Opinions

Dat de film niet geweldig is, kan ik vatten, maar zo heel slecht is hij nu ook weer niet. De hele premisse dat een oud-officier eens zijn kanalen gaat aanspreken om te zoeken naar zijn zoon is uiteraard wat met de haren getrokken, maar ik kon er nog een beetje in meegaan.

Alleen vreesde ik voor een vreselijke happy end door toedoen van een amateur die de professionals te kijken zet met zijn doortastendheid en vastberadenheid. Het verraste me dus dat het NIET zo'n plotverloop kende. Eender eentje van hoop en wanhoop, van tevergeefs zoeken naar wie, maar niet weten waar. Dat komt in de slotscène naar boven, maar ook door de opstapelende tegenslagen gedurende de film.

Wel wat cliché was het gebroken gezinnetje, maar voor de rest was het nog redelijk behoudens hier en daar een bizarre montage die niet geheel klopte. Uiteraard een zeer antipathiek personage dat destijds enkele pesters met zijn machtsvertoon op zijn plaats zette of het egoïstische gedrag dat hij ten toon spreidde bij die andere vermiste persoon. En ook de moeder laat zich niet onbetuigd om de schuld droogweg af te wenden op het meisje.

Sterke film over hoe het Iraanse regime invloed uitoefent op een judoka en haar coach om te stoppen met vechten omdat de kans reëel is dat ze tegen een Israëlische zou moeten vechten en het gezichtsverlies voor het regime te groot zou zijn mocht het verkeerd aflopen. Ik zag al diverse films over het Iraanse regime en allen weten ze me te raken, hoewel het thema veelal steeds over de onderdrukking van de vrouw gaat.

Gebaseerd weliswaar op het verhaal van de mannelijke judoka Mollaei, maar de regisseurs kozen ervoor vrouwelijke judoka's te casten. De coach kwam me bekend voor en speelde de hoofdrol in het eveneens bijzonder sterke en bekroonde Holy Spider (Film, 2022). Ik beoefende vroeger zelf judo en de sport is me zeer genegen, dat hielp wel om tijdens elke match op het puntje van mijn stoel te zitten.

Moeilijk om de werkelijke intenties van het regisseursduo in te schatten. Ik was wat verbaasd over het hoofddoeken issue op het eind. De regisseurs lijken er een statement van te maken in navolging van de ontaarde protesten in Iran na de dood van Mahsa Amini, een jong meisje die haar hijab niet (tijdig) droeg. Moeilijk om in de hoofden van Leila en Maryam te kruipen, maar ik vond het wel opmerkelijk.

Beklemmend en indringend. Het went nooit. Weer eentje die toch nog enkele dagen door mijn hoofd zal malen. Het dilemma waarvoor deze vrouwen stonden valt moeilijk te vatten.

Ik kende de docu/film bij naam, maar wist eigenlijk niet wat te verwachten. Het is een concept dat ook eventjes op de Vlaamse buis was. Een rondrijdende taxichauffeur die met een camera gesprekken voert met zijn passagiers. Bij Panahi krijg je er ook nog omgevingsbeelden bij van de drukke straten van Teheran waar altijd wel iets staat te gebeuren.

Het is moeilijk fictie van realiteit te onderscheiden, maar Panahi gaat naar Iraanse normen wel zijn boekje te buiten door te spelen met de censuur. Moedig las ik hier al eens, zo kan je het best omschrijven, net als lovenswaardig. Maar op filmisch gebied weinig memorabel, wat ook niet het opzet was natuurlijk.

Het spijt me, maar ik zie het niet, dit meesterwerk. Hoewel ik Scorsese enorm apprecieer en ik wel graag naar deze film gekeken heb, zie ik niet in waarom dit nu als (cult)klassieker bestempeld wordt. Ik wachtte (tevergeefs) op "het" moment, op "de" klik, maar die kwam maar niet. Ik moet iets gemist hebben waarschijnlijk. Alle info welkom overigens ...

Uiteraard mogen we niet voorbij gaan aan de uitstekende prestatie van Robert de Niro. Ook hier toont hij al staaltjes van zijn kunnen. De "You talkin' to me?-scene" is inderdaad super en geeft weer wat voor een complex en explosief karakter Travis Bickle wel is. Dit liet hij zien toen hij datete met Betsy. Ik vind het ook een film in twee delen. Het eerste deel kent een rustig tempo, met een gestage opbouw van het verhaal en het hoofdpersonage. Het tweede deel daarentegen is vluchtiger en rommeliger, precies of het is een synchrone vertaling van Bickle's geest (verward, chaotisch, explosief en impulsief).

Van sfeerschepping moest je Scorsese zelfs toen al niet veel meer leren. De taxi's, het New Yorkse jaren 70, prachtig in beeld gebracht allemaal. Ook al ben ik geen jazz-liefhebber, dit paste perfect in het plaatje!
Het einde vond ik een anticlimax, weinig realistisch ook (bad guys kunnen natuurlijk niet goed mikken, dat zit in hun natuur). Om dan als superheld voor de media gezien te worden, verrassend misschien, maar nietszeggend voor mij.

Dat kom je wel eens tegen als vermeend bedrogen partner dat je in eerste instantie in een emotionele bui het hele geheime leven van de partner wil te weten komen, maar als je er eens langer over nadenkt: wil je dat eigenlijk wel weten?

Is het soms ook niet gewoon een kwestie van vertrouwen? En wat de uitkomst ook is, een weg terug is er niet meer. Ik hou wel van dergelijke dilemma-onderwerpen. Daarom dus sowieso geslaagd.

FC De Kampioenen, maar dan in het echt waarbij voetbal de setting is voor een groep vrienden om samen te komen. Hoewel ze er niet te veel van bakken, staat vriendschap en samenkomen centraal, hoewel dat vaak niet altijd eenvoudig te combineren is met het privéleven.

Heel veel bekende Vlaamse gezichten, van een aantal hoor je vandaag nog amper iets, maar de meesten draaien vandaag ook nog op volle toeren zoals generatiegenoten Daeseleire, Michael Pas, Dimitri Leue, Geert Hunaerts, Peter Van den Begin, Filip Peeters en Mathias Sercu. Leuk om zo’n grote gekende cast te zien samenspelen. Een pluim dus voor Verheyen om dit altijd voor elkaar te kunnen krijgen, het lijkt wel een patent van hem. Alleen Ilse DM was een absolute miscast...

Alleen jammer dat zijn films zelf te clichématig en te commercieel ingeblikt worden. Oscars binnen halen lijkt niet zijn eerste bekommernis te zijn. Vermakelijk zijn zijn producties wel, maar daar houdt het wel op.

Normaal vervolg op de eerste film. Ligt volledig in dezelfde lijn ermee. Niet perse een slechtere film dan het eerste deel en blijft sowieso op “niveau”. Een entertainende en vermakelijke film met een hele rits bekende Vlaamse acteurs.

Een film over de sleur in het leven, het krijgen van kinderen en waarbij de mannen hun jeugdigheid en onbezonnenheid kwijt dreigen te raken door de echt belangrijke dingen in het leven. Het blijft wel leuk om de kameraadschap te zien onder de voetballers. Voetballen als middel om de vriendschap samen te houden, ook al is dat niet steeds makkelijk.

Dat adoptieverhaal was soms wat met de haren getrokken en hier en daar ging het wat over the top met misplaatste humor, maar in zijn geheel zeker wel eens fijn met een pint en zak chips erbij. Weinig hoogstaand, maar een typische Verheyen film zo lijkt het. Alles Moet Weg (Film, 1996) blijft op eenzame hoogte zijn beste film. Ik kijk alvast wel uit naar het mogelijks degelijke Red Sandra (Film, 2020).

Vrij zwaarmoedige short over een koppel met huwelijksproblemen. Vooral bij de vrouw dan die een voorval eerder in de relatie maar niet kan verwerken. Erover praten lukt ook niet waardoor ze het maar op papier zet. Het weegt als een trauma op de vrouw en het ondermijnt het vertrouwen en de totale relatie met haar man. Best sfeervol geschetst waarbij de voice-over van de vrouw weifelend en fluisterend is. Het is symbolisch voor haar onmacht en twijfel.

Niet echt een film voor mij. Geen fan van de platvloerse obscene humor. Het lijkt ook allemaal erg goedkoop. Een teddybeer als knuffelgehalte en het contrast met een boerenkinkel als persoonlijkheid. Veel gevloek, drugs, sex en rock & roll... een hogen niveau haalt deze film niet. Hier en daar wel eens iets geslaagd, maar in het overgrote deel een flop.

Ook de clichés worden niet uit de weg gegaan waarbij je de voorspelbaarheid van ver ziet aankomen. Uiteraard zal hij het verknallen en uiteraard is er een vervelende knul die het meisje tracht in te pikken. Vrij oppervlakkig ook waarbij Mila Kunis wel makkelijk te overtuigen valt om hem een aller aller allerlaatste kans te geven. Het slot zat iets beter in elkaar en was nog een beetje vermakelijk met de ontvoering en de ontsnapping. Hij zou er een 0,5* bijgekregen hebben wanneer de teddy dood bleef, helaas echter. Zoals De filosoof het ook al verwoordde: bij momenten zelfs genant flauw. Ook qua acteren maar zwakjes. Geef mij toch maar Paddington of Pooh bear godbetert...

Een weekje na de tegenvallende eerste Ted, deze erbij genomen om er vanaf te zijn. Wederom tegenvallend voor mij persoonlijk omdat ik me echt niet kon vinden in het script. Toch een betere film dan de eerste film. Hier zit een beetje meer diepgang in waarbij vragen rond identiteit en burgerschap centraal staan, uiteraard overgoten met een sausje abdurditeit, luchtigheid en humor.

Ook iets minder goedkope grove vuilbekkerij al blijft het flauwe eerste-hand-humor zoals bvb de scène in de voorspelbare spermabank. De humor was iets meer op niveau al blijven de jokes over wiet wel overeind staan. Naar het einde toe nogal snel afgelopen, maar veel langer hoefde het niet te duren. Op acteervlak niet te veel kwaliteit te bespeuren. Jammer om hier een Morgan Freeman te zien lopen.

Deze deed me op sommige vlakken wat denken aan een Julia Ducournau, een Grave (Film, 2016) heeft hier wel wat van weg. Niet dat er een mysterieuze dreiging doorheen de film is, neen, daarvoor is het opzet eerder luchtig en komisch, maar dat letterlijke rauwe vond ik er wat in terug.

Ik vond het personage Teddy wel wat hebben. Leuke binnenkomer tijdens de plechtigheid alvast en het was al lachen geblazen wanneer hij wild gesticulerend zijn middenvinger opsteekt, tracht te vertrekken, maar dan domweg stilvalt ...

Het beest komt inderdaad maar beperkt in beeld, één keer maar eigenlijk, en dan nog vrij vaag en amper of niet bewegend. Was wat een tegenvaller, maar het bloedbad achteraf maakte veel goed. Pure actie was er jammer genoeg niet, zal wellicht technisch wat te gecompliceerd te zijn geweest voor deze low budget.

Maar ik heb me zeker vermaakt. Vond het best sfeervol en zat goed in de film. De metamorfose was tegelijkertijd fascinerend en grappig. Anthony Bajon deed het bij deze ook zeer goed!

Geen geheel originele film met een standaard verhaal en afloop over een talentvolle zangeresje die deelneemt aan een contest. Maar de film doet eigenlijk weinig mis. Het tempo zit goed en ook het acteerwerk is naar behoren.

Uiteraard ook hier een wat vreemde vogel als begeleider, Vlad voor de vrienden, maar duidelijk ook iemand met een rugzakje van het leven. De songs en de contest zelf hebben iets catchy, veel glamour en zijn bijgevolg flitsend. Prima in beeld gebracht dus al moeten we daar nu ook niet verwonderlijk over zijn.

Ondanks haar goede,stem vond ik ook Violet’s personage iets te weinig uitstraling hebben, maar dat is dan persoonlijk. Teen Spirit is een film die binnen de lijntjes kleurt en best vermakelijk is, niets meer, niets minder.

Vrij matige horrorprent die erg langzaam op gang komt. Vooral in de eerste 30-45 minuten gebeurt er niet zo heel veel. Het lijkt eerder een propagandafilm voor streng gelovige christenen. Heel veel gezwam over purity en kuisheid. Tot daar aan toe, met als toppunt toch wel het schoolboek over seksuele voorlichting waarbij een tekening van de vagina werd afgeplakt door de schoolraad, dat terwijl op de vorige pagina er geen probleem werd gemaakt van de penis. Tja ... Wel grappig hoe onwennig die leerkracht stond les te geven.

En dan komen we meteen bij de insteek van deze horrorprent. Eerder komisch dan eng en eigenlijk is het geen van beide. Flauw in zijn geheel. Jess Weixler is niet onknap, dat is ook al iets. Wel een leuk idee die vagina dentata, ideaal voor het horror subgenre. Ik vermoed dat het tijdens de challenge nog naar boven zal komen.

Een film uit Kazachstan mocht ik nog niet bewonderen. Gezien heb ik er intussen al eentje, maar bewonderd heb ik hem zeker niet. Ware het niet dat ik hier een kleine recensie wou neerpennen, ik had hem niet eens uitgekeken...

Abominabel slecht, dit is mijn laagste score ooit hier en dat zegt wel wat. De film doet me wat denken aan een D-niveau aflevering van Nickelodeon. Het plot is futloos, de stemmen, intonaties en personages zelf zijn ontzettend irritant en amateuristisch. Niets van spanning te bemerken en ik vond het al uitdagend genoeg om niet in slaap te vallen.

Niet goed, niet voor volwassenen, maar zelfs kinderen zullen hier niet van houden en dan is er toch wel een probleem. Dit martelwerk lijkt me enigszins een gepaste straf voor wie zijn kinderen eens op zijn plaats wil zetten. Op eigen risico dan wel ...

Aangename kortfilm! Je ziet meteen als je het viertal ziet dat er minstens drie zijn die tegen hun zin mee op kampeerreis zijn. Mallorca is inderdaad wat exotischer. Herkenbaar, gelukkig (nog) niet in ons gezin. Wel grappig om heel snel vast te stellen dat niemand ervaren is met kamperen en dat het opzetten van de tent een heus avontuur is.

Een disfunctioneel gezin, zwaar woord voor een bloedeloos gezin. Fijn is ook de reden waarom ze in Noorwegen zitten en niet in Spanje. En die kleine deed er steeds een schepje bovenop door dingen te doen of te zeggen die hoogst ongepast waren. Kortom, fijne satirische kortfilm!

Sterke en ongemakkelijke film over een man die uit de kast gekomen is en als een paria wordt beschouwd. Op zeer korte tijd alle films van Bustamante gezien. Een regisseur om verder op te volgen. Het plot start ná de outing van Pablo. Hij komt aan in het ouderlijk huis en wordt opgewacht door de familie. Het aanstaren van de outcast komt tot bij de kijker binnen. Erg sterke scène was dat.

Het vreemde aan de hele hetze is dat er niet zozeer woede is. Op zich zou dat niet onlogisch zijn gezien hij zijn vrouw toch letterlijk heeft bedrogen. De erg streng religieuze familie beschouwt hem als een slachtoffer, als een schaap dat afdwaalde van het rechte pad. Er is begrip en men wil hem bekeren of zelfs genezen. Er wordt gezocht naar een trauma in de jeugd of naar het onvoldoende gelovig zijn. Zelfs de toevallige aardbeving zou een causaal verband hebben met het immorele leven van Pablo. Pablo laat het allemaal begaan, maar voelt zich inwendig erg oncomfortabel.

Wanneer Pablo niet tot inkeer komt, draagt hij hier ook de gevolgen van op sociaal en professioneel vlak. Temblores is een schokkende film in die zin dat de bekrompen denkideeën knap in de film verweven zijn. Des te meer omdat men zo geïndoctrineerd is door de “liefde of volmaaktheid” van God en deze dan projecteren op de voor hen “zondige” mens. Bustamante slaagt erin dit gelaagd en zonder sensatie te brengen. Mooi!

Temple Grandin is een biografische film over het leven van de gelijknamige Grandin die autisme heeft. Het is een krachtige film over autisme. Geen typische "Rain man" film al had ik het me gezien de lovende kritieken toch subtieler voorgesteld.

Toch is dit een bijzondere film. Niet sentimenteel, maar het is toch even wennen aan het personage. Uitstekende rol overigens van Claire Danes die haar personage goed weet neer te zetten. Goede vertaling van wat autisme inhoudt en wat het doet met een individu. Overprikkeling (en onder-) van zintuigen leiden vaak tot angsten en paniek. Knap hoe het visuele door de ogen van Grandin werd getoond via tekeningen of andere voorstellingen vanuit haar gedachten.

Een film die aandacht heeft voor de persoon met autisme die worstelt met de sociale omgang met anderen, maar tegelijk ook aandacht heeft voor de pluspunten. Niet de absolute topper of referentie die ik verwachtte, maar zeker meer dan degelijk. Nipte 4,0*.

Voor een echt goed neutraal beeld rond autisme blijf ik de serie Atypical - Seizoen 1 (2017) aanbevelen (zonder de lulkoek errond weliswaar.

Een eenvoudige mozaïekfilm over 3 plotlijnen die niet in elkaar overvloeien. Elke situatie staat los van elkaar en beïnvloedt elkaar niet. Drie gevangenen mogen tijdelijk de gevangenis verlaten. De rode draad is dat dit niet zomaar vlekkeloos verloopt. De buitenwereld zit niet zomaar op je te wachten. Gefilmd in een Parijse gevangenis overigens.

Het verhaal van de zwarte man is het meest schrijnende, het meest sympathieke. Wat er precies in het verleden is gebeurd, wordt niet verteld, maar zal niet min geweest zijn gezien zijn lange periode in de gevangenis. Hij is erg gesloten en onderdanig, vindt een job en vindt de moed om contact te maken met zijn (verloren) familie.

In de familie van de vader merk je dat het steeds op eieren lopen is. Het wordt al snel duidelijk dat zijn alcoholverslaving ertoe heeft geleid dat hij in de gevangenis is beland. Een mooie kleine bijrol van Johan Leysen hier. Hoeveel kansen moet je iemand geven als je er zelf aan kapot gaat?

En de jongeman zit in een milieu waarin hij uit wil, het nodige respect vraagt, maar weinig begrip terug krijgt. Drie aparte verhalen, interessant en goed acteerwerk. Geen top top, maar zeker mooi om even mee te nemen.

Een film over het omgaan met je naderend einde, over communicatie en kwetsbaarheid. Over prioriteiten stellen ook. Is het het echt waard om je energie te steken in ruzies en banaliteiten? Romain is zo'n man die het kind met het badwater weggooit als hij het moeilijk heeft. Hij duwt liever weg, dan dat hij koestert. Alleen de relatie met zijn grootmoeder is ijzersterk.

Naast het verhaal van Romain wordt een tweede plot ontvouwd met de steeds immer bevallige Valeria Bruno Tedeschi. Hoewel dit plot nogal geforceerd is en lijkt, genoot ik wel van de erotische sfeerbeelden. Nu, niet zozeer te verwonderen met een vakman als Ozon achter het stuur.

Zowel inhoudelijk als cinematografisch een prima film met personages die diverse gedachten losweken. Neem daarbij de ingetogen sfeer en het prima acteerwerk en je krijgt wederom een Ozon die waar voor zijn geld geeft.

Een aantal jaar terug eveneens het boeiende Charlie's Country (Film, 2013) met eveneens Aboriginals in de hoofdrol. Deze 10 canoes biedt een ruimere inkijk op een aantal inheemse stammen waarbij een aantal culturele gebruiken naar voren komen.

De aanpak met de voice-over doet erg documentaire-achtig aan. De vele beelden van de diverse stammen en hun gebruiken komen prominent aan bod. Hun beschilderde naakte lichamen werden knap geaccentueerd en je gaat als kijker mee in hun denken en culturele gebruiken. Ietwat grappig wordt het wanneer ook bijgeloof een rol speelt waarbij je helse pijnen sterft als je de poep van een individu verbrandt.

Interessant om eens gezien te hebben zonder memorabel te zijn. De film miste een duidelijke lijn of richting. Prima geschoten wel met de mooie natuurbeelden.

Lang geleden dat ik Olivier Gourmet nog eens aan het werk zag. Blijft een onderschat acteur. Oerdegelijk en destijds geregeld opgevoerd door de gebroeders Dardenne. Hier geen sociaal drama, maar een luchtige roadmovie tussen tussen exen op weg naar de Franse Alpen. Bijzonder luchtig verhaaltje, niet te lang ook, niet vervelend, maar ook niet iets wat ik per se zou aanbevelen.

Geen clichéverhaal van een liefdesreünie. Gelukkig maar, maar wel dat gevoel van genegenheid en appreciatie tussen twee exen die elkaar bewonderen om wie ze zijn, maar ook goed weten waarom samenleven niet langer kon. Sympathieke film, maar ook niet meer dan dat.

Van Tenebr(a)e al veel gehoord binnen het giallo genre, maar nu pas voor het eerst gezien. Wel altijd een erg leuk concept wanneer fictie en realiteit met elkaar verweven zijn. Hier dus met een moordenaar die zich baseert op het plot van een misdaadroman. Het doet me denken aan een aflevering van Columbo (Peter Falk) waar dat ook gebeurt, daar slechts 1 kill en dan in (niet bloederige) familiale stijl ...

Ook leuk dat kat-en-muisspel tussen de moordenaar en de auteur wanneer die eerste nog meerdere moorden aankondigt. Onze auteur wordt vervolgens ook een speurder eerste klasse. De plottwist is verrassend, maar boeiend. Leuke whodunit je op het verkeerde been wordt gezet en verschillende verdachte personages de revue passeren. Net als (vrouwelijke) slachtvee. Het scenario heeft verscheidene lagen en zit goed in elkaar. De spanning is aanwezig.

Belichting, camerawerk en montage is prima verzorgd. Geen zuivere horror, maar dat is meestal zo bij deze giallo's, wel bijzonder sfeervol. Maar de moorden komen goed in beeld, dus de idee van horror blijft zeker overeind. Fijn!

Vrij matige en vlakke film. Eentje die ik wellicht snel vergeten zal zijn. Desalniettemin wel een interessant uitgangspunt van een vereenzaamde norse bejaarde man die een erg moeilijke relatie onderhoud met zijn volwassen kinderen. Zelfs het contact met zijn kleinzoon verloopt eerder stroef en is eerder kunstmatig.
Hij installeert een vriendschap met zijn surrogaat buurvrouw en haar gezin.

Ook dit gezin heeft zijn zorgen en het is vooral de man die wat ongecontroleerd lijkt. Het drama dat erop volgt is heftig, maar werd amper uitgewerkt. Behoudens wat waken bij het bed gebeurde er eigenlijk te weinig om nog aan te slaan.

Vooral Elio Germano sprong in het oog hier met zijn karakterkop en blijkbaar controversiële carrière die de wrevel opwekte bij zijn collega-confraters en eveneens hem zijn gezin kostte. Prima rol, maar in zijn geheel een te zoutloos plot dat eigenlijk nergens meer toe leidt na de bruuske gebeurtenis. Nipte voldoende ...

Goh, niet zo eenvoudig te beoordelen. Kan me best inbeelden dat recensies van dergelijke films afhangen van het feit of je de film begrijpt of niet. Althans, het kan erop invloed hebben. Nolan moet er dan maar tegen kunnen als vele filmliefhebbers het te complex of het maar niets vonden. Dat is zijn verantwoordelijkheid en indien dit gebeurt, ligt het eerder aan hem dan aan de kijker. Het globale plaatje zat wel goed bij mij, maar er waren evenzeer verschillende scènes en subplots waar ik minder goed mee was. Het tijdsaspect is één ding, maar de film staat bol van dubbele agenda's, spionageverhalen en personages waarbij ik de juiste motieven niet kon terugvinden. Het zorgde er ook voor dat ik het gewoon niet "voelde". Ik heb nimmer betrokkenheid of een connectie gevoeld bij de film en dat is jammer ...

Ik heb de film gewoon ondergaan. Niet te veel nagedacht en me laten onderdompelen aan de sfeer, knappe montage en goed geschoten beelden. Het geluid was wederom prima al herhaalt hij zichzelf wel met die scherpe doordringende geluiden.

Ik heb zeker genoten van de sterke actiescènes. De Jumbo jet was spannend en knap. En wat dan gezegd van de trucks? Hoogstaande actie gecombineerd met goed camerawerk. Ook het personage van Kat was erg intrigerend en uitermate boeiend, in zowel haar interactie met Andrei als met Washington. Washington zelf vond ik weinig bijzonders echter. Technisch meer dan prima en wat het plot betreft, tja I dunno ...

Een Belgische productie zowaar, wel geschoten of handelend in Costa Rica, in de buurt van de hoofdstad San José. Ik had er wel wat meer van verwacht.

Al bij al een vrij doelloze film zonder echt te weten waar hij naartoe wou. Of "zij" in dit concreet geval. Misschien maakt het ook deel uit van haar bestaan en dat van vele mensen en jongeren in Costa Rica.

Een combinatie of age verhaal van Eva die experimenteert met haar seksualiteit en vooral in de knoop ligt met de scheiding van haar ouders. Haar moeder is in haar ogen bazig, haar vader is losser, letterlijk soms. Vreemde relatie tussen die twee, want een echt toonbeeld van vaderlijke liefde is hij hoegenaamd niet.

Abrupt einde waarmee ik wat op mijn honger bleef zitten. Ze laat niet met zich sollen, maar of ze het daarmee zal redden, ik vrees ervoor...

Mijn zesde film van Kurosawa en voor mij tot nu toe zijn beste film. Erg sterk uitgebalanceerde drama-thriller over het dilemma dat een zakenman voor de voeten geworpen krijgt om het leven van een ander kind te redden. De prijs die hij ervoor moet betalen is gelijk aan de dood van zijn zakenimperium. Al vond ik dat uitgangspunt nogal makkelijk dat dat zomaar het gevolg zou zijn.

Zeer boeiend plotverloop overigens van een film die zich in twee delen deelt met de ontvoering en de onderhandelingen enerzijds, en anderzijds de zoektocht naar de dader na de ontvoering. Als je dit nog kan combineren met een moreel oordeel en een zekere spanningsboog, dan ben ik meestal wel aan het scherm gekluisterd. Daarnaast ook een sterke cinematografie en sterk acteerwerk. Ook de hiërarchie tussen de verschillende lagen van de bevolking komt sterk naar voren. Prima scène ook overigens in het treinstel.

Mijn tweede Ghibli na Spirited away. Wederom valt het op hoe grafisch mooi en met veel gevoel voor detail dat deze Japanse animatiefilms geproduceerd worden. Je wordt meteen de sfeer ingezogen door de vliegende luchtschepen en door het wonderlijke Laputa. Ook de actiescènes - en dat zijn er toch wel wat - zijn spectaculair en zeer aangenaam om volgen. De intrede van de reuzenrobot is geweldig. Ook de personages doen het goed met Sheeta en Pazu.

De achtervolging door de piraten en het zeer Duits ogende leger is knap. Aardig verhaal waar de actie centraal staat, maar waar evenmin de magie en droomwereld vergeten wordt. Ondanks de lange speelduur geen seconde vervelend en steeds op tempo. Dikke 3,5* waard!

Een vreemde film over stedelijke terroristen in Japan. Er zijn geen namen voor de personages, alleen tijden van het jaar, bijvoorbeeld herfst en winter; en maanden en dagen van de week voor hun ondergeschikten. De ene groep steelt enkele bommen uit een pakhuis van het Amerikaanse leger en de andere groep pakt ze voor zichzelf. Er volgen veel explosies en wat kinky Japanse seks. Meestal gefilmd in zwart-wit, is dit waarschijnlijk een goede introductie tot de Japanse cinema. Geen idee waarom een beperkt aantal scènes in kleur waren.

Ik kon er eerlijk gezegd niet zo heel veel mee. Ik zag al betere dingen van Wakamatsu. Interessant waren wel de interne spanningen die ontaarden wegens machtsmisbruik.

Ik heb ook nogal een dubbel gevoel bij deze animatiefilm. Ik heb dat soms wel meer met anime. Eerst en vooral technisch wel prachtig. De dystopische wereld wordt erg grauw en grimmig weergegeven. Toekomstloos zonder enig perspectief. Zeer mooie stijl en men neemt erg ruim de tijd om alles tot zijn recht te laten komen. Veel details en absoluut geen gebrek aan fantasie om dit vorm te geven.

Aan de andere kant miste ik toch wat schwung. Sommige scènes - en dat is deels ook een sterkte - worden wel heel lang vastgehouden. De dialogen zijn karig, maar stoort niet per se. De beelden laten voor zich spreken. De soundtrack is wel nogal gothic bombastisch. Ik had het eerder wat serener gehad.

De boodschap van het ei is wel geslaagd. Wat religieus filosofisch zonder echt verklarend te zijn. Moeilijk soms, wordt er ineens ook over Noah gesproken. Het einde is wel heftig wanneer blijkt dat het ei leeg is en de volwassene het meisje heeft voorgelogen.

Weinig toegankelijke Pasolini waarbij een vreemde man verborgen verlangens en frustraties oproept bij de andere. Pasolini laat vooral de beelden voor zich spreken, al zijn we ook daar niet altijd veel mee. Een film met weinig woorden of dialogen, waarbij vooral het visuele tot uiting moet komen. Strak en kol gefilmd.

Ik kon er jammer genoeg weinig mee. Bij momenten iets te fragmentarisch of het moet zijn dat ik geen lijn in de scènes kreeg. Moeilijk te doorgronden alvast. Een mysterie met weinig antwoorden, maar intrigerend was het wel bij vlagen.