Opinions

Twelve monkeys zag ik ooit als tiener, maar ik herinner me nog dat ik hem niet heb uitgekeken. Pakweg twintig jaar later gaf ik hem nog eens een kans. Gelukkig kwam ik nu wel tot het einde, maar echt wild werd ik er niet van. Verwarrend, zo kwam de film bij me over, zowel inhoudelijk als niet in het minst de personages zelf (Brad Pitt en Bruce Willis).

Misschien komt het doordat het mijn tweede film van de avond was en ik niet meer zo aandachtig keek, maar het hele idee van de film zoog me helemaal niet mee. Hoewel je weet hoe het zal eindigen (niet onlogisch met dat tijdreizen) was er niet echt een climax. De sfeerschepping, context en acteerprestaties zitten wel erg goed (hoewel ik nooit echt fan ben geweest van Brad Pitt en hij ook hier bij vlagen aan overacting doet). Het beste gegeven van de film is wanneer Cole zich werkelijk zélf afvraagt of hij nu gek is of dit allemaal werkelijk aan het gebeuren is.

Mja, veel meer kan ik er voorlopig niet over kwijt. Ik ben zelf verward achtergebleven, maar dan eerder in de negatieve zin. I know, ik schreef al betere recensies dan dit ... Gezien de setting en het concept toch nog een nipte voldoende.

Ik ben niet bekend met de serie noch met de film, behoudens de naam natuurlijk. Zelfs de naam van het personage Laura Palmer doet bij vele newbies wel een belletje rinkelen. Deze cultproductie van Lynch is wereldberoemd. Zoals te verwachten zeer bizarre bevreemdende ervaring. Tegelijkertijd ook intrigerend. Voor mij verre van het niveau van pakweg Mulholland Drive of Lost Highway.

Twin Peaks is een film met een vrij negatieve ondertoon. Dromen spelen ook een belangrijke rol en het is niet altijd duidelijk waar de lijn tussen realiteit en fictie wordt gelegd. Dit maakt het complex en het is niet altijd duidelijk waar de film heen wilt. Vele losse eindjes voor mij. Vele vraagstukken dan ook en bijgevolg niet helemaal mee met het plot. Ligt zeker deels aan mij, maar vond het dus plotgewijs ook niet bijzonder interessant.

Technisch wel prima, ook sfeervol en intrigerend. Surrealistisch en duister, mooie soundtrack ook, maar deze productie zal niet te lang door het hoofd spoken en dat was toch wel enigszins de bedoeling geweest.

Twins steeds vrij vermakelijk gevonden. Het was een periode waarin Schwarzenegger het over een komische boeg gooide met ook "Junior" en "Kindergarten cop". Deze Twins valt er voor mij tussenin, niet zo goed - al is dat relatief - dan Kindergarten cop, maar zeker beter dan de flop Junior. Vooral het samenspel met Danny DeVito is geweldig. Grotere tegenpolen kan je je nauwelijks fysisch voorstellen of het moest Pesci geweest zijn.

Het plot slaat werkelijk op niets, maar het is en blijft wel vermakelijk. De actie/misdaad is maar pover, dan vond ik het komische en zoete romantische luik "interessanter". Vrolijke film waarbij je een hersenloze avond tegemoet gaat. Arnie blijft Arnie, hoe goed of slecht je hem acterend vindt, zelfs dat is een kwaliteit. Het einde is wederom mierzoet, maar dat is niet zo verwonderlijk. Charmant, leuk en gewoon een gezellige typische nineties komedie.

Nu Twisters in de zalen draait nog eens deze 1e film bekeken. Vrij aardige rampenfilm die vrij goed de tand des tijds heeft doorstaan. De tornado's zien er best fraai en gevaarlijk uit. Het is natuurlijk the core business van een rampenfilm. De rest van de film is matig. Het typische cliché romantische luikje als eerste. Vervolgens met een aantal weinig zeggende personages en karakters.

De tornado's krijgen een wat wetenschappelijke benadering al valt dat heus wel mee. Geen data-analyse en vele cijfers, maar best behapbaar voor het grote publiek.

Gewoon leuk om nog eens terug te zien. Zeer vermakelijk, zelfs op de buis, want in de bioscoop is de impact toch nog wat anders.

Beste een vermakelijke Hollywood blockbuster. Het helpt ook wel deze in de zalen te zien omwille van de spectaculaire tornadohozen. Die zien er best goed uit. Ik zocht het ook nog even op, maar in het tornadoseizoen komt er heus wel wat op je af. Je vraagt je op de duur af of je daar telkens wel kan aan ontsnappen als je daar in Oklahoma of Nebraska woont, maar het zijn nu ook niet meteen de meest bevolkte staten.

Ik heb het wel voor Daisy Edgar-Jones en ik wist dat ik haar al van ergens kende. Ik merkte haar al op in Where the Crawdads Sing (Film, 2022) en ook daar deed ze het goed. Ook hier dus, degelijk geacteerd, mooie verschijning en een geloofwaardige rol. Goed samenspel ook met Glen Powell. Ik denk dat ze wel definitief vertrokken is voor een mooie carrière, net als Powell overigens.

De film ontsnapt echter niet aan de traditionele Hollywood clichés. Het plot is erg voorspelbaar. Maar het is wel een degelijke wegkijker en een prima opvolger voor de film uit 1996. De rodeo-scène was inderdaad de beste van de film.

Two lovers, een film met wederom een sterke Joaquin Phoenix in de hoofdrol waarbij hij een complex personage speelt vol melancholie. Steeds balancerend op de grens van zelfmoord en ik had bovendien een vrij onbehaaglijk gevoel bij het personage. Alsof elk moment de stoppen konden doorslaan. Niet zoals The Joker, hoewel ik hem best wel hiermee kan vergelijken vooraleer hij daar in een psychopaat verandert.

Verder centraal de twee dames in zijn leven die hem een nieuwe toekomst moeten bezorgen. Twijfel alom, twijfel en angst bij zichzelf hoe hij zich moet gedragen, maar ook de keuzestress speelt hem parten. Zekerheid en veiligheid versus de keuze van het hart en het avontuur. Saai versus wispelturigheid lijkt het wel, ver weg van de betuttelende structuur waar hij zich nu bevindt ten huize Hotel Mama.

Een film die opgevat kan worden als een romantische film, maar dan meer eentje die overhelt naar drama met een somber tintje. Fijn! Dikke 3,5*!

Two Mules for Sister Sara is een vermakelijke en luchtige western waar ik nog niet eerder van had gehoord. Sowieso trok Clint Eastwood de aandacht en wou ik de film zeker een kans geven. Ook Ennio Morricone was een bekende en zijn soundtrack was erg leuk: fris, luchtig en met een beetje humor.

Zo ervoer ik ook de film. Best hier en daar wel wat leuke satirische momenten tussen het samenspel van Hogan en zuster Sara. Hogan wordt wat opgespeld en wordt geregeld van antwoord gediend door de assertieve Sara. Je ziet gewoon dat er iets niet klopt, maar Hogan, verblindt door het respect voor de geestelijke, ondergaat het maar. Zijn verbazing is dan ook groot wanneer naar het einde toe de aap uit de mouw komt. Leuke cinema!

Zoals wel vaak in westerns zijn de landschappen mooi en eindeloos. De passende soundtrack doet je dan ook geregeld wegdromen. Het verhaal is leuk en fris. Alleen naar het einde toe wat simplistisch en snel, maar dat vergeef ik hen met plezier.

Ik vond het een sterke (geromantiseerde) biopic van de laatste twee pausen van de katholieke kerk. Hoewel ik amper nog naar de kerk ga en ik rationeel gezien atheïstisch ben, heb ik wel nog veel respect voor het katholicisme en het daaruit voortvloeiende christendom met diens waarden en normen. Deze film leende zich er dus toe om wat meer te weten te komen over de gebruiken en handelingen rond (de) paus(verkiezingen).

Meirelles slaagde erin een luchtige film te maken. De eerste scène zetten meteen de toon wanneer paus Franciscus een vlucht trachtte te boeken via de telefoon. Gedesillusioneerd moest hij vaststellen dat dit niet zo eenvoudig was als het leek. Prompt zoekt hij hulp bij één van de wachters van de Zwitserse Garde. Deze luchtige, deels humoristische insteek komt nog enkele keren aan bod zodat de film erg aangenaam om volgen blijft.

De lange en sterke dialogen tussen Franciscus en Benedictus XVI waren dan ook van een hoog niveau en daar hebben klasbakken Hopkins en Pryce een zeer groot aandeel in. Ze laten het gezicht zien dat een paus ook een mens is van vlees en bloed met diens gebreken, zonden en tekortkomingen. Serieuze thema's zoals de militaire junta in Argentinië en kindermisbruik in de kerk kwamen ook aan bod, maar traden niet op het voorplan. Misschien net dat tikkeltje te weinig kritisch bekeken al lag de klemtoon op de pausoverdracht en het haast amicale en respectvolle benadering van beide pausen. Geweldige scène ook met het WK voetbal.

De flashbacks van het leven van de jonge Bergoglio brachten extra pigment, maar haalden je wel uit de sfeer en setting van het Vaticaan.

Je hoort het wel eens zeggen dat het soms een kleine wereld is. Dit is hier ook het geval en ik vroeg me zelfs af hoeveel personen ik al heb ontmoet in een andere context (zovele jaren terug), maar ik nimmer bij stilstond.

Niet elke ontmoeting is hier even scherp of geslaagd. Ook niet elke scène vloeit mooi over in de andere. Maar de insteek is wel interessant. Ook het acteerwerk was verzorgd. Met speciale aandacht naar gekeken en kon mits meer creativiteit nog beter zijn geweest.

Die Hillbillies zijn een vreemd volkje. Nuja, we moeten niet veralgemenen, maar je kan er wel ongemakkelijke horrorfilms over maken. Hier heb je er 2000 van, gehuisvest in een afgelegen dorpje. Zes nietsvermoedende passanten krijgen de eer om als eregast te fungeren in het dorpsfeest.

Wat volgt zijn wat sadistische Middeleeuwse spelen waarbij je alles behalve ongeschonden uitkomt. Luguber en meedogenloos. Beetje bloed hier en daar, afgehakte ledematen ook, ziet er allemaal wat nep uit. Voor een geoefend kijker niet zo bijzonder.

Het meest creepy vond ik nog het einde waarbij achteraf gezien geen enkel spoor meer te vinden was van het spookdorp.

Aut vincere aut mori, winnen ofwel sterven. Dit is wel een erg dodelijke stoeltjesdans. Victor accipit omnia (de winnaar neemt alles) kon ook wel...

Erg bizarre kortfilm die meer vragen oproept dan dat er worden beantwoord. Geen twist of verklaring ook. Het begint en het eindigt. Daarom een beetje ontgoocheld achtergebleven. Al bij al net niet al is de idee wel leuk. Misschien best niet in werkelijkheid toepassen in één of andere vergadering of parlement.

Tyrannosaur was het debuut van Considine. Hij maakte een rauwe zwaarmoedige film over een Britse weduwenaar die (soms letterlijk) geslagen door het leven gaat. Hij onderhoudt weinig relaties en heeft nog weinig doelen in het even. Tyrannosaur schotelt het clichématig verpauperde leven voor van de Britse lage arbeidsklasse.

Centraal staat de relatie tussen Joseph en Hannah, twee tegenpolen, maar ze blijken meer met elkaar gemeen te hebben dan aanvankelijk gedacht. Peter Mullan doet het zeer goed en er heerst een bepaale chemie met zijn tegenspeelster Olivia Colman.
Joseph is een tikkende tijdbom en heeft het soms moeilijk zijn woede te verbergen, zowel fysiek als verbaal. Via Hannah leert hij anders naar het leven te kijken al vindt hij haar inspiratiebron (religie) maar gezever.

Qua opbouw vond ik het net niet goed genoeg. De ellende spat er van af waardoor het eerder een doel op zich is in plaats van een middel. De ellende overschaduwt het verhaal en leidt naar nergens eigenlijk. Het einde daarentegen vond ik dan wel weer goed: de angst van Joseph om Hannah te ontmoeten omdat hij haar als ideaalbeeld zag in al haar perfectie goed wetende dat het slechts een laagje vernis is wanneer je haar beter leert kennen. Ieder huisje zijn kruisje, nietwaar?

Blij de film gezien te hebben. Onversneden en puur, hard en uitzichtsloos: het leven zoals het kan zijn als je onderaan bengelt in de samenleving of hoe je erin kan glijden. Pure verpaupering is makkelijk te herkennen, bij Hannah was het minder openbaar. Ook dat is armoede...

Ik heb nu al een aantal films gezien van Bergman en kan zijn films voorlopig maar moeilijk vatten. Ook deze Tystnaden valt daaronder. Een film die wellicht bol staat van de symboliek, maar die ik bij een eerste kijkbeurt voorlopig niet kan plaatsen.

Intrigerend is de film wel. En bovendien mooi en sfeervol gemaakt waarbij de relatie tussen beide zussen centraal staat. Prima geacteerd ook. De film straalt een zekere klasse uit, maar komt voorlopig voor me onvoldoende tot zijn recht. Ook hier en daar mooie camerastandpunten zoals bijvoorbeeld het moment dat de bediende binnenkomt en de camera op de spiegel gericht staat.

Daar waar ik Persona wel betekenis kon geven, kan ik hier Tystnaden weinig verklaren. Toch bevat de film voldoende elementen (op technisch vlak) om hem zeker te waarderen.