Opinions

Thank you for smoking zag ik lang geleden al eens. De herinneringen eraan zijn vandaag de dag wat overschat. Ik herinnerde me Thank you for smoking als een messcherpe dialoogfilm waarbij het bol stond van gevatte opmerkingen, boute oneliners, sterke discussies en replieken. Dit kwam er slechts gedeeltelijk uit. De film is in zijn geheel niet zo sterk als hij zou moeten zijn. Vooral het middenstuk is iets te flauw om de film naar een hoger niveau te tillen.

De film doet me ook denken aan een boek van John Grisham. Niet eenvoudig om al die titels uit elkaar te houden, maar ik denk dat het over “In het geding” ging waarbij ook de tabaksindustrie op de korrel werd genomen.

Ik hou wel van dialoogfilms met als topper 12 angry men. Door de sterke dialogen moet je aandachtig blijven, kruip je mee in de huid van de redenaar en blijft de boel spannend en onderhoudend. Sterke acteerprestaties blijven dan ook niet achterwege. Ook hier heb je een sterke Aaron Eckhart die een ongelooflijke arrogante blaaskaak vertolkt, maar tegelijk zo moeilijk uit zijn lood te slaan is. William H. Macey is steeds een genot om naar te kijken. Ik kan me zelden van de indruk ontdoen dat zijn personages - welke rol ze ook hebben - steeds iets klungelachtig hebben - en dat is de charme van een Macey natuurlijk. En tot slot mag de steeds piekfijne bijrol van een J.K. Simmons niet vergeten worden. Zo’n rolletje als mediamagnaat ligt hem wel en herhaalt hij wel eens in andere films.

De serieuze compartimenten worden gespekt met satire en dat slaat meestal wel goed aan. Niet altijd even goed uitgewerkt, maar de basisidee is knap. Interessant zijn ook de verwijzingen naar de andere “kankergezwellen” van de maatschappij daar zijnde stralingen, vet, suiker, alcohol enz... dikke 3,5* alvast!

Niet van het niveau van de Netflixsensatie Klaus (Film, 2019), maar eigenlijk wel een degelijke kerstanimatie die wel OK is om even mee te pikken tijdens deze kerstdagen. Leuke setting alvast met die gezellige sfeer in een klein Brits dorpje waar iedereen iedereen kent.

De kerstperiode draait rond het thema eenzaamheid en dat wordt hier wel sterk naar voren gebracht. Je hebt de jongen die vaak alleen zit terwijl zijn alleenstaande moeder aan het werk is. Zijn elders wonende vader kan immers ook zijn belofte niet nakomen. En je de erg chagrijnige verbitterde juf waarbij je al snel voelt wat haar werkelijk parten speelt.

Humor is zeker niet afwezig en het kijkt zeker lekker weg. Die vreemde ouders in hun busje, mja, wat grappig, maar ook vooral oerdom en dan is het opletten met de combinatie.

Een Wes Anderson vergt altijd al wat extra aandacht. Niet mijn favoriete regisseur, maar wel eentje die ik steeds in de gaten hou. Zo'n regisseur met een hoekje af en met al zijn creativiteit op technisch en visueel vlak total loss gaat. Een streling voor het oog vaak met veel kleur voor decor én personages.

Alleen niet altijd zo toegankelijk en daar schort het vaak bij hem. Héél veel aandacht ook voor details, maar zo vermoeiend. Inhoudelijk verliest hij me dikwijls en dat is hier niet anders geweest. Dat eerste verhaaltje met Benicio Del Toro en Léa Seydoux vond ik nog best OK. Later echter, snakte ik naar het einde.

Er passeert een heuse sterrenensemble en de meesten doen het prima. Ook qua dialogen en interactie zit het allemaal goed. En hier en daar zijn de spitsvondigheden en situaties grappig. De vele details, niet alleen visueel, maar ook verbaal (plaatsnamen, persoonsnamen en dergelijke meer) zijn gewoon een tsunami aan info waarin ik verzoop.

Undercover documentaires zijn vaak erg intrigerend en dat is deze docu eveneens. Toch erg opmerkelijk hoe een simpele Deense kok erin slaagt zo snel en zo makkelijk het vertrouwen kan winnen van een stelletje communisten dat fungeert in een obscuur clubje geleid door een losgeslagen Spanjool. Alsof dat nog niet genoeg is werkt hij zich als een volleerde mol ook in het Noord-Koreaanse apparaat ter plaatse, maar ook in de andere delen van de wereld.

Op zich allemaal niet zo verbazingwekkend als je weet dat de internationale economische sancties en restricties er echt wel hard op inhakken. Je moet ergens je geld verdienen natuurlijk en dat resulteert dan vaak in dergelijke obscure opportuniteiten. Niet dat ze het anders niet zouden doen natuurlijk...

Die Europese toplui die als vertegenwoordiger de wereld rondreizen om investeerders te zoeken, OK, dat kan ik nog plaatsen. Macht en geld zijn altijd aanlokkelijk en het maakt dan blijkbaar niet uit vanwaar het komt of dient. Maar die overjaarse bomma’s of hippies die in een Kopenhaags achterzaaltje erg overtuigd van hun ideeën als bladvulling hun leider bewieroken, neen, dat kan er niet in. Simpele zielen ...

Degelijke film over een kleine jongen die wordt meegezogen in een conflict ten tijde van de Eerste Wereldoorlog in het Midden-Oosten. Hoewel inhoudelijk voor mij niet top, wel genoten van de fraaie woestijnlandschappen en prima cinematografie.

Prima acteerwerk ook overigens van de jongeman al was ik misschien iets te weinig betrokken met het personage om me nog lang bij te blijven. Ik miste net dat tikkeltje extra. Idem met het plot overigens. Al kan wel de nuance gelegd worden dat de jongen helemaal geen professioneel acteur is. De vergezichten in de film doen inderdaad wat denken aan de klassieker Lawrence of Arabia (maar ook dat vond ik geen hoogvlieger).

Gedegen Noorse film over een jong meisje met paranormale gaven die niet altijd voor het juiste gebruikt worden. Zoals we wel meer zien in Scandinavische films en bij uitbreiding de thrillersectie is het uiterst stijlvol en vakkundig gemaakt.

Hier en daar wat onsterk ongemakkelijke scènes zoals met de baby (tot twee maal toe). Verder ook voldoende aandacht voor een doordacht plot. De bemoeizucht, controle en fanatieke religieuze overtuiging van het gezin komt dan toch érgens van en valt later in de film in zijn plooi.

Ondanks alles toch een intrigerend, boeiend en zelfs sympathie personage. Duister en bevreemdend ook. Eng wordt het nooit, maar vooral de sfeer zit goed.

Ik hou wel van roadmovies en zeker deze Thelma & Louise behoort daar bij de toppers. Thelma vertrekkend vanuit de idee dat ze amper wordt gerespecteerd als vrouw, de ander, Louise, meer om op zoek te gaan naar avontuur. Dat laatste hebben ze alvast beleefd. Door hét incident raken ze meer en meer overtuigd van hun nieuwe levensmotto's carpe diem en yolo. Ze ervaren al snel dat twee (aantrekkelijke) rondzwervende dames als zij niet zonder kleerscheuren en onopgemerkt het land kunnen doorkruisen.

Ook hier speelt het verleden van Louise een rol waardoor ze al dan niet in paniek resoluut wou vluchten na het incident. Louise, die gewoon is om te luisteren en bevelen op te volgen, volgt gedwee. Thelma evolueert in een naar zichzelf respecterende vrouw die zelf initiatief kan én durft nemen. Het brengt de dames alleen maar in een moeilijker parket.

Het is een aangename dromerige film, eentje waarvan je hoopt dat je ook achteraan de Thunderbird mag plaatsnemen. Je wordt meegezogen door het enthousiasme van de dames en de gemoedelijke sfeer van de film, hier en daar met een welgemeende f*ck you naar alle vrouwonvriendelijke kloothommels op deze planeet. De leuke deuntjes en de erg mooie beelden van o.a. Oklahoma en de Grand Canyon maken het alleen maar fijner. De acteerprestaties zaten ook zeer goed, zelfs de mannelijke bijrollen zaten goed. Ook het einde was passend bij de film: een moment dat Valak op 3/6/2017 verwoordt als 'krachtig'. Ik sluit me hier volledig mee aan. Ik zag de film ooit eens, de laatste 5 seconden zijn me altijd bijgebleven ...

Een old school bug film die ik een tikkeltje anders had ingeschat. Het plotverloop wordt hier anders aangepakt. Normaal zou je verwachten dat de mieren hele dorpen of steden zou aanvallen, maar de focus ligt hier toch anders. In de plaats hiervan krijg je een soort preventieve en curatieve voorstelling via de theorieën van die mieroloog. Best wel interessant.

De beestjes zelf zien er ongelooflijk gedateerd uit en deden me denken aan het knutselgerief van mijn dochter. Die voelsprieten bijvoorbeeld waren zoals die plooibare ijzerdraden met kleurrijke wol rond. Maar ze zagen er toch al beter uit dan sommige low budget seventies of eighties monsterfilms. Dat getsirp verraadde dan wel naderend onheil, dat geluid zorgde dan toch voor een creepy gevoel.

De uitleg rond de bestrijding was behoorlijk, alleen was de uitwerking ervan nogal simplistisch en snel afgehandeld. In het begin vrij mysterieus, in het tweede gedeelte wat meer detectivewerk met die ondervragingen van getuigen. Helemaal niet slecht!

Een zeer opmerkelijke film over de levende legende Stephen Hawking. The theory of everything doet me denken aan andere verfilmde levensverhalen van andere genieën zoals A beautiful mind, The imitation game of The social network. De film start in 1962 toen Hawking 21 jaar was. Hij leert Jane, zijn toekomstige vrouw kennen. Toen al kreeg Hawking motorische problemen.

De grootste aandacht gaat naar de relatie tussen Stephen en Jane waardoor het haast een romantische dramafilm wordt. Er wordt goed weergegeven hoeveel Jane moet opofferen en hoeveel moeite het haar kost om Stephen te verzorgen en haar huishouden te runnen. Het grote manco van de film is hierbij dat de rol van Hawking hierin fel onderbelicht blijft. Wat Hawking denkt, wordt amper kenbaar gemaakt. Hawking is een echt genie en is wereldberoemd. Hij spreekt erg tot de verbeelding, niet alleen door zijn ongelooflijke intelligentie, maar eveneens deze combi die we moeilijk kunnen vereenzelvigen met zijn fysieke voorkomen. Toch wordt er te weinig aandacht besteed aan het wáárom en het hoé van zijn uitzonderlijke intelligentie. Iedereen weet wie Hawking is, maar stel dat dit niet het geval is, dan weet je dit nog niet na deze film. Jammer dit gegeven.

De acteerprestatie van Redmayne was ronduit fabuleus! Prachtprestatie en meer dan verdiende oscar! Ook Felicity Jones vond ik erg goed. Ook de muziek mocht er zijn en cinematografisch werden er mooie sfeerbeelden geschoten (bvb het vuurwerk). Ook het terugspoelen op het einde was goed en symboliseert zijn theorie.

De keuze van Jane om een nieuwe liefde te vinden is geheel begrijpelijk. Het zet je tot nadenken hoever je kan gaan om iemand graag te zien en hoever je kan gaan om alles op te offeren voor hem. Ontroerend. Vreselijke ziekte die ALS, dat is zeker ...

There will be blood stond al lang op mijn lijstje, maar ik pikte er wellicht de verkeerde avond uit. Momenteel niet zo overtuigd van de film, maar het lijkt me dat dit een film is die je naarmate je meer ziet, beter kunt waarderen. En eigenlijk hoeft dat ook niet te verbazen als je weet dat Paul Thomas Anderson achter de schermen stond. There will be blood is een film in verschillende lagen met als centraal thema de nietsontziende kapitalistische machiene.

Daniel Plainviewis geen aangename man. Zijn hebzucht kent geen grenzen en deinst er niet voor terug om mensen te bedriegen of te manipuleren. Een sublieme Daniel Day-Lewis in de hoofdrol die nog maar eens bewijst dat hij zijn vak tot in de puntjes beheerst. Ook Paul Dano doet het meer dan behoorlijk, verrassend goed zelfs. Verder uiteraard een prima montage en camerawerk. De eindscène was dan ook geweldig. Toch sleepte de film wat aan en vond ik het niet overal altijd even boeiend.

There will be blood is er eentje die op het lijstje blijft staan om terug te zien, dat zeker. Voorlopig dus een voldoende quotering.

There's Something about Mary al een paar keer gezien. Het blijft een vermakelijke amusante film. Uiteraard stelt het allemaal niet veel voor en een Oscar moet je er ook niet meteen in zien. Maar hij doet waarvoor hij gemaakt is. Best grappig en bij momenten zelfs absurd zoals dat hondje enzo.

Cameron Diaz was destijds een fabuleuze verschijning en je kan de mannen in de film best volgen dat ze allen betoverd door haar geraken. Niet alleen door haar oogverblindende schoonheid, maar ook door haar grote hart en spontane glimlach. Ook Dillon en Stiller zijn goed gecast. Ook de schoolperiode sloeg aan en is de aanzet voor nog meer lolligs.

Leuk om ov eens terug te zien en wie hem nog niet zag, mja, doe het toch maar eens voor een keertje. Mooie voldoende! Met Green book gooit Peter Farrelly het over een compleet andere boeg, eveneens benieuwd!

Leuk en kort, maar waarover het het nou? Het was me niet helemaal duidelijk wat de clou was. Visueel ook niets uitzonderlijks. Leuk om eens gezien te hebben, maar dat is het ook. Valt niet zo heel veel over te vertellen...

Geen zuivere horror, maar wel een erg vermakelijke Scifi komedie van een man die ontdekt dat de wereld bezaaid is met buitenaardse wezens. Zeer lollig en luchtig opgevat en het is een aanpak die wel werkt. Die minutenlange worstelscène was best hilarisch, koppig als ze beiden waren.

Nadien gaat het een beetje de simpele kant op met de actie en de shootings, maar het algemene concept blijft wel overeind. Ook wel een lekker eighties sfeertje, nektapijtje, de kritische blik op het kapitalisme, de burgerlijke moraal...

Interessant wordt het wanneer John de keuze wordt gegeven de bril op of af te zetten. Ga je door en doe je alsof er niets aan de hand is of kom je in verweer? De uitvoering is alles behalve perfect, maar ik hou wel van het idee van de film. Leuk!

Ik heb reeds heel wat WOI-literatuur verslonden en docu’s bekeken in mijn leven. Ik las of zag nog maar weinig waarbij de invalshoek volledig wordt verteld vanuit ooggetuigenissen. Er wordt een bewuste keuze gemaakt om geen data, plaatsnamen, namen van bevelhebbers, strategieën of andere historische verwijzingen te gebruiken. Ook politiek wordt ten stelligste vermeden. Geen monotone voice-over die de feiten en gebeurtenissen afhaspelt, wel een reeks overlevenden die hun verhaal vertellen op een achtergrond van beelden. Tal van emoties komen dan ook naar boven. Soms is de ondertoon verbitterd, verwonderd, eens met een kwinkslag, hard of emotioneel. Zeer verfrissende inkijk alvast om de gruwel en het gevoel van de oorlog op deze manier te ervaren.

De docu kent ook een mooie opbouw die start met de zorgeloze zomerdagen die er toen in West-Europa waren. Ik herinner me nog dat de Belg Philippe Thys de Tour de France toen won en dat mensen keuvelden langs de straten of genoten van een zonovergoten terrasje. Het gerommel in Servië was letterlijk een ver van zijn bedshow. Interessant was ook de oproepplicht of alvast de sociale druk om zich te melden voor de dienst. Wie niet in uniform liep als twintiger kreeg in GB een symbolische witte veer voor lafheid. Propaganda mobiliseerde een ongeziene meute op weg naar het front, een pleziertripje tot Kerstmis ...

Het grootste deel van de docu beslaat de loopgravenoorlog. De gruwel en de erbarmelijke omstandigheden waarbij de dood achter elk hoekje schuilt wordt goed weergegeven. Mensen begaan beestachtige dingen om te overleven. De mens wordt een machine en doodt op bevel, drinkt zich letterlijk moed in of holt achter een bal aan om het niemandsland over te steken. Vele zaken worden niet belicht, maar je kan er ook niet alles instoppen natuurlijk.

Tot slot was ook het einde bevredigend. De Duitsers worden niet afgebeeld als de moordzuchtige Hunnen, maar als gelijken, als jongens die in hetzelfde schuitje zitten en ook niets liever willen dan naar huis gaan. De docu eindigde met de vrolijke noot zoals de oorlog destijds begon. Naast “It’s a long way to Tipperary” moet “Les mademoiselles d’Armentières” wel één van de bekendste liederen zijn uit die tijd.

Centraal in deze bijna-debuutfilm van Michael Mann staat - hoe kan het ook anders - een dief (bankrover) centraal. Frank is een meesterdief en geen enkele kluis kent voor hem geheimen. Deze scènes staan te boek als erg gedetailleerd en realistisch. Het is mede daarom waarom Michael Mann bij fans en in de filmwereld erg hoog staat aangeschreven omdat hij zich goed laat informeren hoe iets in elkaar zit. Neem daarbij de prima camerahantering en je krijgt technisch een erg knap resultaat.

Caan vertolkt een intrigerend personage waarvoor je respect krijgt ondanks zijn onfrisse praktijken. Het is een soort gave, een roeping zelfs bijna hoe liefdevol hij zijn talent/passie ontplooit. Hij is eveneens koppig, vastberaden en gedreven wat hem vaak in nauwe schoentjes brengt omdat hij niet afwijkt van zijn principes.

Het plot zelf vond ik niets wereldschokkends, maar het werd wel allemaal prima in beeld gebracht door perfectionist Mann. De sfeer is top en ook de beelden spreken voor zich. En een goed acterende Caan (en Belushi) doet/doen de rest.

The thin red line is een aparte oorlogsfilm geworden en ligt bijvoorbeeld verwijderd van Saving private Ryan dat eveneens datzelfde jaar uitkwam. Terrence Malick focuste zich tijdens de film veelvuldig op de emoties van de soldaten tijdens de oorlog. Het zorgt ervoor dat de film en het verhaal traag op gang komen, maar in mijn ogen des te realistischer naar voren komt. Geen verheerlijking van de oorlog, integendeel. The thin red line neigt eerder naar een anti-oorlogpropaganda.

Er zijn nu eenmaal geen helden in de oorlog. Elkeen is slachtoffer en het is het lot dat bepaalt om je de oorlog overleeft of in een kist met vier planken naar huis wordt gestuurd. Wat je te zien krijgt zijn tengere mannetjes (Brody, Leto, Koteas) die door menig macho verweten worden als de eerste de beste "wankers". The thin red line kent een indrukwekkende cast die hun naam en faam bevestigen en hierbij met stip Nick Nolte als ijzervreter Colonel Tall alsook Sean Penn als sergeant Welsch. Wat de naam van George Clooney staat te doen op de cover van de DVD is me een raadsel, want hij doet amper mee en heeft geen noemenswaardige rol.

The thin red line bevat een aantal gruwelijke gevechten, mooi in beeld gebracht, dus echt saai wordt het nooit. Maar Malick zorgt voor een grote contradictie door deze oorlogstaferelen te laten samenvloeien met de mooie fauna en flora die het eiland te bieden heeft. Daarnaast is de film doorspekt met psychologische dialogen over angst en de zin van oorlog. En vooral niet te vergeten: het lange wachten, wachten op actie? Wachten op de angst te sterven? De spanning is ondraaglijk voor de soldaten en wordt magistraal op het scherm geprojecteerd.

Voor mij kwam de film nooit saai over. Integendeel, de tussenstukken waren momenten om zich net ten volle in de personages in te leven. Alles zit goed in deze film: cast, decor, mooie close-ups van het waaiende hoge gras, muziek, insteek, ... Knap! De aanval op het dorp met de bange Japanners zal me steeds bijblijven: Ook hier geen moordlustige meedogenloze vijanden, neen, pure mensen gevoed door angst in het diepst van hun ziel. Mooi!

Oerklassieker onder het horrorgenre die ik tot mijn scha en schande nog nooit eerder zag. Die eighties horror movies hebben steeds iets nostalgisch met die slijmerige latexcreaturen. Wat The thing onderscheidt van de andere films is dat geheimzinnige paranoïale sfeertje dat als een sausje over de film hangt. De afgelegen locatie op de desolate noordpool versterkt dat gevoel alleen maar.

De special effects zijn erg geslaagd. Bij momenten ook wat kolder met die hoofden op spinnenpoten, maar sowieso best vermakelijk. Buiten MacRaedy en Blair waren de andere personages weinig uitgewerkt. Het was al snel duidelijk wie als eetmaal ging dienen. Grootste pluspunten van The thing is het feit dat je als kijker constant met de vragen zit wie er besmet is en wannee het zal toeslaan. Ook het goede open en vermoedelijk negatieve einde is voor mij een pluspunt.

De muziek van Morricone draagt bij tot de ijzige sfeer van The thing en ook de claustrofobische effecten maakten de film in zijn geheel geslaagd. Leuke horror dus en dus zeker bovengemiddeld voor het genre.

The third murder kent een interessant detectiveverhaal waarbij Holly Martins een oude vriend opzoekt. Eens ter plaatse stelt hij vast dat zijn vriend Harry Lime aan een vreemd ongeval is overleden. Martins ervaart tegenstrijdige verhalen van de dood van zijn vriend en gaat verder op onderzoek.

Één van de grootste pluspunten van de film, naast het verhaal, zijn de prachtige sfeerachtige beelden van het nog steeds kapotgeschoten naoorlogse Wenen. De in puin geschoten gebouwen vormen een ongewoon, maar knap decor. Daarnaast wordt er prachtig omgesprongen met licht- en donkercontrasten. Fotografisch geweldig met de vele schaduwen in nissen en spleten. Neem nu de intrede van Harry Lime ver voorbij halfweg de film: uittredend vanuit een deurnis, onheilsspellend en ongemeen sterk. De gebruikte muziek is bizar en speels, maar best grappig.

Fijn ook dat de moeite genomen werd om Duits te spreken en eventjes de sfeer op te snuiven van het militair verdeelde Wenen net na WOII. Een toppertje, dat zeker, maar voor mij ondanks alle goede elementen persoonlijk net geen meesterwerk.

De opbouw van de film zakt halfweg wel wat in. Men blijft te lang in rondjes draaien. De climax is er wel eentje om u tegen te zeggen, al zat het er wel aan te komen als je weet dat Orson Welles nog de revue moest passeren. Van flashbacks was er namelijk geen sprake in de film.

Een film over teenagers met een moralistische ondertoon waarbij de gevaren en vooral de gevolgen van alcohol, drugs en foute vrienden de voren treden. Van een modelleerling tot een stelende drug addict. En dit in een tijdspanne van een maand of vier. Het gaat wel heel snel en ik miste dus wat nuance. Het plot zou gebaseerd zijn op waargebeurde feiten, maar uiteraard kan ik er de vinger niet opleggen wat echt en niet echt is natuurlijk.

Grootste pluspunt van de film is de authenticiteit van het acteerwerk van de twee tieners en de moeder. De kwetsbaarheid van een gebroken onthecht gezin drijft naar boven en wordt vooral door moeder Melanie gebruikt om haar eigen falen te verdoezelen. Het slechte vriendinnetje is zo stoer ze vaak is minstens even kwetsbaar.

Thirteen is een film die wederom draait rond aanvaard te worden, erkenning te krijgen en grenzen verleggen. Dat is op zich normaal. Wat me het meest shockeerde was de leeftijd waarmee dit ontspoord en criminele gedrag gepaard ging. Dit was wel wat meer dan gewoon wat puberen.

Boeiende docu die de klemtoon legt op de persoon Bini en zijn leven in Eritrea en zijn opmars in Europa waardoor deze docu minstens even interessant wordt ook voor niet liefhebbers van de wielersport.

Ik zag gelukkig de lange versie. Geen idee waar ze zouden geknipt hebben. Wielrennen is uiteraard de rode draad van de docu, maar er wordt niet met wielertermen, overdreven training of tactiek, ... gesproken. Ook geen getuigenissen van wielermanagers of ploegleiders. De focus ligt holledig op Bini zelf en dat is een verademing.

Leuk hoe het eraan toeging in Eritrea en in Rwanda, lekker ongedwongen en met het dosis amateurisme. Leuke beelden! Ook daar in Aigle met het internationale jongerenprogramma van de UCI. De moeite!

Cinematografisch erg fijne film met enkele treffende en sprekende beelden of scènes. De oude kranige dame is ijzersterk in haar rol. Het begint al erg sfeervol en voor mij ook emotioneel. Hoe de camera vanuit close-up verticaal langs haar lichaam passeert wanneer ze te horen krijgt dat haar zoon overleden is, vond ik bijzonder knap. Maar het bleef niet bij die ene scène. Ook later passeren nog vele stiltebeelden van haar de revue zoals na de brand en er één voor één een schaap bij komt zitten. En ook die eindscène met haar was fenomenaal.

Ook haar drijfveer om te vechten voor haar dorp en kerkhof vond ik een fijn plot. Tradities en culturele waarden versus welvaart en ontwikkeling. Eigenlijk best genoten van deze film met zijn frisse aanpak. Fijne kennismaking met Lesotho!

Niet dat ik het allemaal zo geweldig vond, maar ik vond de inventiviteit wel geslaagd. Een soort van fictieve mockumentary waarbij een dus fictieve rockband wordt gevolgd voor en achter de schermen. Best grappig ook, want er komen wel enkele leuke al dan niet aangedikte dingen naar boven. Zo krijgt de film toch een fijne satirische insteek.

Zo heb je bijvoorbeeld enkele leuk scènes met de volumeknop en de scène waarbij men de weg zocht naar het podium. Erg leuke aanpak dus.

Ik ben alles behalve muzikaal aangelegd, maar vond het wel leuke en geslaagde muziek. Mooi verweven in de rest van de film. Leuk dus!

Op een idealistische manier en vanuit het oogpunt van een kind wordt hier een complex "volwassenenprobleem" opgelost door ronduit te stellen wat eigenlijk het probleem is. Ontwapenend en met een blik zonder (voor)oordelen proberen drie kinderen hun favoriete muziekleraar in het land te houden nadat zijn verblijfspapieren niet meer geldig zijn. Klinkt als links sentiment, is het misschien ook wel, maar het is wel redelijk gedaan allemaal. Niet superhoogstaand, maar geen zaken die op filmisch vlak afgebroken dienen te worden.

Het kwam er ook vaak op neer dat volwassenen kinderen nog steeds benaderen als naïef, simpel of kwetsbaar, want ronduit de waarheid vertellen zit er eveneens niet in. Zelfs dat fatsoen is er niet.

Ik zit voorbij de helft van het oeuvre van Sorrentino en ik kan al zeggen dat zijn werk niet echt mijn ding is. Niet slecht slecht, maar vaak nogal gewichtig, breiend en weinig zeggend. Stilistisch en cinematografisch top, maar inhoudelijk te weinig voor mij. È Stata la Mano di Dio (Film, 2021) is dan de grote uitzondering hierop al had dat vooral ook te maken met de Napolitaanse sfeer met Maradona op de achtergrond.

Van deze film met Sean Penn in de hoofdrol had ik wel een pak meer verwacht. Niet in het minst het personage van Sean Penn zelf, maar er lopen toch wat vreemde creaturen rond in de film. Awel ja, Edward Scissorhands dook ook steeds op in mijn gedachten. Ik zag het niet. Ik moest hem niet. Dan blijft er natuurlijk niet veel over van de magie van de film. Als er al sprake is van magie natuurlijk ...

Een film die een poging doet grappig of luchtig te zijn, maar zo kwam hij bij mij niet over. Eerder vervelend of zelfs enerverend. Ik kwam maar niet in het verhaal dat weinig voorstelde, maar ook weinig verklaringen meegaf waarom Cheyenne zus of zo handelde. Technisch wel verzorgd, dat wel. Zoals we in elke film gewoon zijn bij Sorrentino, maar veel verder dan dat kwam ik helaas niet.

Matige thriller - als je het al een thriller kan noemen - die me vooral heeft rechtgehouden door de immer bevallige Anya Taylor-Joy. Niet dat ze hier haar beste rol neerzette, maar haar verschijning is steeds opmerkelijk. Twee instabiele psychotische wijven die samen een plan bedenken om iemand te vermoorden. Het blijft eerst met wat stoerdoenerij, maar de woorden krijgen al gauw verder betekenis via daden.

Het waarom is wat onduidelijk. Niet dat de vader een geweldig persoon is, maar om hem daarom nou perse te vermoorden? Verveling, de kick, ... misschien ligt het eerder in dat hoekje te samen met de coctail van gestoordheid.

Een film zoals dertien in een dozijn. Niet goed goed, maar ook niet slecht. Misschien had het kat-en-muisspel, het snode plan, een wat betere uitwerking verdiend. Het leek allemaal net iets te makkelijk te gaan. Al bij al vermakelijk genoeg om er drie sterren aan kwijt te kunnen.

Sterke docu over het traject die menig vluchtelingen dienen af te leggen vooraleer ze pakweg in Brussel of Amsterdam/Den Haag (?). De reis is lang en vol gevaar: smokkelaars, de gammele bootjes (waarmee de documentaire opent), een tussenstation ergens in Europa (hier Piraeus, Griekenland vermoed ik), de angst om opgepakt te worden, honger, gebrek aan huisvesting, etc ...

Ik kom op professioneel vlak ook geregeld in aanraking met asielzoekers, al dan niet erkend, en die verhalen zijn soms onthutsend, ook al zijn er weinigen die er graag of spontaan over vertellen.

Filmisch vanuit verschillende perspectieven gemonteerd, van dronebeelden tot hand cams welke indringende beelden opleveren. Wel eens de moeite om gezien te hebben. Doet me wat denken aan die andere docu over vluchtelingen die internationaal ook gelauwerd werd: Fuocoammare (2016).

Wie geïnteresseerd is in het onderwerp raad ik ten zeerste het recente boek van autoriteit Annie Jacobsen, Kernoorlog, aan. Ik hoorde in de zomer de podcast over het boek en ik was werkelijk verbijsterd. Het boek beschrijft minutieus wat voorafgaat en wat er telkenmale gebeurt na enkele minuten, uren, dagen, maanden en jaren.

Op dat vlak volgt deze film een soortgelijk parcours waarbij op documentaire-achtige wijze wordt weergegeven wat je te wachten staat. Ik vond die bijteksten bijzonder griezelig en angstaanjagend. Het is geleden van The Stoning of Soraya M. (Film, 2008) dat ik nog zo verdwaasd achterbleef na het zien van een film.

De film leunt wel dicht aan bij de werkelijkheid. Alleen met dat verschil dat de bommen van 40 jaar terug niet meer te vergelijken is met de impact van de huidige bommen. De impact vandaag zou nog wel eens veel groter kunnen zijn. En het was al zo erg. Tsar Bomba zou een impact hebben van 3500 keer Hiroshima, een stad dat binnen het jaar 140.000 slachtoffers telde, dan weet je het wel ...

De film geeft een beangstigde realistische kijk op het gebeuren. Gruwel wordt niet vermeden, maar staat niet centraal. Wel het leven en lijden van de burgers, de angst, de onzekerheid, de overlevingsstrijd. Geen nieuws van de buitenwereld of van waar de bom kwam. En dat lijkt me logisch in deze situatie. Eén ding weet ik wel: ik wil zoiets NIET overleven. Niet alleen omwille van de gruwel of pijn, maar ook uit woede en ontgoocheling in de mensheid. En dat laatste slaat zowel op de aanvallers als de overlevenden (de staat en de zombies).

De verwachtingen waren hoog gespannen voor Three billboards outside Ebbing, Missouri. Deze werden slechts deels ingelost. Het is een goede film geworden van Martin McDonagh die graag teruggrijpt naar zijn vertrouwde acteurs als Woody Harrelson en Sam Rockwell, net zoals hij dat deed met Colin Farrell in In Bruges en Seven psychopaths. En wederom een film waarin een dwerg meespeelt: dat kunnen we alleen maar toejuichen!

Moeten we Three billboards nu opvatten als een komedie of toch eerder een drama/misdaadfilm zoals hij toch meestal gecatalogeerd staat? De cast met Woody Harrelson, Sam Rockwell (geweldig in The green mile) en zeker Frances McDormand was outstanding. Sterke en spitsvondige dialogen (woord en wederwoord) grossieren in de film. Heel wat grappige momenten, maar voorbij halfweg de film had ik het er wel mee gehad. Is er eigenlijk één normale conversatie gevoerd in Three billboards? Ik betwijfel het … De sterkte van de film wordt daarmee tegelijk zijn grootste zwakte. Het hielp ook niet doordat ik gestoord werd door 2 idioten die constant voor mij aan het schateren waren. Ontzettend irritant!

De idee is best origineel te noemen. Hoewel ik het best pittig en assertief vond – de idee om de reclamepanelen te beplakken om aandacht te vragen voor de zaak van je dochter én de lokale Sherrif te beschimpen – vond ik het later in de film minder sympathiek. Mildred heeft erg veel meegemaakt (man die haar verliet, dood van haar dochter, …), maar ze is een verbitterde vrouw die amper een glimlach op haar gezicht kan toveren. Overal jaagt ze iedereen tegen zich in het harnas (tandarts, school, politie, haar zoon, …). Ik kon er me hoe langer hoe minder vinden in haar “rechtvaardige” strijd tegen het onrecht. Deze actie is niets meer dan een intellectuele wraakactie. Het is net Sherrif Willoughby die de nodige sympathie opwekt met zijn serene optredens.

Hier en daar wat gaten in de film die ik moeilijk kon plaatsen. Hulpje Dixon is een racistische flik – hoewel zonder beelden – die zich graag laat gelden. Vreemd dat hij (gedwee) tot inkeer komt met de brief van Willoughby. Kon je hem dat niet zeggen toen je nog in leven was? Dat Dixon ging uitgroeien tot the big hero was helemaal not done (cliché), gelukkig bracht McDonagh nog een kleine twist waardoor het aanvaardbaar bleef. Ook de brand in het politiekantoor vond ik vreemd: het politioneel onderzoek is wel erg beperkt. Voor de rest goed verhaal en mooie ondersteunende sound. Sterke dramamomenten ook met de brief van Willoughby aan zijn vrouw, mummie Dixon en de scène met het hert. Eigenlijk was elke scène met Woody top!

Fijne film, geen echte hoogvlieger, daarvoor bevat de film te veel hiaten, maar van de 7 genomineerde categorieën voor de Oscars, verwacht ik er toch een drietal (actrice, mannelijke bijrol (Plummer?) en origineel scenario (Get Out?)), hoewel ik nog niet alle films zag. Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Fijne spionagethriller met twee superprestaties van Redford en von Sydow. Geweldig hoe zij de film dragen en de sfeer en het mysterie staande houden. Joseph "Condor" Turner wordt wat de enemy of the state wanneer hij als enige overlevende van zijn dienst op de vlucht moet. Waarom precies is niet geheel duidelijk en wordt ook pas later uit de doeken gedaan. Weinig spectaculairs alvast, maar het is vooral de dreiging en de toon van de film die begeestert.

Bij de clichématige en voorspelbare romance gaat de film eventjes kwalitatief uit de bocht. De internationale machtspolitiek van de VS uit vooral de jaren 70 komt er vrij bekaaid vanaf met zijn conspiracy theories, maar daar schrikken we niet meer van.

Niet voor het eerst zijn de films met Tilda Swinton bijzonder te noemen. Bijzonder in de zin van vreemd tot gewaagd. Deze past mooi in dat rijtje als een soort dichterlijke vrijheid van het sprookje van Aladdin, althans het plot waarbij een djinn uit een fles wordt bevrijd en de vinder ervan 3 wensen mag doen. Ik verwachtte me eigenlijk niet aan het feit dat men met verhalen uit het verleden van de djinn op de proppen ging komen.

De klemtoon lag dus bij de djinn (Elba) en niet bij Swinton zelf. Deze andere insteek boeide me vervolgens niet zo en werd ervaren als een tegenvaller. Ik had uiteindelijk ook meer verwacht tussen de interactie van Swinton en Elba. Ook dat was erg pover en ging niet verder dan wat gewauwel.