Opinions

Een Ijslands filmpje zo nu en dan gaat er wel in. Ook nu weer een mooie arthouse productie. Een frappant verhaal over schijnbaar gelukkige gezinnetjes dat op een bepaald moment escaleert in egocentrisme en paranoïa. Opvallend ook hoe dominant de vrouwen zijn in dit verhaal, dit terwijl de mannen de situaties moeten ondergaan.

Atli mag het dan wel aan zichzelf te denken hebben en de nakende vechtscheiding zou alleen maar verliezers opleveren. De machteloosheid van Atli is groot en in al zijn opgekropte emoties doet hij domme dingen. Helemaal andes, maar daarom niet minder effecties zijn de hoogoplopende burenruzies tussen zijn ouders en diens buren over een schaduwwegnemende boom. Maar ook in het appartementencomplex van Atli en Agnes is verdraagzaamheid niet het eerste gebod wanneer te luidruchtige buren op het matje worden geroepen.

Keurige tuintjes met venijnige facades. De regisseur doet er steeds in een mooi gebalanceerd geheel een schepje bij tot - zo kun je voorspellen - er helemaal geen weg meer terug is. Beste grove en zieke dingen gezien die mensen elkaar durven aandoen. Die opgezette hond was dan toch het summum. En ik zat het nog te denken bij de slotscène waarbij die moeder uit het raam keek. “Straks passeert die kat er nog” ...

Ondanks de miserie best een luchtig en amusant filmpje over de mensheid. Het einde is dan wel weer cynisch gitzwart. Het zet je aan tot nadenken hoe het toch zo ver is kunnen komen. Je weet waar het eindigt, maar nooit wanneer het begonnen is... Triestig maar mooi! Meer dan geslaagde film!

Een vrij bizarre film over een jongevrouw die op zoek gaat naar haar biologische vader en bijgevolg terecht komt in een amateuristisch en tegelijk maf theatergezelschap. Het was me eerst niet duidelijk wie de vader was van het bonte gezelschap. De reactie en houding van de moeder is hierbij eveneens vreemd. Laat staan dat je haar fantasieën over haar dochter ook nog voor waarheid zou moeten aannemen.

Erg logisch en samenhangend is het allemaal niet. Bij momenten is het zelfs absurd. Al bij al zeker wel onderhoudend met een degelijk tempo. De cast doet het goed en het is altijd fijn om Nicolas Bro aan het werk te zien. Alles behalve een topper, een leuk tussendoortje, meer niet.

Mja, in mijn jeugd wel een aantal keren gezien en dus in dat opzicht wat jeugdsentiment. Gisteren samen met de dochter van 7 de film aangevat. Zij vond het best leuk, ook wat grappig met de slak en de 'vliegende hond', maar ook wat eng met onder meer die die weerwolf.

Ikzelf toch licht ontgoocheld. Visueel ziet het er echt niet uit, oubollig en gedateerd. Als je daardoor heen probeert te kijken toch een redelijk plot ontwaard. Sowieso is het voor kinderen erg fantasievol als je zelf invloed kunt hebben op het verhaal. Het liedje van de Nederending Story is erg catchy en komt ook aan bod in de serie Stranger things (3).

Die Latijns-Amerikaanse gevangenissen zijn niet voor te lachen. Hier in El Salvador zijn we op bezoek in een soort openluchtgevangenis. De omstandigheden zijn erbarmelijk met een nogal open regime waarbij iedereen wat door elkaar loopt. Van afgesloten cellen - die zullen er wellicht wel zijn - is hier geen sprake. Er zijn wel afzonderlijke vleugels waar dus ook deze getuigenissen van komen.

Religie (het christendom) staat erg centraal, zowel in het land als de gevangenis. Dat was wel overduidelijk. Bloedheet moet het daar zijn. De stank zal ook navenant zijn. Constant wordt gewuifd waarmee kan gewuifd worden. En overal hangen flessen omhoog. Dat was me niet geheel duidelijk. Sanitaire redenen? Enfin, geen pretje daar. De kat zag er nog goed uit, maar die muis, ik heb nog nooit zo'n lelijke muis gezien. De kat werd de muis aangebonden in plaats van de bel. Van enig dierlijk instinct was weinig sprake.

Van instinct gesproken. Die maffiabendes die de hele samenleving terroriseren staan vaak elkaar als concurrenten naar het leven. Hoewel ik de getuigenis met een korreltje zout neem (te veel naar Cannibal Holocaust gekeken wellicht), valt het toch op hoe lichtzinnig men over het voorval praat. Het past ook niet met de persoon die je daar ziet en je stelt ook vast dat zo'n bendeleven bikkelhard is. Die homoseksuele relatie die erbij komt maakt het extra "niet in het plaatje passen", je verwacht het alvast niet en zeker niet dat daar zo open wordt over gecommuniceerd.

Een meer dan degelijke Netflixproductie. Helaas wel met een Hollywoodiaans sausje, maar in zijn algemeenheid goed te noemen. Een film die aantoont dat het leven na de gevangenis minstens even hard is. Het krijgen van tweede kansen lijkt een privilege en gebaseerd te zijn op geluk. Er wordt verwacht dat je werk zoekt, maar je komt nergens aan de bak. Als Ruth dan via de justitieambtenaar een baan kan regelen - een baan die hij ook aan andere ex-gedetineerden bezorgt - mag ze vervolgens geen contacten leggen met andere ex-gevangenen, tja ...

Grootste minpunt van de film is zijn slordigheid. Niet zozeer het personage van Ruth zelf, maar de rest was vluchtig. Personages die komen en verdwijnen (de advocaat, de tweede werkgever, de radicale broer, ...), maar ook de plotontvouwing wie de trekker heeft overgehaald. Niet zo verwonderlijk dat dit het kleine zusje zelf is, maar wat dan met het ballistisch onderzoek waarbij toch aan de hand van de kruitdampen duidelijk moet zijn wie schoot? Of het getuigengesprek met het zusje?

Wederom een sterke Bullock. Getekend door het gevangenisleven, maar vond de schmink toch niet zo geweldig. Film met een interessant uitgangspunt hoe gevangenen terug gereïntegreerd kunnen of moeten worden. Drama met een sausje opoffering en vergeving. Goed!

Enigszins wat verbaasd van de toch erg hoge score die circuleert op IMDB met zijn 8.2, beetje overrated lijkt me zo. Desalniettemin zeker een behoorlijke film die in de eerste plaats kan rekenen op een geweldige cast. Niet dat iedereen super uit de verf kwam (Freeman bvb). Het is vooral Hackman die (opnieuw) gevreesde sherrif vertolkt en ook Eastwood heeft ondanks zijn opagehalte een bepaalde doorslaggevende flair over zich: berustend en doortastend.

Unforgiven is een wat aparte atypische western. De film is haast een statement en staat letterlijk symbool voor het uitsterven ras dat de western is sinds de jaren 90. Geen superheros of cowboyhelden hier die een mus neerknallen vanop 250m. Geen rookpluim uit de revolver die wordt weggeblazen na een heroïsch duel. Neen, eerder wat bijeengesprokkelde boeren op hun retour in een Far Westomgeving. Missen en slecht mikken is eerder schering en inslag, ineengeslagen worden ook om dan al kruipend de uitgang te zoeken ... Op sommige momenten wordt het zelfs zielig (en uitermate realistisch uit het dagelijkse leven gegrepen). De sherrif is meer begaan met de bouw van zijn nieuwe huis en zijn biografie en van Munny schiet er niet veel meer over dan een zielig hoopje ellende dat de whiskeyfles tot zijn beste vriend rekent/rekende. Grappig en onthutsend tegelijk wanneer hij zijn schimmel tracht te berijden ...

Eastwood had ook geen boodschap aan een strijd tussen de "goeden" en de "slechten". Allemaal hebben ze wel boter op hun hoofd en creëren ze amper sympathie, hoe nobel hun huidige motieven ook mogen zijn. De sfeer is donker en de gutsende regen is niet bepaald iets dat je onmiddellijk met een western associeert.

So far so good dacht ik tot het einde eraan kwam. Zeer simplistisch plot en ineens kwam de meedogenloze efficiënte killer terug naar boven. Geen water voor de stervenden deze keer. Vreemd dat hij levend uit de strijd raakte, wat je toch niet als realistisch mag beschouwen. De kompanen van de sherrif waren niet meer dan een bende bange wezels. Jammer alvast en dat kost de film zeker een 0,5*. Toch blijft een degelijke 3,5* zeker overeind.

Ik ben eerlijk gezegd niet zo vertrouwd met de boeken van Lindgren, laat staan met haar leven. Toch heb ik na het bekijken van deze mini biografie wel zin gekregen om toch eens een boek ter hand te nemen samen met mijn kinderen.

De film focust zich eigenlijk op het leven van Lindgren van toen ze nog niet Lindgren heette, maar gewoonweg als Ericsson door het leven wandelde. Nu wandelen is veelgezegd, want haar jeugd en jongadolescentie was geenszins onbezorgd. Geen idee hoe reëel alles wordt voorgesteld, maar een erg foute ervaringen met mannen heeft ze gelukkig niet gehad. De relatie met haar haar baas is wel stukgesprongen, maar dat kan nu eenmaal gebeuren. De liefde was toch aanwezig alleen zaten de omstandigheden niet altijd mee. Later ontmoet ze haar echtgenoot, maar toen eindigde de film al.

Verder valt haar sobere levenswijze en levenskijk op als vastberaden eigenzinnige dame. Niet zo evident denk ik in die tijd en dat wordt ook duidelijk met de gespannen relatie die ze met haar streng gelovige moeder onderhield. Haar vader was vaak wat de brug tussen hen merkte ik op, maar uiteindelijk was die brug vaak maar langs 1 pad begaanbaar...

Prima opbouw ook met de oude Astrid Lindgren die af en toe opdook en weg mijmerde met de toegezonden cassettes en vele brieven/tekeningen. Prima rol van August die een mooie karakterinvulling geeft van haar personage. Fijn!

Er is al veel neergepend over deze film en over de tragische gebeurtenissen op 9/11. United 93 is het enige vliegtuig dat geen extra slachtoffers heeft gemaakt dan diegene in het vliegtuig zelf. Deze soort van reconstructie gaf een sterk beeld weer van hoe het er mogelijks aan toe ging het laatste uur.

Ook de weergave op de begane grond werd sterk naar voren gebracht. Het was één en al chaos. Een kaping leek onwaarschijnlijk, laat staan 4 tegelijk. Wie weet wat er met dit vierde vliegtuig zou gebeurd zijn als er géén delay was bij vertrek en er geen nieuws van buitenaf was met wat er gebeurd is met het WTC. Waren de passagiers dan ook in opstand gekomen?

Prima film met een uitstekende regie en montage. De film bleef de hele tijd onderhoudend. De angst, de chaos, het ongeloof en machteloosheid kwamen goed naar voren. Flight 93 zag ik nog niet, moet ik ook maar eens meepikken.

De geschiedenis van Botswana was me totaal onbekend. Zo ook deze troonopvolger die een blanke vrouw huwt. Dat niet in goede aarde zou vallen bij de blanke elite was te voorzien, maar even treffend was de aversie van de zwarte bevolking ten aanzien van de jongedame, niet in het minst door de naasten van de kroonprins. Racisme en vooringenomenheid dus van beide kanten.

Beetje afgevlakt en geromantiseerd plot waar de extreme kantjes wellicht afgevijld zijn. Desalniettemin toch een boeiend verhaal over een soort David versus Goliathstrijd. Tja, Churchill, groot politicus, maar ik wist al eerder dat het een kleine man was. De vrouw lag sowieso niet in de bovenste schuif bij hem, dat wist ik al, ook moet je natuurlijk ook alles in zijn context en tijdsgebeuren zien. Hij was zeker niet de uitzondering, integendeel.

Prima acteerwerk van de protagonisten die trots en eigenzinnig hun wil doordreven tegen de grote stroom in. Ook eens een Afrikaans staatshoofd dat de democratie nauwer aan het hart lag dan de dictatuur. Een vrij veilige film, iets te afgelikt, een romantisch kostuumdrama zonder kostuums. Meer dan degelijk dus, zonder meer.

Een film die me op één of andere manier steeds is bijgebleven. Geen topper en ook niet zo heel bekend, maar zeker erg degelijk van wie van een paranoïde thriller houdt. Bij momenten wat bij de haren getrokken en ook op het einde komt er maar geen eind aan, daar zondigen vele van dit soort films zich wel vaker aan, maar onderhoudend is hij zeker.

Michaël ondervindt het aan den lijve wanneer hij een politieman beschuldigt van intimidatie en stalking. Hij en zijn knappe vrouw staan er alleen voor. Leuk uitgangspunt en bijzonder spannend. Het kat-en-muisspel kan beginnen. Prima rol van Liotta die precies de rol van zijn leven speelt, al mogen we Goodfellas ook niet uit het oog verliezen.

Een film met gebreken en met nogal wat eenzijdigheid en clichés, maar ik vond hem best genietbaar. Nipte voldoende.

Dit heeft veel weg van een kopie van The last bus met Timothy Spall. Je hoeft er zelfs niet veel moeite voor te doen om de gelijkenissen te zien. Ik heb hier wel graag naar gekeken, maar erg geweldig kan je het toch allemaal niet noemen. Het ligt er gewoon allemaal te veel op. Te sentimenteel, te toevallig, te melig, te geforceerd ... En dat is jammer.

Het Engelse landschap mag dan wel een troef zijn, het is één van de weinige dingen die overeind blijven. Broadbent is dan wel een gedegen acteur, maar hij loopt hier toch maar wat doelloos rond, letterlijk en figuurlijk. Ik snap het subplot niet zo goed welk pas naar het einde écht duidelijk wordt. Ik vond vervolgens die flashbacks niet echt passen bij de sfeer van de film. Het haalde me er zelfs uit. Los van dit alles wordt de sfeer ook wat opgeklopt met dat hondje en die bende wereldvreemde nitwits die perse wilden meewandelen. Had ik zo'n trip willen doen - ik alleen (!) - ik had die wereldverbeteraars de mantel uitgeveegd.

En ondanks alle negativiteit de film toch vlot genomen. Dat zit hem dan in de kleine dingen, de moeizame relatie met zijn vrouw, het mooie landschap en het lelijke decor van de Engelse steden, het acteerwerk van Broadbent, het tempo ...

Alles moet tegenwoordig digitaal gebeuren, maar dat stelt je vaak ook bloot aan een aantal gevaren. Gevaren die niet meteen altijd zichtbaar zijn of die onvoldoende door leken ingeschat of beseft worden. Hier gaat het wel de extreme kant uit, maar het geeft je in tijden van phishing of pharming wel een idee dat je steeds moet opletten.

Best spannend en onderhoudend allemaal. Dus helemaal geen verkeerde film. Sfeervol en overtuigend acteerwerk. Het toont ook aan dat het gros van de bevolking ICT-analfabeet is als je dit facet eruit pikt. Geen topfilm, maar wel een thriller die weinig verkeerd doet. Goed om even mee te pikken tussendoor. Een film die ook de juiste vibe brengt met het het liken, swipen en al andere ongein van informatie op alle berichten, boodschappen en filmpjes.

Zeer interessante miniserie die je een mooie inkijk geeft hoe het er aan toegaat in een Chassidisch Joods huwelijk. Heb bij momenten erg gefascineerd zitten kijken naar deze voor mij eigenaardige culturele gebruiken. Zoals in zovele godsdiensten, en zeker in de extreme zijvertakkingen ervan, is de vrouw duidelijk ondergeschikt aan de man. Ook hier zijn de taken van een vrouw erg beperkt en richt het zich haast uitsluitend op het grootbrengen van kinderen. In deze film wordt zelfs geopperd dat het hebben van veel kinderen een compensatie moet zijn voor de talloze slachtoffers van de Holocaust.

De miniserie vertrekt vanuit het intrigerend plot van een vrouw die vanonder het juk en strenge geloofscultuur wil komen. Deze zeer strenge geloofsovertuiging gaat erg ver waarbij kennis uitsluitend toebehoort aan de man, internet uit den boze is, omgang met derden ook amper kan enz ...
Zeer fascinerende huwelijkse demonie overigens, alleen had Esther er wel wat anders bij voorgesteld van dit liefdeloos en technisch huwelijk, tot de vrijpartijen toe was alles uitgekiend en georchestreerd.

Wat ik wat minder vond was haar vrij vlotte aanpassing in Berlijn en de te eenvoudige gecreëerde vriendschapsbanden met als dieptepunt het moment dat ze het bed deelde met één van die jongens. Voordeel is nu wel dat ze weet wat liefde inhoudt. Ook haar man, een nogal onzekere slungel, laat haar vrij makkelijk los ongeacht zijn culturele en religieuze gebruiken die hij van kindsaf ook ingelepeld kreeg, maar goed, zolang het gelukkig niet te Hollywoodiaans werd aangepakt (zoals het scheen met dat pistool), ben ik al tevreden. Knappe miniserie!

Oei, viel me toch wat tegen. Ik weet niet goed waar de film heen wou. Ik verwachtte door de synopsis gelezen te hebben me aan een complexe “vijfde wiel relatie” tussen twee koppels en een alleenstaande ziel, maar dat kwam er niet echt uit. De confrontaties werden wat gemeden en liever trok ze er op uit met de jeugd die ook mee was blijkbaar.

De B&B mocht dan wel cosy zijn, de omgeving was de allerminst. Lunchen langs de berm van de weg aan een lelijke brug, mja, ik dacht me wat te kunnen optrekken aan de pittoreske omgeving die Italië in zich heeft, niet dus.

En als we dan vernemen wat haar dwarszit, dan blijkt het een menopauze te zijn. Viel ook dat nog eens tegen. Neen, ik heb blijkbaar niet gezien wat anderen wel gezien hebben. Jammer.

Niet zo best. Een kortfilm uit Laos met twee verhaallijnen over een jong en een ouder koppel. Centraal lijkt de (heilige) rivier te staan die zuiverheid en rust waarborgt. Spiritualiteit is nimmer ver weg. Het jongere koppel weet niet wat hun toekomst brengt en zit daarom vast in het verleden. Hun twijfel om hun liefde te bezegelen met een huwelijk belemmert hun huidig bestaan. Het oudere koppel blijft dan weer hangen in wat het had kunnen zijn.

Technisch wordt de film vooral verzorgd met ruime beelden en letterlijk kleine personages welk de grootsheid van de omgeving weerspiegelt ten aanzien van de kwetsbaarheid van de mens.

Dit is één van de beste miniseries en verfilmingen over WOII die ik al zag. Ik twijfel om hem een 5,0* te geven, maar deze komt zeer erg in de buurt. Met historische films, zeker met de beladen en vaak controversiële Derde Rijkfilms, is het niet eenvoudig om niét op één of andere zere teen te trappen...

Het standpunt om de oorlog te verslaan vanuit Duits oogpunt is vrij bijzonder. Hoewel het een Duitse film is, is het daarom nog niet zo evident dat hij in het Duits verslagen wordt. Het uitgangspunt vertrekt bij vijf Duitse jongeren met elk hun eigen dromen en verschillen. Ze hebben een naïeve ideologische flair vóór de oorlog, maar zullen snel de bittere wrange smaak van de oorlog ervaren. De cast is zeer sterk. Elk personage wordt goed uitgediept en is zeer boeiend en realistisch. Er is telkens een mooie overgang van het ene personage naar het andere waardoor de film geen seconde verveelt. De vriendschap is ondanks de grote verschillen echt. De terugkomst van enkelen na de film heeft door de oorlog diepe wonden geslagen en ze weten dat niets nog is wat het ooit was. Ze zijn erachter gekomen dat niemand te vertrouwen is, zelfs je vrienden niet als het erop aankomt.

Enorm boeiend was het personage Friedhelm. Verbijsterend hoe een schuchtere bange jongen kan veranderen in een koele moordmachine door de gruwel van de oorlog. Toch blijft hij steeds een gedeelte van zijn eigenheid behouden. Sterk hoe dit trauma werd vertolkt! Ook de personages van Victor, Greta, Wilhelm en Charlotte hebben een sterke boeiende verhaallijn met elk hun hoogte- en dieptepunten. An sich vond ik de rol van Wilhelm het minst, maar eigenlijk doe ik dan de film oneer aan. Het is net omdat de vier andere rollen op zo een hoog niveau staan, dat hij minder opvalt.

Ook de actiescènes zijn sterk gefilmd. Mooie soundtrack ook. De actiescènes waren onderschikt zan het verhaal en de dramatiek. Toch zal de meer actievere kijker deze prent ook kunnen smaken. De film omvat een aantal grauwe scènes die in je kleren kruipen. Denk maar aan het verraad van de joodse verpleegster, Greta in de gevangenis, de slag bij Stalingrad, het jodentransport, enz... De film is misschien niet altijd overal even historisch correct, maar welke film is dat wel?

De laatste langspeelfilm van Troch die ik nog moest zien, maar bij deze ook voor mij haar minste film. Je wordt meteen de film ingegooid. De verdwijning vond al plaats en in het begin is het gissen waarover het nou precies gaat. Zwijgende personages helpen niet echt, maar tonen aan het diep de kloof is tussen de ouders. Weg die oude magie in tijden dat het beter ging.

Een film met weinig pace, niet zo ongewoon voor Troch overigens, maar ik miste wel connectie met de personages en het verhaal. Ik sluit me dan ook aan bij de meeste meningen hier. Eveneens met die ene topscène op dat feestje. Die quote is echt goed raak en verklaart erg veel. Jammer dat gevoel te weinig gekend te hebben in de rest van de film.

Tony Scott heeft een aantal leuke actiefilms op zijn conto. Deze Unstoppable, jammer genoeg zijn laatste prent, belicht een ander onderwerp. Naar verluidt gebaseerd op een soortgelijk treinincident. Sowieso niet eenvoudig om de nodige spanning en vaart te houden in een film die op zich vrij monotoon is. Behoudens een ronddenderende trein en wat gekibbel achter de schermen is er niet zo veel te zien. Desondanks slaagt Scott erin een aangename en kijkbare film te produceren. De nieuwsflashes zorgen ook voor wat afwisseling en krikken de ernst van de situatie (en de spanning) op. En ook de camerabeelden onder de trein doen hun duit in het zakje.

Goed gedaan van Pine en Washington. Zoals steeds minstens behoorlijk, die Washington. Op zich stelt de film niet zo heel veel voor. Leuk om eens gezien te hebben. Weinig op aan te merken, maar ook eentje die snel uit het geheugen gewist zal zijn. Maar dat ligt niet zozeer aan Scott of de film op zich, wel omwille van het te monotone eenvoudige plot.

Der Untergang is een herziening. Destijds gezien, maar de film blijft nog steeds erg indrukwekkend. Er is onder historici al veel geschreven over de laatste weken van Hitlers leven. De complottheorieën zijn legio van wat er nu precies gebeurd is met Hitler. De rijksarchieven in Moskou verklaren misschien wat er écht gebeurd is, maar deze zijn nog niet vrijgegeven, als dat ooit al zou gebeuren. De meest plausibele verklaring zou het plot zijn zoals verhaald in Der Untergang. Laten we gemakkelijkheidshalve daar maar van uitgaan ...

Der Untergang is een indrukwekkende film geworden. Een meesterwerk van Oliver Hirschbiegel die ik al kende van Das Experiment. Wat mij betreft verplicht schoolmateriaal, maar er is zoveel interessants om op de jeugd los te laten. Bij de release van de film oogstte de film wat kritiek. Succesrijk, dat was hij ook. Kijkers vonden het stuitend dat Hitler zo humaan, zo 'gewoon' overkwam, sympathiek en innemend zelfs bij momenten. Hoe kan zo iemand vereenzelvigd worden met één van de grootste misdadigers op aarde? Vrij confronterend dus. Erg mooie scènes ook wanneer Hitler op charmante wijze zijn secretaresse zoekt in de Wolfsschanze. Ook later in de film geeft hij blijk van empathisch vermogen ten aanzien van vrouwen of zijn hond Blondie.

Joseph Goebbels is diegene die in mijn ogen het meest weg heeft van een psychopaat. Hij vertoont nauwelijks of geen emoties, zelfs niet wanneer zijn kinderen gedood worden. Wat is hartstollende scène! De blik in de ogen vertoont iets onheilspellends. Sterke performance van Ulrich Matthes! De andere generaals of hooggeplaatsten (Schenke, Weidling, Günsche, …) vertoonden “vreemd” genoeg menselijkere trekken zodat het als kijker wat ‘vervelend’ is hoe ermee om te gaan. Want topcriminelen met bloed aan de handen hadden ze allemaal wel. Waarschijnlijk daarom dat de film veel kritiek oogstte in sommige middens.

Bruno Ganz is geweldig als Hitler, subliem zelfs. Een ongelooflijke performance hoewel beiden niet echt op elkaar lijken qua gezicht. De houding, wandelgang, (arm)bewegingen , schuimbekkende scheldtirades, etc ... benaderen echter wel de realiteit. Hij toont echter ook zijn andere kant. Hij heeft het steeds over het verraad van zijn officieren aan hemzelf of het Duitse volk, maar hij heeft er zelf geen moeite mee om vanuit het sociaal darwinistisch denkbeeld “zijn volk’ te bestempelen als inferieur of minderwaardig. Het volk wordt bestempeld als dé zondebok en hun falen moet dan maar afgestraft worden met honger, de dood of overlevering aan de Russen, zonder enig verpinken of emotie.

Mooie decors in de bunker wisselen zich af met de troostelijke buitenwereld. Schrijnend ook vast te stellen hoe hondstrouw sommigen nog steeds zijn in de nadagen van het Derde Rijk. Vooral doelend op de Hitlerjugend (of de tieners die dat willen zijn) is dit frappant hoe geïndoctrineerd ze (nog steeds) zijn. Hitler als rolmodel tot de laatste snik, tot ‘de ondergang’ … Surrealistisch zijn op het hetzelfde moment de decadente zuippartijen die zich in de bunker afspelen terwijl boven de grond de Russen oprukken en de bommen je om de oren vliegen. Sterke montage ook die een mooi evenwicht biedt tussen beide ‘werelden’.

The untouchables vertelt het gebeuren van de periode tijdens de drooglegging in de jaren 20 en 30 in de Verenigde Staten, specifiek Chicago waarbij de gewiekste maffiabaas Al Capone munt slaat in het verhandelen van illegale alcohol en belastingontduiking. De film wordt niet zozeer vanuit het standpunt van de maffia verteld, maar vertrekt vanuit de ooghoek van de politie en special agent ‘Eliot Ness (Kevin Costner).

Zeker en vast geen slechte film, maar onder het maffiagenre zijn er heus wel wat betere werken te vinden die bovendien met recht en rede wél in de top 250 van MM opduiken. The untouchables kent een sterke cast me Costner, De Niro, Connery en Garcia en ook de dialogen zijn goed. Connery springt hierbij uit het oog als trouwe dienaar die het nooit ver heeft geschopt in tegenstelling tot velen van zijn corrupte collega’s. De sfeersetting van de jaren 20/30 wordt uitstekend weergegeven. Ook het camerawerk en technische regie van de film is sterk en geeft nog eens weer dat Da Palma echt wel een topper kan zijn. De film is minder hard dan hij lijkt. Uiteraard hier en daar wel een afrekening, maar keihard wordt het nooit, soms zelfs wat luchtig of humoristisch. Echt dreigend kan je de film niet noemen, mede doordat het personage van Al Capone te beperkt wordt uitgewerkt. Zeker omdat je iemand gecast hebt als De Niro die deze rol met grote grandeur zou vertolkt hebben. Een gemiste kans, maar aan de andere kant eens iets anders.

Sommige scènes overtuigden me niet, zoals bijvoorbeeld de moordaanslag op Connery of zelfs de kinderwagenscène die nogal “toevallig en clichématig” is (technisch wel uitstekend uitgevoerd overigens). Bij de Canada-scène waande ik me dan eerder in een Westernverhaal met die paarden. De vrij duidelijke strijd tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ wordt te veel aangedikt en dit wordt dan nog eens onderstreept met de bombastische muziek van Morricone. Nu, dat “goede” evolueert wel na verloop van tijd met het personage Ness. Ook hij schrikt er op het einde niet voor terug om die crimineel van het dak te gooien …

Al bij al vermakelijke film, graag naar gekeken, maar hier en daar schiet hij wat tekort om écht als klassieker bestempeld te worden. Bij deze ook een meer dan degelijke 3,5*.

Kinderen kunnen soms erg divers reageren op traumatische ervaringen. Neem nu de achtjarige Martina, voortreffelijke rol van Greta Zuccheri Montana, zij spreekt niet meer sinds het overlijden van haar broertje. Haar leven wordt er alleszins niet rooskleuriger op wanneer de fascisten en Nazi’s doorheen de streek van Bologna zwerven. Een stelletje lokale Partizanen probeert weerwerk te bieden, maar de tol die betaald moet worden is erg hoog, te hoog zo zal blijken. Martina spreekt niet, maar de kijker observeert de film doorheen haar (stiekeme) oren en ogen.

De fim doet me in vele opzichten denken aan Idi I smotri met eveneens de verhaalde gebeurtenissen door de ogen van een kind. Eveneens is de opbouw erg langzaam en neigt het zelfs naar saaiheid. Het slot maakt echter veel goed en vertelt de slachting van Marzabotto, begaan door de SS. De film verhaalt een typische Italiaanse plattelandsgemeente met al zijn culturen en gebruiken. Het katholicisme staat centraal en “smossen” staat gelijk aan zondigen. De mater familias regeert met steenge hand over de familie en als dat niet lukt, is er nog altijd de dorpspastoor.

De film onderscheidt zich doorhet fijne camerawerk en de mooie rol van Martina. Ook de dreiging van de oorlog was steeds aanwezig. Ik had er toch meer van verwacht, nipte voldoende.

Up heb ik al een aantal keer deels gezien, maar nog nooit in zijn geheel.wat een sterke aandoenlijke animatiefilm van Pixar. Sowieso één van de beste waarbij een oude knorpot centraal staat en eindelijk zijn dromen nastreeft wanneer hij beseft dat het werkelijk nu of nooit is. Hij wordt hiertoe gedwongen wanneer hij uit zijn huisje dreigt gezet te worden na een uit de hand gelopen ruzie met een bouwondernemer.

Het doet je nadenken over het leven en alle plannen die een mens steeds uitstelt. Ik betrap er mezelf ook vaak op dat ik “tijdens mijn pensioen” nog een druk leven voor de boeg hebt. Voor Ellie is het sowieso te laat... het eerste gedeelte tussen Ellie en Carl is supersterk en erg charmerend tot aangrijpend. Geweldige minuten wanneer enkele shots uit het leven van het koppel wordt belicht. Goede en slechte momenten zoals het leven werkelijk is. Scènes zonder woorden, maar vol liefde en emoties. Knap!

Daarna volgt een fantasierijk gedeelte met de kleurrijke ballons. Ze geven letterlijk kleur en hoop voor de oude Carl. Mooie scènes passeren wanneer het huis zijn tocht aanvat tot in Zuid-Amerika. Een leven naast de Angel Falls, de hoogste waterval ter wereld moet zijn laatste stekje worden. Maar een kleine verstekeling gooit roet in het eten. Beetje een ergerlijke kleine die Russell, maar hij stoorde me niet.

De film is ook doorspekt met humor die zeker geslaagd is. Fijne karakters ook met de nodige diepgang. Het enige wat ik minder vond was de bad guy die op zich weinig toevoegt aan het verhaal. Spanning en actie ja, maar dat was helemaal niet nodig geweest.

Verrassend goede film die ik niet echt kende. Rollen met Clooney in de hoofdrol behandel ik vrij stiefmoederlijk, maar net als bij het uitstekende The descendants van Alexander Payne kon ook deze Up in the air me goed bekoren mede door het fijne uitgangspunt en boodschap van de film. Dit is niet zomaar een doordeweekse romcom. Het romantische gedeelte is trouwens vrij oppervlakkig en komt iets meer bovendrijven naar het einde van de film toe, vanaf het gedeelte over het huwelijk van zijn zus.

De film behandelt een mooi onderwerp over de metafoor van de rugzak en de bagage die iemand figuurlijk met zich meesleurt. Die bagage kan zowel materialistisch als fysiek zijn. Beide items worden aangestipt door de reizende Ryan Bingham. Het zegt wel iets over de consumptiemaatschappij of de houvast aan materiële (in principe overbodige) dingen die de meesten van ons hebben. Bingham gruwelt net van eigendom (en de daaraan gepaarde verantwoordelijkheden). Hij is slechts beperkt thuis op zijn kleine ongezellige en onpersoonlijke appartementje in Moana. De reizen, de luxebehandeling in sterrenhotels en de vluchtige contacten zijn zijn leven. Ook zijn dichte sociale relaties zijn verwaterd door zijn opvattingen en ontdoet zich hierbij ook van alle verantwoordelijkheden of emotionele gevolgen. Zijn visie op het huwelijk was dan ook duidelijk. Tot het moment dat hij iemand leert kennen met een soortgelijke levensvisie en waarmee het klikt...

De andere grote boodschap van de film gaat over zijn jobinhoud. Hij wordt als consultant ingehuurd door bedrijven die hen het slechte nieuws moet brengen dat ze ontslagen worden. Cruciaal in zijn benadering is het persoonlijke contact, hoewel de gesprekken erg emotieloos en afstandelijk verlopen. Zijn nieuwe collega, Natalie (Anna Kendrick) heeft een andere financieel efficiëntere benadering waarbij dergelijke gesprekken via de computer moeten verlopen. De film begint met een resem ontslagen en dit wordt nog een aantal keer onthaald. J.K. Simmons heeft zo bijvoorbeeld een leuk bijrolletje. Ook de drie hoofdpersonages doen het erg goed en waren goed op elkaar ingespeeld met hun flair en goede dialogen. Boeiend onderwerp alvast en uitstekend gebracht in de film. Clooney heeft de flair en ik moet toegeven - het acteertalent - om een erg charismatische zak neer te zetten die bovendien nog sympathiek is ook.

Ook het einde met Clooney was prima. Hoewel zijn doel bereikt, beseft hij meer en meer in een lege doos te leven, een leven zonder echte sociale contacten, zonder echte vrienden, zonder nieuw doel... De opdoffer met Alex hakt er dubbel en dik op in. Een romcom hoeft niet altijd een happy end te kennen, integendeel zelfs! Mooi, nipte 4,0*!

Ik had niet verwacht dat Upgrade een film zou zijn die zo sterk was. Geen meesterwerk, verre van, maar met een voor mij althans onbekende cast een mooi stukje AI en wraakfilm in één. Zwevend tussen een 3,5* en 4,0*.

Het plot was sterk en men had erover nagedacht. AI is sowieso een intrigerend onderwerp en in dat opzicht zou deze film niet misstaan in de Black Mirror serie. Het plot is behoorlijk uitgewerkt al gaat men wel erg ver met de mogelijkheden van STEM. Maar wanneer je meegezogen wordt in het verhaal, dan neem je die onvolkomenheden er wel bij. Ik zag ook wel een stukje X-men in deze film waarbij mutanten een soort van superras worden verheven boven de mensheid, althans qua fysieke mogelijkheden.
Marshall-Green deed het ook erg goed waardoor het alleen maar aangenamer wordt om de film te volgen. Verder zat de montage, de visuele effecten en de camerahantering erg goed.

Knap einde ook waarbij je met de gebruikelijke twist zit. Wel een beetje geforceerd wanneer Grey zich tracht te verzetten tegen STEM, maar er is duidelijk over nagedacht. En dat allemaal met naar verluidt een bescheiden budget. Mooi!

Vrij hoge verwachtingen gehad voor deze film die ik net niet kon meepikken in de bioscoop. Helemaal niet slecht, goed zelfs, maar net niet genoeg begeesterd door het plot.

Wel een creepy gegeven hoe diep je in de penarie kan zitten aan de douanecontrole als ze maar denken als er iets niet in de haak zit. Ik krijg de kriebels van die arrogante neerbuigende beleefdheid, vaak vanuit een machtspositie, goed wetende dat mensen helemaal van de kaart zijn en terecht te klagen hebben. Dat gaat niet over dienstverlening of hulpverlening. Die norse kille afstandelijkheid is vies.

Nouja, ze onderscheppen niet allemaal doetjes, maar toch. Fijn acteerwerk, moet ook wel om echt aan te slaan voor de kijker. Het zorgt er ook voor dat de claustrofobisch setting extra binnen komt.

Het was misschien niet het meest ideale idee om Primer (Film, 2004) en deze Upstream color op één en dezelfde avond te zien. Ik had nog hersenkronkels bij de ene en ik had er al onmiddellijk nieuwe bij. Het geeft wel aan dat Shane Carruth best creatief is en het aandurft om risicovolle films op de markt te brengen.

In deze film zit duidelijk wat meer cinematografie. Het is ook minder eenzijdig dan Primer. De precieze betekenis van wat er allemaal gebeurt is misschien niet altijd even goed te volgen, maar het is wel een film waarin je ondergedompeld wordt en de dingen op je af laat komen, hoe bizar het ook soms overkomt. Daarom is de sterkte ook deels doordat het niet hoeft verklaard te worden.

Een film over verbondenheid tussen twee personen, met de natuur, varkens (?) en met zichzelf. Fascinerend, maar tegelijkertijd ook bijzonder vaag. Ook hier online diverse theorieën, allemaal wel eens interessant om door te nemen en er je eigen versie van te maken. In dat opzicht is het oeuvre van Carruth best geslaagd. Je begrijpt er in eerste instantie geen snars van, maar er wordt over gesproken en mensen overwegen hem zelfs een tweede en derde kans te geven. Il faut le faire ...

Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met Urbanus. Dat is zo met het personage als de strips, maar ook met deze animatiefilm. Hier en daar best originele en fijne humor met woordspelingen en creativiteit, maar jammer genoeg te pas en vooral te onpas met absurditeit (die eigenlijk eigen is aan Urbanus). Maar het een soort van pipi-kakahumor die me niet ligt. De woordspelingen met onder meer de Quinten Tarantula en de “Vlug, vlug ... Ik ben geen vluchteling” waren wel goed.

Op zich wel een fijn verhaal, op maat van hoe een Urbanus er uit ziet, alleen bij momenten wat subplots die me uit de schwung haalden zoals de belastingsdienst bvb. Animatie was fijn in navolging van de strips. Vele personages passeren de revue, maar de meesten waren slechts passanten. Zelfs Cesar en Eufrasie waren maar matig tot niet uitgewerkt. Niet slecht, ook niet echt goed. Fijn om eens gezien te hebben, maar alles behalve memorabel.

Ontroerende kortfilm over een zoon die elders een betere toekomst zoekt terwijl zijn moeder verknocht is aan de grond waar ze is opgegroeid. Met heimwee kijkt ze terug naar de laatste glimp van haar dorp wanneer ze om de hoek wordt gedragen, de wijde wereld in.

De ruwe animaties passen goed bij de film en het einde: ruw, grauw, donker en onzeker behoudens dan dat één tikkeltje licht in de horizon, de zoektocht naar dat sprankeltje hoop...

Jordan Peele bevestigt en zet zichzelf op de kaart met wederom een frisse horrorfilm met een vleugje humor. Deze Us ligt wat in dezelfde lijn als Get out waarbij Peele een eigen haast authentieke twist geeft aan zijn (horror)films.

Us is een lekkere mystery waarbij een zwart middenklassegezin in aanraking komt met hun moordlustige dubbelgangers. Lekker creepy beeld wanneer het pseudoviertal roerloos blijft staan in het halfdonker. Lekkere sound ook en leuke afwisseling met de luchtige muziek. Peele zorgt er ook voor dat de luchtigheid wordt doorgetrokken. In humor bvb, die vader was bij momenten hilarisch. Een afgelegen vakantiehuis, een kermis of een spooky spiegelpaleis, ... het zijn ideale omgevingen om de spanning op te drijven en vast te houden. Ook Lupita Nyong’o zorgt er met haar uitstekende acteerprestatie voor dat de film boeiend blijft en een zeker niveau aanhoudt.

Niet alles was even geslaagd. Aan die ene stem moest ik echt wennen. Te zwaar en te geforceerd. De film ging richting een slasher al herpakte de film zich later wel. Ook weeral typisch dat personages domme dingen doen die een normaal persoon niet doet zoals nog eens gaan kijken, uitstappen, enz... Het einde was bevredigend al hoefde al die uitleg niet bij het krijtbord. Ik kreeg het gevoel alsof een slechte mop werd uitgelegd en je nog niet tot de clue kwam. De twist en boodschap was echter wel sterk. Door de wissel tussen Red en Adelaïde kan je besluiten dat je nooit iemand echt kent en iedereen wel zijn duister geheimpje heeft. Mooie en dikke 3,5* alvast!

Haha, dit is eigenlijk wel grappig. Had ik nou even de schrik dat ik op mijn werkcomputer ook niet ging verder kunnen. Hoe moet je dit dan uitleggen? Best beangstigend omdat het zo reëel lijkt. Rationeel gezien nonsens, al ben ik technisch onvoldoende onderlegd om mijn hand in het vuur te steken of dit überhaupt niet mogelijk is. Geen idee tot wat een virus in staat is. Voor de rest stelt het weinig filmisch weinig voor. Maar dat was ook niet het opzet denk ik.