Opinions

De film doet me wat denken aan de arthouse horror van Ari Aster of Jordan Peele, maar Eskil Vogt is niet aan zijn proefstuk toe, want hij werkte ook samen met Joachim Trier voor de eveneens mysterieuze film Thelma (Film, 2017). Tot zover ook de onschuld van een kind, want wanneer blijkt dat een aantal kinderen over "X-men gaven" beschikken, loopt het al snel uit de hand wanneer het moreel kompas niet juist staat afgesteld.

Vooral Ben kleurt buiten de lijntjes en lijkt het moeilijk te hebben om zijn woede en frustraties te kanaliseren. Maar het gaat verder dan louter omgaan met negatieve emoties. Het mishandelen van de kat was puur uit verveling en sadisme. Interessant wordt het als je je als kijker dieper tracht in te leven in de (denk)wereld van een kind. In dat opzicht begrijp ik de mening van De Filosoof wel hier enkele passages hoger. Maar om nu te zeggen dat volwassenen het beter zouden doen? Ik betwijfel het al zullen de beweegredenen wel anders zijn ...

De uskyldige is een trage film film, vooral de opbouw dan. Ook de gebeurtenissen zijn niet bepaald spectaculair, maar de spanning en sfeer is op een andere manier sterk opgebouwd. Ook het sterke acteerwerk van de kinderen draagt absoluut bij tot het geheel. Sterk!

Ik heb niet zo veel met Star Trek dus deze aflevering van Black Mirror met enige trekken van de reeks hielp daar niet bij. Op een aantal na alle afleveringen van Black Mirror gezien en ik moet vaststellen dat ze vaak in dezelfde vijver vissen. Erg origineel is het allemaal niet meer. Deze USS Callister was zelfs ronduit vervelend waarbij ik me ergerde aan de simpele plotlijn, weinig overtuigende acteerprestaties en de zoutloze dialogen en script.

Blij dat het afgelopen was en dat verklaart ook al veel. USS Callister is een soort game waarbij de developer personages introduceert die hij in het echte leven afgunstig maken. Ik het spel kan hij hen domineren en controleren. Op zich wel wat potentieel, maar wederom te zoutloos.

Je hebt natuurlijk het erg dramatische Der Kommer en Dag (Film, 2016), maar ik heb het gevoel het thema - specifiek rond sterilisatie bij zwakzinnigen in Denemarken - nog al eens gezien te hebben in een andere Deense film. Het onderwerp was me alvast niet onbekend en de bron kan nergens anders dan op filmisch vlak gezocht worden, bon.

Kinderbescherming was begin 20e eeuw een actueel thema in vele Europese landen. In het belang van het kind, maar vaak ook met een erg enge blik werden sociale drama's gecreëerd vanuit de idee dat kinderen of ouders door de overheid dienen begeleid, gestuurd of zelfs gestraft dienden te worden. Het was een Darwinistische benadering van 'hulpverlening'.

Hoewel er psychisch wel wat wonden werden geslagen en de praktijken hoegenaamd fout waren, had ik de indruk dat de kommer en kwel van "Der kommer en dag" niet werd benaderd in deze film. Gelukkig maar. Lene Maria Christensen acteert sterk als "moeder overste" op het eiland Sprogo. Ik had de idee - ondanks het verbloemen van de waarheid - dat er een zekere zorgzaamheid in de instelling aanwezig was. Uiteraard kon één en ander niet door de beugel, maar vanuit het eigen referentiekader werd zorg en stabiliteit geboden. Getuige daarvan ook het achterna zwemmen van Maren toen ze de zee in dook. Dit in de optiek om haar echt te helpen of te redden.

Heb deze film na járen nog eens teruggezien en hij rechtvaardigt mijn vroegere oordeel van 4,5*. Het begin, de sfeerschepping, het verhaal van de mytische Keyser Söze (uit respect zonder schrijffouten) en het einde geven me deze quotering. Dit is een lekker wegkijkende misdaadfilm met een uitstekende cast. Spacey blijft uitmuntend als Verbal Kint. Geweldigede acteur is dit. Ook Byrne behoort tot mijn top 10 en doet het ook hier goed.

Het begin van de film is super. Veel sfeerschepping en goed in beeld gebracht. Nadien gaat de film over in vertelvorm in flashbackstijl. Hoewel de film al ruim 20 jaar oud is, merk je daar erg weinig van.
Het middenstuk van de film vind ik niet boven zichzelf uitstijgend. Eerder gewoon, maar niet slecht. Beetje misdaad, beetje overval hier en daar, maar zo zijn er nog goede films, al is de mytische intreding van Keyser Söze geweldig. Ook de manier waarop dit verteld wordt door Kint is meesterlijk (maar dat is Spacey ten top als je zijn rollen ziet). Die rustige natuurlijke flair maakt hem net als Buscemi bvb een topacteur.

Het einde is subliem. Ik ken weinig films (tips steeds welkom) die zo'n indruk op me nalieten. Enerzijds heb je de plotwending, maar ik doel anderzijds eerder op de spitsvondigheid van Kint hoe hij met zijn verhaal en verborgen hints de douaneofficier een vertelsel op de mouw spelt.Ook de getuigenis van die aangebrande getuige maakt het af en maakt de spanning, sfeer en suspens alleen maar groter.

Men zegt wel eens een oude boom niet te verplanten. Het is wat hier ook speelt met het bejaarde Quechua-stel Virginio en Sisa. Ondanks alle moeilijkheden en klimaatontwikkelingen weigeren ze te verhuizen naar de stad. De pogingen van hun kleinzoon zijn tevergeefs.

Hun koppigheid, maar ook hun overtuiging één te willen zijn met de natuur - hoe moeilijk die laatste het ook voor hen maakt - bepaalt hun honkvastheid. Fijne inkijk zo op die inheemse traditionele cultuur die tegelijkertijd samen gaat met het mooie dorre landschap en droogtes. Ook de alpaca's leiden er sterk onder.

De stad is inderdaad een optie, maar betekent evenzeer je eigen identiteit verloochenen. Utama geeft een neutraal beeld weer van het dilemma dat wordt voorgeschoteld, zonder voorkeur of oordeel.

Sterk aangrijpende film over de dramatische gebeurtenissen op Utoya. Poppe is erin geslaagd een meeslepend dramatisch en sereen beeld te vormen over de schietpartij op het eiland. Bewust koos hij ervoor om de dader geen of amper aandacht te schenken. Zijn naam wordt niet genoemd en ook lijfelijk is hij op één of twee keer na niet in beeld. En indien dit wel gebeurde, was dit op ruime afstand. Zo kan de volle aandacht gevestigd worden op de slachtoffers.

Wat zeer goed naar voren kwam in de film was de angst en paniek die heerste onder de jongeren. Misverstanden ontstonden en eerst dachten er enkelen dat het de politie was die op hen schoot. Wat typerend is bij dergerlijke traumatische ervaringen is het feit dat je op automatische piloot handelt of in overlevingsmodus gaat. Het is ieder voor zich en dat uit zich bij sommigen in egoïstisch gedrag. Geheel normaal lijkt me.

Op basis van vele getuigenissen schetst Poppe een goed beeld van hoe het eraan toeging. Hij construeerde een degelijk plot vanuit het standpunt van Kaja die op zoek gaat naar haar zus Emilie. De hand held camera zorgt voor een extra beklemmende sfeer. Ook het luide gesnik en zware ademhalingen dragen bij tot die typische chaossfeer. Tot slot waren ook de acteerprestaties sterk waardoor de film geloofwaardig overkomt. De idee dat er gewerkt werd met real time slaat aan. Knap, zeer verdiende 4,0*. Nu ook benieuwd naar het broertje op Netflix welk naar verluidt iets explicieter is.

Een vrij controversiële film. Verwarrend ook, want van een echt plot is weinig sprake. Geen mooi aaneensluitend verhaal alvast. Wat op zichzelf staande fragmenten van softporno - erotische beelden zo je wil - en voyeurisme van bedwelmde vrouwen. Redelijk vaag allemaal, maar wel prima in beeld gebracht. Hier en daar met close-upbeelden van tepels of de mond.

Controversieel ook in die zin dat inderdaad één van de hoofdrolspelers een niet veroordeelde moordenaar is, al komt die toch relatief weinig in beeld gelukkig. Zijn faam is met deze film alleen maar toegenomen. Bizar toch allemaal.

De speelduur is beperkt met zijn 67 minuten, maar de film voelde toch eentonig aan, repetitief in ieder geval. Het wil een bepaalde poëtische sfeer oproepen, ook met die rode en blauwen schaduwtinten. Technisch wel in orde denk ik, maar het blijft gissen naar de verdere beweegredenen van Satô.

Ik vond de film matig, niet slecht, maar er ook niet echt bovenuit springend. Veel stilistische beelden die bij momenten eindeloos duurden. Veel gegevens, beelden en info waarmee je amper mee aan de slag kan. Zwijgzame film ook, dus van de dialogen moest je het ook niet hebben. Personages die verder niet aansloegen, dus ja.

Mooie beelden wel van een besneeuwd Istanboel. Je ziet wel dat er een vakman achter de camera's staat, maar in zijn geheel en voor het plot was het toch net iets te weinig voor me.