Opinions

Wel een vrij leuke film die een beetje dezelfde effecten creëert als The Blair Witch Project (1999) waarbij ook een soort jacht of zoektocht naar een mysterie door jongeren met een hand held camera wordt vertoond.

Hoe onnozel het ook klinkt, de regisseur slaagt erin het mysterie en de legende staande te houden door fictie en realiteit door elkaar te halen. De film komt binnen de context geloofwaardig over en je zit echt ín de film. Ook de omgeving doet erg veel met de weidse bossen en watervalletjes.

De trollen zagen er ook best prima uit. Ook hun geluiden zaten best prima. Eigenlijk wel mee vermaakt, leuk!

Hier werd ik echt niet vrolijk van, mijn dochter des te meer. In de eerste plaats een film voor kinderen, minder voor volwassenen denk ik. Ik kreeg het op mijn heupen van die trollen. Zingen, dansen en knuffelen, alsof er niets anders is in hun leeg bestaan. Niet dus. Hopend op een massale uitroeiing van die vervelende wezentjes toch maar verder gekeken. De enige die nog wat sympathie kon opwekken was moppertrol. Veel gelijkenissen met de Smurfen overigens, alleen in een ander pakje.

De songs waren vervelend en kwamen te pas en te onpas tevoorschijn. Gelukkig duurden ze niet te lang. Het dorp van de Bergen was best fijn geanimeerd. Ook de vreemde wezens in het woud waren nog best aangenaam. Die oervervelende wolk als uitzondering dan. Maar die romance van die kuisvrouw met de majesteit deed de film naar een nog dieper niveau zakken. Het verhaal stelde ook al niet veel voor, dus ja, veel rest er dan niet meer.

Trolls is een erg drukke film met constant gejammer, dans en gespring met flitsende kleuren en animatie. Blij dat het voorbij is ...

Ik ben niet zo bekend met Troma films. Het was dus ook eventjes slikken met zoveel platvloerse humor en goedkoop (lelijk) bloot. Het leek wel op de familie Flodder met al die marginaliteit. Aparte humor ook, niet steeds mijn ding, maar met wat maten en wat biertjes op moet het wel lukken. Beide ingrediënten waren gisteren jammer genoeg niet aanwezig waardoor ik deze dus ook niet zo kon appreciëren.

Als persiflage op Romeo en Julia kon dit wel tellen. Dit was toch nog wat anders dan de versie met Leonardo DiCaprio. Hier en daar wel een leuke scène, maar in zijn geheel wat plat (wat wellicht de bedoeling was). Niet 100% mijn ding, maar wel een nieuwe ervaring rijker ...

Erg intense film over wie het voor het zeggen heeft in de favela's van Rio de Janeiro. Setting ligt in dezelfde lijn van grote broer Cidade de Deus. Daar waar echter Cidade de Deus vertrekt vanuit het uitgangspunt van de enkele bewoners, richt deze Tropa de elite zich meer vanuit het standpunt van de politie. Een burgeroorlog, beter kan je het niet omschrijven van wat er dagdagelijks gebeurt in deze sloppenwijken. Het is een kat en muisspelletje tussen drug-, misdaadbendes en de politie. Het is vaak dweilen met de kranen open.

De film is rauw en geeft de harde realiteit weer. Niets is zwartwit en iedereen heeft zo wel zijn motieven om zus of zo te handelen. Corruptie tiert welig binnen het politiekorps en burn-outs zijn tering en inslag. Zelfbehoud voor zichzelf of voor hun gezin staat centraal. Een mens zou voor minder een oogje dichtknijpen of corrupt worden. Zo lang je de dag maar overleeft en je het morgen nog kan navertellen. Een mens vraagt zich af wat één van de hoofdpersonages André ziet in dergelijke job ...

De film bevat een aantal uitstekende scènes. De schietmomenten zijn weliswaar wat druk en onoverzichtelijk (al zal dat in realiteit ook wel zo zijn). Geweld wordt niet geschuwd en de camera brengt enkele expliciete beelden zoals martelingen om bekentenissen af te dwingen of het in brand steken van mensen.

Ook de opleiding werd sterk in beeld gebracht. Alsof men in opleiding was in het leger in afwachting van de loopgraven of Vietnam...

Knappe Franse klassieker die ik eindelijk kon zien via AppleTV+. Weliswaar in het Frans en zonder ondertitels, maar ik denk toch het merendeel verstaan te hebben. Een gevangenisfilm met het doel om te ontsnappen. Het is het centrale thema van de film, want het gevangenisleven zelf wordt weinig getoond. Alles wordt in de voorbereiding en verkenning gestopt. Sommige scènes worden door hun saaiheid gewoon spannend gemaakt wanneer ze begin te kloppen of te vijlen. Het ontbreken van muziek en de duur van de scène gaven een beklemmend effect.

Prima einde ook die ik niet zag aankomen. Hard en rauw tegelijk wanneer ze vaststellen dat het allemaal tevergeefs moeite was. Prima in beeld gebracht met dat stijlvolle zwart-wit. Deed me in dat opzicht ook wat denken aan Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut (Film, 1956).

Le trou is een film die zijn tijd neemt en net daarom zo sterk is. Het neemt de kijker mee na de ervaringen van de gevangenen op hun weg naar de vrijheid. Sterk!

Toch wel een bijzondere arthouse met die extra horror touch zoals je ook wel terugziet bij Låt den Rätte Komma In (2008). De film komt echter zeer langzaam op gang en het is de eerste 45 minuten toch wel wat zoeken welke richting de film wil uitgaan. Het komt in een stroomversnelling terecht wanneer die twee jongeren uiteindelijk de woning betreden.

En dat er bij Shane ook wel iets schort, is overduidelijk, maar de vinger kan niet onmiddellijk aan de pols gehouden worden. Wat volgt is één en al mysterie al kan je dit ook zien als langzaam ontvouwend plot. De befaamde seksscène werd prima in beeld gebracht, maar werd bovenal ondersteund door een geweldige soundtrack. Creepy en intens tegelijk. De oerkreten van het slachtoffer die er sporadisch bovenuit kwamen, waren angstaanjagend. Dit laatste herhaalde zich overigens in de slotscène met het kamermeisje.

Wel een prima film dus en begrijpelijk dat enkelen dit bij hun toppers rekent. Zo ver wil ik het niet drijven, maar zeker een Denis om eens gezien te hebben.

Ik had weinig voorkennis bij deze film waardoor ik in het begin erg geschrokken was voor de wijze waarop de vader reageerde toen zijn dochter in het zwembad gevallen was. "Alé, toch niet weer", kwam eruit om de verbazend traag het zwembad in te kruipen en haar eruit te halen. Niet veel later had je al door dat zijn dochter een androïde was en geen persoon van vlees en bloed.

En dan wordt het interessant hoe je vanuit moreel oogpunt kijkt wat Wollner je voorschotelt. Ondanks het feit dat het over een mechanische pop gaat, vertellen je ogen iets totaal anders. Doordat alles levensecht lijkt én Elli bovendien gevoelens en emoties lijkt te hebben, kijk je vervolgens met een erg wrang gevoel naar de grensoverschrijdende handelingen van de vader.

Jammer dat de film verspringt naar een tweede deel waarbij een jongetje Emil inwoont bij zijn oma. Hun band is kunstmatig. Ik had eerlijk gezegd verder in het verhaal van Elli willen zitten. Naar het waarom heb ik het raden naar. Een film met inderdaad een open einde met onbeantwoorde vragen. Mysterieus, vreemd, maar eveneens fascinerend. Ik had het graag meer uitgewerkt gezien.

Geen doordeweekse Hitchcock dit waarbij de komische ondertoon het haalt van de suspense of thrillergehalte. Ik moest er eventjes inkomen, maar naarmate de film vorderde werd hij beter en komischer. Intussen en eigenlijk de gehele film door kon je genieten van het prachtige kleurenpallet die de herfst te bieden heeft. Heerlijk hoe ongedwongen de bewoners omgaan met een lijk alsof het iets banaals of alledaags is. Leuke twist op het einde ook.

De film is bij momenten repititief, maar stoort niet. Integendeel, het is net de kracht voor de humor in de film. Heel serieus moet je het allemaal niet nemen, maar de film mag zeker niet onderschat worden als plot. Goede acteerprestaties en dialogen houden toch een bepaald niveau aan. Leuk om eens gezien te hebben, maar er zijn andere referenties om Hitchcock te typeren.

Eigenlijk best een geslaagde Vlaamse film over een multicultureel huwelijk tussen een Vlaamse man en een Turkse vrouw. Het is vervolgens geen verrassing dat de verschillende culturen met elkaar botsen en dat kleine ongemakken of misverstanden ontstaan. Niet in het minst tussen de families van het koppel zelf. Niet dat ze elkaar vijandig benaderen, integendeel. De wil is er om elkaar te leren kennen en dat levert soms grappige, ontroerende of eigenaardige momenten op zonder de steeds sluimerende argwaan naar elkaar toe.

Komisch? Best wel. En verder ook boeiend om te volgen, want er staat altijd wel iets te gebeuren. De film blijft wel binnen de lijntjes kleuren en ontspoort zelden of nooit. Het blijft een luchtige familiale film. Gelukkig geen romantisch gezwets van wat je wel zou kunnen verwachten van deze titel. Aangenaam verrast alvast. En dat Gentse accent blijft geweldig.

Troy zag ik lange tijd geleden al eens. Zeer degelijk sandalenepos dat je weinig ruimte laat om je te vervelen ondanks de lange speelduur. Er zijn weinig momenten waar de film inzakt. Het begint allemaal uitstekend met de openingsscène van Achilles en die grote loebas. De gevechten die geleverd werden waren trouwens adembenemend. Alleen bij momenten jammer dat het bij momenten iets té gemakkelijk ging. Het gevecht met Hector was dan ook een welgekomen verademing. Geweldige scènes en misschien wel het beste dat de film te boeden had op vlak van spektakel.

Dat komt ook door een uitstekende Brad Pitt, maar ook een erg goede Eric Bana die een charismatische Prins Hector vertolkt. Ook de andere vertolkingen zaten goed behoudens Bloom dan. Zowel het personage als het script met zijn Helena drong onvoldoende tot me door.

De gevechten waren goed in beeld gebracht al werd de strijd tussen Troje en Sparta wel nogal gepolariseerd in beeld gebracht. Cinematografisch goed, muziek ook en zeker ook het decor en de kostuums. Weinig op aan te merken al was de vloot op zee wat fake.

Historisch gezien heeft de film maar een beperkte waarde. Jammer ook dat er te weinig tijd is besteed aan het paard. Het was maar een klein onderdeel van de film en werd op het einde toe nogal snel afgehaspeld. Altijd wel eens fijn op terug te zien!

Een leuke wraakwestern is deze True grit waarbij de assertieve, onverzettelijke en onverschrokken Steinfeld iedereen wegblaast, inclusief mezelf. Heerlijk pittig karaktertje heeft die dame en de titel wordt onmiddellijk verklaard. Het levert een aantal leuke humoristische momenten op zoals onder meer de onderhandelingen met de bankdirecteur en de mooie dialogen met Rooster.

Rooster, vertolkt door de uitstekende Jeff Bridges, is niets meer dan een pafferige dronkaard die met tegenzin deze huuropdracht op zich neemt. Hij wordt geflankeerd door LaBoeuf (Matt Damon met pornosnor) die ook nog een eitje te pellen heeft met Chaney.

Vermakelijke film, zonder meer, niet verrassend of geen echt wow-gevoel. Geen film die boven de middenmoot uitstijgt. Mooie sfeer, mooie landschappen die de westernsfeer uitademen. Leuk om eens gezien te hebben.

Destijds was True lies toch één van mijn favoriete actiefilms. Een geweldige Arnold die het zeer behoorlijk doet als master spy. Wel een leuk uitgangspunt met zijn dubbelleventje waarbij hij ook een brave echtgenoot speelt en zijn vrouw totaal niet op de hoogte is van zijn avontuurlijke leven. Extra fijn is het meer komische zijplot met Jamie Lee Curtis en Simon dat met een kleine twist toch iets extra toevoegt aan het geheel.

De actie is sowieso geweldig. Bij momenten wel wat over the top, zeker naar het einde toe met de straaljager. Grote pluspunt is eveneens de geweldige humor en ook wel de erg leuke partner in crime (Tom Arnold) van Henry. De chemie en de humor slaan sowieso aan zodat het allemaal lekker wegkijkt. De kleine ergernissen zijn dan van geen tel meer. Zo kan je wel een kritische blik werpen op de vrij eenzijdige bad guys en soms seksistische personages. Vandaag zou het nog minder gepikt worden, denk ik.

True lies is een erg vermakelijke actieprent, nog steeds. Me wederom geamuseerd. Zeker een ruime voldoende waard, net geen 3,5* in een strenge bui.

True Romance is er zo eentje die al jaren tussen de mazen van het net is geglipt. Dit weekend kwam het eindelijk van. Script van Tarantino, het is er duidelijk aan te zien. Stuk voor stuk geweldige kleurrijke personages die er ieder voor zich uitspringen en bijblijven als iconisch op zichzelf staand karakter. Misschien uitgezonderd Brad Pitt dan, want buiten wat geblow voegde die werkelijk bitter weinig toe aan het verhaal. De typetjes, de dialogen, het script, humor en de actiemomenten zijn zowat eigen aan Tarantino. Geweldig entertainment dus allemaal als je ervan houdt. Mooi van Scott om dit visueel zo in beeld te brengen.Hij slaagt erin de overload aan prikkels overzichtelijk weer te geven.

Hopper vond ik geweldig en de scène met Walken is het beste van de film. De film staat bol van de absurditeit zonder de grens te overschrijden. Het einde is een climax waarbij al het explosieve van de rest van de film bij elkaar komt. Fijne soundtrack ook die nu al 48 uur door mijn hoofd dwarrelt...

Niet voor het eerst om een survivalfilm te zien op zee. Ofwel kom je haaien tegen, en als je het iets geloofwaardiger wilt, heb je de traditionele storm. Een film die meer bedoeld is voor een jeugdiger publiek. Het feit dat de film op Netflix ook te dubben is in het Nederlands bevestigt dat alleen maar. Mijn dochter van 10 was er alvast van onder de indruk.

Gebaseerd dus op reële feiten waarbij een jonge meisje haar ultieme droom wil nastreven om als jongste persoon ooit de wereld rond te zeilen. Allemaal vrij zoet gebracht en hoewel het allemaal prima afloopt, toch best spannend op het einde. Nuja, spanning en meligheid gaan hier wel samen.

Al bij al wel mooi gefilmd allemaal. De beelden tijdens de storm bijvoorbeeld zagen er goed uit. Het acteerwerk vond ik wat houterig, niet zozeer van het meisje zelf.

Truman is een hartverwarmende film over een man lijdend aan kanker. Wederom een film over kanker, ik zag er de laatste maanden verschillende, maar deze Truman geeft toch nog een andere invalshoek. Niet de doodsstrijd, chemokuren of het pijnlijk lijden staat centraal, wel de interne vriendschap, familiale relaties, het organiseren van de rest van je leven en het omgaan met de nakende dood. De hond Truman springt dan meteen in het oog: niet de verdeling van je materiële erfenis of bezittingen baart Julian zorgen, wel het welzijn van van zijn trouwe viervoeter als hij er niet meer is.

Truman is geen hondenfilm geworden, gelukkig maar. Er wordt wel eventjes aandacht besteed aan zijn 'personage', maar de film heeft meerdere interessante subplots om te volgen. Voor de tweede keer op een paar dagen tijd werd ik aangenaam verrast met een leuk uitje naar Amsterdam. Niet zo pittoresk als in "The fault in our stars", maar toch met aangename sfeerrijke scènes. Truman is geen melodramtische sentimentele film geworden. Truman is warm en integer, uit het leven gegrepen, over een man die perfect omkan met zijn lot en tracht te genieten van de kleine dingen. Het valt me des te meer op dat zijn omgeving het veel moeilijker heeft met zijn levensstijl. Waarom opgeven? Waarom niet vechten? Waarom die laatste strohalm niet grijpen om ... om wat eigenlijk? Om je leven een paar maanden langer te rekken als doodzieke man? ...

De film kent ook een fijne humor. Vooral de 2 verschillende scènes in het restaurant kon ik appreciëren alsook het subtiele gekibbel tussen beiden. Een mooie casting ook met 2 uitstekende vertolkingen van Camara en Darin. Mooi, zwevend tussen 3,5* en 4,0*. Ik geef hem alvast het voordeel van de twijfel!

The Truman show zag ik al meermaals. Ik blijf dit een fantastische film vinden. De film wordt voor mij volledig gedragen en bekrachtigd door het enorme concept. Zeker in een tijd, we spreken begin jaren 90, waarbij reality-TV, Big brothertoestanden en zelfs het fascinerende concept van The Matrix nog niet bestond of pas in hun kinderschoenen stond. De film trekt ook de lijn door in hoeverre celebrities of andere bekenden al dan niet publiekelijk bezit zijn. De aanpak en motieven van Christof kunnen dan ook flink in vraag gesteld worden. Bovendien kan je de indirecte verantwoordelijkheid van de soapkijker in vraag stellen in hoeverre zij deze enscenering in stand houden met hun kijkcijfers.

Probeer je maar eens in te beelden dat alles wat je kent, ziet of ervaart niet echt is, maar wordt gestuurd door een TV-producer. Je werk, je thuis, je huwelijk, de dood, vriendschap en zelfs je emoties: alles, maar dan ook ALLES is geënsceneerd en niets is wat het werkelijk is. Je hele leven wordt gestuurd en gemanipuleerd (zelfs het weer en het dagritme/de seizoenen). Er is een mooi evenwicht met wat er met Truman gebeurt en wat de soapkijkers ervaren.

De grote kracht van The Truman show blijkt ook zijn grootste zwakte te zijn. Hoewel Jim Carrey het personage van Truman uitstekend vertolkt, mist het personage diepgang en verregaande emoties. Het is een feel goodfilm waarbij je niet te veel mag of moet nadenken. Er is zoveel méér uit deze film te halen. Alles blijft flets en oppervlakkig. Mijn grootste kritiek is dan ook het ontbreken van emotionele (en vooral psychologische) diepgang wat Truman zou kunnen ervaren wanneer hij erachter komt dat zijn leven één film is. Dit ontbreekt volkomen. Ook geen kijkje in zijn afterlife (al was een hereniging met Sylvia een afknapper geweest). Een komedie is het zeker niet, maar dit is hoegenaamd ook geen drama. Laat het me houden op een gezellige familiefilm en daar gaat Weir de mist in. Desalniettemin toch een nipte 4,5* puur voor het concept en Jim Carrey zelf (hoewel dit gezien mijn zware kritiek een erg hoge score is).

Een soort Cidade de Deus, maar zich dan afspelend in Zuid-Afrika in plaats van Brazilië. Nu, de townships moeten op vele vlakken überhaupt niet onderdoen voor de favela's van Zuid-Amerika. Tsotsi, wat eveneens 'gangster' betekent, is een vrij toepasselijke naam voor boefje dat hier de hoofdrol vertolkt. Hij deinst er niet voor terug om tijdens zijn diefstallen of overvallen geweld te gebruiken, tot de dood er zelfs op volgt ... Inhoudelijk weliswaar niet te vergelijken met Cidade de Deus, maar wel qua setting.

Dit verandert wanneer hij bij een carjacking een kleine baby onder zijn hoede krijgt. Hoewel hij zich onwennig voelt, draagt hij zorg voor de baby en doet het hem terugdenken aan zijn jeugd of aan het ontbreken daaraan. De zwakte van de film is de plotse ommekeer of inkeer van Tsotsi. Een echte verklaring is er niet en de metamorfose is best bruusk te noemen. Ik worstelde er alvast mee.

Wel interessant is de verdere ontwikkeling van het plot wanneer het duidelijk wordt dat dit niet vanzelfsprekend is en zijn omgeving - zijnde zijn vrienden, maar ook de armtierige omgeving - (negatieve) druk uitoefent op hem. Een film over inkeer en boetedoening, prima film, maar niet memorabel.

Wel een interessant thema waarbij een koppel door een oorlog en politiek uit elkaar worden gerukt en na 50 jaar herenigd worden. Maar in vijftig jaar blijft de tijd niet stilstaan, leidde eenieder zijn eigen leven, stichtte men zelf een gezin, maar bleek toch dat de liefde langs beide kanten nog helemaal niet verdwenen was.

Twee elementen in het plot vond ik vervolgens wat bizar. Vooreerst verwacht je wel wat spanningen bij de intrede van de vreemdeling, want dat was hij zeker na zo’n lange afwezigheid. Je kan je zelfs afvragen met welk recht hij zich mengt in andere levens. Zeker wanneer je weet met welk doel hij dit deed. Maar neen, de man wordt gastvrij verwelkomd en wordt als het ware opgenomen in het gezin. Alleen de biologische zoon van 50 deed wat nukkig, maar daar bleef het ook bij.

En verder was het wat jammer dat de andere gezinsleden te weinig naar voren kwamen. In eerste instantie de biologische zoon dan. Maar los hiervan zeker een prima film, sereen en prachtig in beeld gebracht waarbij de familie-eenheid centraal staat. De slotscène vatte het ook mooi samen wanneer het oude koppel verhuisde naar een onpersoonlijke building weg van de kleine eenheid van de arme, maar hechte wijk en vaststelde dat er nog nauwelijks bezoek kwam.

Erg fijne en gewelddadige misdaadfilm van eigen bodem met wederom Olivier Gourmet in een glansrol. Samen met Jérémie Renier het beste wat Wallonië internationaal te bieden heeft. Ik ben de iets rustigere personages van Gourmet gewend, maar ook hier komt hij erg geloofwaardig over.

Een film met de sluimerende overvallen van De Bende van Nijvel op de achtergrond. Voorts heeft er het niet zo heel veel mee te maken. Hoewel ook hier sprake is van corruptie en een doofpotoperatie tot in de hoogste echelons. Het is moeilijk iemand als Frank Valken een ethische crimineel te noemen, maar hij heeft toch zijn principes om geen slachtoffers te maken bij zijn gewelddadige, maar goed voorbereide overvallen. Klinkt wat contradictorisch, maar hij zorgde toch voor wat affiniteit bij me.

Knap geschoten film toch wel. De actie zit erg goed en ook in het plot zat heel wat vaart. Prima montage en camerawerk. Een film die zeker aan te bevelen is als je eens wat harders voorgeschoten wil krijgen. Prima heistfilm dus, naar het einde toe maakt men er zich misschien wat makkelijk vanaf, maar je moet er ook geen dikke twee uur van maken.

Een bejaarde ouder in huis halen. Het is niet zo evident. Deze kranige opa is weliswaar niet hulpbehoevend, maar dat wil niet zeggen dat het makkelijk samenleven is met deze eigenzinnige grijsaard. Kwiek van geest en tong en dat levert de nodige spanningen op bij in de eerste plaats Martha. Cultuurverschillen tussen het moderne Amerika en het traditionele China steken al gauw de kop op. En ook Alex heeft het niet makkelijk als zoon van omdat hij zich constant tussen twee vuren bevindt.

Daarnaast is de plotontwikkeling met mevrouw Chen best aandoenlijk. Komen we meteen in het vaarwater van een zachte romcom terecht, gepeperd en gezout met wat Chinese cultuur. Niet dat alles daarom een wow-gehalte kreeg. Degelijk, dat wel, maar niet meer dan dat. Springt er op dat vlak weinig uit. Blijft iets te veel oppervlakkig.

Ligt qua stijl wat in de lijn van The wedding banquet. Een degelijke regisseur Ang Lee, maar voor mij niet meer dan degelijke middelmaat.

Matige film. Dit is dan wel geen Nederlandse productie, maar een film over de Nederlanden werd toch al beter in beeld gebracht in bijvoorbeeld Michiel de Ruyter (Film, 2015) of in Girl with a Pearl Earring (Film, 2003).

De tulpenmanie mag dan wel even aan bod komen, de aandacht gaat dan toch eerder naar de liefdesaffaires. Wel wat de nadruk hoe belangrijk en welk aanzien het creëert om erfgenamen te hebben, het liefst een zoon natuurlijk. Lukt het niet, is het zelfs een geldige reden om het huwelijk te ontbinden. Geen man die eraan denkt dat de onvruchtbaarheid ook wel eens aan de man kon liggen.

Vervolgens slechts een matige interesse bij mij ondanks de sterrencast met onder meer Judi Dench. Had er toch meer van verwacht.

Ik zit intussen aan een reeksje Kaurismäki nu zijn oeuvre is verschenen op Mubi. Na zijn Fallen leaves, die momenteel in de bioscoop draait, toch voor mij zijn beste die ik afgelopen week/weken zag. Een soort wraakfilm zowaar van een schuchter meisje wiens emmer van vernederingen is volgelopen.

Een Kati Outinen die opnieuw weet te imponeren. Een meisje om medelijden mee te krijgen. Niet onknap, maar wellicht te weinig drive om niet als laatste op het bankje verzeild te raken wanneer mannen hun danspartner uitkiezen.
Wanhopig op zoek naar de liefde. Terecht gekomen bij een gegoede, maar egoïstische opportunist. Tegen beten weten in zich vastklampend aan hem ondanks zijn botte gedrag.

En thuis is het niet veel beter. Het loon dient afgestaan te worden en van enige emotionele binding is geen sprake. En als ze zwanger blijkt, heeft ze helemaal afgedaan. Wel een komitragische situatie met die sinaasappel...

Haar wraakidee is nogal simplistisch. Geen wonder dat ze tegen de lamp zou lopen, maar het kan haar niet schelen, denk ik. Daar was het haar niet om te doen... Sterk!

Fijne rustige film over het moederschap en hoe zwaar het kan zijn met een huilbaby. Het is wellicht een gevoel die vele moeders herkennen bij het zien van deze film. Ook de relatie met de echtgenoot raakt wat in een sleur al vond ik hier de man wel erg apathisch en gezien het script een vrij zwakke rol neerzetten.

Prima rol wel van Theron die prima gestalte geeft aan een leeggezogen moeder, dat mag je zowel letterlijk als figuurlijk nemen. De hulp van de assertieve nachtnanny is dan ook welgekomen. Leuke wegkijker, vrij boeiend de gehele film door ondanks het feit dat er niet zo heel veel gebeurt. Geen wereldfilm, maar ook zeker geen tegenvaller. Mooi!

Na Bølgen (Film, 2015) mijn tweede Noorse rampenfilm. Doet wat denken aan Daylight, maar de aanpak is toch minder bombastisch. De film lijkt eerder een aanklacht te zijn op het zwakke tunnelbeleid in Noorwegen, iets wat me op zich erg verwondert.

Misschien op zich weinig vernieuwend met de nodige clichés van gebroken en herenigde gezinnetjes, maar los hiervan wel vrij prima gedaan. Verzorgd camerawerk en die sneeuwperikelen en landschappen blijven steeds wel iets hebben.

Aandacht ook voldoende gericht op de reddingwerkers wat het vervolgens ook redelijk interessant maakt. Geen hoogvlieger, maar toch wel eens OK om aan te vatten.

Matige film over een gezin dat op reis is in de Alpen en te maken krijgt met een pseudolawine. Ik dacht dat er nog iets ging volgen, maar dat bleek niet het geval te zijn. Het uitgangspunt is best interessant te noemen, maar wordt reeds deels geanalyseerd door één van de personages. Welk gedrag stelt een persoon wanneer hij in een reflex moet beslissen om zijn eigen leven in veiligheid te stellen? Denkt hij altruïstisch of eerder egoïstisch? Valt dit de persoon te verwijten? Zijn er verschillen tussen mensen onderling, of tussen geslacht? Hebben pantoffelhelden ook hun charme? Best leuk discussievoer voor op café ...

Kijk, dat Thomas een lafaard is, kan ik best aannemen, hoewel ik niet zomaar blind wens te veroordelen. Dat hij het niet kan toegeven, zal eerder uit schaamte zijn en zegt ook wel iets over zijn persoon. Maar vrouwlief is ook niet zonder zonde wanneer ze in het openbaar haar man bekritiseert. Ook zoiets hoort niet, toch niet als de relatie goed zit (maar dat was dus niet het geval).

Turist slaagt er echter in dit interessante concept te herleiden tot nodeloos gewauwel en oninteressante subplots. De hypothetische discussie in bed net voor het slapen gaan, was voor mij compleet overbodig en haalde de aandacht weg van de film. Het einde met de bus was beter, maar wat wou de regisseur hiermee bewijzen? Nee, matig uitgewerkt verhaal. Ik had hier meer verwacht. Omwille van het redelijke concept en mooie decor een zeer nipte 3,0*.

Deze stond vroeger bij mijn oma als seksfilm gecatalogeerd in de kast. We hebben het dan over dertig jaar terug en de zeden zijn vandaag al wat veranderd. Nu, deze Turks fruit is alvast een herziening al kon ik me van de gewone scènes niet meer zoveel herinneren...

Een controversiële Verhoeven, alweer zou je durven zeggen. Niet in het minst door de vele seksscènes die verder gaan dan functioneel naakt. En toch vond ik ze passioneel en met stijl neergezet. Het gebruik van de wandspiegel bvb, maar ook de achteruitkijkspiegel in de auto waarbij summier de naakte Olga te zien is. Maar ook andere scènes riepen controverse op zoals de ruige taal in het begin met al die meiden of de toilet- of kotsscène.

Een dramafilm gehuld in een romantisch sausje waarbij Eric eerder een wellusteling is. Het was me niet helemaal duidelijk waarop de relatie vastliep. Prima acteerwerk overigens van Van der Ven en Hauer. Enkele erg mooie scènes ook zoals die in de regen. Een film met humor, passie, drama en controverse. Een Verhoeven dus. Mooi!

Alweer een erg confronterend stukje animatie waar de mensheid zichzelf in vraag mag stellen. De rollen worden hier omgedraaid. Licht satirisch allemaal, maar bittere ernst als de boodschap tot je doordringt. Wederom knap van Cutts!

Degelijke Vlaamse film over een liefdesrelatie van verschillende culturen. Door zich elk op hun beurt de vreemde eend in de bijt te voelen, houden ze hun relatie grotendeels geheim voor hun familie. Dit besluit weegt op hun relatie. De confrontatie en reactie met de Belgische mama over muziek was dan ook hard, hoewel dit weggelachen of geminimaliseerd. De film speelt zich voornamelijk af de periode vóór de voorstelling aan de schoonfamilie waardoor Balci een bepaalde keuze heeft gemaakt.

Prima geacteerd, vlot verhaal en aangenaam om te volgen. Het script werd misschien iets te veel geleid met zijn tegenstellingen en hypocrisie, maar dat neemt weg dat het in zijn geheel een leuke film is. De focus werd iets te veel op de Turkse familie gelegd, maar dat deert niet.

Ik heb begrepen dat de film gebaseerd is het boek ‘Double face’ van Jef Geeraerts, eentje die ik toevallig lang geleden gelezen heb. Boek wordt zeker niet naadloos gevolgd en Verheyen breit er zijn eigen verhaal aan vast. Al bij al zeker een degelijke thriller voor een Belgische film. Ben niet zo’n fan van Jan Verheyen, maar an sich was aan deze Vincke en Verstuyft weinig op aan te merken.

Uiteraard kan je de torenhoge clichés niet wegdenken waarbij de trouwe compagnon in ongenade valt, niet wordt geloofd, een lone wolf speelt en uiteindelijk de held wordt die het toch allemaal bij het rechte eind had. Verder wordt er een beetje gelachen met de profiler. Maak hem maar ineens depressief ook. Klopt er meteen geen reet meer van wat hij verkondigt. Maar kom, Het tweede gelaat keek lekker weg met een paar fijne twists en op het einde een supertwist die het lichtjes over the top maakte, beetje zoals je gewoon bent van een Erik Van Looy in De premier of in Loft. Jammer wel dat de dader (als dader) weinig screen time kreeg. Ook de motieven blijven onduidelijk. De Smedt deed het uitstekend, beter dan De Bouw eigenlijk. Leuk om eens te zien, maar verder dan een degelijke serie op zondagavond gaat het niet. Kan zeker niet tippen aan De zaak Alzheimer. Wel beter dan Dossier K. wat mij betreft.

Een vrij klassiek en voorspelbaar parallel familie-epos van twee zussen die op jonge leeftijd van elkaar worden gescheiden. De één groeit op in welgestelde familie in Nederland, de andere ploetert verder bij een oom en tante op het platteland. De Tweede Wereldoorlog loopt als een rode draad door hun leven. Een leven dat getekend wordt door de oorlog en hun beide levens danig beïnvloedt.

Een film die de nodige nuances legt en niet zozeer zwartwit denkt. Ieder heeft zijn verhaal en neemt beslissingen naar best vermogen. Een film op kindermaat die licht aangeeft tot wat de Duitsers in staat zijn, maar al bij al blijft het braafjes. Het gaat meer over de tweeling zelf en hoe zij hun leven doorheen de jaren hebben uitgebouwd, elkaar hebben teruggezien en opnieuw uit het oog hebben verloren.

Interessant was wel hoe de bevolking dacht over het opkomende nationaalsocialisme. De bestrijding van de werkloosheid, het opkomen voor de arbeiders en de boeren, enz ... Degelijk geacteerd ook allemaal. Wat me wel enorm enerveerde was het hoge emogehalte met die zeer vervelende treurige achtergrondmuziek. Niet 1 keer, niet 2 keer, maar elke keer, te pas en vooral te onpas.