Opinions

Eentje die al eventjes op mijn verlanglijstje stond en na de kleffe bedoeningen van Pearl Harbor (2001) en Midway (2019) wordt hier optimaal aandacht besteed aan het verhaal. Het is op zich al vrij opmerkelijk dat de film door verschillende en totaal gescheiden filmploegen werd gecreëerd. De scènes over het Japanse luik werden ingeblikt door Toshio Masuda en Kinji Fukasaku. Het Amerikaanse gedeelte werd dan weer Richard Fleischer onder handen genomen. Het is dan ook fijn om op te merken dat de Japanners Japans spreken en geen Engels. Het komt de authenticiteit alleen maar ten goede.

Er is de nodige aandacht voor de ontwikkelingen die de aanval voorafgingen. En zelfs tijdens de aanval heeft men de nodige aandacht om het bureaucratische systeem onder de loep te nemen. Het duurde toch wel even vooraleer men echt doorhad of het onmogelijke aan het gebeuren was. Zelfs de berichtgeving naar buiten werd amper aangenomen en afgeschilderd als ridicuul. Deels vanuit de eigen suppromatie en de minachting voor het kleine Japan.

Verder nog een speciale vermelding voor de uitstekende gevechten. Misschien wat minder spectaculair dan wat we vandaag gewoon zijn, maar voor die tijd mocht het best gezien worden. Niet voor niets een bekroning gekregen op de Oscars voor de special effects. Veel personages en veel diplomatiek gedoe, geheel naar realiteit, want zo simpel zoals andere films het laten uitschijnen, is het nooit. Goede historische film dus, leuk!

Opnieuw een vrij schrijnend relaas van de kwetsbare positie van vluchtelingen die asiel trachten aan te vragen. Een vrij typische Dardenne film die sociaal onrecht en maatschappelijke kwetsbaarheid in the picture brengt. In dat opzicht zijn de gelijkenissen met het grootste deel van het oeuvre van Ken Loach erg treffend.

Opvallend is de band tussen Tori en Lokita. Tori heeft als minderjarige andere rechten en de verblijfsprocedure is wat anders dan voor Lokita. Het vluchtrelaas wordt dan ook op elkaar afgestemd en het interview waarbij vragen worden gesteld rond geografie, het dorp, de school, de politiek ... , wordt minutieus voorbereid.

Maar als je kwetsbaar bent, is de kans reëel dat je wordt uitgebuit en wordt voorgelogen. En ook de mensensmokkelaars hebben nog tentakels en trachten schulden nog te innen. Wanneer het te emotioneel wordt, komen de twee hoofdprotagonisten inderdaad minder overtuigend over. Maar als niet professionele onervaren acteurs zie ik dit graag door de vingers.

Het einde is hard en kwam voor mij toch onverwacht. De film ligt volledig in de lijn van de rest van het werk van de Dardenne's. Niet beter, niet slechter. Gewoon erg degelijk tot prima, geheel volgens de verwachtingen eigenlijk.

Ik ben een klein beetje verbaasd over de strenge quotaties van deze Torn Curtain. Het is zeker niet Hitckcock's beste productie en hier en daar verloopt het niet feilloos, maar die onvolkomenheden zie ik ook in zijn meesterwerken.

Torn Curtain heeft een sterk uitgangspunt. De film speelt zich af tijdens de periode van de Koude Oorlog in het toenmalige Oost-Duitsland. Een film die me bijvoorbeeld erg sterk doet denken aan "Das Leben der Anderen" welke voor mij één van de beste films is over het onderwerp. Maar ook bij Torn curtain wordt een duidelijk en realistisch beeld van de werkwijze van de Stasi geschetst. Eigenlijk onwaarschijnlijk hoe een overheidsapparaat zo'n invloed en censuur kon uitoefenen op de bevolking. Werkelijk niemand is te vertrouwen en er loert er altijd wel eentje om de hoek om de bevoegde instanties te verwittigen.

Het verhaal zelf, de uitwerking ervan en de spanningsopbouw zitten zeker OK bij deze Torn curtain. De acteerprestaties daarentegen bleven wat ondermaats. Hoewel op Paul Newman weinig aan te merken valt, bespeurde ik weinig chemie tussen hem en Julie Andrews. Het was allemaal vrij oppervlakkig, weinig enthousiast. Hier en daar een aantal leuke scènes zoals op de boerderij of het theater. Ook de scène met professor Lindt vond ik best leuk (hoewel wat geforceerd).

Een kortfilm die de focus legt op de wonderen en evoluties van de wetenschap. Ik vond het wel bizar. De film begint over genetisch gemanipuleerd voedsel. Je ziet, eet en proeft vlees, maar het is helemaal geen vlees. Er is zelfs dier voor nodig. Voor iemand die vegetarisch wil worden, misschien toch een handigheidje op die manier. ALS je je erover kan zetten dat het een soort illusie of waanidee is. Ik begrijp best dat dit mentaal een grens is.

En niet veel later is men bezig over geïmplanteerde eierstokken bij mannen en fertiliteitsproblemen tussen koppels. Bizarre overgang. Men kon veel meer met het thema gedaan hebben. Nu bleef ik toch wat verweesd achter. Jammer.

Zoals verwacht een crowdpleaser waarbij zo goed als alles met een korreltje zout genomen dient te worden. Beetje pretentieus om te beweren dat dit gebaseerd is op waargebeurde feiten. België heeft inderdaad bijgedragen tot het leveren van Congolees uranium zodat de Amerikanen hun Manhattanproject konden ontwikkelen, maar daar houdt het dan ook op. De rest is pure fictie, een avontuur van een paar zotten zoals ze zelf in de film genoemd worden. Vermoedelijk ook niet toevallig dat de Duitse kapitein Jäger heette, verwijzend naar de beroemde overloper (August Jäger) uit WOI toen hij de Allies waarschuwde voor de eerste (Duitse) chloorgasaanval in 1915.

Positief was de flow van de film. Op zich een zeer vlotte film die amper verveelt qua tempo en verloop. Voor een Belgische film ook chapeau om dergelijk project op poten te zetten, niet zo evident lijkt me met een relatief klein budget en de uitdaging om een film te maken over een duikboot. Ook de sterrencast mocht er wezen. Verder begrijp ik de kritieken van de “linkse intellectuele” media wel. Er wordt vrij losjes geacteerd met veel grappen en grollen, bij momenten té veel om au sérieux genomen te worden. Alsof men op scoutskamp ging ... een film die wel wat weg heeft van Armageddon (1998) met zijn onmogelijke opdracht en de autoritaire vaderrelatie, maar jammer genoeg niet aan de enkels komt van pakweg Das Boot of Inglorious bastards. Of neem nu Indiana Jones met de uitgestippelde route op een wereldkaart.

Veel ergerlijke ongeloofwaardigheden in de film die het niveau omlaag halen: het racisme (of uitspraken) van Fons bvb was/waren voor niéts nodig, de twee gemiste torpedo’s van de vijand waren wel heel ongeloofwaardig, net als de zeeduik op de bodem van de Atlantische Oceaan (Hallo?), de opleiding van wat leken in drie weken, de clichéreanimatie, die kogel in de loop van het kanon en ga zo maar door ... wel hier en daar een leuke scène met het verleden van Stan, de gore amputatie of de openingsscène, maar in zijn geheel te weinig om indruk te maken.

Ik had al veel goeds gehoord over La tortue rouge. Het is een bijzondere animatiefilm over een schipbreukeling die strandt op een onbewoond eiland. De film heeft - hoe kan het ook anders - wat denken aan Cast Away. Maar La tortue rouge gaat verder dan dat. Michael Dudok de Wit gaf de film een extra religieuze en filosofische insteek. De man wenst het eiland te verlaten, maar slaagt daar door één of andere Almacht niet in. Hij dient zich te berusten in zijn lot en tevreden te zijn met wat het leven hem te bieden heeft. Voor sommigen onder ons kan dit een goed voornemen zijn ...

De film deed me ook de hele tijd denken aan het scheppingsverhaal van Adam en Eva, niet dat de vergelijking in alles opgaat, maar toch. De reïncarnatie van de vrouw was erg bijzonder en het leven van de man viel in zijn plooi. Daarnaast is de sfeer geweldig in de film. Wanneer er niet gesproken wordt, moet je de kijker op andere manieren prikkelen. De muziek is erg mooi en ook visueel krijg je wel wat te zien. De harmonieuze zwempartij met de schildpadden met een hemelse zon op de actergrond is maar één van de voorbeelden waarom deze animatiefilm een pareltje is. Hoe je uit zoveel eenvoud een erg mooie productie kan maken, is erg knap en verdient lof. mooi!

Meegepikt omdat het een Deense film betrof. Ineens zie je meteen waarmee de Denen graag mee uitpakken. Op culinair vlak en op filmisch vlak (al blijkt dat laatste niet perse via deze film) staan ze in de culturele wereld hoog aangeschreven.

Een film die het voornamelijk moet hebben van zijn sfeerbeelden van het mooie glooiende Toscane én zijn culinaire verwennerij waarbij Theo meesterwerkjes op de borden presenteert. Mede door deze vakantiesfeer krijgt deze film een gezapige vibe. Niet hoogstaand allemaal, toch zeker niet op inhoudelijk vlak, maar best onderhoudende en relaxerende film.

Op zich ook weinig nieuws onder de zon wanneer de oorspronkelijke bedoelingen van Theo al gauw plaats maken voor iets emotionelere overwegingen. Het traditionele misverstand kan ook dan niet uitblijven, maar zoals het dergelijke films betaamt komt het op het einde toch allemaal terug goed.

Indrukwekkende Belgische film over de strijd tegen MS en het juridische gekrakeel over de uiteindelijk gestemde euthanasiewet. Voor mij toch één van de beste Belgische films die ik al zag. Lang voor mij onder de radar gebleven. Ik zag vorige week Mar Adentro (2004) en zie veel gelijkenissen met deze film. Iets minder poëtisch en iets luchtiger dit Belgische broertje, maar minstens even aangrijpend.

Balthazars beste film, zoveel is duidelijk. Waarbij hij met het eveneens sterke Ben X (2007) op het einde de mist in ging en met Everybody Happy (2016) In zijn geheel flopte, kreeg hij de terecht lovende reacties van pers en publiek. Gebaseerd ook op waargebeurde feiten van de echte Mario Verstraete al is het maar zeer de vraag hoe dik de sterke vriendschappen zijn aangezet. Het zorgt er wel voor dat de film erg aangenaam om volgen is ondanks de zware thematiek. Luchtig, grappig en ontroerend. Balthazar vond de ideale mix.

Tot altijd heeft meer dan Mar adentro een duidelijk standpunt vóór euthanasie, maar brengt evenzeer de standpunten of de ware gevoelens van de non-believers naar voren. Koen De Graeve en Geert Van Rampelberg doen het uitstekend en ook de rest doet het prima. Alles werd mooi in beeld gebracht en het perfecte evenwicht werd gevonden voor dit zwaarmoedig thema. Mooi!

Één van de betere films van Schwarzenegger, maar hij blijft een enorme miskleun als acteur. In Terminator komt hij daar het best mee weg als houterige cyborg, maar in al zijn andere films haalt hij het niveau naar beneden. Desalnietemin is het wel zo'n acteur die je bijblijft en waar je ondanks alles toch "graag" naar kijkt, gewoon omdat het Arnold is.

Total Recall heeft in de eerste plaats een erg goed concept en verhaal. Het is net dat concept dat de film zo sterk maakt en eigenlijk de actie overstijgt. Het verhaal over Mars, ruimtereizen en hersenimplantaten spreekt tot de verbeelding en komt goed uit de verf in de film. Intriges, verraad, plotwendingen, actie, fantasy, ... het komt allemaal aan bod in deze Verhoeven. Inhoudelijk één van zijn betere films.

Hier en daar een tikkeltje erover. Sommige mutanten waren wat te ver gezocht, maar de hoer met 3 borsten blijft legendarisch. Ook waren de plotwendingen naar het einde toe niet echt logisch, maar kom. Qua decor zie je wel dat de film al richting de dertig jaar gaat, vooral de auto's en valse wanden vallen wat tegen. Tenslotte viel ook de rol van bad boy Michael Ironside me op. Globaal gezien zeker een verdiende 3,5* wat voor mij echt top is voor dergelijke actieprenten.

Hilarisch slecht. Het is moeilijk om positieve punten op te noemen van deze film. De synopsis klopt eigenlijk al niet. Miljoenen spinnen? Eentje, dat zeker, en dat is het zowat. Zeer eigenaardig plot overigens van een man die een soort spiderman wordt, maar dan een slechte versie ervan (letterlijk en figuurlijk).

Deze film heeft ook te lijden onder de tand des tijds en wellicht het low budget gehalte. Sommige overgangen of suggesties leken er totaal niet op. Om nog maar te zwijgen van de lachwekkende toegevoegde geluiden van bvb die twee slagen in het gezicht of het gulzig slurpen van de waterval. Dat brengt ons meteen bij het slechte acteerwerk, stuk voor stuk, van iedereen.

Ook het plot was dwaas met wat giecheltrutjes die niets beters verdienden dan afgeslacht te worden. Zo ver kwam het echter niet. Spiderman gaat het zoals het in de lijn van de film ligt nogal klungelig eraan... Nouja, fijn voor een keertje, zelfs dit is al bij al wel vermakelijk (slecht).

Erg fijne aangename film. Mijn vrouw vond er maar niets aan, maar kijkt zelden films. Kan me best inbeelden dat ze het wat chaotisch en van de hak op de tak springend vond. Want Toto le héros belicht het leven van Thomas in drie levensfases: Thomas als kind, volwassene en als bejaarde. De montage wisselt geregeld tussen deze fases en houdt het daarom ook boeiend.

Rode draad is de aversie die Thomas heeft ten aanzien van zijn buurjongen Alfred. Hij meent dat hij met Alfred als baby is verwisseld waardoor hij zich verongelijkt en verbitterd voelt. Hij zint op wraak en kan niet langer genieten van het leven. Toto le héros is een visueel erg sterke film waarbij kleine elementen de film rijker maken. Het verhaal is knap en ook de muziek sluit mooi aan. alles is mooi met elkaar verwezen net als de film noir die Thomas aanschouwt met Humphrey Bogart in de hoofdrol.

Opgewekt en humoristisch, maar tegelijk ook een beetje duister en tragisch. Vooral ook het liedje "Boem" zal eeuwig aan deze film gekoppeld zijn. Geweldig aanstekelijk liedje is dat!

Een beetje jammer dat ik de film gedubd zag in het Nederlands. Het haalt toch wat magie weg van de film. Verder een typische familiefilm met kinderen in de hoofdrol waar kinderen van dromen (het avontuur) of zich in kunnen terugvinden.

Een beetje jammer dat de brug zowel het enige obstakel is. Het blijft onderhoudend, maar erg veel gebeurt er niet. De spanning is ook ondermaats. Het loopt ook allemaal af met een sisser. Ik denk dat er betere avonturenfilms zijn in het genre al zal deze misschien toegespitst zijn op nog een lagere leeftijdscategorie.

Mooie natuurbeelden, dat wel, maar dat is nu niet bepaald een verwezenlijking. Gemengde gevoelens alvast met dit.

Kleine, fijne en warme film over een man die zijn huishoudster niet in de steek laat wanneer zij na een beroerte niet langer kan werken. Films met ouderen doen me vaak iets en dat is hier niet anders. De residentiële ouderenzorg lijkt me geprivatiseerd te zijn waardoor voor elke zorg een extra factuur wordt opgemaakt. Dit werd even aangehaald in de film, maar gelukkig lag al gauw de klemtoon op de intense relatie tussen Roger en Ah Tao.

Op zich weinig bijzonders, maar toch erg authentiek en sereen gemaakt. De mogelijke sentimenten werden grotendeels weggelaten waardoor de chemie tussen beide hoofdrolspelers de vrije loop kon krijgen. Misschien net dat tikkeltje gebrek aan vaart om er een topper van te maken. De film blijft iets te veel hangen in hetzelfde.

Een klassieker van Orson Welles die destijds minder werd gewaardeerd. Vooral in de Verenigde Staten zelf naar verluidt lokte de film weinig volk naar de zalen. De film noir is echter niet steeds weggelegd voor een groot publiek, maar deze film heeft uiteindelijk toch nog de waardering gekregen die hij verdient. Niet dat ik de film groots vond, maar degelijk zeer zeker.

Inhoudelijk vond ik het niet veel soeps. Onnodig ook bij momenten met die intriges die duidelijkheid misten. Ik verloor me wat in het script op de duur. Technisch zeer prima met een uitstekende hantering van licht en donker, ook prima camerahantering en sterke decors waardoor Welles het filmgenre alle eer aandoet. Ook de dialogen en het rollenspel zat/zaten prima. Mooie vertolking trouwens van Welles van de corrupte Quinlan. Heston's rol vond ik overigens maar houterig.

Niet zozeer mijn ding deze film. Het is eigenlijk een soort biografie van een begenadigd muziekspeler. Doordat hij zich zo afzonderde van alles en iedereen en steeds bezig was met zijn muziekinstrument om het steeds te verbeteren, is er niet zo heel veel van hem bekend. In Frankrijk zal hij misschien nog een beetje faam hebben, maar daarbuiten zal het al heel wat minder zijn. Van het muziekinstrument viola da gamba had ik ook nog nooit gehoord, maar dat kan evengoed aan mezelf liggen.

Veel aandacht dus voor de muziek in de film. Objectief gezien wel mooi vorm gegeven allemaal. De aankleding, het decor, de kostuums ... Daarnaast is er aandacht voor de twee dochters die eigenlijk verwaarloosd worden door hun obsessieve afwezige vader. Een filosofische uitspraak als een klok: "Tous les matins du monde sont sans retour". Daar zit veel waarheid in ...

Eentje voor de liefhebbers.

Fijne animatiefilm waar vooral het verhaal me aansprak en bracht wat ik er van verwachtte. Eigenlijk een zuivere avonturenfilm van een meisje dat op zoek gaat naar haar opa die als ontdekkingsreiziger vermist raakte door een tocht naar het Hoge Noorden.

De film komt pas echt op gang als de trip wordt aangevat. Daarvoor was het toch even aanmodderen, vond ik. Vanaf het cafeetje kwam de sfeer en setting van het zeevaardersleven pas echt naar boven. Prima verhaal over hoop en tegenslagen. Bij momenten toch op het puntje van mijn stoel gezeten. Uiteraard weet je wel hoe het uiteindelijk zal aflopen, maar de weg er naartoe bevatte toch de nodige spanning.

Visueel best mooi, zeker in de sneeuw en tijdens de sneeuwstorm. De personages zelf nogal grof met minder details. De oren bijvoorbeeld waren niet uitgewerkt. Leunde technisch wat meer aan met de commerciële prenten zoals de Disney’s van enkele jaren terug, maar dat is zeker geen verwijt.

Interessant concept over de verpersoonlijking van God en hoe elke tegenslag, ellende of ongelukkig toeval toegeschreven wordt aan één of andere wet gecreëerd door God. God wordt afgebeeld als een rancuneuze sadistische bullebak die er niets beters op vindt de mensheid te pesten. Dit boeiend uitgangspunt wordt fijn weergegeven in de film. Pili Groyne doet het uitstekend en is de ster van de film. Poelvoorde doet zijn ding, maar speelt gelukkig niet de hoofdrol voor de balans van de film.

Toch is de film in zijn geheel niet geslaagd. De personages brengen weinig bij en zijn allesbehalve interessant. de zoektocht naar 6 extra apostelen is eentonig, langdradig en saai. Hier en daar zijn wel een aantal fijne momenten ingelast. Dat iedereen zijn sterfdatum per sms ontvangt was mooi uitgewerkt. Sommige aangehaalde voorbeelden waren ontroerend, nog andere waren grappig of misschien zelfs herkenbaar? Het is een luchtige film en het neemt de zaken niet al te serieus. Wat zou jij doen mocht je zwart op wit je sterfdatum kennen? Waarschijnlijk niet zoals het gros van de mensen in de film ...

Het is bijgevolg een film met een aantal hoogtepunten, maar evenzeer dieptepunten die het geloof in de film neerhalen. JC die tot leven komt, die wasmachine, het schilderij, die apostelen, de aap, ... Van Dormael wist niet goed welke kant hij op moest. Hier en daar desondanks toch enkele toffe conversaties. Denk maar aan JC (Van Damme) of de man die tevergeefs zijn sterfdatum wou ontkrachten.

Degelijke nieuwe film van Ozon die ik alleen omwille van Ozon ben gaan kijken in de zalen. Sereen en authentiek, maar ook niet meer dan dat. Bevindt zich wat mij betreft in de middenmoot van zijn oeuvre die ik over het algemeen meer dan goed vind.

Euthanasie blijft vaak een heikel thema en is op zich een gedroomd onderwerp voor een sterke dramafilm. Ozon neemt hier toch een standpunt in waarbij euthanasie in Frankrijk bij wet verboden is waardoor mensen dienen uit te wijken naar het buitenland. Heel even flirt hij even met religie, maar ook welvaart speelt een rol. De euthanasiebegeleiding in Zwitserland is blijkbaar niet goedkoop. Zieke armen vallen ook hier uit de boot...

Termen als leven en overleven of zelfdoding, moord en euthanasie worden opgeworpen en maken de film tot een gelaagd drama. Ook liefde komt aan bod zelfs al was de band niet geweldig tussen vader en dochter. Uitstekende rollen van Sophie Marceau en André Dussollier. Fijn!

Dat Ben Affleck een betere regisseur is dan een acteur lijkt andermaal bevestigd met The town. Qua regie is er zeker niet mis, vandaar ook de vrij sterke recensies hier en elders. Maar op het witte doek zelf pakt hij wat minder. Hij overtuigt dus zeker niet als meedogenloos bendeleider. Vreemd dan ook dat hij het nodige respect en overtuiging afdwingt bij zijn bende of in de buurt. Het plot van de film is vrij clichématig, maar toch vrij goed uitgewerkt. Affleck slaagt er in een ruimer publiek aan te spreken.

Enerzijds heb je de actiefans die tevreden zullen zijn met de goed in beeld gebrachte actie en prachtige filmposter. Anderzijds biedt de film toch wat meer doordat het personage Doug redelijk wordt uitgediept betreffende zijn verleden (relatie met zijn vader), de drang om het sh*t hole te verlaten en de loyaliteit ten aanzien van zijn bende waardoor ook een goed gestoffeerd drama naar voren komt. Het feit dat de bende ook maar een garnaal is die naar de pijpen moet dansen van een nog grotere garnaal - "de bloemist" - maakt het verhaaltechnisch eveneens boeiend. De sfeersetting zit dus goed: een verloederde buurt waar de criminaliteit de plak zwaait. Ook de regie is strak en verzorgd en de acteerprestaties behoorlijk waarbij Renner eruit springt, maar ook Rebecca Hall en Pete Postlethwaite hun steentje bijdragen. Beste scène overigens de koffieklets tussen Doug, Jem en Claire: spanning troef!

Al bij al een zeer degelijke actiethriller welk naar meer smaakt. Affleck komt op een lijstje te staan om in de gaten te houden als er iets nieuws verschijnt op het scherm!

Deze Troma beviel me een stuk beter dan Poultrygeist. Eigenlijk best een leuke film over een slapjanus die in een toxisch vat belandt en een soort Slock uit The Goonies wordt, een lelijke good guy met grote fysieke krachten. Zijn stem mag dan niet met zijn nieuwe personage passen, dat kwam nogal schlemielig over, voor de rest was het monster zeker geslaagd.

Leuk ook dat hij een vriendinnetje vond, de knapste van de bende overigens. Ze moest natuurlijk blind zijn, anders werd het wel heel moeilijk. Verder een leuk sfeertje en knappe actiebeelden. Best grappig ook bij momenten. Nooit de idee gehad, Troma in het achterhoofd zijnde, dat het echt uit de bocht ging. Alleen de lachsalvo’s van de pesters vond ik maar wat dwaas.

Hier en daar uiteraard flauw, maar niet enorm storend. De laatste 15 minuten waren er wel teveel aan met die dwerg en de burgemeester, maar ik heb me zeker vermaakt. Maar zeker niet voor iedereen weggelegd. Het is echt wel verstand op nul. Veel gore is er niet, zeker niet in vergelijking met Poultrygeist. Nouja, hier en daar een beetje, maar geen kots en kak alleszins…

Toy story is en blijft een geweldige nostalgische animatiefilm. Deel 2 en 3 liggen dit weekend ook nog (samen met de kids) op me te wachten. Toy story is grappig en spitsvondig én bevat bovendien een leuk verhaal. Ook het thema en de boodschap die erachter zit spreekt aan, zowel voor volwassenen als voor de kinderen.

De karaktertjes zijn eveneens geweldig. Woody is de grote ster, maar voelt zich bedreigd door nieuwkomer Buzz. De minder goede kantjes komen dan naar boven met alle gevolgen van dien. Gelukkig overwint berouw en vriendschap alle slechte issues. Mijn kinderen genoten van de film en keken vol verbazing naar het ronddartelende speelgoed. Benieuwd of ook zij vanavond stiekem hopen of hun speelgoed tot leven zal komen. In de leefwereld van het speelgoed zijn een aantal belangrijke mijlpalen. In deze film is dit omgaan met nieuw en hipper speelgoed. De andere delen bevatten soortgelijke thema's. Fijn uitgewerkt, mooie boodschap ook rond recycleren en zorg dragen voor je spullen. Mooi!

Mooi vervolg op het al meer dan geslaagde eerste deel. Ondanks het bestaande concept nog steeds die spitsvondigheid en fijne humor. Hier en daar erg leuke verwijzingen naar andere films zoals Star wars en Jurassic Park (achtervolgende T-Rex). Ook voor mij net iets mindere nieuwe personages, de mijnwerker bijvoorbeeld vond ik maar irritant. De cowgirl iets te schreeuwerig. De reeds gekende personages blijven geweldig en vullen elkaar goed aan. Hier ook weer de rode draad van vriendschap ondanks verschillende meningen.

Het minste deel van de drie, maar dat zou toch te veel afbreuk doen aan het geheel. Toy Story 2 blijft erg vermakelijk, zeker mijn kinderen bleven erg geïntrigeerd kijken en gelukkig verklapte ik niet dat er nog een derde deel was of ik werd beschuldigd van het aanzetten tot bingewatchen op jonge kinderen.

Het gebeurt niet vaak, maar wanneer je deel 3 op de markt brengt en blijkt dat dit derde deel nóg beter scoort dan de 2 meer dan degelijke voorgaande, dan heb je een toppertje gecreëerd! Best lastig met het reeds gekende concept en toch slagen de makers erin een origineel, amusant en spannend avontuur eraan te breien.

Daar waar deel 2 een beetje stouter werd, gaat men hier helemaal door het lint in het horrorhuis van Sunshine en nog later op de vuilnisbelt. In dit deel staat afwijzing centraal en wat dit kan doen met iemand. Het is een thema dat af en toe terug komt in animatiefilms zoals in The secret life of pets (Huisdiergeheimen) met dat psycho-killerkonijn. Toy Story 3 kent ook zijn nostaligische momenten: de scène tussen Andy en dat meisje was erg aandoenlijk: het is steeds erg fijn als jonge vader om samen met je kinderen te spelen met je oud speelgoed. Soms wou je dat je terug kon gaan naar je kindertijd. Deze film zorgt daar toch een beetje voor ...

De nieuwe personages zijn geweldig. De nieuwe wereld van Sunshine is een openbaring en elk nieuw karaktertje heeft zo zijn kwaliteiten. En ik weet niet hoe het komt, maar die baby vond ik supereng. Beangstigend hoe die babypop tot leven komt, des duivels ... iets te dicht bij de realiteit denk ik, het eens iets anders dan een levend(e) pluchen beest, dino of telefoon.

Woody blijft geweldig en ook de stem van Hanks is hem op het lijf gesneden. Moeilijk om een favoriet karaktertje aan te duiden. Ze zijn allemaal fantastisch en het is net omwille van deze chemie waarom Toy story (3) zo'n succes geworden is, voor zowel jong als oud. Top!

De Toy story-reeks moet zowat het beste zijn wat de (commerciële) animatiewereld te bieden heeft. Geen enkele reeks doet beter wanneer zelfs het vierde deel verfrissend en verrassend uit de hoek kan komen. Van verveling of kopiegedrag is geen sprake. Deze animatiefilm blijft top en blijft teren op nostalgie en op de emoties van vele kijkers. Een film geschikt voor zowel kinderen áls volwassenen. Zeer sterke franchise, punt aan de lijn!

De creatie van Forky is een schot in de roos. Sukkelend met zijn existentiële bestaan is hij een boeiend personage. De animaties zijn top en ook met de sfeer zit het goed. Het antiquariaat is met zijn rommel en duistere hoekjes creepy, om nog maar te zwijgen van die spreekpoppen. Naast het avontuur ook best veel grappige elementen. In de eerste plaats Forky zelf, maar ook die twee pluchen beesten waren geweldig. Gaby raakt een gevoelige snaar en brengt enige moraal in het verhaal.

Kortom, wederom een geslaagde Pixar. Nooit het gevoel gekregen dat de reeks uitgemolken is en dat is al heel wat. Mooi!

Sterke naar de keel grijpende film die zowat het midden houdt tussen thriller en drama. Het onderwerp is uitermate walgelijk met het ontvoeren en verhandelen van kinderen voor ziekelijke pedofielen. De film bevat een aantal uitstekende scènes en degelijk acteerwerk. Mooie spanningsboog ook.

Het verloop van het plot soms wat makkelijk. Zeker bij de transactie vond ik het er vrij simpel aan toe gaan. Ook bij zo'n ruim en meedogenloos verspreid netwerk was het ten huize van wel erg eenvoudig. Hoe jezelf verzekeren van het feit of je niet te maken hebt met een politieman? Hier en daar ook wat berust op toevalligheden, maar in zijn geheel zeker een sterke film. Eentje die nog even zal nazinderen omwille van het harde thema.

Acteerprestaties prima verzorgd. De angsten die de meisjes doorstonden was vrij authentiek. Sterk moment ook van het Poolse meisje wanneer ze van de rots springt.

Een maffiafilm niet zoals we die kennen via The Godfather of Scarface, maar zijn klemtoon legt op het rechtbankgebeuren wanneer een lid spijtoptant wordt. Wat volgt is een poppenkast van het hoogste kaliber waarbij verwensingen en getier schering en inslag zijn. Amusant dus, mocht het geen bittere realiteit zijn. Maar goede cinema is het zeker, figuurlijk dan. Prima acteerwerk, dat wel, maar niet altijd even boeiend. Bij momenten zelfs langdradig of nodeloos complex. Het heeft inderdaad iets van een documentaire.

Complex te volgen omdat het wellicht te weinig duiding geeft van het hoe, wie en wat. Maar een ophefmakende zaak was het toen wel. Jammer dat dit in de film te weinig tot uiting komt.

Traffic is een boeiende inkijk geworden over the war on drugs aan de hand van een mozaïekfilm waarbij het vier personages centraal centraal. De situaties van deze individuen wordt - indien het nog niet duidelijk genoeg is - van elkaar onderscheiden via kleurschakeringen. Zo heb je enerzijds de koele blauwe kleuren voor het ene verhaal en de gewone kleuren versus de geelbruine tinten. Niet verwonderlijk dus dat Soderbergh onder meer met deze techniek op de Oscars destijds hoge ogen gooide en vier begeerde beeldjes naar huis mocht nemen.

Technisch zit de film goed in elkaar. Goede cast met uitstekende acteerprestaties ook. Er wordt mooi afgewisseld tussen de verschillende verhalen zodat het boeiend blijft. Het verhaal van de dochter intrigeerde me het meest. Sentimenteel werd het nooit. En er zijn inderdaad meer expliciete films over drugs zoals Trainspotting of Requiem for a dream om maar die twee te noemen. In traffic wordt ook de aandacht gevestigd op de uitzichtloze en meedogenloze strijd tegen drugs en de verwoestende impact die het kan hebben op de maatschappij (corruptie, criminaliteit, moordpartijen, individuele verrijking en verdoemenis, ...). Dikke 3,5* tot dicht tegen de 4,0*aanleunend.

Zwaar. Niet om er zomaar tussendoor bij te nemen. Knap dat Coen zich heeft gestort op het beroemde toneelstuk van Shakespeare. Erg geslaagd waarbij het audiovisuele er bovenuit steekt. Prima beslissing om zwartwit beelden te gebruiken. Het creëert een grauwe donkere sombere sfeer. Onheilspellend en dreigend ook. De personages komen vervolgens uitstekend uit de verf.

Het auditieve luik maakte de film eveneens sterker. Paukslagen, voetstappen, de schede van een zwaard, het aantrekken van een mantel ... ijzingwekkend soms hoe dergelijke geluiden werden versterkt tijdens stiltes. Zoals hier al neergepend: minimalistisch en toch groots!

De dialogen, hoe kan het ook anders, waren sterk, maar moeilijk. Ik heb deze film via AppleTV+ kunnen zien. Erg blij met de Nederlandstalige ondertitels, want met het Engels had ik het niet gehaald wellicht. Ondanks deze aanpak kreeg je inderdaad niet het gevoel dat je naar een theaterstuk aan het kijken was. Een aanrader, maar het vergt wel wat van je.

Avant-garde, experimentele film met technisch snelle montage. Het deed me denken aan Dream work, eveneens van Tscherkassky. Een film over stomende voortdenderende treinen. Het is een hommage aan de trein, met voor- en tegenspoed, de ontwikkeling en technologie.

De soundtrack is dreigend, bombastisch, ... alsof er opeens een naderend onheil op je dreigt af te komen. Verder ook mysterieus met die spooky portretten in zwartwit die je dwingend aanstaren.

Technisch best prima, zeker voor zo'n 20 minuutjes, inhoudelijk toch wat mager.

Training Day is vooral erg sterk het eerste uur. Nadien treedt het verval wat in en wordt het slordiger en kabbelt de film naar zijn eind. De gebeurtenissen worden gradueel opgebouwd en Jake Hoyt valt van de ene verbazing in de andere. De film beslaat één dag en start en eindigt wanneer Jake Hoyt thuis vertrekt of thuis komt. Als nieuw groentje is hij de hele dag op de baan met de ervaren Alonzo Harris (Denzel Washington). Beide acteurs doen het zeer goed. Washington lijkt Hawke te overpoweren met zijn charisma, maar Hawke staat wel degelijk zijn mannetje (zowel qua acteerprestatie als qua personage). Het eerste uur is alvast een aangenaam kijkstuk: de verkrachtingsscene, de man in de rolstoel, enz ...

De sfeer en de muziek zit erg goed met de mooie beelden van het grauwe LA waar drugsbendes de plak zwaaien. Ook boeiend om de psychologische spelletjes van Alonzo te aanschouwen en Hoyt die in het begin niet goed weet wat hij ermee moet ... tot uiteindelijk zijn "frank" valt dat alles opgezet spel bleek om hem erin te luizen.
Het absolute einde waar Alonzo in ware maffiastijl wordt afgeknald kon ik best pruimen. Knap in beeld gebracht, realistisch en sfeervol. Al bij al nog een behoorlijke 3,5*!