Opinions

Interessante psychologische thriller van Ozon die toch een bepaalde status heeft verworven. Sommigen denken niet onterecht aan Deray’s La Piscine (1969). Niet geheel onlogisch met die zomerse broeierige sfeer. Ik durf ook de link te leggen met die andere film van Ozon, Dans la Maison (2012) waarbij naast de literaire verwijzingen ook fictie en realiteit door elkaar lopen.

Charlotte Rampling is nooit mijn ding geweest. Dat bewees ze ook hier alweer door een erg irritant personage neer te zetten, maar ook los van haar personages ligt ze me gewoon niet. Het gekibbel met de mooie vrijgevochten Ludivine Sagnier is fijn en vermakelijk. De moord bracht een andere wending, maar ik bleef met diverse vragen zitten. De moord was bizar en zonder motief, net als de hulp van Sarah Morton. De heuse plottwist daarentegen verklaart veel en was verrassend. Ook Basic Instinct (1992) passeerde in mijn gedachten, al was de insteek wel omgekeerd. Fijn om fictie en realiteit door elkaar te zien. Mooi!

Wow, dit was een vreemde ervaring. De film zei me weinig, maar alleen al wegens Paul Dano deze film ingedoken. Deze film ook blank ingedoken enik wist dus ook niet goed wat ik al vrij snel zag met die jetski scène. Ik hou van absurde vreemde films - niet te verwarren met "dolkomisch" - waarbij menig publiek de zaal dreigt uit te lopen. Zolang het plot enigszins klopt en de regisseur de bedoeling heeft absurditeit te verweven in het verhaal, ben ik steeds één en al oor. Ik aanzie dit ook niet echt als een komedie, maar eerder als een soort metafoor van het leven van iemand die met weemoed terugkijkt naar het leven omdat hij de kansen niet heeft aangegrepen die zich hebben aangediend. Een kijk ook op de positieve dingen des levens.

Eerste en vooral uitstekend geacteerd door Dano en Radcliffe. Beiden waren goed op elkaar ingespeeld. Een chapeau ook voor Radcliffe. Een lijk spelen is niet zo evident, laat staan in deze film. Hij is duidelijk zijn Potter-verschijning van zich aan het afgooien. De bizarre situaties die soms de revue passeren zijn niet steeds altijd geslaagd, maar het is belangrijker na te gaan wat de film ermee wil vertellen.

De film kent ook aantal mooie zelfs ontroerende scènes zoals de busscène die ik erg geslaagd vond. Ook de zoektocht naar gedachten via de cinemabeelden vond ik erg mooi. De ingetogen muziek en a capella momenten pasten goed bij de sfeer en setting. Cinematografisch eveneens sterk en zoals ik al zei was ook het samenspel tussen Dano en Radcliffe meer dan goed.

Zeker geen film voor iedereen weggelegd, integendeel misschien, maar wie houdt van iets speciaals en in de filmwereld af en toe het geijkte pad wil verlaten, beveel ik deze film zeker aan. Wat mij betreft een verdiende 4,0* voor de gewaagde insteek van de regisseurs!

Wat een vreemd plot dat zich geheel afspeelt binnen de hotelmuren. Drie plotlijnen vloeien hier in elkaar over. Relaties staan centraal in deze film. De meest intense is uiteraard de zoon-vader relatie die omwille van het illegale of onzekere verblijf een extra dimensie is. Hoop wordt hier naar voren geschoven en doet het kind naar een betere toekomst verlangen.

Joyeux ontmoet het kamermeisje Vicky die zich over hem ontfermt. Haar band is slecht met haar moeder die eveneens in het hotel verblijft en hoopt op een verzoening met haar dochter vooraleer ze sterft. Een prima rol overigens van Viviane De Muynck die hier van alle acteurs het beste uit de verf komt.

Die hele politiebende die op hotel zat om het huwelijk te vieren van iemand vond ik een vreemde eend in de bijt. Nogal een bizar gegeven met die buitenechtelijke relatie en de opgeworpen huwelijksproblemen. Het leek wel een soap en paste niet echt binnen de eerste twee verhaallijnen.

Ik lees hier niet voor het eerst dat onze Noorderburen vaak problemen hebben met het Vlaamse dialect. Kan ik wel inkomen, viel hier wel mee, maar dat dialect hoort er wel bij om hoogdravend toneelwerk te vermijden.

Degelijke onderhouden film die het vooral moet hebben van de uitstekende acteerrollen van in de eerste plaats Philip Baker Hall en John C. Reilly. Maar ook Gwyneth Paltrow en Samuel L. Jackson zijn goed op dreef. De debuutfilm ook van Thomas Paul Anderson, dus leek het me zeker de moeite om deze film te zien.

Hoewel qua plot niet geweldig blijft deze film de aandacht vasthouden door de geslaagde chemie tussen Hall en Reilly. De één het zorgelijke controlerende type, de andere een loser die dringend nood heeft aan cash. De openingsscène is erg sterk, maar wordt dat niveau van samenspel wordt jammer genoeg niet meer gehaald.

Grootste manco is het wat magere plot in de casino’s en de uit de hand gelopen escorte van Clémentine die uitdraait op een gijzeling. Maar zoals gezegd, onderhoudend is het wel, maar PTA heeft later in zijn carrière wel wat straffers uit zijn hoed getoverd.

Veel komische noten vallen er inderdaad niet te bespeuren in deze film. Ik vond hem vrij triest eigenlijk. We volgen het koppel Signe en Thomas. Ik vond hun relatie bizar. Bij momenten dacht ik dat Thomas een ongelooflijke egoïst was die enkel bezig was met zijn expo´s en zelfs de moeite niet nam om zijn vriendin als vriendin voor te stellen aan zijn collega's. Maar aan de andere kant was hij toch erg zorgzaam.

Hun relatie is sowieso eigenaardig en bestaat erin elkaars aandacht te claimen en dat op een ongezonde manier. Die narcistische trekjes vond je bij beiden wel terug . Tot Signe helemaal over de rooie gaat. Eerst met kleine dingetjes zoals met de hond of de noten, maar dan gaat het total loss.

Ik snap wel niet dat de medische wereld zelf niet de link kon leggen met dat medicijn en dus bij haar. Hoe kan het anders verklaard worden dat zij dat nam? Op die manier neem je dat niet zomaar of onbewust en zeker niet met die doses.

Sterke prestatie alweer van die Thorp die ik ook al zag schitteren in Ninjababy. Een trieste situatie en schrijnend om vast te stellen hoe psychisch ziek sommigen kunnen zijn/worden.

Zeer kleurrijke en inventieve short van absurdistische aard. Bijgevolg dus ook grappig en met de nodige pointe. Zeer fijn om te ervaren. Beetje jammer wel dat het té fragmentarisch is en er gewoon te veel passeert. Had men de scènes wat langer en beperkt in aantal gehouden, het bleef misschien sneller hangen. Nu is het eerder vluchtig en snel vergeten, op die ene vage herinnering na dan binnen enkele maanden.

De titel is dat al niet en de film is dat evenmin: Synecdoche, New York is een moeilijk te doorgronden film. Wellicht het meesterwerk binnen het oeuvre van Charlie Kaufman of althans dat was de bedoeling. Het potentieel daartoe is zeker aanwezig, alleen weet ik niet of het allemaal zo overkomt of begrepen wordt. Het is een film vol goede bedoelingen, maar waarvan ik meer dan besef dat ik wellicht vele lagen van de film niet heb meegekregen.

Maar waar je wel van op aan kunt, is dat de film vakkundig is gemaakt. Mede ook door de glansrol van wijlen Philip Seymour Hoffman die een glansrol neerzet als de ietwat melancholische Caden Cotard, trouwens niet geheel toevallig verwijzend naar het syndroom van.

Het is een intrigerende film met boeiende dialogen waarbij fictie en realiteit door elkaar lijken gehaspeld te worden en waarbij het boeiend is om te zien wanneer toneelregisseur Cotard zijn eigen leven projecteert in zijn toneelstuk met de echte mensen in zijn leven en een acteur die zijn rol op zich neemt. Alleen jammer dat het verhaal me onvoldoende greep, wellicht ook omdat ik niet volledig mee was. Al ben ik niet de enige denk ik...

Ik hou bij tijd en stond wel van een culturele film uit het Midden-Oosten. Meestal erg sereen gemaakt, vrij waarheidsgetrouw en een bron aan culturele en sociale inheemse gebruiken. Erg verrijkend allemaal en mooi aanvullend op een eventuele documentaire of nieuwsbericht over het onderwerp.

Ook deze film zit mooi in elkaar en vertelt het relaas van een jonge knappe vrouw die aan bed waakt van haar comateuze man. Als een soort biecht vertelt ze haar geheimen aan haar man. Enerzijds uit wroeging, maar anderzijds ook omdat ze geen angst hoeft te hebben voor een reactie. Vrije meningsuiting en vrouwenrechten staan ginds al niet hoog aangeschreven, maar op deze manier heeft ze zelf de touwtjes in handen. En onderdrukking of niet, geheimen, verlangens, dromen, ... zijn zo persoonlijk dat niemand deze kan verhinderen.

De film blijft voortdurend in hetzelfde vaarwater rondvaren, maar behoudt eveneens zijn waarde en spanning. Want ik bleef steeds met het gevoel zitten wanneer deze openheid zich tegen de vrouw zou keren. Een film met enkele mooie scènes zoals het huwelijk. Leuk!

Aangrijpende film over een kind dat kampt met heftige agressie en haar driften moeilijk onder controle krijgt. Bij momenten echt meelijwekkend om te zien hoe zij afziet van haar stoornis, maar de hulpverlening of thuisomgeving er maar niet in slaagt dit onder controle te krijgen. Het zwart wit denken kan door een plotse situatie van de ene emotie naar de andere emotie flikkeren.

Bij momenten wat repetitief waardoor de impact op den duur wat vervelend wordt al wil ik zeker geen afbreuk door aan de stoornis zelf of het geheel van de film. Prima rol inderdaad van Helena Zengel die haar rol ten harte neemt en volledig opgaat in haar personage. De focus ligt volledig op haar personage waardoor wel andere personages wat oppervlakkig lijkt en uit het oog verloren worden.

Ik zag nu al enkele films van Tarr en het blijft een moeilijk toegankelijke regisseur. En dan moet ik me nog aan zijn epossatantango wagen. Ik vond deze The outsider al vrij lang qua speelduur. Dat belooft...

We volgen Andras, een verpleegkundige in een instelling. Op het ene moment entertaint hij met zijn muziek, op een ander moment geeft hij patiënten onder lichte dwang voedsel. Het bestuur is het echter beu als hij met één van de patiënten te veel alcohol nuttigt en hij mocht beschikken.

Het is de weerspiegeling van de uitzichtloosheid van de Hongaarse jeugd. En die leiden tot passiviteit en het niet nemen van de eigen verantwoordelijkheid. En dat terwijl de jeugd voor immer de toekomst is.

Het tempo is traag, stilistische beelden ook. Maar daarom niet altijd even toegankelijk. Maar alles werd wel mooi vorm gegeven. Een 3,0*.

Docu short stond als bonus op de DVD van La double vie de Véronique. De docu is een soort aanklacht van het Poolse zorgsysteem uit die tijd waarbij de werkdruk hoog en men roeide met de riemen die men had. De ondertoon is cynisch. Filmisch wederom niet hoogstaand, maar de docu draagt wel een zekere boodschap mee.