Opinions

Degelijke Bond-film al vond ik de voorgaande drie beter. Fijne openingsscène in het herstelcentrum al denk ik dat er in een latere Bond-film nog iets soortgelijks eraan komt in de fitnesszaal. De jetpack was uiteraard ook revolutionair voor die tijd. Fijn hoe Connery de rol als Bond zich steeds meer en meer toe-eigent. Fijne woordspelingen en humor, met de nodige flair gebracht. En ook als womanizer staat hij meer dan zijn mannetje.

Largo is een fijne schurk en haaien spreken steeds tot de verbeelding. Leuke onderwaterscènes alvast. De film mist wat spanning en vooruitgang ondanks enkele uitstekende scènes. Goed om Spectre eens van binnenuit verder te zien ontwikkelen als misdaadorganisatie.

You Carry me is een mozaïekfilm waarbij drie aparte verhalen worden verteld die via het werk van de drie hoofdpersonen met elkaar verbonden zijn. Lidija heeft echtelijke problemen wegens het criminele wandelpad van haar man. Ook de relatie met haar kinderen verloopt niet optimaal. Toch is het vooral de dochter Dora die hier het meest in het oog springt waardoor de permissie van de mozaïekfilm in het gedrang komt.

Het tweede plot vond ik emotioneel het meest aangrijpende waarbij Ives zorgt voor haar dementerende vader. Het verhaal is authentiek en sereen gebracht. Het derde plot gaat over Natasa die omgaat met haar ziekte, zwangerschap en een bedriegende man, hoewel ze zelf ook niet vrij is van zonde, welk me nogal vergezocht leek.

Verder een prima drama met enkele sterke scènes. Cinematografisch ok, goede acteerprestaties ook. Sterk debuut alvast van Ilona Juka. Graag naar gekeken, geen wereldtopper, maar een meer dan degelijke dramafilm. Ietwat aan de lange kant, dat wel.

Erg eigenaardige film die me niet geheel wist te boeien. Vooral inhoudelijk was ik het spoor wat bijster. Een duidelijk plot is niet voorhanden. Veel lange stille shots. Via dialogen is evenmin sprake. Er valt zelfs nauwelijks een conversatie te ontwarren in de gehele film. Er zijn hier en daar wat korte zinnen, instructies eigenlijk, maar een respons komt er zelden.

Daarnaast krijgt je een zeer ongewone combinatie tussen wat softporno met hier en daar wat meloenen. Ik moet zeggen dat dat openingsshot wel prikkelend was, veelbelovend ook waarbij de meloen voor de vagina van de vrouw werd gehouden. Wat later was er nog een andere scène met meloensap. Ik vond die combi nog best OK.

Verder kenmerkt de film zich ook met enkele songs waardoor het een halve musical lijkt. Heel fris en frivool wel, maar geen idee wat nou echt de bedoeling ervan was.

Blijkbaar viel deze in de prijzen in Cannes op hetzelfde moment dat Titane met de hoofdvogel ging lopen. Misschien verklaart dit dan iets, want ik zag het er eerlijk gezegd niet in. Ik moet al even nadenken waarom de kortfilm precies ging. Ik werd alvast niet van mijn sokken geblazen, dat is duidelijk.

Visueel en cinematografisch was het technisch sterk, maar inhoudelijk vond ik het mager of onzinnig.

Een soort romantisch drama in een driehoeksrelatie, zo zou je de film het best kunnen omschrijven. De film doet niet zo heel veel verkeerd en het is interessant hoe het vertrouwen tussen de zieke Chai Lam en de privédetective zich ontvouwt en ontwikkelt.

Het verhaal werkt met enkele flashbacks die goed zijn gemonteerd in de film. Verschillende culturen vermengen zich en zijn toch niet zo evident. Erg veel linken zijn er niet tussen schotten en Japanners, maar het werkt wel. Bij momenten wat sentimenteel, zeker naar het einde toe (met die kleine), maar dat moet je er maar bij nemen.

Een film waar ik warm noch koud van wordt, degelijk sowieso, maar niet eentje die in mijn geheugen gegrift zal staan.

Aan te bevelen documentaire over Tiananmen en het autoritaire communistische China. Het beeld van die ene man die het opneemt tegen een horde tanks op het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing in 1989 is iconisch. De protesten waren een roep naar meer dialoog, meer vrijheid, geen censuur en voor meer vrije meningsuiting. De beloftes van de regering bleven dode letter, hoewel er in de jaren 80 de Westerse deuren werden geopend naar technologie en commercialisering.

Deze journalistieke documentaire Tiananmen: The People Versus The Party is heel veelzijdig met zijn verschillende invalshoeken. Er zijn getuigenissen met toenmalige studentenleiders, ooggetuigen, mensenrechtenactivisten en sinologen. De redenen voor en de aanloop naar wordt haarfijn uitgelegd. Daarbij hoort ook overvloedig archiefmateriaal met video’s en foto’s. Het leidt tot een coherent verhaal en boeiende docu. De gemoederen zijn vandaag de dag nog steeds niet helemaal bedaard. Ook de Chinese autoriteiten blijven op hun hoede voor nieuwe opstanden nadat ze recentelijk activisten en familieleden geïntimideerd hebben. Sommige dingen veranderen nooit ...

Fijne grijs-bruine tekenprinten die op tien minuten overuren draaien om een levensloop van een individu te schetsen van dust tot dust (of ashes to ashes). Erg mooi gedaan allemaal en een ware rollercoaster zelf van een mensenleven.

Mooi ook met die details met schaduwen. Wel geen vloeiende beeldbewegingen, maar dat stoorde me niet echt.

In principe niet mijn soort film en al helemaal geen die ik zou meegepikt hebben in de bioscoop. Maar bij het bekijken van een andere film op deze trailer gestoten in de bioscoop en op één of andere manier liet deze me toch niet los. Niet dat het uiteindelijk allemaal zo geweldig was en de voorspelbaarheid droop er vanaf, maar toch was het niet zo slecht allemaal, toch niet wat dit genre betreft.

Best vermakelijk en zelfs grappig met de erg snedige en gevatte dialogen (lees: gekissebis) tussen exen Georgia en David. Julia Roberts en George Clooney waren duidelijk op dreef en genoten er ook zelf van denk ik. Niet alles was even geslaagd (de scène met de dolfijn of de dansfuif waren maar stom). De rol van die piloot had ook wel iets, maar was het enkel dat geweest, was het te mager geweest voor een film.

Prima locatie daar overigens te Bali. Het gaf de film toch extra cachette. Al bij al best vermakelijk.

Eigenlijk een drieluik met drie verhalen die zich afspelen op dezelfde trein die spoort naar Rome. Een drieluik dat gelukkig voor mij crescendo ging in vermaak. Met het eerste deel van Olmi kon ik niet veel. Voelde ik ook niet veel waardoor ik blij was dat het de beurt was aan Kiarostami. Die grillige tante was me wel wat, beetje karikaturaal bij momenten, maar toch nog geestig.

Dan kon Loach me meer bekoren. Het leek ook eerder een banaal verhaaltje te worden, maar dan slijpt die ouwe vos daar toch op één of andere manier zijn kenmerkende sociale thema's in. De leefwereld van die fanatieke voetbalsupporters kruisen het leven van minder gefortuneerden en die samensmelting had wel iets. Geen chemie, want ik vond het iets te geforceerd, maar ik vond het wel een interessant gegeven. Mooie balans ook tussen ruwheid, humor en drama.

Tideland is een bevreemdende ervaring die ik niet zag aankomen gezien ik de film erg blank instapte. Nu, dat schrikt me op zich niet af, maar deze surrealistische fantasiewereld kon me maar weinig beroeren. Visueel kom je nog ruimschoots aan je trekken met al die bizarre personages en belevenissen, maar eens daarna wordt het een stuurloos gebeuren.

Macaber en luguber, maar tegelijk ook een humoristische insteek zoals je die wel eens ziet bij Tim Burton. Alleen sloeg het niet altijd aan. Nochtans lag het niet aan onze lieftallige kleine meid die het eigenlijk wel behoorlijk doet.

Waar Swiss Army Man (Film, 2016) ook zijn morbide kanten heeft met een lijk, werd ik hier niet helemaal overtuigd mede omdat het nooit echt interessant wordt.

Interessante kortfilm over een oudercontact op de lagere school waarbij een ouder het niet eens is met de pedagogische en educatieve methoden van de juf. Los van het feit dat het op het einde wat ontspoort vond ik vooral de discussies erg zinvol. Sterke dialogen, goed woord wederwoord en een juf die opkwam voor zichzelf en haar vak, haar beroep, haar school.

Jammer genoeg worden we, lesgevers, trainers, opvoedsters, onthaalmoeders, af en toe geconfronteerd met dergelijke ouders waarbij “mijn kind, schoon kind” het enige is wat telt en men voor de rest blind is voor de fouten van het kind door verantwoordelijkheden uit de weg te gaan. Had graag meer willen zien van dit leuke kortfilmpje.

Weet niet goed wat ik moet met deze film. Tot het uur ongeveer was ik nog redelijk geïntrogeerd door de film, maar het laatste half uur viel het als een kaartenhuisje in elkaar. Het begon met die kat en de absurde eigenaardige elementen kon ik nog amper plaatsen.

Niet dat ik daarvoor 100% mee was, maar die paranoïde gedachten of gebeurtenissen vond ik wel spannend en lekker mysterieus. Droom en werkelijkheid lopen door elkaar , maar raken zoek en dan is de fun er ook snel af. Het zou moet geleid hebben tot een climax, maar die kwam er voor mij niet. Wel erg sfeervol geschoten en prima camerawerk.

Degelijke film over een immigrant die in de Verenigde Staten zijn heil zoekt nadat de toekomst in zijn geboorteland Taiwan weinig soelaas bood. Om deze stap te zetten moest hij zijn verstand in plaats van zijn hart volgen. Hij laat zijn grote liefde achter, stapt in een verstandshuwelijk en stelt decennia later vast dat na vele opofferingen en tegenslagen financieel geslaagd is, maar sociaal-emotioneel een zware tol heeft betaald. De moraal van het verhaal die hier wordt opgeworpen is of hij hierbij destijds de juiste keuze heeft gemaakt.

De film springt geregeld van de ene levensfase van Grover in de andere, heden en verleden switchen vlot, maar door de prima montage blijft het goed te volgen en is het geheel onderhoudend. Zo heel erg veel gebeurt er niet, maar de omstandigheden en dialogen zijn best prima.

We kijken naar een Grover, vereenzaamd en vaak alleen etend aan tafel, wegdenkend naar zijn leven. Waar is het fout gelopen, hoe is het zover kunnen komen? Het is nu aan hem om zijn heden en toekomst te redden ... Het enige wat hem nog rest is de vader-dochter relatie, want zijn grote liefde lijkt hij definitief kwijt te zijn.

Erg matige ongebalanceerde komedie van Deense makelij. Het begon nochtans erg goed en vond het plot best OK met partnermishandeling en de spanningen op het werk. Nu, die Jan was al geen aangenaam personage vanaf het begin. Hoe moeilijk je het ook hebt thuis, daar is alle begrip voor, dan nog behandel je je personeel of klanten niet op deze manier. Dat is totaal respectloos.

Je kan dan wel eens lachen met die partnermishandeling, toch berust daar een enorm taboe op. Had dit graag wat verder uitgewerkt gezien. Zelfs op een luchtige manier. Jammer dat vanaf de intrede van de twee snullen ten huize Jan de sfeer en film omslaat. Jan is inderdaad nog een grotere zak dan voorheen gedacht en houdt zijn vrouw letterlijk gevangen zodat ze er manisch-depressief van werd.

Opeens slaat ze haar vleugels wel uit en wordt het plot erg zwakjes, voorspelbaar en ongeloofwaardig. Ook de reünie op het eind slaat werkelijk alles. Een degelijk 3,0* zat er zeker in, maar deze smolt als sneeuw voor de zon hoe verder de film evolueerde.

De film deed me enigszins denken aan Vinterbergs Kollektivet (Film, 2016) waarbij ook een commune in de jaren 70 lak heeft aan alle gangbare zaken in de maatschappij. Dat is hier dus niet anders. Tillsammans is kleinschaliger en speelt zich hoofdzakelijk af in 1 grote woning waar diverse koppels samenleven.

Vrije liefde en concubines, vrij denken ... het levert wat leuke beelden op die met een humoristische kwinkslag de wenkbrauwen wat doen fronsen. De gezichten van de kinderen uit dat gezin met intrafamiliaal geweld was wel grappig om te zien. Nu, je kan zoveel vrij denken als je wil, in de praktijk is dat toch niet altijd zo evident. Je bent nooit alleen en emoties en gedachten schakel je ook niet zomaar uit. En dat blijkt ook in deze film, zeker op langere termijn moeilijk houdbaar lijkt me.

Tillsammans is een nuchtere film die drama en humor mooi samenbrengt. De maatschappelijke problemen worden niet uit de weg gegaan, maar eenieder heeft zo zijn eigen ideeën om tot oplossingen te komen. Niet super hoogstaand allemaal, maar best fijn om naar te kijken en (even) bij stil te staan.

Mja, degelijke film over een klein woestijndorpje dat plotseling wordt geterroriseerd door een bende jihadisten. Laat vooral de beelden tot je spreken, want veel dialoog zit er niet in de film, maar ook dat viel enigszins tegen. Confronterend bij momenten, maar niet met dezelfde impact die ik had bij bijvoorbeeld The Stoning of Soraya M. (2008) waarbij de steniging echt door merg en been ging (zo frappant hoefde het nu ook niet te zijn).

Wel bij momenten een interessante maar absurde gedachtegang van de jihadisten met belachelijke regels in naam van God. Qua sfeer geslaagd met de soundtrack en mooie beelden. Alleen jammer dat ik me te weinig betrokken voelde met de personages. Het kwam allemaal nogal afstandelijk over.

Erg vage productie waarbij het letterlijk wachten op Godot wordt. Ondanks de beperkte speelduur ronduit oninteressant en te weinig schwung om me mee te krijgen. Een beetje doelloze nietszeggende beelden van statisch cameragebruik. Misschien symbolisch voor de leegheid van het bestaan, de banaliteit van het leven ... Verder kom ik niet.

Niet voor het eerst bericht een rechtbankdrama een raciaal thema waarbij de gelijkheid tussen blanken en zwarten louter op papier bestaat. Situaties in dergelijke films worden vaak aangedikt en een heus "wij-zij" gevoel is nooit ver weg. Deze film neemt redelijk wat hooi op de vork door ook naast het rechtbankgedeelte uit te weiden naar de beruchte KKK-beweging.

Het zorgt ervoor dat de balans niet goed zit in de film. Door beiden aan te halen wordt elkeen onvoldoende uitgediept waardoor de film op de vlakte blijft. Verder zijn dergelijke films vaak zeer voorspelbaar en ondanks de grote verontwaardiging of onrechtvaardigheid draait het steeds uit op een vrij zoet happy end na een heuse miraculeuze meesterzet van de advocaat van de "goede" partij.

Op zich hoeft dit laatste geen probleem te zijn, alleen is het rechtbankgebeuren in zijn geheel erg flets en fragmentarisch. Blijkbaar draait het alleen maar om het slotpleidooi en is de rest vulsel (ook al stelde dit laatste niet veel voor in de film). Het slotpleidooi is niet bepaald spitsvondig te noemen. Trouwens, werd bij de eerste zitting al niet gemeld door de rechter dat het proces ging over de moord én NIET over de aanranding van het meisje???

Los van dit alles een best genietbare film met een prima (sterren)cast en een film die nergens echt inzakt. Redelijke film, maar zeker geen topper.

Intense en moedige documentaire over drie vrouwelijke getuigenissen die zich na emotionele manipulatie hebben laten kaalplukken door een meester-oplichter. Ik hoop alvast dat deze Netflixproductie hen financieel kan helpen om hun schulden bij de diverse banken in te lossen.

Als buitenstaander ben je eigenlijk niet goed geplaatst om hierover te oordelen. Wij zien dit als een momentopname en dan nog in een fase dat je weet dat het fout zit, achteraf… Deze dames hebben vaak maanden tot meer dan een jaar in een bepaalde waas geleefd, dat is nog wat anders dan een telefoontje uit Ghana van een lover boy om geld af te troggelen. Too good to be true, makkelijk gezegd als kijker. Kan me best inbeelden dat je in die spiraal van liefde en luxe meegaat in die nieuwe wereld. Tot op zekere hoogte leek ook alles echt. Zo echt dat je ook meegaat in het zelf geven van geld…

Walgelijk figuur die Leviev, maar ook fascinerend welk talent die man had, hoe manipulatief én vooral hoe geduldig en volhardend hij was. Knappe docu toch wel die de situatie vlot en boeiend bracht. Verveelde geen moment, luchtig om naar te kijken. Meeslepend ook en eigenlijk ook best spannend.

Ik was wel benieuwd naar Cannes’ laatste winnaar. Een evidente film is het allerminst en je moet toch even je grenzen verleggen om deze film ontvankelijk te benaderen. Ik stapte de film vrij blank in. Vreemde film die draait om het hoofdpersonage Alexia die na een auto-ongeval een titanium plaat in haar hoofd heeft.

Geen idee of die titanium plaat haar moreel besef heeft uitgeschakeld, maar wat volgt is de ontwikkeling van een femme fatale die spoor van bloed achterlaat. Het meest bizarre moment is wel de copulatie met de wagen. Het kon zomaar een scene uit Christine (Film, 1983) zijn. Vreemde plotontwikkeling vervolgens dat ze zwanger blijkt en motorolie bloedt...

De film evolueert naar een surrogaat relatie met vader die zijn kind verloren heeft. De metamorfose van Alexia was beangstigend en deed me wat denken aan Marilyn Manson bij momenten. De vader klampt zich echter vast aan het waanidee van zijn teruggekeerde zoon en vergaat intern van eenzaamheid en verdriet. Om zijn machocultuur staande te houden spuit hij zich Rundskop (Film, 2011) gewijs vol testosteron.

Titane is een film die visueel knap is. Niet de vreemde elementen springen in het oog, wel de gewaagde cinematografie in combinatie met een uitstekende soundtrack. Dat twerken bij die gepimpte auto’s was bvb echt geweldig. Inhoudelijk neemt Titane wel erg veel hooi op zijn vork en had ik soms geen idee waar de film heen wou of wat Ducournou wou bereiken. Sommige rariteiten hoefden echt niet. De band met de vader kon bvb veel sterker uitgewerkt worden.

Gisteren eindelijk sinds lang nog eens naar Titanic kunnen kijken. Titanic en in mindere mate ook Gladiator beschouwde ik steeds een beetje als een guilty pleasure, maar na zovele jaren kan ik niet anders dan besluiten dat Titanic alleen maar beter is geworden. Het is absoluut geen “schande” om Titanic goed te vinden, integendeel zelfs, ik verdedig hem als het er op aankomt. De film duurt ruim drie uur, maar verveelt werkelijk geen seconde. De tijd vliegt met Titanic. Titanic overstijgt ruimschoots het bakvissenniveau dat toch even gold toen hij uitkwam.

De grote kracht ook van Titanic is de grote herkenbaarheid. Ik las het hier op MM ook al, maar het is sterk hoe vele scènes en dialogen gewoon in het geheugen gegrift staan als parate kennis. Titanic is uiteraard erg zoet en focust zich in zijn geheel op het koppel Jack en Rose. Beetje clichéverhaal genre Romeo en Julia waarbij de tegenstellingen in het rond vliegen tussen de verschillende klassen. En uiteraard mag de arrogante ridder op het zwárte paard niet ontbreken, mooi rol overigens van Billy Zane. Maar het klopt allemaal: cinematografisch top! Cameron creëerde een blockbuster die zowel aanslaat bij het grote publiek als bij de filmliefhebber net vanwege de uitstekende regie, montage en oog voor details. De film over een zinkende boot slaagt erin om de zinkende boot als toemaatje te gebuiken. Oja, dat moet ook nog komen ... Mede hulde dus voor DiCaprio en Winslet voor hun magie en chemie die letterlijk van het scherm spat. Maar ook de rest van de cast doet het geweldig (met op de eerste rij Kathy Bates) net als de vele figuranten.

De ramp zelf oogt nog steeds spectaculair - de ijsberg zelf iets minder. Je bent als kijker nauw betrokken met de ramp omdat de scènes en montage erg knap in elkaar zitten. Je komt ogen tekort om je weg te vinden in de chaos. De dreiging van het water wordt eveneens sterk in beeld gebracht met de versplinterende deuren, ronddrijvend meubilair, weggespoelde mensen en verbrijzelde ramen. Alleen Rose en Jack bleken bestand tegen de waterdruk en het koude water, een minpuntje weliswaar. De meest pakkende scène voor mij blijft het in-lepeltje-lepeltje-liggende oude koppel waarbij naast hen het stromende water vloeit. Met die vioolmuziek erbij vrij sentimenteel, maar het pakt me steeds. Ook de geluiden van het water of krakende schip dragen bij tot een totaalervaring. Celine Dion is minder mijn ding, maar zal zeker ook haar steentje (of de commercie errond) hebben bijgedragen tot het grote kassucces dat Titanic was op het einde van het tweede millenium.

The interpreter heeft een uitgangspunt dat al meerdere malen werd bewandeld waarbij 2 (schijnbare) tegenpolen met elkaar opgezadeld zitten om een bepaald doel te bereiken. De zoon van een nazimisdadiger gaat op stap met een holocaustoverlevende wiens ouders zijn vermoord door diezelfde nazimisdadiger. Beetje cliché misschien, maar het kan wel werken als het goed en sereen wordt aangepakt.

Echt sereen wordt het nooit, eerder erg oppervlakkig en nietszeggend. Geen sterk drama of boetedoening, eerder een licht komisch plot dat nergens echt van de grond komt. De één is impulsief, de ander eerder nukkig en verbitterd, al ontdooit die later wel. Ondanks het feit dat ze het amper willen toegeven, groeien ze toch dichter naar elkaar toe.

Het einde vond ik dan wel weer goed. Kan me best inbeelden dat het niet eenvoudig moet zijn om te leven als "zoon van". De grens tussen loyaliteit ten aanzien van je ouders, de opvoeding en waarden en normen die je daar meekreeg ... is soms moeilijk te rijmen met de werkelijkheid en de misdaden die door begaan zijn. Alsnog een nipte voldoende, al zou ik eerder een 2,75* willen geven mocht dat kunnen.

Oei, toch eerder een tegenvaller dan een meesterwerk voor mij. Niet dat ik het slecht vond, maar mijn verwachtingen lagen toch elders georiënteerd. Een film waarvan ik eigenlijk niet goed wist wat ik ermee moest aanvangen. Bij momenten geslaagd en de humoristische inslag had wel iets. Op andere momenten vond ik het dan weer kolder en iets te absurd voor woorden.

Er wordt de spot gedreven met Hitler en de nazi’s. Een film met typetjes die nogal sterk naar voren kwamen. Best vermakelijk allemaal, maar ook niet meer dan dat. Al begon het wel goed en vond ik bvb de “Heil myself” erg geslaagd.

Als jongere broer of zus wordt er vaak opgekeken naar die oudere broer of zus. Wanneer die verwachtingen niet ingelost kunnen worden, zal ontgoocheling doorsijpelen, maar zal de loyaliteit wel nog overeind blijven. Deze kortfilm heeft wel potentieel, maar jammer genoeg blijft hij erg vaag. Ik had ook wat meer van die hangjongerencultuur gezien of wat meer diepgang van de grotere broer willen zien. Technisch ook niet altijd op punt, maar alles bij elkaar genoeg zeker niet slecht.

Een film die meteen met de deur in huis valt en meteen één van de topscènes van de film prijsgeeft. Je zit er meteen middenin. Alleen kan de film die lijn niet doortrekken en moddert het wat aan. Niet dat de film saai wordt, dat niet, maar het verglijdt in matigheid.

De film grabbelt iets te graag in de ton van de clichés. Een complete nobody die per ongeluk politie-agente is geworden, wordt door de chief van de FBI op een piëdestal gezet. Een persoon met nogal wat issues ook, maar blijkbaar toch heldert denkt door foto's te nemen van de omstaanders. Ik heb het vaak moeilijk van het allen tegen één principe waarbij de ene briljant is, maar onbegrepen is of zelfs wordt tegengewerkt tegenover een bende oenen die er niets van kent ongeacht ze ook de selecties bij de FBI gehaald hebben. In een simpele nineties actiefilm is dat nog wel leuk, maar hier had ik toch meer van verwacht.

Maar Woodley en Mendelsohn doen het wel goed. Mede door hen beiden wordt de film naar een hoger niveau getild. Voor de rest wat mosselen noch vis.

Degelijke, maar zeker geen meesterlijke Hitchcock. To catch a thief kijkt erg lekker weg, maar blinkt nergens echt in uit. Het verhaal speelt zich af langs de prachtige bergachtige kusten aan de Franse Riviéra. De achtervolgingsscène in het begin is de moeite waard. Robie wordt als ex-dief beschuldigd van een reeks diefstallen en gaat om zijn onschuld te bewijzen zelf op zoek naar de dief.

Het plot is eenvoudig en erg spannend is het ook allemaal niet. Geen echte thriller met een Hitchcockiaans suspense, maar eerder een lauw verhaaltje dat rustig verder kabbelt. Niet de moeite om te zien? Toch wel, al was het maar omwille van de gracieuze Grace Kelly of flamboyante Cary Grant. Qua decor, cinematografie, setting en kostuums is de film prima en maakt het veel goed. Een film die hinkt op twee gedachten dus en dat geldt dus ook voor de maker ervan: omdat het net een Hitchcock is de film het voordeel van de twijfel gunnen of de film net als tegenvallend bezien omdat je van een Hitchcock net dat tikkeltje meer verwacht? Ik sluit me aan bij het laatste: kleine tegenvaller zonder echt de bocht uit te gaan.

Morgen naar de film van Nolan gaan zien. Deze documentaire liep deze week op Canvas en wou ik vooraf toch even meepikken. Ook verrassend en fijn dat Nolan himself ook opduikt in deze documentaire. Doet me vervolgens het beste vermoeden voor de film waarvan ik behoudens de romance een redelijk accuraat beeld verwacht van de ontwikkeling van de atoombom. Al blijft het film natuurlijk.

Met de film verdwijnt het quizweetje wie de atoombom ontwikkelde. Nu weet de halve planeet het. En toch was Oppenheimer me voorts onbekend. Interessante docu waarbij de persoon Oppenheimer steeds op twee gedachten hinkte na de ontwikkeling (en dropping) van de bom(men). De impact was groter dan wat men aanvankelijk dacht. Interessant en intrigerend was ook de constante spanning met de Amerikaanse overheidsdiensten (CIA, FBI) omtrent zijn verleden. Politiek is een vuil strategisch wapen met dubbele agenda's. Als wetenschapper ben je niet meer dat een speeltje, een radertje van het geheel.

Een naam als een klok, zowel in de film- als literaire wereld. En toch wist ik niet waarover het precies ging. Een rechtbankdrama eigenlijk, maar ook daar dekt de vlag niet de volledige lading. Centraal staan de kinderen Scout en Jim. Bij uitbreiding heb je ook nog de buurjongen Dill die er enkel bij is in de zomervakanties. De kinderen van Atticus weten erg goed wat ze willen. Vooral het meisje komt op voor zichzelf en is zeer assertief.

Het levert een aantal erg leuke scènes op. Spelen en ravotten, maar ook het werk van hun vader beïnvloedt hen erg. Als advocaat van een zwarte beklaagde worden ze geconfronteerd met de minder mooie kant van het leven. Leuk ook is die dreigende mysterieuze buurtbewoner die iedereen mijdt en waarvan iedereen bang is. Het lijkt wel een mini coming of age.

Het rechtbankgedeelte is al bij al vrij beperkt. Hoewel de speech van Atticus indruk maakt, heb ik al meer indrukwekkende slotpleidooien gehoord. Ook de ondervragingen van de getuigen blijft ver onder de radar van wat ik verwachtte te zien. Maar de rechtbankscènes zijn maar een deeltje van de hele film. Ook hier zie je weer hoe de segregatie destijds liep met de zwarten die bovenaan de rechtszaal zaten. Zeer fijn om gezien te hebben!

Het is soms moeilijk om een film los te koppelen van de personages. Er zijn er weinigen die zich vereenzelvigen of sympathiseren met Leslie. En eigenlijk heeft het al dan niet winnen van de lotto niet zo heel veel invloed op de film of het personage. En 190K is nu ook niet zo heel veel geld, maar je kan er wel wat mee. We hebben gewoon te maken met een doorwinterde alcoholverslaafde vrouw. De film deed me ook denken aan die prent van enkele jaren geleden: Hillbilly Elegy (Film, 2020)

Alcohol kan veel verwoesten. Dat is hier wel duidelijk. Het verstoten van haar zoon en familie. Het steeds hunkeren naar kansen en opportuniteiten. Het steeds blijven ontgoochelen van je naasten en vooral jezelf. Sterke rol wel van Andrea Riseborough die een prima personage neerzet. Een vreemde leefomgeving, die wegmotels waar vele verschoppelingen trachten te overleven. We zagen het ook al in The Florida Project (Film, 2017) en 99 Homes (Film, 2014).

Vrij rauw allemaal. Meelijwekkend ook, want ondanks alles had ik er wel mee te doen. Maar het is begrijpelijk dat de maatschappij haar met de vinger wijst. Het is niet dat ze de kansen niet heeft gekregen. Het einde is wat optimistisch, maar de kijker heeft er het raden naar hoe het haar verder zal vergaan. Zoiets blijft toch hangen.

Een film die inderdaad meer draait om rouwverwerking dan over Dahl of Neal zelf. Al is het natuurlijk wel een extra fijn pigment om in de achtergrond hun professionele bezigheden te zien. Opvallend wel dat ze beiden zelfs een hoogtepunt bereiken, zij met de film Hud en de bekroning ervan op de Oscars, en hij met zijn doorbraak met Sjakie, nadat ze door zo'n diep dal gingen bij het verlies van hun dochter Olivia.

Wat net voor beiden die klik gemaakt heeft, zag ik niet of onvoldoende terug in de film, daarvoor was de film te luchtig ondanks de dramatische gebeurtenissen uiteraard. Een film over een zwaar onderwerp, maar toch eentje redelijk op kindermaat voor beginnende tieners. Jammer ook dat er weinig aandacht was voor Theo, het broertje. Letterlijk zelfs, want veel meer dan in de speelpark zitten, zag ik hem niet doen. De scènes die me het meest aangrepen was toch de emotionele verwaarlozing van Tessa door Roald Dahl. Intriest.

Verder een typisch sfeervolle Britse film on the countryside. Daar hou ik wel van. Prima vertolking overigens van Bonneville die ik overigens steeds zeer graag zie opduiken in films, maar nimmer zal aanduiden als favoriete acteur. Verkeerdelijk wellicht...