting van de legendarische Boris Karloff. Toch wel beter gedaan dan de Creepshow franchise. Ik vond ook het eerste en de derde het meest interessant.

Pure horror is het nooit, maar de drie verhalen bevatten wel een goede sfeer. Het eerste verhaal met de inbreker heeft meer weg van een giallo. Het duurt misschien net te lang vooraleer het to the point kwam. Maar wel goed gedaan, stijlvol, mede door het antieke decor.

Het tweede verhaaltje vond ik het minst boeiend. Iets meer de gothic stijl met een mooi middeleeuwse setting. Daarnaast vond ik het wel wat langdradig, al heb ik de indruk dat dit met alle plots zo was, maar hier kon ik het het minst trekken. Het derde verhaal was spannend en wat karma. Dat gebeurt er dus met lijkenpikkers. Gewoon erg vermakelijk.

Say, mister. Will you stake a fellow American to a meal? Wat een geweldige intrede van het personage van Bogart. Een landloper die de eindjes aan elkaar tracht te knopen en uiteindelijk een baan vindt ook al loopt dit laatste ook niet te geweldig af.

Hoewel het personage Dobbs alles behalve een sympathiek karakter heeft, is hij het toch wel die in het bargevecht enkel opeist wat hem toekomt (en niets meer) wanneer hij de portefeuille van zijn werkgever nam. Later wordt hij meer en meer begeesterd door de goudkoorts die hem paranoïa maakt. Dat is net de grote sterkte van deze film waarbij John Huston optimaal gebruik maakt om hierop in te spelen. De onenigheid en het wantrouwen is groot tussen het trio en al zeker wanneer er een kaper op de kust is. Meerdere zelfs waarbij het trio in elke situatie de opties moeten bekijken hoe ze zullen handelen. Boeiend.

Maar de film is ook in de eerste plaats een geweldig avontuur. Het vinden van het goud gaat wel erg snel, maar dat komt de rest van het plot ten goede. Zeer van genoten! Fijn!

Goh, wat moet ik met deze film. Ben na iets minder dan twee uur in slaap gesukkeld al zal dat eerder maken hebben gehad met het late uur dat ik ben beginnen kijken dan met de film zelf gisteren nog even het laatste half uur meegepikt.

Laat ons beginnen met de personages zelf. Vond de rol van Pitt niet geheel overtuigend. Ik had er weinig voeling mee. Chastain vind ik wel een goede rol spelen. Veel moet ze niet zeggen, maar ze lijkt zo naturel. Prachtige vrouw overigens. De keuze voor Penn als big Jack is vreemd te noemen. Veel hoefde hij niet te doen. Deze film focust zich natuurlijk niet op de acteerprestaties of de dialogen. Die zijn onderschikt aan het verhaal of de betekenis die Malick aan zijn film tracht mee te geven.

Het verhaal is op zijn minst opmerkelijk te vinden. De beelden van kosmos, water en natuurbeelden roepen chaos en een transcendentaal verhaal op. Een mix tussen creationisme en evolutieleer. Die dino's vond ik er misschien toch net over.

Het gezin uit de jaren 50 toont een typisch Westers patriachaal gezin uit die tijd. Een hardwerkende 'hardvochtige' strenge vader tegenover een zorgzame onderdanige huisvrouw. Het fysieke geweld ontbrak nog net, maar ik ben blij dat die toer niet opgegaan werd. De kinderen kennen een soort haat-liefdeverhouding met hun vader. Het gezin werd erg goed in beeld gebracht. Mooie camerastandpunten, mooie montage en goede ondersteunende sound. Mede dát maakt de film sterker en laat de kijker zich het verhaal tuimelen. Dialogen waren niet nodig en ook dat maakt de film en vooral het verhaal van het gezin zo sterk. De vader botst tegen zijn eigen limieten aan, zijn eigen survival of the fittest óf zijn eigen struggle of life. Dé toorn van God of toch maar je eigen verantwoordelijkheid? Idem voor de dood van de broer zie ik op die manier.

Al bij al een film waaraan ik nog vaak zal denken. Een film die ik zeker nog terug wil zien. Ik begrijp verre van alles en ik betwijfel van wat ik wel denk te snappen wel correct is. Toch maar een 3,0*. Soms miste ik de samenhang tussen verschillende scènes. De natuurbeelden zijn dan wel mooi, maar er is te weinig connectie met het geheel van de film.

Enkel deze eerste Tremors (al verschillende keren) gezien en deze blijft bij elke kijkbeurt erg aangenaam. Zeer fijn concept waarbij aardwormen op basis van trillingen of geluid gelokt worden en aan de oppervlakte komen om zich te voeden. Neem daarbij het olijke duo Valentine en Earl. Ook de andere personages - al dan niet dienend als ontbijt - blijven leuk.

Grappige en lollige momenten worden afgewisseld met wat actie en horror. Humor die hem zit in oneliners, dialogen of rare ontsnappingspogingen die sommigen ondernemen. Perfecte balans dus tussen verschillende genres. Zeer vermakelijke film die geen moment verveelt. Hoogstaand wordt het echter nooit. De graboids - zoals ze genoemd worden - evolueren mee met de film en worden steeds vindingrijker waardoor het allemaal wat interessanter wordt. De beesten zelf zien er behoorlijk eng en zelfs echt uit, zeker voor die tijd en zonder de hulp van computereffecten naar verluidt.

Dit is ongetwijfeld de slechtste film die ik de laatste twee jaar zag, en dat waren er toch een pak. Ik denk dat ik mag zeggen dat ik een mondje kan meepraten over WOI. Ik kan dan ook niet anders dan besluiten dat deze film een aanfluiting is van de werkelijkheid. Ik stoorde me zo goed als aan elke scène in de film.

De slag aan de Somme was één van de grootste, zoniet de grootste (voorbereide) slag van WOI. Zo’n 150.000 soldaten kropen op 1 juli 1916 de loopgraven uit om zich door het niemandsland richting vijand te begeven. De strook was zo’n 30km lang wat neerkomt op een 5 man per meter. Het aantal figuranten in de loopgraven als in het niemandsland op 1 juli was bedroevend. Het niemandsland deed me overigens sterk denken aan de Shire van de Hobbits. Zelfs de koeien hier bij ons in de wei hebben een oneffener stuk grond om over te lopen. Veel prikkeldraad heb ik trouwens ook niet gezien. Alsof het een picknickwandeling was. Zelfs de nonchalance van het slechte acteren tijdens the walk in the park viel té veel op. Voetballen in de loopgraven? Klopt inderdaad, maar eerder uitzonderlijk en niet algemeen (georganiseerd) voor elk bataljon zoals de film doet uitschijnen.

Kan het nog erger? Ja hoor. De voorbereidingen aan de slag duurder een week en in die periode werden er anderhalf miljoen bommen gegooid op de Duitse stellingen en het niemandsland. Het lawaai moet oorverdovend geweest zijn en dat constant, dag en nacht. Ook dat hoor je amper terug in de film. Soldaten die amper bepakt waren, soldaten die van niets wisten van hoe, wat en wanneer. Neen, anderhalf uur voor de death raid nog gauw een spiegelei bakken?!

Oja, de verveling in de loopgraven werd weergegeven. Inderdaad een bekend fenomeen, maar de loopgraven zagen er zo gelekt en proper uit. En het acteren was ook al zo ondermaats, te georchestreerd, clichématig en niet geloofwaardig. Dat gedoe over die blote foto’s? Ik begrijp het niet: in het hinterland waren soldaten nochtans niet vies van een goed potje seks met een prostituee. Om geslachtsziektes tegen te gaan werden zelfs bordelen ingericht door het leger. Zwak dus, in elke betekenis van het woord. Enige lichtpuntje was misschien Daniel Craig die het vrij goed deed.

Die welvaartskloof tussen het rijke noorden en arme zuiden speelt vandaag de dag nog steeds in Italië. Daarom dus ook bijzonder interessant om te zien hoe de naoorlogse situatie was. Niet zo rooskleurig zo blijkt in het arme en nog steeds aan flarden geschoten Napels.

Wel een mooi project van de overheid om kinderen nieuwe kansen te bieden door hen tijdelijk onder te brengen bij gastgezinnen in het noorden. Buiten hier en daar wat kleine schermutselingen best positief gebracht. Ik kan me inbeelden dat het in werkelijkheid niet allemaal louter rooskleurig verliep.

Een bizarre relatie toch wel tussen Amerigo en zijn moeder, een soort van haat liefde verhouding wegens de vaak financieel uitzichtloze situatie. Wel grappig hoe de kinderen collectief een aantal keer erg argwanend waren, maar al even snel terug overtuigd raakten van het tegendeel.

Best een mooie film, zeker ook qua sfeer en decor, maar misschien iets te veel feel good om echt indruk te maken.

De jaren 60 waren naast de drugs, sex en rock & roll woelige tijden, hier, maar zeker ook in de Verenigde Staten met zijn talloze burgerrechtenbewegingen en -protesten voor gelijkheid tussen blank en zwart en dus ook de marsen tegen de zinloze oorlog in Vietnam. Deze film die voornamelijk draait om het proces van de 'Chicago 7' was in de eerste plaats bedoeld als vreedzaam protest, maar ontaardde in geweld en vandalisme. Zoals ook door één van de personages werd aangegeven in de film was dit een politiek proces, een proces dat niet ging over "wat" ze gedaan hebben, maar wel over "wie" ze waren.

Doordat de beklaagden elkaar niet kenden en ook als eigen beweging los van elkaar functioneerden, beoogden ze wel hetzelfde doel. Het doel dat hen gezamenlijk in de rechtbank deed belandden. Wat volgt is een hallucinant stukje opgevoerd toneel van de bovenste plank met de rechter Hoffman als grootste nar.

Interessant zijn de flashbacks naar het gebeuren afgewisseld met de stukken in de rechtbank. Beiden zijn interessant en de montage zit goed doordat het niet verveelde. Prima ook vertolkt door onder meer Cohen, Strong, etc ... Ook Redmayne en Rylance deden het prima. Pijnlijk grappig was ook het gekibbel tussen de tegenpartij en de rechter met als gevolg dat het machtsmisbruik en vooringenomenheid van de rechter niet onder stoelen of banken werd geschoven. Hallucinant bij momenten (hoewel ik als kijker ook vanuit een bepaalde bril er naar kijk natuurlijk).

The Square (Film, 2017) is nog steeds zijn beste voor me, maar ook deze Triangle of sadness scoort op satirisch vlak bovengemiddeld. Een film die uiteen valt in drie delen, waarvan het gedeelte op het cruiseschip veruit het beste was. De film is iets te langdradig en kan het niveau niet doortrekken naar de gehele film. Integendeel, bij momenten had ik echt het gevoel van overbodige lange nietszeggende scènes.

Deel I begon goed met de vleeskeuring van (mannelijke) modellen en hun onderdanige en ondergaande positie. Als een aapje worden instructies tot het absurde toe opgevolgd. Ook het diner tussen Carl en Yaya begon sterk, maar het gekibbel mocht op een bepaald wel eindigen. Maar ik begrijp zijn punt wel.

Het cruiseschip was toch wel the core van de film. Gewoon geweldig hou de rijke elite (zelfs letterlijk) te kakken werd gezet. Captain Smith (Woody Harrelson) dacht er duidelijk het zijne van, maar diende het protocol en de gemaakte vriendelijkheid gedwee mee te spelen. Dit in in tegenstelling tot de hoofdstewardess die als de dood was als één van de gasten zich oncomfortabel voelde. Knappe meid overigens die Charlbi Dean met haar hoekige gelaat en reeënogen, prima acteerwerk. Jammer dat ze zo vroeg is te komen gaan.

Het derde deel op het eiland sloeg nergens op. Alleen bleef er van het klasseverschil niet veel meer over. En ook het protocol werd al gauw overboord gegooid. Mensen werden herleid tot wilden, het laagje beschaving werd weggekrast, al mocht het van mij allemaal wat scherper nog. En toch viel het derde deel eerder tegen. Zoals gezegd te langdradig en iets te beperkt qua inhoud.

Zoals de filmtitel al doet vermoeden een anthology horror van drie gebundelde shorts. Beetje in de lijn van het meer bekende Tales from the crypt. De voorkeur ging bij mij toch eerder naar het derde en laatste deel. Het meest horror ook met een voodoo poppetje dat tot leven kwam en de vrouw naar het leven stond. Best goed gedaan, zowel het poppetje zelf als het geheel. De sound zit goed en het is één lange lijdensweg om aan het onding te ontsnappen.

Het eerste filmpje is een stuk realistischer en klinkt menig student misschien bekend in de oren wanneer hij of zij vroeger over die knappe leraar of lerares fantaseerde. En uiteraard geeft de afstandsrelatie, de machtspositie en het verbodene een extra pigment aan het geheel. Ook hier dus, alleen gaan beide protagonisten wel erg ver in hun handelingen. Het blijft niet alleen bij fantaseren...

Het tweede deel vond ik weinig soeps. Weinig interessant en gaat over twee jaloerse zussen waarvan de één de ander om zeep probeert te helpen. Het kon zomaar een soap zijn.

Toch een erg opmerkelijke film ten tijde van de Spaanse burgeroorlog in de jaren 30 van de vorige eeuw. Niemand kon vertrouwd worden en al helemaal je buren niet. De klikcultuur vierde hoogtij en iedereen werd in de gaten gehouden. Een deur die plots meer dan anders werd gesloten, een kledingstuk dat er niet hoorde dat werd gewassen, niets ontging de spionnen.

Het is in die context dat Higinio thuis onderdook. Hij was niet de enige al wist hij dat op het moment zelf niet. Vreselijk moest het geweest zijn om 30 jaar lang opgesloten te zijn geweest in je eigen huis. Bij momenten wat aandacht voor de psychologische impact an het gebeuren. De wrevel met de partner, de eenzaamheid, de gevolgen van de ingeslagen weg. Het meest aangrijpende vond ik de verwijten nog van de zoon en dat na zoveel jaar.

Goed acteerwerk en bij flarden een prima setting met claustrofobische indrukken. Ook de kleine straatjes in het dorp waren fraai, zeker wanneer Higinio ontsnapte aan de guardia civil.

Best een aangename fijne film om te volgen met een minimum aan budget en weliswaar beperkt scenario. Ondanks de voorspelbare gebeurtenissen toch een film om even bij stilte staan. De dialogen zijn sterk en naast wat levenswijsheden zit er ook wat humor in.

Vooral de drie acteurs Simoni, Vanden Broeck en Beeckmans slagen erin een geloofwaardig verhaal te maken. Deed bij momenten eerser wat denken aan een toneelstuk, maar dit trio ken elkaar door en door en dat zie je op het scherm. Je weet op voorhand dat het einde een anticlimax wordt voor de personages. Er is een constante aantrekking en afstoting tussen de personages. Film is authentiek en geloofwaardig.

Film is sterk door zijn eenvoud. Destijds gemist in de bioscoop omdat ik niet in geloofde, maar heb me vergist. Geen wereldtopper, maar wel degelijk met de nodige kwaliteit. Leuk!

Ik ben minder enthousiast dan de meningen hierboven. Niet dat ik het een slechte film vond, maar ik vond hem bij momenten licht irritant. Ik had weinig met de gevangenen waardoor hun soort humor en uitspraken me eerder enerveerde dan dat ik er de humor van inzag. En als je het einde erbij neemt, kan je alleen maar concluderen dat ze het nimmer serieus namen. Respect en eerlijkheid is ver te zoeken. Ik had in dat opzicht wel wat te doen met de naïeve en goedgelovige Etienne.

Gebaseerd dus op een waargebeurd verhaal, een Zweeds verhaal naar verluidt. Aan Kad Merad heeft het zeker niet gelegen. Maar in zijn algemeenheid eigenlijk maar een doorsnee luchtige komedie zoals er dertien in een dozijn zijn. Wel fijn dat Samuel Becket met zijn klassieker 'Wachten op Godot' een wat breder podium krijgt met deze verfilming.

Triple frontier is geen slechte film, maar lijdt een beetje aan het Netflix-complex. Deze film hinkt teveel op twee gedachten. Enerzijds wil men een geweldige actiefilm maken en daarin slaagt men ook gedeeltelijk. Het plot leent daar uitstekend toe en de raids in de jungle waren best aardig. Ook de ontsnapping en de tocht door Zuid-Amerikaanse brousse en Andes zit redelijke fijn in elkaar. Aan de andere kant probeert men wat diepgang en morele twijfel te zaaien met de personages. Beide invalshoeken vallen echter niet altijd even goed in elkaar waardoor de die hard liefhebbers van actie en de andere groep die wat meer inhoud verwachten beiden ontgoocheld zijn. De conclusie is dan vaak steeds dezelfde: Niet slecht, maar er zat meer in ...

Sowieso een aantal leuke scènes waarbij ik de helikopterscène bloedstollend vond, maar de gehele vlucht was best ok met het dorp en de tocht met de ezeltjes. Ongelooflijk ook hoeveel geld ze tijdens hun tocht eigenlijk verloren hebben. Het was me overigens ook niet altijd duidelijk hoe ze hun lading konden dragen of versleuren. Hun morele kompas op het einde was er wat over en kwam niet zo geloofwaardig over, maar voor de rest een vrij behoorlijke film. Eentje die jammer genoeg snel vergeten zal zijn.

Zeer fijne animatiefilm waarbij de tekenstijl het midden houdt tussen “retro slordig” en tegelijk “authentiek fris”. Leuk om naar te kijken met oog voor veel details. Creatief en humoristische stijl ook bij momenten zoals de originele wijze waarmee wordt omgesprongen om de jongen te masseren na een lange training. De training zelf met de oma als tempobeul was hilarisch. Ook de stijl van beperkte dialogen slaat aan zodat je je ten volle kan concentreren op wat je ziet gebeuren.

Het thema is als wielerfanaat een geweldige insteek. Bijna nostalgisch wanneer je het jongetje door zijn boek ziet bladeren met grootheden als Bobet, Robic of Coppi. Tegelijk naast de liefde voor de fiets bevat de film tegelijk wat moralistische kritiek. Knappe beelden bij momenten van het stadje, NY, het opgroeien van de hond, de treinroute en ga zo maar door.

Leuk plot met de gokmaffia dat eindigt met spectaculaire explosieve noten. Aanrader dus. Kwalitatieve prent dat heus naast andere topproducties mag staan als de Japanse Ghibli, La vie de Courgette of Max and Mary om er maar enkele te noemen. Mooi!

Zoals ook al in de andere films van het driekluik van Krzysztof Kieslowski zie ik ook in dit deel geen directe link met de andere films of symbolische vergelijking met de Franse vlag of leuze. De kleur wit komt hier wel meer uitgesproken aan bod met de winterse taferelen, maar dat is het zowat. De film start met een echtscheiding die de man maar moeilijk kan aanvaarden. De echtgenote is resoluut en dwingend in de uitspraak van de rechtbank.

Totaal berooid wordt hij een self made man in het criminele milieu en zint hij op wraak. Van totale loser - want zo werd hij in het begin toch geportretteerd - naar een man met aanzien. Het opzet zit leuk in elkaar al vraag ik me af of het allemaal wel zo simpel is zoals wordt voorgesteld. Technisch wel opnieuw een onderhoudende film van Krzysztof Kieslowski, maar echt wild word ik er weer niet van. Sowieso vind ik het derde deel "Rouge" het beste van de drie films.

Julie Delpy doet het prima en zal later nog meer bekendheid verwerven in romantische intellectuele trilogie van Richard Linklater.

Rouge zag ik enkele maanden geleden eens op TV passeren en pikte ik mee. Geen idee toen dat het een trilogie betrof van Krzysztof Kieslowski. Ik zie echter weinig verbanden tussen de films en de films staan best op zichzelf en kunnen los van elkaar gezien worden. Wat wel opvalt is de accentkeuze van de blauwtinten net zoals dit ook gebeurt in de andere films met wit en rood. Maar heel spectaculair is dit natuurlijk niet. De symboliek van de Franse vlag, laat staan de lijfspreuk van het Franse volk (vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid) ontgaat me ook bij deze.

Los van al dit best een prima film. Geen hoogvlieger, maar wel degelijk gemaakt. Eentje die weliswaar gauw vergeten zal worden ondanks een uitstekende Juliette Binoch die naar aanleiding van een tragische gebeurtenis met haar dierbaren de anonimiteit en afzondering opzoekt. Dit lukt maar moeizaam, want weglopen of het negeren van je verleden is haast onmogelijk. Altijd wordt je er op één of andere manier toch mee geconfronteerd, zeker wanneer je man een bekend componist was.

Montage en cinematografisch zitten goed in elkaar, het tempo is traag, maar boeit voldoende om het uit te zitten. Binoche zorgt ervoor dat de kijker de wil heeft voeling te hebben met haar en wat er gaat gebeuren.

Deze wou ik meepikken via Cinema Canvas, maar had geen dat dit eigenlijk een trilogie was met eveneens de delen "blanc" en "bleu". Valentine is een model en komt op toevallige wijze in contact met een gepensioneerde rechter (ik denk niet ergens een naam gehoord te hebben). Ze ervaart een vorm van afkeer voor de man wanneer ze ontdekt dat hij zijn buren bespiedt en afluistert, maar aarzelt zelf wanneer ze dit wil melden. Interessant om even bij stil te staan is het feit wat je zelf zou doen. Is het brengen van de waarheid steeds de beste oplossing en steeds noodzakelijk of is iets verzwijgen soms het beste voor iedereen? Het is het begin van een prikkelende vriendschap tussen de eenzame man en Valentine.

Zoals reeds veelvuldig omschreven is de sfeer, het kleurgebruik subliem. Rood komt inderdaad in elke scène terug net zoals naar verluidt in de andere delen van de trilogie (blauw en wit). Ook knap was het reclamepaneel met haar foto dat perfect werd geprojecteerd bij een foto die van haar werd gemaakt als als overlevende van de bootramp. Ook de schaduwen en het mysterieuze intrigerende komt mooi naar voren.

De film zit mooi in elkaar en naast het duo Valentine en de rechter heb je ook de parallel met de rechter en zijn buurman Auguste. Liefde, vriendschap en communicatie staan centraal, maar het vergt wat van de kijker om de ambiguïteit of vaagheid te ontdekken tijdens de film. Eentje om onthouden, mooi!

Een blockbuster in een Noorse verpakking. Het begint alvast goed met een geweldige openingsscène van de Noorse natuurpracht. Fijn in beeld gebracht en ik kreeg ook meteen het gevoel van lekker de film te beginnen. Dan krijgen we een Godzilla déjà vû met die voetdrukken en dat incident bij dat ouder koppel. Vreemd natuurlijk dat ondanks de aanwijzingen niemand wil geloven wat met ziet. Sterker nog, als de trol dan boven water komt, gelooft niemand dat het een "trol" is. Wanneer dat uiteindelijk toch aanvaard wordt, worden alle legendes, mythes, verhalen en sprookjes erover afgedaan als fantasie. Tja, bizar toch.

Om nog maar te zwijgen van de personages. De militair, de woordvoerder van de premier, neen, erg geloofwaardig komt het niet over. De trol vond ik wel prima gedaan. Ook de actiemomenten waren leuk. Beetje heroïsch en voorspelbaar waarbij het testosteron zwaar doorwoog. Ik moest denken aan de Minster van Defensie tijdens Independence Day ... Er is er maar eentje die gelijk heeft, maar daar wordt niet naar geluisterd.

Veel spektakel, veel voorspelbaarheid, een hoge amusementswaarde, maar weinig hoogstaand. Op het einde valt het ineens in elkaar wanneer dan geheel uit het niets de zon opkomt. En van de legende is opeens ook geen sprake meer. Ontgoochelend...

Erg gedateerde, maar toch wel fijne alien horror in de Zwitserse Alpen. Ik had de indruk dat mijn versie gerestaureerd en ingekleurd was, dat speelt ook wel om een meer aangename kijkervaring te hebben. Inhoudelijk misschien allemaal wat amateuristisch met die onnozele wolk die daar in de bergen hangt en een mysterie verhult.

Later blijkt waarom. Een alien kutant die het blijkbaar op de hoofden van de slachtoffers heeft gemunt. Vreemde creaturen, wat Blob-achtig met grote ogen en nogal belachelijke tentakels die niet in verhouding zijn tot de rest van het lichaam.

Vond het dus wel een aangenaam kijkstuk met de bergen en de sfeer van een bergdorpje. Maar de CGI of wat ervoor doorgaat is echt belabberd, maar ik zag er de charme wel van in.