Opinions

OK, dus blijkbaar een Franse remake van een eerdere Zuid-Koreaanse productie. Vergelijken kan ik bij deze dus jammer genoeg niet, maar wat ik zag, was best vermakelijk. Sans répit speelt met diverse genres. Deze misdaadfilm is speels en heeft het nodige tempo, verder wordt de spanningsboog hoog gehouden en ontbreekt het de film (uiteraard) niet aan de nodige actie en zelfs humor.

De realiteit is soms ver te zoeken, maar de uitgewerkte situaties die aan bod kwamen, werden degelijk bedacht en tot uitvoer gebracht. Hoe meer Thomas Blin zichzelf probeert in te dekken, hoe meer hij zich in nesten werkt. Vrij amusant dus. Niet hoogstaand, maar prima kijkvoer voor een zondagavond. Ook de bijrol van die zwarte collega vond ik zeer geslaagd, grappig en gevat.

Zwakke zoutloze film waarbij de zon een mystieke betekenis wordt toegemeten. Alleen komt dit hoegenaamd niet uit de verf. Het is niet omdat je een aantal shots van zonnevlekken en wolkenvelden integreert, dat je daarom een geloofwaardige film erover kan afleveren.

Gefilmd in Brussel vermoed ik, aan het zeekanaal van Brussel-Noord. Wel een erg fijn appartement daar, volledig omgeven door glas. Alleen die ballustrades waren esthetisch niet zo mooi. De film kabbelt voort. Men tracht een filosofische esoterische boodschap over te brengen, maar dat lukt niet. Veel stiltes, weinig dialogen. Zonder boodschap of doel komt de film saai en inhoudsloos over.

Meer dan degelijk Middeleeuws familie-epos uit Japan alweer. Veel onrecht en ellende was het deel van vele boeren uit die tijd. Wanneer je als gezagsdrager ook van je sokkel tuimelt, is niemand nog veilig. Het gezin van Tamaki wordt uit elkaar gescheurd. Zij een prostituee, de kinderen worden slaven en de vader blijft achter. Van die laatste werd niets meer vernomen.

Het plot is mooi te volgen. Prima in beeld gebracht ook, Wraakroepend ook allemaal, maar dit is geen wraakfilm, maar een vrij sereen portret van getekende kinderen. Wel wat overacting bij momenten, maar dat wordt tegelijkertijd gecompenseerd door de setting van het riet en het water.

Geen meesterwerk, maar ik bleef geboeid kijken naar de film met enkele prima scènes zoals de vlucht, de gevangenneming en uiteindelijk de ontsnapping.

Ik zie te weinig films uit India en eigenlijk is dat jammer. Treed je buiten de paden van Bollywood, dan krijg je bijzonder boeiende films voorgeschoteld waarbij je als westerling in een heuse cultuurschok terecht komt. Die dorpen en steden zijn één grote mierennest van drukte en chaos. We ontmoeten een jonge weduwe die de job van haar man erft en bij de lokale politie aan de slag gaat.

Het is een vrij feministische film waarbij het patriarchaat om de hoek leunt. Ze wordt door mannen nauwelijks serieus gehouden en ook andere ongelijkheden zoals de kasten en corruptie loeren om de hoek. Santosh dient zich staande te houden en doet dat eigenlijk vrij goed. Het is ook een maatschappijkritische film waarbij de politie nauwelijks de misdaad bestrijdt. Frappant hoe over verkrachting gedacht wordt en het een vrijgeleide is voor menige mannen.

Waren er geen bezwaarschriften of protestmarsen om de stuwdam een halt toe te roepen? Daar heeft de communistische partij van Hu Jintao, de leider van de Volksrepubliek China anno 2006, weinig oren naar natuurlijk. Iets wat moet gebeuren, gebeurt nou eenmaal in een pseudo dictatoriale staat. Ook al gaat dat ten koste van duizenden gezinnen.

We worden op sleeptouw genomen door wanhopigen op zoek naar hun geliefden die gedwongen zijn te moeten verhuizen. Het decor is prachtig langs de rivier of het ontstane meer. En die mengelmoes van opeengestapelde barakken die men huizen noemt, fascineert me. Het China met twee gezichten. Er gaapt een enorme kloof tussen de stad en het platteland.

Een sobere en authentieke film van de kleine dingen des leven: noedels eten, een sigaretje roken. Was en bleef het leven maar zo simpel.

Zeer degelijke verfilming van de tragische moord op Oostenrijkse aartshertog Franz Ferdinand en zijn vrouw Sophie Chotek in de Bosnische hoofdstad Sarajevo op 28 juni 1914. De moorden die uiteindelijk zouden leiden tot de Eerste Wereldoorlog. Voor zover ik weet een vrij historisch correcte weergave van de feiten.

Een ongelukkige dag ook want dag op dag in 1389 leed het Servische leger in de Slag op het Merelveld een nederlaag tegen het Ottomaanse Rijk. Het bezoek van de aartshertog zagen de Servisch nationalisten dan ook als een grove provocatie. Onderzoeksrechter Leo Pfeffer moet de ware toedracht van de misdaad ontwarren en ontdekt dat er linken zijn met Servië.

De (gelukte) aanslag zelf komt niet in beeld, maar gebeurt tijdens de ondervraging van een handlanger van Princip die een granaat naar de wagen van de aartshertog gooide. Alles werd prima in beeld gebracht, sfeer zit goed en het verhaal wordt goed gebracht. Het liefdesverhaal was echter overbodig, kwestie van het wat open te trekken naar een breder publiek waarschijnlijk. Jammer.

Eindelijk de moed gehad om het meesterwerk van Béla Tarr te bekijken. Weliswaar in stukken en brokken, in één keer zag ik het niet zitten en had ik ook niet de ruimte. Als voorbereiding op zag ik recent ook een aantal andere films van Tarr. De toon is vaak dezelfde. Rauw, somber, troosteloos.

Tarr neemt je mee naar een visuele ervaring van langgerekte scènes. Soms wat opgewekt, zoals de dansscènes als medicijn tegen het voor de rest monotone harde leven. Soms sfeervol en ruimtescheppend zoals de openingsscène met de koeien. Weet je meteen waar je aan toe bent. Als metafoor voor het kuddedier dat de mens is. Vrijheid is relatief als je niets anders gewoon bent geweest dan opsluiting.

Wat rest de mens dan nog? Alcohol natuurlijk waarbij het miezerige leven wordt weggezopen, als een escapisme. En macht is het opium van het volk. De zwakkere overheerst de nog zwakkere. Zware scènes daar met dat jongetje en die kat. Zoals steeds neemt Tarr zijn tijd om het in beeld te brengen. Ongemakkelijk.

Verder ook het cameragebruik dat opvalt. Langzaam in- of uitzoomen, maar steeds met de optiek om de beelden voor zich te laten spreken, observerend. Een camera die langs diverse (getekende) gezichten glijdt. Sterk, maar eindeloos lang. Moeilijk om alle ervaringen van 435 minuten te bundelen in enkele zinnen.

Damn, ik dacht dat ik voor een 4,5* ging gaan toen ik deze film wou bekijken, maar jammer genoeg viel hij wat tegen. Niet dat de film slecht is, maar had er gewoon meer van verwacht. Het camerastandpunt is vrij uitzonderlijk, maar na een tijdje begon me dat te irriteren. Omdat je niet alles kan zien, en andere dingen waziger zijn, moet je als kijker zelf suggereren wat je dreigt te zien. En dat werkt confronterend. Éen van de sterkste elementen in de film is het geluid. Ongelooflijk hoeveel achtergrond geluid er is in de film die je werkelijk door merg en been snijdt.

Het onderwerp is uitermate boeiend, het verhaal nobel, maar het verhaal verveelt ook na verloop van de film. Ik kan best begrijpen dat je als vader je zoon (?) een degelijke begraafplaats wil geven, maar Saul gaat er de hele film door zodanig in op dat het niet zo realistisch meer is. Ik stel me overigens ook ernstige vragen zijn "vrije wandel" doorheen het kamp.

Het einde was goed, maar voorspelbaar. Toen ze eventjes gingen schuilen in die schuur, dan zag je het al aankomen natuurlijk. Maar dat stoorde me niet. No superheros hier, wel veel tragedie, leed, smart, f*cked up emotions. Misschien moet ik The grey zone ook maar eens zien.

Hoewel de vrouw soms heel vreemd uit de hoek kwam, zou ik dit toch geen komedie noemen. Ik vond het tragisch en meelijwekkend. Een vrouw die in alle chaos en ondoordachtheid wat huishoudelijke taken opneemt. Je voelt dat er van alles niet klopt, dat ze (mentale) problemen heeft. Zeer ongestructureerd allemaal. Ofwel lag het aan content alleen, maar het geluid viel af en toe weg. Ik vermoed dat dat wellicht toch de bedoeling was. Ik moest denken aan Akerman's bekendste werk over de huisvrouw, maar deze gaat dieper. Alleen duurt hij een heel pak minder lang.

Een vrij rauwe en inderdaad redelijk expliciete film over het prostitutieleven van een tippelende jongeman van 22. Het vergt veel van Léo, mentaal, maar eveneens fysisch is hij stilaan een wrak aan het worden door toedoen van middelmatige voeding, druggebruik en zijn dakloosheid. Het is een harde levenshouding die hij op één of andere manier niet kan loslaten. Deels uit naïviteit, maar ook omdat hij ervan houdt en niets anders kent.

Het is een film die verder gaat dat alleen maar homoseksualiteit. En dat heeft ondermeer te maken met Félix Maritaud die een ijzersterk portret neerzet van een ten gronde gerichte man. Camille Vidal-Naquet liet met deze film blijken dat hij talent heeft.

Een film die wat mij betreft lang blijft hangen op het niveau van een gewone TV-film. Op eenvoudige wijze wordt het verhaal verteld van een perfect gezinnetje dat af te rekenen krijgt met een enorme tegenslag wanneer Franck ernstig verminkt raakt in het gelaat.

Weinig diepgang vond ik in de personages en een nogal clichématige aanpak. Geregeld zelfs erg bruuske bokkensprongen in time lapse. Toch kon de film me geboeid houden. De actiemomenten bij de brand bijvoorbeeld zagen er goed uit. En ook de acteerprestaties waren zeker degelijk, zeker van het talent Niney.

Ik was al een maand in staat deze Saving Mr. Banks te bekijken, maar om één of andere reden schoof ik hem telkens voor me uit. Nu het lijstje stilaan op zijn eind kwam, kwam het er dit weekend eindelijk van. Vermoedelijk sprak het verhaal me niet zo aan, maar wat heb ik me vergist. De manier waarop deze film verteld wordt, is erg mooi.

Vanaf het eerste moment word je meegezogen in het verhaal. Mij heeft het alvast geen moment verveeld. De constante flash backs geven een leuke afwisseling en maken de film aangenaam om volgen. De flash backs geven op hun beurt een heuse diepgang aan het personage van Mrs. Travers, of mogen we Pamela of Pam zeggen?

Wat een fijne sfeerbeelden ook: goed camerawerk, mooie decors, leuk montage (peren in het zwembad, wegrijdende trein, hotelkamer, enz ...). Als je dan nog een uitstekende Emma Thompson voorgeschoteld krijgt, dan kijk je gewoon naar een goede film.

Mrs. Travers mag dan wel een bekakte hautaine Britse trut zijn, aan de andere kant heb ik veel bewondering en respect voor haar. Als je hier leest dat ze eens goed van bil moet gaan, kan dat misschien wel best zo zijn, maar doet dat eigenlijks niets ter zake. Integendeel zelfs: op de acteerprestatie van Thompson kan weinig opgemerkt worden. Haar levensdoel is om haar boek en in het bijzonder het fictieve personage Mary Poppins te beschermen. Want zij is wel degelijk in gevaar want achter de hoek loert een commerciële haai die elke ziel, idee en vezel van Poppins zal verslinden tot geld en platvloerse reclame. Ze bevindt zich dan ook in een dilemma wanneer ze zelf in geldnood zit en tegen haar zin gesprekken moet aanknopen met Walt Disney. De boeiende flash backs verklaren veel en refereren ook naar de figuur Mary Poppins zelf.

Ook Tom Hanks doet het hier voortreffelijk: een samensmelting van een innemende man die de dromen van kinderen nastreeft versus de gehaaide niet aflatende zakenman die over lijken gaat en enkel denkt aan dollars. Toch heeft hij een aimabele uitstraling waarbij iedereen aangesproken moet worden met zijn voornaam. Het was al even geleden dat ik nog eens een overtuigende rol zag van hem. Zijn hoogtepunt tussen pakweg 93-04 is voorbij, maar ik begon stilaan te twijfelen waarom hij in mijn top 3-top 5 stond.

Het decor en de sfeerschepping van de jaren 60 is knap. Zeer kitscherig zoals het hoort te zijn bij Disney.

Savng Mr. Banks is een mooie film waarbij humor en sentiment dicht bij elkaar liggen. De decors, acteerprestatie en fijne gevatte dialogen versterken dit alleen maar. 4,5* is dan ook mijn deel!

Saving Private Ryan (SPR) zag ik enkele malen. Het was intussen alweer een hele poos geleden, maar voor MM wou ik voorbije weekend SPR nog eens herbekijken. SPR is op te delen in 3 delen waarvan het eerste deel op Omaha Beach het meest besproken gedeelte is van de film. Ook deel 3 waarbij de brug wordt verdedigd zit knap in elkaar. En bij herhaling vind ik het tweede gedeelte wat minder en weinig boeiend. Steven Spielberg leverde een klein meesterwerkje af met SVP. De eerste samenwerking met Tom Hanks was een schot in de roos en nadien volgde nog meerdere coalities tussen beide tenoren.

Omaha Beach werd angstaanjagend gruwelijk in beeld gebracht. Alle opinies over gerelateerde oorlogsfilms grijpen graag terug naar dit bijna half uur durende slachtveld (inclusief de inname van de daaropvolgende bunkerstellingen). Zeer terecht overigens want dit is het eerste waaraan men denkt als met SPR in de mond neemt. Bijzonder accuraat en gruwelijk in beeld gebracht, met veel details en precisie. De film is intussen 20 jaar oud en het ziet er visueel nog steeds "prachtig" uit. Sterkste momenten waren voor mij de doffe blik en tijdelijke doofheid van Captain Miller en het moment wanneer hij zijn met bloed/zeewater gevulde helm opzet. Ook de stille scènes onder water afgewisseld met de hel erboven werd mooi weergegeven. Het camerawerk is fenomenaal met de 'hand held (met bloed bespatte) camera'.

Jammer genoeg werd dit eerste half uur niet meer benaderd. Zoals ik al zei is de zoektocht naar private Ryan voor mij althans vrij doelloos/geforceerd en verlies ik me in het verhaal. Ik ervaar geen connectie en mis betrokkenheid (maar dat is persoonlijk). De shots blijven mooi (bvb een aantal keer waarbij de sectie vanuit het maaiveld opdoemt en verder marcheert). Er is wat karakteruitdieping met de verschillende personages en met Uppham heb je een personage die alles behalve de superheld is, integendeel, je zou er zelfs een "lafaard" van kunnen maken (maar of je hem dat kwalijk moet nemen, is een andere zaak). Ook het personage van Captain Miller houdt zich staande en biedt geloofwaardigheid onder zijn manschappen. Fijn ook dat het morele dilemma opspeelt om één (onbeduidende) man te redden door er een tiental levens voor op spel te zetten, werd mooi verweven in de film.

In het laatste deel gaat het actiegeweld opnieuw de hoogte in met een lange strijd met wat zwaarder geschut en een paar tanks. SPR blijft voor zowel Hanks als Spielberg een hoogtepunt in hun carrière en dat wil toch wat zeggen. "Earn this", het waren de laatste woorden van de stervende Captain Miller tegen private Ryan. Twee woorden waar je even kan bij stilstaan, niet alleen hij persoonlijk, maar eigenlijk bij uitbreiding de gehele bevolking die vanonder het juk van de oorlog gehaald werd. Mooi, een dikke 4,0*!

Saw zag ik in het verleden reeds een aantal keer. Ik hink trouwens op twee gedachten bij de film. Enerzijds is de film qua plot vrij sterk en goed uitgebouwd met diverse twists. Ook het concept waarbij mensen die minder positief in het leven staan of zelfs ondankbaar zijn voor het leven gestraft worden, is best fijn om volgen. Het doet me in dat opzicht wat denken aan Se7en van Fincher.

Hier en daar wat gore scènes, maar dat hoort er wat bij. Als totaalplaatje klopt dit wel en moet je expliciet gewelddadige scènes toevoegen. Anderzijds vind ik de film vrij matig. In de eerste plaats kon ik helemaal niets met de acteerprestaties van de twee main slachtoffers. Het werd trouwens alleen maar erger wanneer de emoties (zowel boosheid als angst) uit de hand liepen. Overacting of zelfs gewoon foute prestaties werden haast kolderiek. Gelukkig werden deze afgestraft met wat elektroshocks. Karma dus. Ik kon er zelfs de humor van inzien al werd qua acteren het dieptepunt echt wel bereikt toen.

Zeer slordig en zelfs clichématig was de jacht op Jigsaw zelf. Een gedegradeerde politieman die doorgaans fungeert als dronkaard is niet hét personage - Danny Glover ten spijt - dat ik wil zien in een degelijke tot goede thriller-/horrorprent. Ook het meermaals laten ontsnappen van Jigsaw ergerde me wel een beetje en deed de quotering zakken. Nu, Saw heeft voldoende elementen over om geboeid en geïntrigeerd te blijven kijken. Spanning, twists, de martelpraktijken, ... het heeft wel iets. Beetje overgewaardeerd met een plaats rond de top 100 als best movie ever, maar al bij al zeer degelijk.

Ik zag niet alle episodes van de Saw-franchise, maar ik heb toch de indruk dat het nieuwe er wat af is. Veel herhaling en de dilemma's die worden voorgeschoteld wekten eerder een soort gelatenheid op. Als de echte Jigsaw er niet meer is, dan trommelen we gewoon nieuwe daders op. Je begint met de vrouw en eindigt met Gordon. Om het hele verhaaltje te vullen moet je dan ook wat flashbacks stoppen om toch aan de 90 minuten te komen en de kijker mee te laten zijn van wat er allemaal wordt gebrouwen.

Het acteerwerk blijft belabberd en enige voeling met de slachtoffers krijg je nooit. Hier en daar wel een leuke trap, zeker die publieke bij de openingsscène, maar na het toneeltje van het trio hoop je gewoon dat het slecht afloopt.

Bleek dat ik Saw III ooit al eens moet gezien hebben, want hier en daar herinnerde ik me nog bepaalde scènes. Geheel vernieuwend is het natuurlijk niet meer, maar vermakelijk om naar te kijken blijft het wel. Het stramien van bijvoorbeeld deel I wordt volledig gevolg al zijn de speeltjes eens wat anders. De gruwelscènes waren trouwens best pittig, niet voor gevoelige kijkers dus. De 'kruisiging' sprong daarbij in het oog, maar ook de openingsscène mocht er best zijn. En de schedeloperatie zou niet misstaan bij Hannibal Lecter.

Hier en daar wat flashbacks naar voorgaande delen, soms een beetje verwarrend, maar in het algemeen zeker niet storend. De marteltuigen waren inventief al kan natuurlijk de vraag gesteld worden of deze accommodatie (de varkens bvb) allemaal wel kon plaatsvinden in het schuiloord van Jigsaw. Zeer nipte 3,0* al verwacht ik in de volgende delen wat creativiteit qua plot (maar dat zit er niet aan te komen, denk ik).

Dit zesde deel van de franchise ook even meegepikt. Het helpt wellicht niet dat ik delen niet in volgorde zie en ze bijkomend ze nog niet allemaal heb gezien. Nouja, voor een ingenieus plot moeten we hier wellicht niet aankloppen. De Saw-franchise heeft andere troeven.

Traditioneel start de film met een spelletje, dat is hier dus niet anders. Leuk zo met die weegschaal. En ook die roulette op het einde had wel iets. Uiteraard uit overlevingsdrang en pure angst, maar dat zestal verweet elkaar wel grondig om het eigen hachje te redden.

Saw draait rond moraal. Hier wordt dat doorgetrokken naar de Amerikaanse gezondheidszorg en de gehaaide wereld van het verzekeringswezen. En John voelt zich mee ee slachtoffer... Een matig deel lijkt me dat anoniem ergens in de franchise verdwijnt.

Ik ben minder vertrouwd met de Saw franchise dan de meesten hier wellicht. Ik zag er een aantal, maar heus niet allemaal. Ik vond het vaak veel van hetzelfde en voelde dat de kwaliteit en creativiteit wat verloren was. Het was te merken aan de quoteringen die ook in dalende lijn gingen. Deze X kreeg echter betere reviews, dus ik was wel benieuwd.

Zich afspelend tussen de eerste en de tweede film, op een moment dat John Kramer zwaar ziek is. Er is bijzonder veel aandacht in de film voor het persoonlijke leven van John Kramer. Hij is terminaal en is wanhopig op zoek naar een mirakel. Ik vond het best boeiend die extra diepgang, nou ja, verduidelijking, aandacht voor de persoon achter Jigsaw.

De traps zijn zoals steeds wel leuk en ingenieus, maar ik had niet de idee dat ze beter of anders waren dan in de andere films. Eerder nog eens soortgelijk, met hetzelfde concept en idee, alleen in een ander kleedje.

Erg fijne Matsumoto! Een Samurai film zoals ik ze nog niet eerder zag met een sterk humoristische inslag. Even was het vrezen voor een repetitief plot, maar dat viel best mee met de schwung die gegeven werd aan het verhaal. Ik vond de humor wel aanslaan.

Prima casting ook met de onfortuinlijke zwaardloze Samurai en diens bazige doch aandoenlijke dochter. Beetje theatraal geacteerd bij momenten, maar vond het niet storend. Een film die toch meer warmte uitstraalt dan gedacht, zeker naar het einde toe. Het voorspelbare einde kwam er dan toch niet en dat is toch een pluspunt.

Geen film om met een bak bier en zak chips te bekijken. Eerder een kunstige film die je moet opnemen. De film is doorspekt met culturele en religieuze gebruiken aangevuld met visuele pracht en muzikale tierelantijntjes.

Best leuk om allemaal eens te zien, maar ook vermoeiend. De beelden zijn soms surrealistisch, maar zijn wel mooi in beeld gebracht. Inhoudelijk vond ik het maar een allegaartje. Het is het visuele aspect dat hoge ogen gooit.

Niet ondersteboven van Scanners, maar wel degelijk. Me zeker vermaakt met de film waarbij vooral het onderwerp me aansprak. Scanners is een psycho thriller, een sciencefiction waarbij bepaalde mensen gedachten van anderen kunnen lezen en dat kunnen inzetten als wapen.

Cronenberg zou blijkbaar weinig budget gekregen hebben en de productie van de film verliep zou ook snel snel verlopen zijn. Toch maakt hij er nog iets van. De gore is best knap gedaan. Niet altijd even sterk, het acteerwerk was bijvoorbeeld maar matig. Maar de sfeer is wel goed, prima soundtrack ook.

Een ontroerende film over een man die na een beroerte plots vrrlamd raakt. Een situatie die je je ergste vijand niet toewenst. Dementie is één ding, maar je ten volle bewust zijn van je afhankelijkheid moet de hel zijn. De film begint erg sterk met de vele ongemakkelijke situaties waarin Jean-Do zich bevindt. Voor letterlijk alles heeft hij hulp nodig: zijnde van de basisbehoeften tot de banale dingen zoals een vervelende vlieg of een verkeerd tv-programma.

De film versterkt de aandoening door met uitstekend camerawerk de vinger extra op de wonde te leggen. Ook de voice-over creëerde dat betrokken gevoel. Zoals ik hierboven al las is de film emotioneel sterk, maar balanceert de film nooit over naar de negatieve sensationele kant. Alles blijft erg sereen en oprecht. De contacten met zijn kinderen waren hartverscheurend, onmenselijk bijna. Er werd ook aandacht besteed aan het psychisch lijden van de patiënt. Interessant om stil te staan met de idee dat de zondagen het ergst waren en de verveling je grootste vijand bleek wanneer het meeste personeel niet aan het werk was.

Diepe bewondering voor de man die er nog in slaagde een boek te “schrijven” uiteraard met behulp van (ook chapeau voor hen voor alle uren en het geduld dat het gekost heeft). Een film om bij stil te staan of om stil van te worden. Mooi!

Zeer prettige Buster Keaton met heel wat grappige sketches. Het begint al in het compacte huisje waarbij alles leuk in elkaar vervat zit en mooi vloeiend overkomt. Op zich heeft dit niets met het plot te maken, maar leuk is het wel. Nog leuker zijn de scènes met de hond en waar het allemaal om draait, de vogelverschrikker. Erg geestig!

Prima amusant melodietje ook eronder dat het onderhoudend, luchtig en grappig houdt. Dit mocht gerust nog wat langer duren voor me.

Ontgoocheld toen ik plots de naam van Howard Hawks zag verschijnen en niet die van Brian de Palma. Ik heb me dus 51 jaar vergist toen ik deze ging halen in de bib. Maar kom, ik wou deze toch een kans geven en ik was aangenaam verrast. Niet dat deze vooroorlogse films me zo goed liggen, maar het verhaal zat goed in elkaar. Ik vond ook de actiescenes redelijk tot zelfs goed rekening houdend met de tijdsperiode.

De stervende zwanen waren soms hilarisch (the "secretary", Poppy en Tony Camonte zelf), maar ik vond het eigenlijk wel leuk en eigen aan de film en tijd.. Er zat een goed tempo in de film, veel suspens, veel spanning, een goed verhaal en een goede opbouw. Film duurt niet zo heel lang, verveelde niet, maar hoefde zeker niet langer te duren. Paul Muni speelt een overtuigende rol als opwerkende gangsterbaas door alle macht in de stad naar zich toe te willen trekken. Aan de ene kant charmant en gentleman, aan de andere kant meedogenloos en hebzuchtig. Een klassieker dus die zijn tijd goed heeft doorstaan. Nu op zoek naar zijn jongere broertje!

Dit is een werkelijke cultklassieker van De Palma. De manier waarop de sfeer, decor en cinematografie inhakt op het verhaal is fenomenaal. De film verveelt geen seconde. Een meesterwerkje, zonder meer.
De film heeft wat gelijkenissen met de film uit 1932 met Paul Muni, maar kent ook grote verschillen. In eerste instantie de naam en nationaliteit. In 1932 spraken we nog van Tony Camonte en was hij Italiaan. De donkere jaren 30 tijdens de grote depressie (in Chicago) zijn natuurlijk niet hetzelfde als de Cubaanse immigratiestroom in de jaren 70. Verder gelijklopend met een even aantrekkelijk zusje en met een opklimmende Tony in de maffiawereld: eerst als hulpje, later als ongeziene king van Miami. De doodsoorzaak verschilt ook naar wat ik me kon herinneren. In 1932 was dit na een politieraid, niet van een drugsbende (of een andere maffiagang).

In de hoofdrol uiteraard de sublieme Al Pacino. Een rol op zijn lijf geschreven, zo reëel, zo naturel. De levensloop van Montana in de VS was fijn om te zien: eerst als bordenwasser om dan later kleine klusjes te doen voor de maffia. Al gauw heb je door dat hij tot veel meer in staat is. Op een bepaald moment overstijgt hij zijn baas, sluit hij zelf deals (met Sosa) en neemt hij gewoon de boel over. Zijn relatie met vrouwen draait rond bezit en controle. Elvira is een prooi die bejaagd moet worden, als een trofee. Een boy met een toy die eens hij het heeft, het links laat liggen en op zoek is naar iets anders. Die scene aan het zwembad was bvb weergaloos en erg typerend voor Tony Montana. Zijn relatie met zijn zus is overbeschermend en dominant. Geen enkele man is goed genoeg voor haar en al zeker geen crimineel. Zijn jaloezie neigt naar het ziekelijke toe. Zijn moeder is zijn alles hoewel zij hem de deur wijst. Als vrome katholiek is het vierde gebod heilig.

Zowat alles klopt in de film. Ook de muziek en de korte nieuwsberichten over de migratiefilm versterken de periode van de jaren 70 aan de zuid-Oostkust van de VS. Hier en door ook keiharde actie of zware beelden. De ophanging van Omar vanuit een helikopter; of zijn eerste cocaïneklusje met de kettingzaag, ... Topscènes, één voor één! Neem dan nog de knappe en flegmatieke performance van Elvira (Michelle Pfeiffer) of adonis Manny Ribera (Steven Bauer) en je hebt een topcast voor een topfilm! Mooie opbouw, mooie montage, supersfeer, wat moet je nog meer hebben?

Zeer lang geleden nog eens gezien en het was fout deze aan te vatten met mijn negenjarige dochter waardoor ik haar iets anders heb laten doen. Toch iets te veel seksgrappen en -insinuaties die de revue passeerden. Dat was me even ontgaan. Ze vond hem ook niet leuk (en zelfs eng), nuja, kan ik wel inkomen met die beginscène ...

Uiteraard zeer flauw, maar wat ik wel steeds knap heb gevonden is de creativiteit om al die diverse films op speelse wijze met elkaar te verweven tot één geheel. Niet alles is even geslaagd, maar het is wel fijn om al die verwijzingen in films te ontdekken.

Van de cast kan je zeggen dat ze enthousiast zijn. OK grappen worden afgewisseld met plaatsvervangende schaamte, maar je kan niet voor iedereen goed doen natuurlijk.

Ik moest bij deze kortfilm denken aan de Nederlandse kortfilm Sevilla (Film, 2012) waarbij ook een stel jongeren rond een brug hangt. Deze Zweedse productie vond ik erg afstandelijk, letterlijk zelf met zijn statische camera die alles op afstand gade slaat. In dat opzicht was Sevilla intenser.

Wellicht één van de eerste producties van Östlund die later toch met The square hoge en afwisselende ogen gooide. Wist niet goed wat de clue was van deze film. Toch niet luisteren naar angsthazen en gewoon doen? Ging er toch vanuit dat de springer het er goed van af gebracht heeft.

Een bizarre, maar tegelijk absurde film over een beginnend regisseur aan wiens script nog wat gesleuteld moet worden. Nogal clichématig krijg je dan een onzekere onderdanig persoon dat weinig sterk in zijn schoenen staat. "Neen" zeggen staat niet in het woordenboek en dat helpt natuurlijk niet. Het levert soms wel leuke grappige of gênante situaties op.

Wat een tegenspeler ook die Riaboukine, bruut en boertig tegelijk. Een beetje simpel daar met de echtgenote van Jonas, maar kom. Het einde was wel geslaagd toen bleek dat het een psychopathische seriemoordenaar betrof.

Kan op zich nog weinig toevoegen aan wat hier al geschreven is. Boeiende Bergman over een koppel dat de verschillende fasen van het huwelijk doorloopt. Vertrouwen, respect en liefde enerzijds brokkelen langzaam aan af naar ergernissen, wantrouwen en discussies.

Een film die bestaat uit prima dialogen, lange dialogen ook die op zich erg boeiend op volgen zijn. Uiterst realistisch ook met grote gronden van waarheid of herkenbaarheid. Los van de zwaarte van het thema best luchtig en sereen, weg van enige sensatie.

Film duurt wel erg lang, kon best een half uurtje minder. Filmisch uiteraard ook weinig uitdagend. Maar het acteerwerk helpt wel om de film vlot door te komen. Elke zin of woord heeft zo zijn waarde en impact op het geheel. Mooi!

Scent of a woman is een oerdegelijke film zonder echt hoge toppers te scheren. Het is vooral Al Pacino dit opvalt en de film naar een hoger niveau tilt. Als gepensioneerd hogerangsofficier uit het leger kan hij zijn verleden moeilijk loslaten. Vooral het feit dat hij blind door het leven moet, maakte van hem een nors verbitterd man. Zo erg zelfs dat hij op een bepaald moment zelfs overwoog er een einde aan te maken. Chris O'Donnell speelt de onzekere Charlie en zijn de acteerprestatie is nu niet echt memorabel te noemen, zelfs flets, en steekt af tav Al Pacino. De monologen van Frank Slade zijn geweldig en hij heeft op zijn eigen manier op alles wel een antwoord of mening.

De reis naar New York is fijn om te volgen en bij momenten zelfs erg leuk zoals de fantastische autorit met de Ferrari of de tangoscène.
Het andere plot waarbij hij als getuige van een studentengrap wordt opgeroepen boeide me langs geen kanten en vergat ik ook tijdens de momenten in New York. Het al dan niet klikken wordt te veel aangedikt tot een moreel sentimenteel verhaaltje.

Al bij al graag naar gekeken, maar de film heeft zeker zijn minpunten. Dankzij Al Pacino toch nog een nipte 3,5*. Film is al vaak herkauwd geweest met een man met een handicap die zit opgezadeld met een onbekende bleu.