Opinions

Een wat bizarre film van Pasolini die best met een luchtige toon aangevat dient te worden. Op satirische wijze tracht hij het geloof op de korrel te nemen, al is zelfs dit laatste zelfs nog licht verwoord. Het lijkt me eerder kritiek te zijn met een satirische ondertoon.

De idee met de raaf was toch even wennen voor me en sommige sketches met de monniken waren OK, maar deden vreemd aan. Ik ben minder mee met de idee van Pasolini dan de meesten hier, maar ik apprecieer de film wel.

Een film die ik voornamelijk waardeer door zijn techniciteit dan zijn inhoud. Best sfeervol met de indringende soundtrack en ook de spanning is aanwezig door de prima opbouw en gebruik van de juiste effecten van licht, montage en geluid.

Inhoudelijk had ik dan weer wat meer vragen omtrent de plotontwikkeling. Schrikwekkend is de film zeker niet. Het is een soort detectiveverhaal naar een moordenaar. Beetje clichématig en zelfs voorspelbaar wie de dader was. Vreemd dat een getuige mag meepuzzelen naar de zoektocht van de crimineel.

Het acteerwerk overtuigde me niet. Zeker niet de doodsstrijd van de vrouw in het begin van de film. Je had zo gewenst dat ze het echt wel niet had overleefd (en dan nog wat sneller ook)…

Toch een vrij intrigerend en boeiend plot waarbij binnen het communistisch regime machtsmisbruik hoogtij vierde. Corruptie en vriendjespolitiek om de idealen recht te houden en er liefst zelfs zo veel mogelijk van te profiteren. Ijzersterke vertolking van Zuzana Mauréry als lerares Maria die de punten van haar leerlingen afweegt tegenover wat ze in de plaats kan krijgen van diens ouders. Totaal geloofwaardig en met een blijk van arrogantie zette ze een puike rol neer.

Boeiend werd het vooral wanneer een klasvergadering werd belegd met de ouders en waarbij enkele prominenten niet werden gesteund uit angst voor represailles. Zomaar ingaan tegen een hooggeplaatst persoon/familie of het regime was not done. Bovendien had een lerares in die tijd nog een flink aanzien. Interessant om te zien om de vertwijfeling en angst te zien in de ogen van de ouders, of om de discussies achteraf te horen...

Zeer authentieke film met goede omkadering van tijdsgeest en kostumering. Ziet er allemaal - net als de acteerprestaties - zeer verzorgd uit. Blij om eens gezien te hebben!

Moeizaam. Mijn versie was er eentje met een donkergele filter. De beeldkwaliteit kon een stuk beter, maar de beeldcompositie, het camerawerk en de opbouw van het plot viel sowieso op.

Een soort van sprookje met een bepaalde moraal. Centrale thema´s rond liefde, hebzucht en verraad centraal en worden uitgewerkt aan de hand van twee boeren. De één is een pottenbakker, de andr wil het maken als samoerai, maar is in tegenstelling tot die eerste helemaal niet bedreven in wat hij beoogt.

Je moet toch wel van van de Japanse old cinema houden om dit volledig op te kunnen nemen, zeker wanneer men het thema van het platteland en zeg maar de ´Middeleeuwen´ met die samurai en krijgsheren aanhaalt. Niet 100% overtuigd, maar ik snap de liefhebbers zeker.

Gelukkig gebeurt het steeds minder dat ouders hun kinderen op hun achttiende verjaardag letterlijk op straat zetten. Velen zijn er mee gebaat nog lange tijd onder Hotel Mama te vertoeven. Velen zouden ook uitspelen zoals deze jongeman die gewend dat alles voor hem wordt gedaan zodat hij hulpeloos en onbeholpen in het leven staat, niet gewapend tegen tegenslagen of ongemakken.

Fijn animatiefilmpje over op eigen benen staan. Treurnis met een beetje humor. Leuk gedaan!

Ik hou wel van de sfeer die heerste rond Ulee's gold. Een Vietnamveteraan die aan de kost komt als imker ergens op het platteland in the South. Ulee's leven zou onbezorgd moeten zijn ware het niet dat familiale perikelen hem dwingen om zorg te moeten dragen voor zijn kleinkinderen die reeds enige tijd bij hem inwonen.

De hele blijft blijft rustig ingetogen verder kabbelen. Je zou verwachten dat hij op een bepaald moment zijn woede niet meer onder controle zou kunnen houden en die twee boeven ging laten zien dat hij in de oorlog goed heeft leren schieten, niets is minder waar eigenlijk. Intelligent als hij is en geheel onamerikaans neemt hij het heft niét in handen.

En ik moet zeggen, het beviel me wel. De focus ligt vervolgens op het familiegebeuren en het afkicken van de moeder. Bij deze in zijn geheel een drama zonder thriller- of actiegehalte. Mooi zo!

Een vergelijking met Cannibal Holocaust is nooit ver weg met deze film. Deze film kwam overigens nog enkele jaren eerder uit. Het opzet van avonturen kannibalenfilms is vaak hetzelfde natuurlijk. Supereng of goor wordt het eigenlijk nooit. Dat mensenlichamen worden uitgehold en als Green Egg worden gebruikt, tja. Het zal er zo nep uit dat het me niet zo heel veel deed.

Dan was ik meer onder de indruk van de gevangen krokodil. Ik mag ook hopen dat die nep was. De kannibalen vervolgens waren bloeddorstige wilden. En hun kroost was al even sadistisch door met stenen te gooien of te urineren naar gevangenen. Kan later niet veel goed van komen natuurlijk. Een beetje torture met mieren, in je verbeelding is het best scary, maar visueel blijft het allemaal braaf.

Verveeld heb ik me zeker niet. En de mooie Me Me Lai mocht er ook best zijn. Wel eens prima om te zien, maar geen hoogvlieger. Wel interessant om weten dat de regisseur werd beschuldigd van moord destijds omdat men echt dacht dat een aantal acteurs vermoord waren. Gelukkig kon dat toch na een poosje opgehelderd worden...

Het werd eens tijd om ook deze klassieker - dat was toch mijn uitgangspunt - van onder het stof te halen. Ik las ergens dat de film gebaseerd is op de wilde seksuele fantasieën van Bertolucci om seks te hebben met knappe vrouwen die hij toevallig tegenkomt op straat. Een fantasie die wellicht wel bij meerdere mannen (en vrouwen) speelt wellicht. Bertolucci maakte er gewoon een film van met Marlon brando als alfamannetje en Maria Schneider als hulpeloze naïeve deerne.

Wat dan volgt is een opeenvolging van vulgaire en ophitsende (?) seksuele praat waar zelfs varkens het slachtoffer van worden. Plat om plat te zijn had ik bij momenten de indruk. De titel "Last tango" kan in dat opzicht wel erg misleidend zijn, want een romantisch tafereeltje werd het niet. Beiden zijn door elkaar aangetrokken omwille van hun labiele psychische toestand en neuken erop los als hersteltherapie.

Last tango in Paris is een donkere film geworden waarbij schaduwkanten veelvuldig gebruikt worden. Brando's personage komt vaak - net als zijn persoonlijkheid - koud en donker over. Het geeft ook symbolisch hun onbeduidende leventje weer, flets en oppervlakkig. Ook het gebruik van spiegels en matglas voegen iets toe aan de film. Technisch gezien dus zeker een pareltje.

Bertolucci heeft veel verwacht van zijn acteurs, te veel zo blijkt. Het doet de discussie opwaaien hoever iemand kan gaan om zo authentieke cinema mogelijk te maken. De boterscène en de gehele film tout court doen je achteraf toch anders naar de film kijken. Film blijft technisch top, maar dan toch één met een rauw kantje.

Ik ben niet zo gecontamineerd door de karrenvracht aan superheldenfilms waardoor ik dit met een vrij positieve ingesteldheid ben ingegaan. Ik kan me best voorstellen dat velen zoiets hebben van 'een zoveelste adept van Spider-man, Ant-man of whatever'. Ik moet toegeven dat ik die Japanse context wel extra prikkelend vind al valt er hier eigenlijk bitter weinig uit de Japanse cultuur te bespeuren.

Niet dat het allemaal zo geweldig was, maar ik genoot er wel van. De tijd vloog voorbij. Ik vond de context ook wel interessant. Het lot dat je wordt opgelegd, tegen wil en dank, wat van je verwacht wordt, hoe je ermee omgaat, enz ... Een animatiereeks die wel potentieel heeft voor een vervolg met extra aandacht voor die journaliste waarbij we dan onvermijdelijk weer de link zouden leggen met Mary Jane Watson.

Die babydraak kon beter, het zag er meer uit als een onnozel kuiken. Moet dat een gevaarlijke draak worden? Kon evengoed een 3,0* geworden zijn, voordeel van de twijfel. Animatie zeker OK.

Toch een vrij intrigerend drama met een sausje geweld. De verwachtingen waren niet te hoog gespannen, maar dat bleek onterecht. Hooliganisme is maar een deelaspecten van de film en fungeert eerder als setting dan als onderwerp. Zowel de film als het hooliganisme hebben weinig met voetbal te maken.

Wel gaat het om de macht en invloed van een aantal tifosi binnen de Ultra’s. De hoogdagen van het hooliganisme ligt al even achter ons en deze generatie voelt de hete adem van een ambitieuze jongere garde die de fakkel wil overnemen. Ook een aantal snotneuzen wil zich profileren en zijn erg beïnvloedbaar. Vooral het verschillen in een aantal waarden en normen doet de boel escaleren.

Aan de andere kant heb je Sandro, een man met aanzien binnen de groep, maar hij heeft het wel gehad met het gejaagde onbeduidende leven. Hij wil zich settelen, maar dit is niet zo evident met zijn verleden. Het is interessant om te zien hoe hij hiermee omgaat en in welke complexe relaties hij zich moet wringen om ieder tevreden te houden.

Een vrij simpele familiefilm. Dat zijn ze meestal met hun vereenvoudigde plotlijnen en happy ends, maar hier neemt de film toch af een toe een loopje met zichzelf. Vreemde rol ook van die moeder die meer aandacht heeft in al haar veroveringen dan in haar dochter. Wie vertrekt nu halsoverkop op datereis op de verjaardag van haar dochter? Wat een nitwit ook in die cabriolet. Gelukkig was het louter een cameo.

De grootste troeven van de film zijn hier toch wel de dieren met de wolven en uiteindelijk ook de beer. Diervriendelijk is de film niet echt. De schapen of een hert komen er toch maar berooid van af.

Er zijn veel betere familiefilms op de markt met een sterker script en uitwerking. Vervelen doet de film anderzijds niet. Met mooie beelden van fauna en flora kan je al ver.

Prachtige film van De Sica over een naoorlogs Italië waarbij de zorg voor de zwakkeren op de helling staat. Het sociaal beleid van de regering wordt aan de kaak gesteld en specifiek staan de gepensioneerden hier centraal met hun karig pensioentje waarmee ze amper rondkomen. Een actueel thema ook als je de pensioendebatten heden ten dage aanhoort. Al gaat het verder dan dat en heeft de gehele egocentrische samenleving wel boter op het hoofd zo zal blijken. Verpersoonlijking van alle financiële problemen is Umberto. Als voormalig bediende op het ministerie met een loopbaan van 30 jaar heb je de indruk dat hij tijdens zijn loopbaan een degelijk loon had. Maar de zorg nadien tijdens het pensioen is ontoereikend waardoor armoede de hoek komt gluren.

Om toch wat extra te verdienen biedt hij een aantal spullen te koop aan, maar ook dat is geen afdoende oplossing voor het probleem. Zijn grootste zorg is ook zijn onafscheidelijke hondje, één van de weinige opbeurende lichtpuntjes in de film. Voor de rest is het een sombere kille wereld. Zijn huisbazin is meedogenloos en ook alle andere personages die hij tegenkomt op straat of elders zijn erg onverschillig en bot. Het is zowel de sterkte als de zwakte van de film. Alle confrontaties zijn uiterst negatief waardoor een overkill van zoveel onrecht en miserie te geforceerd overkomt. En aan de andere kant werd ik ook geraakt door het verhaal van de arme Umberto die zelfs zijn trots niet opzij wou zetten door te bedelen.

Het einde is eveneens schrijnend wanneer hij zijn hondje een ander perspectief wou bieden. Ondanks de troosteloze grimmige kijk op de samenleving is er ook wat hoop in het goede van de mens en de kracht om steeds door te gaan hoe moeilijk het soms ook is.

Zeker de moeite waard om te bekijken, een aanrader zelfs (maar wel met de nodige nuance). Minder dan 300 stemmen is ontgoochelend voor deze mini-klassieker (?). Mede door mijn bedenking toch net geen 4,5*, maar een sterke 4,0* is Umberto D. zeker waard.

Als je een priester uitnodigt, moet je natuurlijk wel weten waarom die moet komen. Als het is om de laatste sacramenten te geven vooraleer de zieke de pijp aan Maarten geeft, dan is het logisch dat die dan overlijdt.

Miraculeuze genezingen behoren niet tot het standaard arsenaal van een priester. Dit misverstand leidt tot een pijnlijke confrontatie. Deze zelfde chaos ervaart de priester eveneens wanneer hij op weg gaat naar zijn job, verkeersagressie en een onverschillige drukte, ver weg van het vrome eerbiedwaardige leven.

Best wel een boeiende intrigerende Roemeense short.

Hoegenaamd geen slechte Ghibli, maar nu ook wel geen waarvan ik weggeblazen werd. Het magische en mystieke ontbrak een beetje. In de plaats krijg je een high school romance dat vrij behoorlijk werd uitgewerkt. Er is de nodige kwaliteit aanwezig met het oog voor de visuele details en fijne toepasselijke sound.

Het plot situeert zich rond de driehoeksverhouding van het hoofdpersonage met zijn beste vriend en het meisje waarop ze verliefd zijn. Geen geflikfooi of bedrieglijke amoureuze partijen, gelukkig maar, wel een complex evenwicht tussen vriendschap en vertrouwen. Het helpt niet wanneer het meisje zelf er nogal egocentrische benaderingen op nahoudt en de kunst bezit op aan te trekken en af te stoten. In dat opzicht een oprecht en sereen verhaal, maar voor mij kabbelde het maar voort zonder een wow-gevoel te creëren, vooral qua plotverloop dan.

Aan de andere kant is de film wel geslaagd om een authentiek verhaal te brengen zoals het leven werkelijk is zonder magie of cliché liefdesverhalen. Voor een animatiefilm en zeker deze wellicht ook extra moeilijk om je echt betrokken te voelen met de getekende personages. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

Mijn 9e Kore-Eda intussen en After the storm ligt wat in dezelfde familiale sfeer van onder andere Still Walking (Aruitemo aruitemo), Our little sister (Umimachi diary), Like father like son (Soshite chichi ni naru) en Maboroshi. Telkens weet Kore-Eda (en moet ik moet sean-penn hierin bijtreden om de mans naam correct te schrijven) de gevoelige snaar te raken door een erg serene film te brengen over een zwaar onderwerp zonder vervallen in schreeuwerige en ruziënde personages. Emoties en liefde zijn kernbegrippen die vaak terugkeren in zijn films. Ook hier weer, en hoe!

After the storm is wederom een pareltje geworden voor de fans. Kore-Eda grijpt wederom terug naar het geweldige duo Hiroshi Abe en Kirin Kiki. De film speelt zich hoofdzakelijk af ten huize van de grootmoeder waarbij Ryota nostaligsch mijmert over zijn jeugd en de gemiste kansen in zijn leven. Als gokverslaafde probeert hij met detectivewerk financieel te overleven nadat zijn carrière als auteur en zijn rol als vader en partner de mist ingingen. Kore-Eda verwijst hierbij erg subtiel naar de harde competitieve prestatiecultuur binnen de Japanse samenleving. Op zijn eigengereide wijze probeert hij dit sereen aan te stippen. Ryota is vandaag niet wie hij had willen zijn. Maar hoeft dit wel??? Hij is een laatbloeier zegt zijn moeder, maar de definitie van laatbloeier gaat hem ook stilaan voorbij...

Hij wil een betere en meer aanwezige vader zijn voor zijn zoon en stiekem hoopt hij dat het allemaal nog goed komt met zijn mooie (ex-)vrouw. Via "sluikse" wijze wordt ervoor gezorgd dat het gezin samen de nacht doorbrengt, maar de pijnpunten komen bloot te liggen. Het is moeilijk echt hoogte te krijgen van Ryoka: een sympathieke antiheld zou je hem kunnen noemen. Hij probeert zich vast te klampen aan het hetgeen hij verloren is: zijn gezin. Hij verzet zich er tegen wanneer zijn ex een nieuw wenst op te bouwen (hij speelt detective en controleerde haar sociale leven, hij fluistert zijn zoon meningen in tegen de nieuwe vriend van zijn mama, ...).

After the storm is een typische Kore-Eda: sereen, poëtisch, subtiel en vooral zo herkenbaar, uit het reële leven gegrepen. De steeds zware thema's worden steeds ondersteund en uitgebalanceerd door de mooie rustige muziek. 4,0*, oververdiend!

Our little sister is zeker geen slechte film, maar wel de minste die ik toch op heden gezien heb van Koreeda. Uiteraard ligt de lat vrij hoog en verwacht ik wel het één en ander als ik zijn films bekijk. Het is een mooi sereen verhaal van drie zussen die hun halfzus in de armen sluiten. Maar echt ergens naar toeleiden deed het niet.

Allemaal nogal braafjes en strak voorgesteld. Cinematografisch dik ok, maar die kenmerkende rauwheid ontbrak wat. In de plaats kreeg je een ware puurheid binnen de Japanse cultuur. Het halfzusje is een verlegen tiener die haar plaats zoekt binnen haar nieuwe familie. De ene keer ingetogen, de andere keer zeer uitbundig. Het karakteriseert haar sterk uitgewerkt personage. Weinig tot geen conflicten in de film, de broze ouderrelaties ten spijt.

Mooi gekaderd, prachtig decor en passende muziek. Maar het meest boeiende waren de uitstekende acteerprestaties. Het verhaal is eenvoudig, maar mooi in zijn eenvoud, al raakte of boeide het me net iets te weinig.

Een film over seksueel misbruik is niet zo eenvoudig en is steeds balanceren op een slappe koord. Mede door het uitstekende acteerwerk van Mara en Mendelsohn slaagt men erin een evenwichtige film te maken over een moeilijk thema.

Geen zwart-wit zones in deze Una, eerder een grijze zone. Misschien maakt dat het net moeilijk te verteren. Want als kijker zit je steeds op een dubbel spoor. Una draagt nog steeds de emotionele gevolgen van wat er 15 jaar terug is gebeurd. Hij heeft na enkele jaren cel een nieuw leven opgebouwd. Zij worstelt nog steeds met haar gevoelens en zit nog steeds met prangende vragen.

Er wordt gewerkt met flashbacks en de montage zit prima. Prima dialogen ook en eveneens psychologisch een mindf*ck over het aantrekken en afstoten. Wel eens de moeite waard, maar niet zomaar tussen de soep en de patatten.

Ik kon deze nieuwste van Cage best smaken. Ik heb de indruk dat hij doorheen zijn inhoudsloze films heen is. Fijn dat hij hier de satirische kant opgaat en zijn moeilijke periode min of meer wat heeft verwerkt in deze film. Zelfkritiek en zelfreflectie kan ik vervolgens best appreciëren. Fijn om de werkelijke Cage en het fictieve personage als één geheel te zien in de film. Het heeft misschien wel iets van Jonze's Adaptation. (Film, 2002).

Deze film is echter inhoudelijk een stuk zwakker dan Adaptation. Al bij al stelt het niet zo heel veel voor. Maar ik hou wel van de idee erachter en Cage doet het wederom geweldig. Goede acteur toch wel al zal die nooit in mijn toplijstjes verschijnen.

Leuke ook die verwijzingen naar zijn topfilms. Best geslaagd allemaal, de actie en het entertainment nam ik er met plezier bij.

Ook deze Unbreakable verdiende nog eens een nieuwe kijk. Ik hou wel van de films van Shyamalan. Het is mijn 5e film van hem die ik al gezien heb (minstens 2 tot 3 volgen dra nog) en hij heeft er een patent op om zijn films te kruiden met een mysterieus spannend sfeertje. Zijn films hebben eigenlijk alles in zich om echte toppers te zijn. Toch heb ik het gevoel (behoudens The sixth sense dan) dat zijn films alles behalve kritiekloos zijn. Hoewel het potentieel er wel degelijk is, mis je vaak iets. Of zijn het de verwachtingen die hij niet meer kon inlossen sinds 1999?

De spanning en het mysterie zit erg goed bij deze Unbreakable. Vanaf het begin wordt je meegezogen in het verhaal van David Dunn (Bruce Willis) die als enige een grote treinramp overleeft. Unbreakable is een donkere grauwe film die een goede opbouw kent. Dunn wordt gecontacteerd door Elijah Price, een man die wegens een zeldzame botziekte fysisch erg zwak is. Al gauw creëert Shyamalan een polarisering tussen beiden. Shyamalan overgiet dit met een symbolisch sausje van comic books. Het jammere echter van deze comic books is het feit dat het gewoon een ordinaire spoiler is voor de rest van het verhaal. Er is nu eenmaal geen held zonder antiheld. De film verliest zijn spanning en als kijker wacht je gewoon hét moment van Price af.

De polarisering tussen Dunn en Price is tweevoudig: Enerzijds is Dunn fysisch haast onverwoestbaar, maar anderzijds is hij mentaal erg broos. Zijn huwelijk zit in het slop, is neerbuigend en is zeer onzeker. Hij offerde ook zijn carrière op voor zijn relatie. Hij staat ten dienste van de mensheid en zijn eigen geluk is hieraan ondergeschikt. Price is het tegenovergestelde: fysisch erg zwak, maar mentaal des te sterker. Een mastermind als antiheld dus. Beiden hebben elkaar nodig en kunnen niet zonder elkaar. De wisselwerking tussen S.L. Jackson en B. Willis is erg knap. Het concept van de film is zeer knap en origineel. Zoals Ramon K het al verwoordde is dit een superheldenfilm met enige diepte al was de uitwerking niet altijd top. De muziek daarentegen paste goed bij de film. Het einde bevat een leuke twist, maar zat eraan te komen. Jammer, al hakte hij toch opnieuw op mij in. Het is zoals je weet dat je zwanger bent, maar het extra "hard/fijn" aankomt wanneer je het blauwe streepje ziet ... Een dikke 4,0* als quotatie!

Zeker geen slechte film deze productie van Angelina Jolie. De verwachtingen lagen best hoog. De film deed me de hele tijd denken aan het betere The railway man met Colin Firth. Ook daar is er sprake van gevangenschap en martelpraktijken van de Japanse heersers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Verbaasd (positief verrast eigenlijk) was ik echter over het levensverhaal van Zamperini als atleet op de Olympische Spelen, zijn deelname aan de oorlog en zijn latere levenswandel op moreel en sportief gebied. Ook met het morele aspect zijn er wel wat gelijkenissen met The railway men, hoewel in deze film louter informatief in plaats van verweekt in de film.

Het zou ons echter wat te ver gebracht hebben gezien deze Unbroken al in drie afgebakende delen bestaat met zijn atletiekcarrière, het ronddobberen op zee en tenslotte zijn gevangenschap in een Japans krijgsgevangenenkamp. Wat ik vooral het meest miste in de film was de diepere emotionaliteit. De personages beven in hun emoties vrij oppervlakkig buiten wat schmink natuurlijk. Weinig psychische teloorgang van de uitzichtloosheid op zee of de praktijken in de kampen. Weinig doden ook, ondanks wat gepest en de stok- en vuistslagen bleef het vrij “braafjes”. Heel eventjes werd bij Louis getracht informatie los te peuteren, maar dat was gauw gedaan.

Maar Unbroken is zeker een degelijke film die mits wat finetuning een toppertje kon geworden zijn. Strakke regie, goede cast en acteerprestaties. Hier en daar wat sentimenteel, maar best ok. De film kon me de hele duur boeien. De scènes op zee waren overigens prachtig en de aftakeling werd goed weergegeven, doch te weinig uitgediept. Je zou bijna denken dat het een visuitstapje was van Chris McCandless.

Short die wat doet denken aan Ready player one waarbij virtual reality een belangrijke plaats inneemt in het leven van mensen. De grens tussen werkelijkheid en fictie wordt hierbij dunner en dunner. Verder wordt de idee aangehaald van het morele kompas van macht en controle. Best fijn!

Dat Adam Sandler wel degelijk kon acteren wist ik al na Reign over Me (2007) en The Meyerowitz Stories (2017). Ook hier weer zet hij een uitstekende prestatie neer als de flamboyante, maar tevens uiterst onuitstaanbare Howard Ratner, een juweelhandelaar die vaak beren verkoopt vooraleer ze geschoten zijn. Het brengt hem vaak in niet koosjere situaties waar hij zich meestal gewoon uitlult.

Deze setting omvat zowat de gehele film. De omstandigheden zijn erg druk en hectisch waardoor er van de kijker toch wat gevergd wordt. Ik moest ook eventjes acclimatiseren, maar kwam er toch na een half uurtje doorheen. Sandler vertolkt een uiterst onsympathiek personage, maar ergens heb je er ook mee te doen. Het is nu niet dat de anderen zoveel beter zijn. Uncut gems is een film die geen seconde een adempauze inlast. Alles is flitsend en rusteloos. Zowat de hele film door wordt er geroepen en gevloekt, naar de levensstijl van Ratner.

Maar evenzeer ook vaak grappige en absurde situaties die er de luchtigheid proberen in te krijgen. Maar ook de spanning wordt goed weergegeven en de ondersteunende soundtrack is prima. De Safdies slaagden erin de film over te brengen naar het publiek, waarvoor hulde! Boeiend en spannend einde ook, meer dan geslaagd. Mooi!

Under sandet belicht een stukje geschiedenis dat me vrijwel onbekend was. Een boeiend aspect ook uit WOII waarbij de twee miljoen geplaatste Duitse mijnen op Deense stranden door jonge Duitse krijgsgevangen ontmanteld moesten worden. Wat volgt zijn uiterst spannende en bloedstollende scènes waarbij elke seconde de laatste kan zijn. Dat er eentje af en toe gaat ontploffen is logisch, maar echt voorspellend is het niet als kijker. Alleen al daarvoor zit je op het puntje van je stoel te kijken. Elke verkeerde bruuske beweging kan gedaan zijn ...

De Deense brulsergeant krijgt een 14 tal knapen onder zijn hoede en haat hen tot het diepste van zijn ziel. Toch ontdooit hij en ontstaat er een wederzijds respect. Ook interessant om op te merken is dat Denemarken opteerde om ook hun zwarte bladzijde van de oorlog te belichten. Knap staaltje zelfkritiek. Het is niet iedereen gegeven. Naast de spanning eveneens prachtige beelden van de desolate kille duinen. Moller deed het ook uitstekend als sergeant Rasmussen. De jonge snaken deden het ook prima en de angst en het psychische lijden komt sterk naar voor.

Zandsvliet leverde een geloofwaardige film af. Drama en thriller gaan hand in hand. Eentje om te koesteren!

Tijdens mijn jeugd destijds grijsgedraaid. Under siege is één van die vele top actiefilms die de jaren 90 rijk is. Erg vermakelijk om naar te kijken, maar dat maakt het nog geen goede film. Zeker één van de betere Seagal's en sowieso interessanter dan het vervolg op de trein.

Seagal is nooit een veelprater geweest en als acteur vind ik hem erg beperkt. Het is voornamelijk door zijn kung fu kunstjes dat hij je soms nog kan charmeren (al ben ik die tijd ook al wat ontgroeid). Neen, het zijn vooral de uitstekende bijrollen van Tommy Lee Jones en Gary Busey die het leuk maken met hun meedogenloze, maar ook excentrieke personages. En Erika Eleniak mag zeker gezien worden. Die taartscène alleen al is legendarisch.

De actie is leuk, de humor is geslaagd, maar het is uiteraard allemaal wat over the top door je in de doeken te laten doen door één scheepskok. Vermakelijk, maar daarmee is ook alles gezegd.

Wel ja, de Zweedse versie van 'Boer zkt vrouw', het heeft er veel van weg en meteen komen ook de redenen te voorschijn waarom deze man nog steeds vrijgezel is. Van het huishouden organiseren heeft hij weinig kaas gegeten en ook zijn sociale contacten zijn erg beperkt. Een naïeve en goedgelovige man, die leeft van dag per dag.

Een prima rol overigens van Lassgard die zelden ontgoochelt. Het samenspel met de mooie Bergström is mooi en bevat chemie. De film verveelt geen moment en ik was elke minuut geïnteresseerd in de verdere ontwikkeling van het personage van boer Olof.

Erik daarentegen was maar een vervelende kerel en je voelde al van in het begin dat zijn vriendschap niet oprecht was. De setting was sprookjesachtig met enkele zeer idyllische beelden aan het water of in het veld. De film doet in vele opzichten denken aan The Bridges of Madison County (Film, 1995) met en van Clint Eastwood.

Under the Silver Lake is een bijzondere ervaring geworden waarbij je je middenin een religieus getint boek van Dan Brown overgoten met een sausje Twin Peaks van David Lynch en Mark Frost waant.

Centraal staat Sam (Andrew Garfield), een wat luie werkloze nietsnut die niets beters te doen heeft zijn buren te bespieden met zijn verrekijker. De één is hier al wat knapper dan de andere al zal later in de film wel blijken dat het vrouwelijk schoon toch de bovenhand neemt. Wanneer er eentje op Houdini-wijze verdwijnt gaat hij op speurtocht en komt hij terecht in een nietsontziende rollercoaster van complotten en vooral absurde situaties. Hilarisch ook bij momenten waarbij Garfield een prachtrol tot zich heeft genomen.

Veel stof tot nadenken, deze “Under the Silver Lake”, maar er iets aan kunnen vastknopen is weer een ander verhaal. Wie niet houdt van een mooi verklaarbaar verhaal binnen de lijntjes is eraan voor de moeite. Het is een kwestie van betekenissen te verlenen aan de dingen die je dagdagelijks ervaart: of je je nu laat leiden door een pakje vervallen cornflakes of de songteksten van een Bijbelse zanggroep, Nirvana of Satie doet op zich niet ter zake. En ook opstandige zwervers, halve piraten, een occulte sekte, een tunnelcomplex, hondenmoordenaars en een naakte gemaskerde moordenaar passeren de revue, om maar te zeggen dat er heus wel wat gebeurt zonder dat je er overal een touw aan kan vastknopen. Mysterieus is dus het sleutelwoord voor deze neo-noir film en tegelijk balanceert hij op de rand van absurditeit en toch serieus. Mitchell vond hier een perfect evenwicht in. Erg fijn camerawerk en montage geven de film extra glans waardoor de prent nooit verveelt.

Begrijpelijk dat er sommigen deze film totaal niets vinden. Fijne arthouse film voor de liefhebbers. Bovendien is het wel leuk om in de film verborgen zaken te zoeken in stripverhalen, songs en vooral andere films. Al dan niet relevant natuurlijk. Zo hingen in de kamer van Sam leuke posters van onder meer Rear window en Psycho (Alfred Hitchcock), maar is er ook een link naar Robert Altmans The long goodbye, Brian De Palma’s Body Double of filmhelden uit het verleden als daar zijn James Dean en Janet Gaynor. Eentje om zeker nog eens terug te zien al was het maar om een aantal zaken aan elkaar te kunnen linken.

Verrassende film die voor mij onbekend was. De trigger van Knack deed het door hem aan te prijzen als een 'must see'. Alicia Vikander of Scarlett Johansson, wat maakt het uit? Uitstekende rol overigens van Scar-Jo die als sexy alien de wegen van Glasgow en omtrek onveilig maakt door nietsvermoedende alleenstaande mannen op te pikken en verorberen. Behoudens één knuppel op het hoofd hoegenaamd geen gewelddadige film met bloed en ongemakkelijke scènes, integendeel zelfs. Haar lichaamstaal en blik waren erg sterk. Intrigerend personage!

Weinig tot geen dialogen in de film. Under the skin moet het vooral hebben van zijn mysterieuze onheilsspellende sfeer. Visueel is de film een pareltje, met de contrastbeelden tussen wit en zwart. Ook de dark room waar de slachtoffers in verzwelgen sprak tot de verbeelden en waren erg mooie symbolische scènes. De creepy illustere geluiden en muziek paste perfect bij de film en versterkte deze alleen maar. De mysterieuze sfeer wordt de gehele film hoog gehouden. Geen uitdieping over het waarom, hoe of wat. Sommige films hebben dit niet nodig om sterk uit de hoek te komen. Under the skin is er zo eentje waarbij de opeengestapelde vragen nét de film sterker maken. Oppervlakkig zou ik de film daarom zeker niet noemen. Scar-Jo evolueert best in de film waarbij ze een psychische metamorfose ondergaat en meer en meer ontdekt dat ze een mens is/wordt in een vleselijk weefsel. Ook al lukt dat niet te best (scène met de taart, vrijscène en de verkrachting). Wat echter wel oppervlakkig was, waren de mannelijke slachtoffers. Die liepen er maar voor spek en bonen bij. Van sommigen kreeg je soms de indruk dat de maatschappij ze beter kwijt dan rijk was. Scar-Jo die als ecologische Terminator meteen haar nut bewijst ...

Het einde was bijzonder. De jager wordt zelf een prooi en laat zien wie ze in werkelijk was en wat werkelijk onder het vleselijk omhulsel zat. Niet alle boodschappen kwamen bij me binnen - dat zal bij een tweede kijkbeurt wel veranderen, maar de film deed me wel iets. Nipte 4,0*!

Toch wel een sterke dramafilm over rouwverwerking van vader en zoon die achterblijven na een auto-ongeluk. Tijd lijkt hier niet alle wonden te helen . Beide personages groeien nauwelijks naar elkaar toe en lijken elkaar alleen maar af te stoten. Daar verandert het mooie vakantiehuisje erg weinig aan.

Hoewel getracht wordt het leven een nieuwe wending te geven, blijft men botsen en teren op schuldgevoelens waardoor men in het verleden blijft hangen. Prima Nyqvist hier die knap gestalte geeft aan een meelijwekkende vader.

Een fijne arthouse met een zwaar mistroostig thema dat rustig verder kabbelt, maar waar in wel in het verhaal zat.

Ik zag de korte versie van net geen drie uren. Een Kusturica die in de lijn ligt van de andere films die ik al van hem zag. Komisch, absurd, kleurrijke personages en een stevig tempo waarin heel wat gebeurt. Een bijzondere film ook omdat het en boodschap tracht te brengen over de moeilijke momenten van Joegoslavië.

Qua tijdslijn zijn er drie momenten te onderscheiden met de Tweede Wereldoorlog, de Koude Oorlog en de burgeroorlog in de jaren 90. Met de nodige creativiteit en luchtigheid wordt de boodschap met een kwinkslag aan de hand van doldwaze protagonisten verteld.

De film kent een aantal geweldige scènes. De startscène met het bombardement met de dierentuin was sterk, maar vond ik eerder tragisch. Wel absurd waren de filmscènes of die in het water. Om nog maar te zwijgen van de bombastische folklore muziek.

Een misschien iets te fletse benadering van een wraakzuchtige waternimf - misschien moet Del Toro of Shyamalan zich aan een meer schrikwekkende versie wagen - die het niet kan verkroppen dat haar vriendje haar bedrogen heeft. Petzold koos voor een andere aanpak en die is vrij braafjes, perfect in lijn van een doorsnee filmhuis. Het is mede doordat ik Paula Beer hoog heb zitten dat ik deze film nog best OK vond. Maar het mocht wellicht iets meer zijn.

Grootste afknapper vond ik toch de eindeloze (en zelfs herhalende) monoloog als gids over de Berlijnse architectuur. Wie zit daar als filmkijker op dat moment op te wachten? De film blijft ook vaag. Gelukkig hebben we nog de synopsis of de info van De filosoof met wat meer duiding, want als je er blank instapt, wordt het nogal leeg.