Opinions

Sterke Servische film ten tijde van het Kosovoconflict. Hoewel de oorlog niet expliciet te zien was, was hij steeds latent aanwezig dankzij de grijze grauwe sfeer van het landschap dat doorkruist werd in deze aparte roadmovie. Later in de film ook nog wat afweergeschut en de kapotgeschoten infrastructuur gaven wel een beeld weer van angst en isolement.

De hele film door zit je in gedachten met die lading en de inhoud ervan. De spanning hierrond wordt mooi weergegeven en wordt op het einde knap opgelost met suggestieve beelden. de film gaf ook vaak een beklemmend gevoel met de close-ups in de bestuurderscabine.

De film is realistisch en authentiek. Hoewel er niet zo heel veel gebeurt of wordt in gesproken toch geboeid naar gekeken. Na de aflevering van het ‘pakje’ was voor mij het beste er ook wat af. Mooie 3,5* wel!

Waarschijnlijk zag ik een mooie gerestaureerde versie, maar desalniettemin toch een knappe stomme film uit de oude doos. De term stom kan je er hier wel op kleven, want de gehele film draagt geen geluid. Er is geen toevoeging van orkestmuziek of er moest een probleem geweest zijn met mijn geluid.

De beelden waren in diverse kleurenfilters, van bruin naar geel, maar ook rozerood tot blauw en grijswit. In zijn geheel zeker mooi in beeld gebracht. Ook inhoudelijk best interessant daar ergens begin 19e eeuw met de bezetting of oorlog met de Engelsen daar in Scandinavië. Het verhaal krijgt ook een persoonlijke moraal mee welk nogal theatraal werd voorgesteld, maar daarom niet perse stoorde.

Gewoon te zien op Netflix en dus zeker de moeite om eens mee te pikken.

Een film in de geest van Idi i Smotri (Film, 1985) over het kat en muisspel tussen jagende soldaten en ongrijpbare partizanen, met daar tussenin dorpen die er een speelbal van zijn. Verre van zo sterk als de klassieker van Klimov, maar het geeft wel die claustrofobische grauwe sfeer weer van wantrouwen en paranoïa.

Veel lange shots, vrij herhalende shots ook, van een peinzende korporaal Semetka die het liefst thuis zou zijn bij zijn gezin. Hij ondergaat en observeert. Hij aanschouwt het wangedrag van zijn medekompanen en tracht zo zijn verantwoordelijkheid te minimaliseren. Vraag is of hij daarmee zijn geweten kan sussen.

Een vrij trage film. Er gebeurt ook niet zo heel veel. Een film die niet geheel de verwachtingen inlost. De geschoten beelden zijn goed, maar de film mist wat schwung. Net niet overtuigend genoeg.

Geen onaardige film die vooral slaagt omwille van het feit dat Tom Hanks de hele film moeiteloos draagt als een gestrande toerist op JFK Airport. Een ideale rol voor Hanks die het best uit de verf komt als een sullig goedlachs personage. The terminal is een film die voor mij in twee delen op te splitsen is. Het eerste gedeelte is het interessantste waarbij de mallemolen van de bureaucratie wordt getoond. Ook het (over)leven op een vliegveld wordt netjes uit de doeken gedaan: slapen, eten, hygiëne, privacy, ... het komt allemaal een beetje aan bod. Op een luchtige amusante toon weliswaar, maar best boeiend om te volgen.

Vanaf het moment dat de film de romantische toer opgaat, gaat het eigenlijk fout. De focus ligt niet meer zozeer bij het script van de film, maar wijkt af naar een zwakke romcom die nergens op slaat. De randpersonages die zijn vrienden worden zijn nietszeggend en oppervlakkig. Op het einde is hij allemans vriend waardoor het zeer klef en zoetsappig wordt. Wat een contrast overigens met het individualistische tot zelfs egoïstische begin waar niemand hem zag staan.

Ondanks de vele minder interessante momenten (naast het romcom gehalte eveneens de ongeloofwaardigheid van het script) blijft de film erg onderhouden en ademt de film de sfeer uit van een luchthaven. Zo vond ik het vreemd waarom Viktor niet de luchthaven verliet wanneer hij door veiligheidsmensen daartoe de kans kreeg, zeker als je weet wáárom hij naar NY afzakte. Neen, staat hij daar wat onnozel te doen met die veiligheidscamera’s... Ook dat bouwvakkersgedoe balanceert op het randje. Humor glijdt af naar het absurde, niet iets voor Spielberg denk ik zo.

Net omwille van Hanks toch nog een nipte voldoende met 3,0*. Geen meesterwerk van Spielberg waarbij in deze film vooral de luchtigheid en het vermaak primeerde.

Dit moet één van de weinige films zijn die ik me zo direct voor de geest kan halen waar de sequel beter is dan het origineel. Sublieme (actie)film die de tand des tijds erg goed doorstaat. Ruim 25 jaar is deze film al! De actiesscènes zien er nog steeds erg goed uit, vooral die achtervolgingsscene tussen John Jr. en de truck is die rioolweg (of wat het ook is) blijft fantastisch.

Eigenlijk de enige echte geknipte rol voor Schwarzenegger: een houterige slungelachtige Cyborg. Je kan het niet acteren, hij IS het gewoon. Alles klopt ook: zijn lederen outfit, de motor, de shotgun, de zonnebril en niet te vergeten: de nostalgische oneliners "I'll be back en Hasta la vista baby". T2 is pure nostalgie voor mij, ontelbare keren gezien en nu sinds lang nog eens na gekeken. Ik kan op weinig inboeten. Ook het verhaal is vrij degelijk. De T-800 is een good guy-rol is leuk meegenomen. Er is zelfs enige diepgang in de film doordat de T-800 andere (emotionele) aspecten ontdekt in de mensheid in plaats van ze te zien als slachtvee. Zoals de dialogen rond pijn, verdriet, tranen en de slotscene. Ook Robert Patrick deed het erg goed en zette een fijne plastische T-1000 neer. Alleen zijn "dood"
vond ik iets te makkelijk. Dat hij in het vuur valt en sterft ok, maar de manier waarop hij erin valt?
Hij springt/tuimelt er gewoonweg in. Dat was wat bizar. Voor de rest erg vermakelijk, net als de scene met dat vloeibaar gas. Ook de muziek zorgt tot slot voor dat typische sfeertje.

Voor mij als actiefilm bijna onnavolgbaar. Er zijn er weinigen die hieraan kunnen tippen. Een verdiende en uitzonderlijke 4,0*!

T3 is zo’n typische Hollywoodvervolg van het origineel. Weinig vernieuwd al is de nieuwe vrouwelijke TX erg sexy, maar als kijker verwacht je toch iets meer dan enkel verwend te worden met je ogen. T3 kan in de verste verte niet wedijveren met The terminator, laat staan met T2. De grapjes of oneliners komen vrij geforceerd over en zelfs Arnold blijkt zich niet 100% in zijn vel te zitten. Jammer dat er perse een vervolg moest komen. T2 was een mooie afsluiter, maja.
De casting voor John Connor (Nick Stahl) kon in mijn ogen beter, kwam vrij irritant over. Claire Danes raakte me nauwelijks en heeft geen voeling met het karakter, met de film. Ook met zijn tegenspeelster voelde ik weinig affiniteit. En Arnolds beperktheden kwam ook sterk naar voren toen zich moest rebooten.
De actie is spectaculair, voornamelijk met de takelwagen. Zit goed in elkaar, van collateral damage gesproken (maar inhoudelijk o zo beperkt) … Het einde was verrassend en voor de mensheid een domper: “Judgment day is inevitable” en sluit mooi aan op het gehele scenario. Dat de TX machines tot 'leven' kan brengen, verklaart ook het gehele idee omtrent deze judgment day. Als eindbalans: vermakelijk, niet meer dan dat, te weinig kwaliteit om van een echt goede film te spreken. Maximaal: 3,0*.

Eindelijk ook het laatste deel van de Terminatorsaga meegepikt. Wederom verweven met de vorige delen al had ik vaak de indruk dat de gehele film werd herkauwd maar dan met andere acteurs. Arnold is terug van de partij en dat is een pluspunt. Beetje ouder als vroeger, maar zo blijkt nog lang niet versleten. Met zijn houterige stijl blijft hij de T-800 moeiteloos neerzetten. Zijn droge oneliners blijven geslaagd, zijn grimas daarentegen is niet de humor die ik zoek in Terminator.

Veel actie en geweld en die ziet er best goed uit. Alleen op het einde had ik het wat moeilijk. De actiescènes met de bus op de brug en even later de helikopter was over the top. Fijne actie, maar niet geheel realistisch. Wat ik dan wel weer goed vond was de goede input van Genisys dat als Trojaans paard de wereld tot verdoemenis leidt. De acteerprestaties vond ik maar zo zo. Net als het script dat toch hier en daar rammelt en waarbij de Terminatorsaga wat wordt verloochent, iets wat ik ook herkende bij Salvation.

Genisys is samengevat vooral veel actie en popcornvermaak, met de rest heeft het te minder te maken. De magie van de voorgaande Terminators ontbreekt wat (of is eraan ondergeschikt). Matige 2,5* is het judgment dus.

Het was omdat Genisys op TV was dat ik het ontbrekende vierde deel nog gauw wou meepikken zodat ik volledig mee bent met de Terminatorsaga. Judgment day is uiteraard onovertroffen, maar ook deze Salvation behoorde me boven alle verwachtingen in behoorlijk. Net zoals in Rise of the machines vind je in de film verklaringen voor de eerste twee films. In deel drie zie je hoe het zellfregulerende Skynet ontstaat en in dit deel komt de constructie van de T-800 op gang waardoor de saga in zijn geheel in kwaliteit toeneemt.

Hier en daar wat over de top zoals die defribilator en het melige einde. Ook die moto’s waren niet echt een succes. Het ademt niet steeds de Terminator vibe uit en je kon net zo goed naar Edge of tomorrow aan het kijken zijn, maar toch al bij al best ok met een redelijk verhaal en doel. Stereotiepe oppervlakkige personages, dat wel en ook met de Arnold quotes ging men even uit de bocht. En ook de Arnold zelf had wel iets vond ik net als het steeds indrukwekkende metalen skelet.

Geen mislukkig, maar wat mij betreft een nipte voldoende met 3,0*.

Dit blijft een topfilm met Schwarzenegger op zijn best als cyborg. Het blijft een film met een sterk verhaal en concept. Zijn jongere broertje oversteeg hem (terecht) als dé cultfillm voor de intussen 5 films van Terminator, maar deze blijft standhouden. Arnold blijft fantastisch in films waar hij niet te veel moet zeggen. Als hij dan iets zegt, zoals hier met korte gevatte oneliners "I'll be back", dan is het genieten geblazen.
De actiescenes blijven het erg goed doen. Vooral het politiebureau is pure nostalgie. De eindscene waarvan de gesmolten cyborg nog enkel wat metaal overblijft, is angstaanjagend. De timing klopt daar wel niet altijd, maar kom.

Het concept blijft erg tot de verbeelding spreken en is zeer actueel. Nu niet dat er onmiddellijk sprake is dat machines ons zullen uitroeien, maar wel het feit dat we zodanig afhankelijk zijn geworden van technologie dat we gewoonweg niet meer zonder kunnen. Beeld je eens een dag in zonder PC op je werk wegens een serverprobleem? Beeld je eens een dag zonder elektriciteit in wegens een stroompanne? enz ... We zijn het allemaal zo gewoon en het is allemaal zo vanzelfsprekend. De technologie maakt ons lui en afhankelijk. Elk jaar zetten we gigantische sprongen voorwaarts, maar waar eindigt dit? Bij Terminator? ...

De opbouw van de film was goed. De scenes met apocalytische toekomstbeelden waren een knappe afwisseling met het heden en geven de film extra vaart. De spanning was steeds aanwezig, zeker wanneer de Terminator zijn target in het vizier kreeg. De spanning en sfeer wordt bekrachtigd door de geweldige soundtrack, een song die tegelijkertijd hoop en vernietiging uitstraalt. Hamilton deed het uitstekend als Sarah Connor en je ziet haar gedurende de film (en in T2) evolueren naar de moeder die ze zal zijn voor mytische rebellenleider die haar zoon John zal zijn.

Een vrij bizarre film die zich openvouwt als een soort magisch sprookje temidden van de burgeroorlog in Mozambique. Op zich een ontroerend verhaal tussen een wees en een oude man die aan de hand van een verloren dagboek wegdromen van de gruwel rondom hen heen. Niet dat het dagboek zo vrolijk is, maar ze besluiten samen op zoek te gaan naar de auteur.

Metaforisch wordt het wanneer de uitzichtloosheid hen steeds terug op dezelfde plaats brengt. Hoopvol wordt het wanneer een gegraven putje een rivier wordt. Interessant allemaal, maar ik kon me toch moeilijk inleven in het verhaal. Het springt te veel van het ene naar het andere verhaal. Ik miste wat betrokkenheid. Wel fijne poging, maar toch eerder net niet.

Ik zag afgelopen maand met Rocco e i Suoi Fratelli en La notti blanche nog twee films van Luchino Visconti. Veruit zijn meest neo-realistische film die me wat deed denken aan Vittorio De Sica. Visconti tracht de authenticiteit te benaderen door louter te werken met niet-acteurs. Dat komt vrij goed uit. De vissers die hij aansprak moesten ook alleen maar visser spelen. Het drama (soms nogal theatraal) komt dan wel vanzelf.

Een erg positief beeld wordt er niet geschetst van het vissersleven. Het bestaan is hard en meedogenloos. Rijk wordt je er allerminst van en ook de behuizing van het vissersdorpje is maar karig. Ntoni besluit het dan maar op eigen houtje te proberen, in strijd met wat we vandaag tegen het kapitalistisch systeem zouden noemen. De macht van het getal, de macht van de massa, althans, daar wordt toch naar gestreefd als je verandering wil bekomen. Een erg socialistische arbeidskijk op het gebeuren word je voorgeschoteld.

Best interessant dus al kabbelt het bij momenten ook gewoon voort. Niet altijd even boeiend waardoor het toch wel een lange zit werd. 160 minuten is niet min en de boodschap kon zeker korter en zo ook krachtiger gebracht worden.

Een regelrechte slasher in clownspak. De psychopaat begint nog rustig, met wat teasen en flirtgedrag, luchtig en speels. Zijn doordringende ogen is het enige wat je ziet, zijn mond met vieze tanden is bijgesminkt. Een lange smalle slungel lijkt het wel, maar uiterst meedogenloos.

Niet dat hij onoverwinnelijk lijkt. In dergelijke typische films krijgen de slachtoffers steeds kansen, krijgt hij een mep of iets dergelijks. In plaats van gewoon te blijven meppen of steken of wat dan ook. Neen dus, dan vraag je erom...

Best wel wat gore en spetters. Blijft uiterst vermakelijk. Geen slechte film binnen het genre. Opvallend dat er eigenlijk geen jump scares in de film zaten, op dat vlak werd het allemaal aangekondigd wie wat wanneer.

Ik heb toch al wat gezien denk ik, maar dit is toch wel één van de meest expliciete en bloedige horrors die er zijn, zeker op commercieel vlak. Obscure werkjes zijn één ding, dit is toch iets voor het mainstream brede publiek uitgebracht. Aan bloed een splatter dus wederom geen gebrek. Ik had het gevoel nog dat tikkeltje meer dan in het eerste deel.

De film duurt behoorlijk lang voor een horror. Nochtans verveelt de film nauwelijks. Misschien het middenstuk met de fuif al bracht die wat luchtigheid en Halloween sfeer. Uiteraard zwaar over the top. Het sadisme druipt er van af, bij momenten zelfs op het "grappige" af, al is dat misschien wat misplaatst.

The battle angel als tegenhanger van de demon, mja, weet niet goed wat ik daarvan moet denken. Het gaat in het tweede deel voorbij de slasher. LaVera doet het overigens prima als protagonist.

Dat het één groot splatter en gore feestje ging worden, dat kon niemand vooraf ontkennen. Misschien komt het omdat ik de twee andere delen ook zeer recent zag, maar er trad wat moeheid bij me op.

Het tweede deel vond ik het beste met de tweestrijd met the battle angel waarbij nog een iet of wat plot te bespeuren viel. Deze kerstspecial is een los samenhangsel van eerder vele random kills van zowat elk personage dat in beeld kwam.

Grenzen worden steeds verlegd en de film is best controversieel te noemen. Vreemd dat de roep naar andere films die nog niet aan de enkels komen van dit dan grofweg te verbieden. Om nog maar te zwijgen van mensen die al gillend de zaal uitlopen bij een von Trier. Nouja, met dit weet je wat je te wachten staat natuurlijk.

En dat allemaal met een licht sausje van humor. Vond het net een beetje over the top. Ik heb niets tegen splatter en gore, maar ik vond het overdaad hier.

Dit is niet zomaar "een" tragisch ongeluk zoals de synopsis ongelukkig weergeeft. De mijnramp in Marcinelle is de grootste mijnramp uit de Belgische geschiedenis en een van de grootste uit de Europese mijnbouwgeschiedenis. Op 8 augustus 1956 kwamen bij een brand in Bois du Cazier 262 mensen van twaalf verschillende nationaliteiten om het leven, onder wie 136 Italianen en 95 Belgen. Gedaan met de Italianen als gastarbeiders. In de plaats kwamen Noord-afrikanen en Turken...

Filmisch stelt het bitter weinig voor. Wat plaatjes en foto's, meer niet. Voor de rest een voice-over die erg zakelijk de dag beschrijft van een mijnwerker die opstaat en naar zijn werk vertrekt. Het tweede deel vond ik minder relevant over sulfide en dergelijke meer.

Interessant stukje docu dat mijn inziens louter en geheel zijn plaats heeft in een museum als informatief digitaal medium.

Oei, toch een beetje een miskleun. Dit ziet er op hopeloos verouderd uit. Alles ziet er ongelooflijk nep uit. Het decor, de belachelijke kostuums met die hoge opstaande kragen, de planeet, de ruimte ... Ik had ook een soort Star Trek gevoel, maar die franchise trek ik ook niet zo.

Het karige budget zal zeker zijn invloed gehad hebben op het geheel. In dat opzicht wat bewonderingswaardig soms, maar ik kon hier desalniettemin erg weinig mee aanvangen. Ik had ook verkeerde verwachtingen wellicht. Ik dacht Dracula in space te zien, maar die bleef in zijn kist. In de plaats krijg je wat vreemde metamorfoses van de crew en wat oude gevonden skeletten. Ik moest wat denken aan Invasion of the body snatchers, maar dan wat flauwer.

Vrij traag allemaal en helemaal niet spannend. Laat staan eng. Mysterieus was het wel, zeker in het begin. De slotscène vind ik wel altijd leuk, dat dystopische beeld dat de aarde the next big thing zal worden.

Geheel toevallig dat ik zonet “Terug naar morgen” heb gezien. Niet zo’n bekende Productie. Jammer eigenlijk, want deze Belgische film is onze contreien zeer origineel met een gewaagd en complex thema. The butterfly effect, Donnie Darko en Back tot the future is ons allen bekend en ook Teurg naar morgen kent een soortgelijk verloop. Men is niet tevreden met het huidige leven en wil met kleine aanpassingen de toekomst aanpassen. Uiteraard schat men onvoldoende in dat deze acties nieuwe consequenties en veranderingen teweeg brengen met mogelijks een nog ongelukkigere toekomst.

Neem nu Viktor, doordat zijn Lena niet meer in een rolstoel zit en ze minder close zijn, moet hij door het leven zonder Lena. Om nog maar te zwijgen wat er gebeurt met Tom’s leven. En ook de relatie/vriendschap met Titus heeft zo zijn wijzigingen. Terug naar morgen heeft veel potentieel die het ook aangrijpt. Ik moest eventjes in de film komen om ik net het begin weinig overtuigend vond, nogal goedkoop en makkelijk ook. Nadien beterde dit.

Acteerprestaties waren behoorlijk al was de metamorfose van Simoni echt niét geslaagd. Blijf het vreemd vinden dat deze film zo weinig weerklank kreeg. Wellicht iets te gewaagd voor het doorsnee Vlaame publiek. Fijne afsluiter ook van de film die je verder doet speculeren over de toekomst. Maar ook dan zal er wel iets zijn dat je minder leuk vindt zeker? Ideaal wordt het nooit. Neem je leven in handen, maak er het beste van zonder achterom te kijken!

Terug naar Oosterdonk is een nostalgische Vlaamse reeks van Van Passel verwijzend naar de verdwenen polderdorpjes Oosterweel en Wilmarsdonk. De serie kent een oervlaams nostalgisch gevoel en is één van de meest bejubelde Vlaamse producties hoewel zoals hier reeds opgemerkt door niet zo’n groot publiek is bekeken. Dat komt ook deels door de foute programmering destijds op televisie. Niet de de reeks ontoegankelijk is voor het grote publiek, maar het mist misschien wat schwung.

De reeks komt ietwat oubollig over en slaat wellicht vandaag ook minder aan. Geen idee overigens of deze productie zou scoren buiten de landsgrenzen gezien het toch vrij typerend Vlaamse karakter van de reeks. De sfeersetting is echter top in zowel heden als verleden. De decors, de kostuums en omgeving zijn prima uitgewerkt. Ook de cast is top met heel wat Vlaamse grootheden op het witte doek.

Ook het plot en het mysterie houd je in de ban. Niet altijd en overal top, maar best aangenaam om volgen. Het legendarische aura van de reeks kan ik moeilijk plaatsen, maar degelijk is het zeker wel.

De terugreis is een film die onbekend is in Vlaanderen en ook daar (nog) niet te zien is volgens mij, ook niet op Netflix België. Ik kon hem gelukkig meepikken via het Filmfestival van Oostende. Het is een warme film waarbij humor en drama worden afgewisseld. Vooral het eerste gedeelte bevat humor waarbij de twee oudjes beslissen vrienden te gaan opzoeken in het verre Spanje. Een mens vraagt zich af wat hen bezield om zo'n hachelijke onderneming - in hun geval toch - te ondernemen.

Het gekibbel tussen hen is voorspelbaar, maar ook geestig. Komen daarbij wat ongewoonheden waarmee ze niet vertrouwd zijn. Zo blijkt al snel dat ze van de moderniteit en technologische vooruitgang weinig kaas hebben gegeten. Leuk onderhoudend is het zowel in een fijne vakantiemodus. Enige minpuntje lijkt wel het gebluste amoureuze vuur tussen beiden.

Het avontuur neemt vrij plots een andere wending wanneer Jaap écht vaststelt dat het niet goed gaat met Maartje. De ongerustheid en zorg komt iets feller naar voren dan, waardoor de film een ideale mix krijgt. Vrij ontroerend allemaal. Fijn!

Mooie debuutfilm van Amenabar. Alles draait rond macht en bekeken worden. Bekeken worden aan de hand van video’s uit een camera. En als et even kan zo extreem mogelijk met criminele activiteiten en snuff movies. Amenabar slaagt erin de paradox bloot te leggen. De openingsscène is een mooie opener voor wat komt. Iedereen gruwelt van een uiteengereten lichaam op de spoorwegen, maar velen kunnen het toch niet laten een nieuwsgierige kijk te wagen. Met de snuff movies is het niet anders. Perversiteit en sensatie versus afschuw en gruwel, het is de dunne koord waarop Amenabar zich waagt.

Het thema en het plot wordt mooi gebalanceerd gebracht. Ook de spanning is steeds aanwezig. Op dat vlak is de film zeker geslaagd. Uiteraard nogal wat clichémomenten met domme personages die doen wqt een rationeel mens niet zou doen, maar dit stoort hier niet zo.

Echt gruwelijke beelden komen niet aan bod en Amenabar voedt de kijker met wat kan worden gesuggereerd. Hiervoor is een perfecte camerahantering nodig. En voor sommigen voelt dit wellicht aan als een bestraffing, als een nietsontziende voyeur die ‘ontgoocheld’ is omdat er niets meer te zien is. Ondanks alles is Tesis een toegankelijke film die zeker de moeite waard is en veelbelovend is voor het verdere oeuvre van Amenabar.

Ik kan bovenvermelde recensie van Flavio alleen maar onderschrijven. Fijne film, maar hij mist voor mij net dat tikkeltje om hoger te scoren. Aan de mooie Kinski heeft het alvast niet gelegen. Kwijt zich uitstekend van haar rol, deels onderdanig vanuit haar armzalige achtergrond, maar eveneens goed wetend waar ze voor staat.

Prima kleurgebruik en belichting waarbij vele scènes tableautjes lijken. Qua tijdsverloop of montage werden er soms wel hele grote sprongen genomen zoals haar zwangerschap (er leek precies een scène in verwijderd te zijn) of het feit dat een paar minuten later het kind al een aantal jaar bleek te zijn.

Een prima film die knap verfilmd is door Polanski. Drie uur vond ik echter een vrij lange zit voor dit gezapig kostuumdrama. Maar het loont wel de moeite om hem eens gezien te hebben.

Intrigerend uitgangspunt waarbij de duivelse dokter Mabuse via een soort hypnose/trance mensen kan doen aanzetten om misdaden (moorden) te plegen. Zijn schrijfsels vanuit de gevangenis zijn een soort blauwdruk voor wat komen gaat.

Ik zag weliswaar een gerestaureerde versie, maar zelfs zonder dat is het technisch een bijzonder sterke film vanuit die tijd. Maar Fritz Lang was één van de topregisseurs uit zijn tijd. Met M – Eine Stadt sucht einen Mörder en Metropolis scheerde hij al hoge toppen, ook vandaag nog.

Inhoudelijk weliswaar wat langdradig of wat rommelig. Er zaten wel wat zijsprongetjes in die niet altijd nodig waren voor het verhaal. Het einde is sterk. Mysterieus en technisch opnieuw bovengemiddeld.

Gebaseerd op de gelijknamige oorlogsroman waarbij de ervaringen tijdens de Eerste Wereldoorlog worden verteld vanuit de ogen van Vera Brittain. Het boek ligt hier ergens op de stapel - er zijn namelijk zoveel goede oorlogsromans over WOI te lezen. Toch was het verhaal me zeker bekend. Ten tijde dat vrouwen nog steeds als minder bestempeld werden, nam zij het voortouw om vrouwenrechten in de kijker te plaatsen als suffragette. Ze was het beu om louter geschikt te zijn als huwelijkskandidate en wou een zelfstandige geëduceerde vrouw zijn.

Toen de oorlog uitbrak nam ze een voorname rol aan als frontverpleegster en deinsde ze er als pacifist niet voor terug ook Duitse soldaten met evenveel toewijding te verzorgen. Geen oorlogsbeelden, wel verslagen vanuit het hospitaalkamp. Die zijn bij momenten al tragisch en gruwelijk genoeg, maar zijn volledig weergegeven vanuit het (visuele) standpunt van Vera Brittain. Een sterke Vicander die haar rol van Vera mooi invult. Mooi ingetogen drama over liefde en opoffering. Echt memorabel is de film niet. Sowieso degelijk, zonder meer.

Eindelijk de langverwachte On body and soul gezien. Winnaar vorig jaar in Berlijn. Ik kan er me wel iets bij voorstellen. Misschien moet ik Félicité, winnaar van de Juryprijs, binnenkort ook maar zien. On body and soul is een bijzondere film over een liefdesspel op een zeer ongewone bizarre locatie. Het slachthuis is het decor van deze erg serene mooie film. Ik heb geen problemen met martelingen zoals bvb pakweg in Saw of Hostel, maar deze expliciete beelden van geslacht rundervee deed me wel iets.

Beide hoofdpersonages hebben het sociaal moeilijk om contacten te leggen met hun omgeving. Voor de één is dit nog explicieter dan voor de andere. Het moet nu ook gezegd dat de collega’s nu niet bepaald de meest fijne mensen waren. Zelfs gepest werd niet geschuwd. De rol van Maria was van ontzettend mooie makelij. Maria heeft autisme, dat leid ik er toch uit af, en dat uit zich in een aantal rigide houdingen, steeds mooiin beeld gebracht. Aandoenlijk was het hoe ze trachtte om te gaan met het fenomeen “verliefdheid”, hoe ze op basis van empirische gegevens en kennis dit gevoel wou doorgronden. Ook het zwart-denken komt naar boven en komt tot uiting in die zelfmoordpoging. Cinematografisch erg knappe scène overigens.

Door het trage tempo duurt het even vooraleer de film op gang komt, maar ongeveer halfweg komt het echt op gang. Trouwens dat interview met die psychologe was een leuke grappige afwisseling tussen de vele steriele en bij momenten melancholische scènes. Mooie 4,0*alvast!

Ik had wel wat verwachtingen voor deze Gouden Beerwinnaar, maar was toch wat ontgoocheld na afloop. Ik vond het weinig beklijvend en werd te weinig meegetrokken in het verhaal. Nochtans is het uitgangspunt wel sterk met het stigma of taboe dat heerst voor kinderen die geboren zijn uit een verkrachting. Interessant is het volksgeloof dat deze trauma’s via hun moedermelk aan hun dochters worden doorgegeven hoewel men in tegenstelling tot het platteland er in de stad wel andere theorieën op nahoudt.

Een vrij beladen verhaal, donker en bedrukt. Over angst ook die je remt als persoon en hoe je moet functioneren. En toch voelde ik me te weinig betrokken met het personage. Hoewel cultuur en folkore was ik niet zo enthousiast over de muzikale intermezzo’s. Mja, er zat toch meer in vond ik. Jammer.

Ik had een wat verkeerde indruk vooraf van de film. Op zich wel een leuk sterk begin van de film. Fijn ook hoe de game visueel wordt mee gemonteerd in het plot. Ik had best wel zin in zo'n luchtig vertier met de vibes en snelheid van pakweg de films van Adam McKay (The big short of Vice). Maar dat idee verbrokkelde toch na een tijdje.

Eens het product voorbij ging het over het claimen van de auteurs- en distributierechten en kwam men aan in de grauwe corruptie Sovjetwereld van spionnen. Het kon me eigenlijk maar weinig boeien al zat de algemene sfeer wel goed.

Goed acteerwerk wel, zeker van Egerton. Leuk ook die achtervolgingsscène, maar voor de rest erg veel gepalaver. Zo evident was het dus blijkbaar niet om Tetris van de grond te krijgen.

Body horror porno van de hoogste klasse, deze Japanse cultfilm. Nuja, zo'n geweldige impact gaf de film niet op mij. Ik ervoer het vrij afstandelijk. Erg veel kon het mij niet schelen. Ik onderging het vooral. Er komen wel wat expliciete scènes in voor, maar als bloed zwart ziet in plaats van rood, dan is er niet zo heel veel aan. De film mist zijn effect in zwartwit. In kleur zou de horror vele malen sterker naar voren komen. De vraag is of we daarop zitten te wachten.

Maar creatief is de film wel. Er zit duidelijk vakmanschap in. Je zintuigen worden op de proef gesteld, toch de visuele en zelfs de auditieve. Het geschreeuw en de angst gaan er wel in. Hiermee is Terminator niets vergeleken. Wat een metamorfose tot cyborg. Nu, niet elke scène was raak en vond ik even overtuigend. Soms zag het er echt goed uit, later vond ik het slordiger en nepper.

Een film ook met weinig rustmomenten. Het gaat van de ene harde scène naar de andere. Nogal repetitief en veel van hetzelfde. Ik ervoer de film als lang ondanks de relatief beperkte speelduur.

Egocentrisme of zelfontplooiing waren niet bepaald eigenschappen die je als vrouw vooruit hielpen. Niet dat Agnes hieraan voldeed, maar deze folk movie gaf wel weer hoe zinloos het leven als vrouw voor haar was daar ergens halfweg de 18e eeuw in Oostenrijk en bij uitbreiding de rest van Europa. De taak van de vrouw bestond erin door het huishouden te doen, de man te behagen en kinderen te baren. Dat laatste is nogal moeilijk wanneer de man weinig wellustig is. Zélfs dat was de fout van de vrouw.

En wanneer er geen verklaring voor gevonden kon worden en niets hiep, zelfs geen grootmoeders oude middeltjes, dat wist God wel raad. En die heeft het laatste woord en de vrouw was vervolgens de pineut. De schoonmoeder in het verhaal werd radeloos en vloekte om zoveel ongeluk omdat haar zoon koos voor een luiwammes als een vrouw. Je zal maar eens een depressie hebben ... Radeloosheid haalt vervolgens de bovenhand. Is er een grotere zonde dan moord? Blijkbaar wel en dat moet ten allen tijde vermeden worden wil je ziel gered worden...

Sterke overtuigende film in een prima post-Middeleeuws kader. Geen zuivere horror, maar eentje die wel blijft kleven.

Ik had eerlijk gezegd toch meer verwacht van The Texas Chain Saw Massacre. Naar wat ik gelezen heb was The Texas Chain Saw Massacre toch één van de pioniers van de hedendaagse horrorfilm en dat kan ik ook beamen. Los van het feit dat heel wat elementen verouderd zijn - iets waarmee ik geen problemen op zich heb - schort er toch heel wat ander waaraan ik me stoorde.

De film duurt maar een 80 minuutjes, maar ken toch een vrij trage aanloop. Ik weet niet hoe ver we zaten, maar het moet toch rond halfweg de film zijn eer het echt begint. Het moorden vat dan wel aan in een sneltempo. Uiteraard is Leatherface een leuke creatie en ook zijn kettingzaag is er eentje om in de annalen van de filmgeschiedenis te schrijven. Aan de andere kant kwam de film me vrij clownesk over. Grappig zelfs bij momenten wanneer de knotsgekke familie hun gekke bekken bovenhalen. En ook de rolstoelganger graag hier graag in mee.De gillende Sally was op den duur ontzettend vervelend. Je zou haast hopen dat ze haar de kop insloegen.

De sfeer is dan wel weer een pluspunt. Het gruwelhuis met zijn knekelveld en vleeshaken was luguber. De achtervolgingen waren dan weer houterig. Goede en minder goede elementen wisselen de film vaak af. Desalnietemin blijft The Texas Chain Saw Massacre macaber en wel een must see voor de die hards. The Texas Chain Saw Massacre spreekt tot de verbeelding, al was het maar voor de geweldige filmtitel. Voor mij was het er eentje van toch net niet. Dan geef ik eerder de voorkeur aan Carpenter’s Halloween dat een paar jaar later uitkwam.

Een slasher dus. Weinig nieuws onder de zon in dit genre dat het mooi binnen de standaarden houdt. Een film die verder borduurt op de gebeurtenissen uit de jaren 70 waarbij de dader en een overlevende elkaar opnieuw ontmoeten. Het stadje zelf is door de gebeurtenissen vergane glorie, maar wat intellectuele jongelui wil daar hun toekomst uitbouwen. Beetje een rare gang van zaken met die eigendomsakte en de dood van dat oudje. Vreemd dat nu net dit de aanleiding moet zijn om bij Leatherface de stoppen door te doen slaan.

Vond het wel best sfeervol met die verwelkte zonnebloemvelden. Paste perfect bij het vergane stadje. Veel kills en bloed zoals het een slasher betaamt. Misschien er wat over wat er in de bus gebeurt. Dat er eens één iemand nadenkt in plaats van te gillen als een geslachte kip... Maar vermakelijk was het wel.

Absolute slotscène was alweer niet nodig voor mij. Dood is dood, niet dus, zo blijkt alweer. Soms was onze logge psychopaat wel erg kwiek, maar dat wou ik er nog wel bijnemen. Jump scares zaten er niet echt in of waren niet zo schrikwekkend als elders. Niet superslecht, niet goed. Eigenlijk perfect wat je kan verwachten.