Opinions

Tieners die op speurtocht gaan en een mysterie ontrafelen. Als familiefilm best een fijn tussendoortje dat in dezelfde categorie valt als The Goonies bijvoorbeeld. Qua plot is het vervolgens allemaal erg lineair en niet al te gecompliceerd.

Doet binnen het genre erg weinig verkeerd. Best wel leuke personages waarbij de Fritz wat extra opvalt als knullige flapuit en slungel. Het mysterie van een spooklegende is niet nieuw, maar slaat wel aan. Fijne locatie daar in de bergen.

Supereng wordt het nooit. Film is niet slecht, maar echt veel goeds valt er ook niet over te vertellen. Erg mat allemaal, maar voor het doelpubliek best leuk.

Ik bracht mijn volledige jeugd door in de naburige Scheldegemeente stroomopwaarts en woon nu al 15 jaar een steenworp verder stroomafwaarts van Schellebelle. Schellebelle, nog niet zo heel lang verkozen tot mooiste dorpsnaam van Vlaanderen is een mooi dorpje langs de kronkelende Schelde waar het prachtig wandelen, fietsen of varen is.

Fijn dus om een film te zien van het Schellebelle van een 100 jaar terug. Een uit de hand gelopen filmproject overigens, maar wel eentje die best gezien mag worden met een totaal niet-professionele cast waarbij vele lokalen zich aan de audities waagden. Ook de échte burgemeester van Wichelen (waarvan Schellebelle een deelgemeente van is), Kenneth Taylor, kon zijn studies als regisseur eindelijk nog eens in de praktijk omzetten voor een groot (Vlaams) publiek aan de zijde van Johan Heldenbergh.

De weinig ervaren cast doet het goed, vooral Coralie springt uit het oog, maar ook de meer ervaren Raouf Hadj Mohamed doet het prima. Wel fijn om een aantal Vlaamse (top)acteurs als cameo de revue te zien passeren.

Het plot verloopt goed, erg plat taalgebruik overigens welk voor Nederlanders weinig evident is. Gelukkig zijn er ondertitels op de DVD. Het slotstuk tijdens de onthulling was wel nogal pover uitgewerkt. Dit lag niet aan de cast zelf, maar mogelijks aan financiële middelen of tijdsgebrek.

Niet van het niveau van Cannibal Holocaust om er maar eentje te noemen. Niet omdat er geen dierenleed in voorkomt, wel omdat ik de film als vrij saai ervoer. Een beetje een vreemde opzet van de film die na de documentaire relaas van Cannibal Holocaust hier overgaat naar een soort proces of ondervraging waarbij de overlevende Catherine Miles haar wedervaren als gevangene bij een kannibalenstam deelt met de buitenwereld.

Hier en daar wat gore momenten, maar ik werd toch te veel afgeleid door de pseudo romantische insteek van die ene inboorling die op haar verliefd werd. Zit ze natuurlijk ook te twijfelen wanneer die gast op voorspelbare wijze eens in de problemen komt. Het gevolg laat zich al raden.

Beetje vreemd dat de film in de film zich tracht voor te doen als waargebeurd. Kwestie van het allemaal wat aan te dikken of te shockeren.

Voor mij is Schindler's list als film zowat dé referentie over het hele Holocaustgebeuren. Dit is een indrukwekkend ruim drie uur durend meesterwerk van Spielberg. Elke keer weer blijft het hallucinant wat mensen elkaar kunnen aandoen. De film is gedraaid in zwart-wit en dat is helemaal geen verkeerde keuze geweest. Alleen de eerste minuten en het slotgedeelte is in kleur waardoor de regisseur wou meegeven dat een gitzwarte pagina van de geschiedenis voorbij is. Een kleur geeft het symbool weer van hoop. Zwart-wit eerder van rouw en (plaatsvervangende) schaamte. De grijstinten kwamen ook mooi tot uiting in de film: bvb toen Stern het kamp van Plasnow terug binnenwandelde of wanneer de treinwagons Auschwitz binnen reden.

De film staat natuurlijk bol van de gruwelijkheden, maar Spielberg slaagde er toch in om de vele momenten niet té expliciet te exploiteren. Daarom ook dat ik de muziek van Williams best kon appreciëren: pakkend, maar niet te sentimenteel. Het acteerwerk, montage en het camerawerk is top. En ook de decoropbouw benaderde de perfectie: alles oogt realistisch en werd tot in de puntjes nagebouwd zoals bvb die joodse grafstenen die als toegangsweg voor Plasnow geplaveid waren. Liam Neeson, Ralph Fiennes en Ben Kingsley werden perfect gecast. Neeson had de rol van Schindler waarbij hij als Duits zakenman zo goedkoop mogelijke arbeidskrachten wou voor zijn emailfabriek. Polen waren nu eenmaal te duur. Hij had eveneens zijn gebreken en was een vrouwenversierder, maar hij behandelde steeds zijn werkvolk met respect. Amon Goeth was een sadist. De scènes waarbij hij in ontbloot bovenlijf vanuit zijn villa met een sniper mensen neerknalde, getuigt van psychopatische trekjes.

Ik blijf het toch markant vinden hoe Schindler zijn hele operatie voor elkaar heeft gekregen. Meer dan eens liet hij zijn menselijkheid merken bij joden. Vooral toen hij tijdens zijn verjaardagsfeest een joods meisje kuste deed (zowel) bij mij (als in de feestzaal) de wenkbrauwen fronsen. Maar daar bleef het niet bij: zijn enthousiasme met de brandslang moest toch vraagtekens opgeroepen hebben? Net als zijn steeds langere (reddings)lijst? Ook zijn invloed op Goeth was opmerkelijk om hem net als de Romeinse keizers genadevol te leren zijn. Zijn invloed was groot, enerzijds door zijn enorme uitstraling en charisma, maar uiteraard eveneens door zijn steekpenningen en cadeautjes.

Schindler's list kent talloze onvergetelijke scènes. Te veel om op te noemen. Als ik er toch nog eentje mag uitpikken dan is het wel de razzia in de wijken van Krakau. Oscar staat machteloos toe te kijken op een heuvel wanneer geweerschoten galmen door de straten en mensen als keurvee uiteen worden gedreven. De daaropvolgende huiszoekingen sneden door merg en been en mensen waren erg vindingrijk om zichzelf een sprankeltje hoop te geven om te overleven: denk maar aan de man die zichzelf vastbond aan de onderkant van het bed, het tapijt dat als camouflage diende, enz ... ook de sfeerschepping tijdens deze scènes was tot in de puntjes uitgewerkt: de weerkaatsing van het vuurlicht van de geweren op de muren liet niets tot de verbeelding over. De (letterlijk) ondersteunende pianomuziek evenzeer ...

Schindler's list is een topfilm in al zijn facetten die steeds een grote indruk op mij nalieten. De film heeft me niet gestimuleerd of "gevormd", de interesse in WOI en WOII is er steeds geweest. Maar het is wel een film die me steeds een brok in de keel geeft. Indrukwekkend! 5,0*, zonder twijfel.

Oja, na alle lof toch één groot minpunt, de taal ... maar laat dat me mijn mening niet veranderen over deze film.

Wel een fijne Warmerdam dit waarbij een kat-en-muisspel wordt gespeeld tussen twee huurmoordenaars. Niet alles verloopt echter volgens plan en dat maakt het plot best genietbaar. Wat chaotische en absurde situaties, beetje typisch Warmerdam denk ik, maar hij maakt er een leuk en aangenaam vertier van zonder de kern uit het oog te verliezen.

Stijlvol gefilmd, prima personages en een fijn plot om te volgen. De locatie is erg geslaagd met dat hoge riet. Mooie natuur ook, maar ook erg functioneel. De spanning was te snijden en het was onduidelijk waar of hoe de film zou eindigen.

Cast deed het ook prima met een mix tussen Belgen en Nederlanders. Ieder kwijt zich uitstekend van zijn rol. Prima dialogen ook, gevat, met humor en boeiend om te volgen. Fijn!

Goh, een zuivere feel good movie waarbij je het niet te nauw moet nemen met het plot. In elke scène zit de luchtigheid en de humor vervat waardoor Dewey Finn overal wel lijkt mee weg te komen. Een betere versie van Sister act zo blijkt. Niet dat het hier allemaal geweldig is, maar het heeft wel iets.

Jack Black, alles of niets waarschijnlijk, maar hier wel gesneden koek voor hem in een niet al te serieuze rol. Zoals hier al omschreven eerder Samsonrock dan pure rock met vele kinderen en een school in de hoofdrol. Eerder een familiefilm maar ook eentje die bij volwassenen kan aanslaan.

Sympathiek filmpje met het hart op de juiste plaats. Goed voor een keertje.

Mijn 11-jarige zoon volgt de F1 op de voet, maar kende Schumacher niet. Het was de ideale manier om hem kennis te laten maken met één van de grootste F1-coureurs ooit en ongetwijfeld één van de grootste sporticonen uit de Duitse sportgeschiedenis.

Ikzelf ben nooit supporter geweest van Schumacher. Ik vond die steeds nogal arrogant overkomen. Kan onder meer te maken hebben met zijn focus, drang naar perfectie en zijn onmiskenbaar talent. In de docu komt toch ook zijn zijde als familieman naar boven. Schumi's carrière kan je uiteraard nooit totaal benaderen zonder de incidenten met Hill en Villeneuve. Steeds op het randje, soms ook erover. De duels met Häkkinen waren overigens geweldig, zeker als je terugdenkt aan het inhaalmanoeuvre van Mika in Spa met Zonta.

De beelden uit de kartwereld, met toen ook blijkbaar al ene Häkkinen in Kerpen waren een meerwaarde, net als de interviews met zijn collega's. Ook de moeilijke start en de hoge druk in het begin bij Ferrari komen goed tot uiting. Mijn zoon genoot en ik eigenlijk ook. Fijn!

Duitsland heeft het voordeel van een turbulente recente geschiedenis te hebben die vaak hun uitweg vindt op het filmdoek. Neem daarbij dat Duitsland het niet nalaat in eigen boezem te kijken en kritisch om te springen met zijn verleden en je krijgt vaak te maken met pareltjes. Ook deze Das Schweigende Klassenzimmer is alweer een schot in de roos en geeft een uitstekende impressie van hoe het eraan toeging in Stasi-Duitsland. Net als in die andere topper Das Leben der Anderen (2006) krijg je een innemend portret van hoe paranoïa en afwijkend gedrag een impact heeft op een hele bevolking.

Hoewel schijnbaar het stilzwijgend protest vandaag de dag onschuldig lijkt en je vaak zit te denken dat dergelijk iets beter opgelost kon worden zonder er aandacht aan te schenken, blijft het intrigerend welke soort politiek regime het communisme/socialisme van die tijd is. De intimidatie, de wijze waarop individuen in hun macht worden gehouden, het denken over het vrije Westen met zijn nazi-regering, ... Das Schweigende Klassenzimmer geeft een mooi beeld weer hoe het destijds was.

Mijn lijstje De Sica wordt verder en verder opgevuld. Allen of vaak draaien ze rond hetzelfde thema van maatschappelijk onrecht of achterstelling. Aan de hand van zijn films tracht hij maatschappelijk problemen aan de kaak te stellen zonder echt sentimenteel te zijn. Hij slaagt er wel in bepaalde thema's onder de aandacht te brengen.

Het plot is sowieso schrijnend en om de vele straatkinderen waarvan velen onder hen wees zijn, bekommert zich niemand. Bij een al dan niet vermeend misdrijf worden ze opgesloten in een jeugdgevangenis. Frappant was die scène in de rechtbank waarbij die ene advocaat amper iets te zeggen had.

Centraal staat toch wel de vriendschap tussen de twee jongens en de pogingen om daar een wig tussen te steken. Een sterk dramatisch einde

Leuk om eens meegepikt te hebben waarbij we eens een bende dolgedraaide nonnen aan het werk zien. Complotten, moorden en wat lesbisch gedrag. Het kon allemaal binnen de muren van San Valentino. Qua erotiek valt het heus wel mee, zowel in aantal als wat je ziet. De scènes die aan bod komen worden daarentegen wel gezien de labeling sensueel in beeld gebracht.

De poppen gaan pas echt aan het dansen wanneer de inquisitie zijn intrede doet en paal en perk wil stellen aan de ontucht in het klooster. De film kijkt lekker weg, maar ik vond de acteerprestaties daarentegen niet te fameus. Inhoudelijk redelijk met twee hoofdthema's. De één draait rond de voortvluchtige Esteban die net als de andere strijders weinig kaas heeft gegeten van zwaardvechten, en de andere plotlijn draait rond de manipulatieve en psychopathische abdis die verdeelt en heerst.

Intrigerende Italiaanse thriller over een Oekraïense dienstmeid die in dienst treedt van een rijk Italiaans gezin. De film komt traag op gang en het is een hele poos wachten tot de motieven naar boven komen. De ware toedracht wordt terloops via flashbacks al uit de doeken gedaan en deed denken aan de film Eyes Wide Shut (Film, 1999).

De film is sfeervol gedraaid en ook het acteerwerk zit goed. Geen film die je omver blaast, maar zeker onderhoudend genoeg is om het tot het einde uit te zingen. Het camerawerk en de soundtrack doen de rest. De montage vond ik daarentegen niet altijd geweldig. De flashbacks geven in mijn ogen iets te veel weg.

Mooi samenspel tussen Irena en de kleine Tea. Prima hoofdrol van Ksenia Rappoport. Niet altijd even goed uitgewerkt, maar in zijn geheel zeker degelijk.

Scream bewandelt de geijkte paden van het genre en alles is ontzettend voorspelbaar en cliché, maar het werkt wel. Alles werd prima uitgevoerd en deze film was een ware hit in de jaren 90. Het feit dat er later parodieën zijn op ontstaan of dat andere films verwijzen naar deze prent, bewijst toch dat deze film wel iets heeft.

Best sfeervol, zeker de scène via de telefoon, met Barrymore op kop, maar ook bij de andere meiden is de spanning troef. Scream is een vermakelijke slasher met een prima cast. Het mystery element wordt doorheen de film gedragen en dat is wel een pluspunt. Neem daarbij het vleugje humor en je hebt een geslaagde film te pakken.

Gedegen Deens drama over een viertal jonge vrouwen met elk al een serieus fictief rugzakje des levens. De dames in kwestie zagen er best piekfijn uit, toch zeker het merendeel ervan, om aanzien te worden als drugsverslaafden. Zo uitgeleefd zagen ze er niet altijd uit.

Ondanks de korte speelduur was er voldoende aandacht voor de personages en werden die behoorlijk uitgediept. Veel ellende natuurlijk en dat bepaalde grotendeels hun gedrag en eveneens hun wantrouwen tegenover overheidsinstanties. De focus ligt volledig op deze personages waardoor er totaal geen aandacht wordt besteed aan hun vlucht en zoektocht.

De mannen in de film komen er maar bekaaid vanaf. Alsof er geen normale mannen bestaan die niet belust zijn op seksuele exploitatie. Beetje eenzijdig dit, maar voor de rest best een boeiende film.

Mooie ingetogen arthouse. Ik hou wel van films die andere culturen opsnuiven waardoor ik me kan onderdompelen in de plaatselijke gebruiken en landschappen. Niet altijd even fraai, maar wel leerrijk en interessant.

Vooral het eerste deel tot uur van de film vond ik het meest beklijvend. De noodkreet van een jong meisje om haar dromen te verwezenlijken worden gefnuikt door het conservatieve denken van de familie. Knappe authentieke film met mooi camerawerk. Stillistisch ook bij momenten waarbij de beelden langzaam tot je doordringen.

Heb wel het gevoel iets gemist te hebben, want kan niet alle beelden of gebeurtenissen met elkaar verzoenen. Desalniettemin onderhoudende film.

Een lange zit met zijn ruim 150 minuten. Niet altijd even toegankelijk. Je moet er toch wel de aandacht bijhouden. Eigenlijk waren de erotische scènes zowat de hoogtepunten van de film. Geen goedkoop potje seks, maar zeer passioneel. En vooral erg stijlvol gebracht met veel chemie ook tussen de twee hoofdpersonages.

Voor de rest vond ik de film erg matig en had ik er veel meer van verwacht. Het Shanghai van de jaren 30 en 40 mag dan ook visueel ten volle benut worden, ik bleef dan toch wat qua inhoud op mijn honger zitten.

Moet het nog gezegd worden dat dit een absolute topfilm is? Net als velen onder jullie werd Se7en diverse malen bekeken en herbekeken en blijft het steeds een genot. Ik was een jaar of 13 toen hij uitkwam en in mijn tienerjaren heb je zo van die vreemde obscure interesses. Personen als Jeffrey Dahmer, Albert Fish, J.W. Gacy, Ed Gein en Ted Bundy werden toen 'bestudeerd'. Films als deze sublieme Se7en, Slence of the Lambs of het mindere Resurrection (met Christopher Lambert) maakten het visuele plaatje compleet.

Meer nog dan de zoektocht naar de dader is de grote kracht van Se7en de grauwe, mysterieuze, donkere sfeer die over de film hangt. De hele film is een aaneenschakeling van troosteloosheid en uitzichtloosheid. Haast de hele film door regent het pijpenstelen en de ruimtes ogen erg onaantrekkelijk en grimmig. In dit biotoop opereert dan een superintelligente seriemoordenaar die de mensheid wil doen inzien dat de 7 hoofdzonden niet zomaar blauw blauw dienen gelaten te worden, maar net afgestraft moeten worden.

Daarnaast vond ik het top dat de hoofdpersonages (Freeman vs. Spacey) wel wat meer gemeenschappelijk hadden met John Doe dan aanvankelijk gedacht. Uiteraard is de uitwerking ervan totaal verschillend, maar het uitgangspunt vertoont wel gelijkenissen. Ook voor Somerset is de wereld een plaats van verderf, van wanhoop en vooral een plaats waar je best geen kind in terecht brengt. Ook hij walgt van de criminaliteit die hij tegenkomt. Ook hij is gedegouteerd dat mensen individualistisch en egoïstisch zijn en naasten aan hun lot overlaten. En ja, ook hij ergert zich aan overvloedig ongestraft handelen naar de zeven hoofdzonden.

Zet naast dit concept 3 topacteurs (jammer dat Paltrow iets te weinig uitgediept werd) met in de eerste plaats kibbelende dialogen, maar bijkomend sterke gesprekken en oneliners en je hebt een topfilm. Het einde is ongeëvenaard, origineel en hard. Het doet er eigenlijk niet toe of je het einde al kent of niet. Elke maal weer word je omvergeblazen.

Hoewel erg sereen en een klein rustmoment in de film vond ik ook de bibliotheekscène erg geslaagd. Ook de passende muziek van Bach deed zijn werk. Een rustmoment, maar ook een moment van hoop en verlichting ten aanzien van de gruwel en de grauwheid.

Genoten, keer op keer! Vroeger, nu en zeker ook morgen weer! 5,0*!

Best een prima animatiefilm, maar ook eentje die in de grabbelton heeft gedoken van reeds bestaande concepten en figuren. Op dat vlak is de originaliteit best ver te zoeken. Toch redt het hele avontuurlijke zeevaardersgebeuren best de gehele film en kon ik er daarom nog van genieten.

In zijn geheel wel fijn gedaan, kleurt mooi binnen de lijntjes, en de kleurenpracht op zich is variërend. Ook het tempo zat goed en de film verveelde echter nooit. De moraal is duidelijk aanwezig. Naar het einde toe misschien wat afgeraffeld waarbij het plots wel heel snel ging om van gedachten te wisselen.

Geen angstaanjagende monsters, hoewel die krab toch zijn best deed, maar voor de kleinsten is dit eveneens best te doen vanaf een jaar of 6 ofzo.

Al Pacino was de trigger om deze politiefilm te bekijken. Leuke film waarbij de politie op zoek gaat naar een passionele seriemoordenaar. Al Pacino steelt wederom de show en gedijt perfect in het politiemilieu. Hij vormt een uitstekend duo met John Goodman. Leuke spanningsboog ook in de film gehuld in een wasem van mysterie en onduidelijkheid.

De afspraakjes waren leuk en bij momenten grappig. Ik zat ook te wachten tot de aap uit de mouw kwam. De film eindigde echter met een leuke plottwist die ik niet direct zag aankomen. Prima scenario dat nergens verveelt, een leuke vamp, goede acteurs en een mooie setting van New York. Ook de song “Sea of love” past totaal binnen het plaatje van het detectiveverhaal. Eeg vermakelijk allemaal, leuk!

Mja, valt weinig filmisch aan te ontdekken. Dit is louter een documentaire geschoten vanuit commercieel oogpunt. Technisch niet bijzonder behoudens het monteren wat beelden aangevuld met een monotone vertelstem en wat oubollige jolige muziek. Ook het onderwerp boeide me maar matig. Geen onderscheidende hand van wat later de grote Kubrick zou worden. Weinig memorabel. Je mist niets als je deze links laat liggen ...

Zeer benieuwd naar ‘The searchers’, maar viel me wegens de vrijwel hoge verwachtingen enigszins wat tegen. Zeker geen slechte film, maar voor sommigen de beste western ooit? Neen, dat toch niet. Het verhaal vond ik redelijk al vond ik de acteerprestaties vrij theatraal. Acteren volgens the old school. Interessant om op te merken dat de zoektocht 7 jaar aansleept.

In dit type westerns heb je polariteit met ‘good cowboys’ versus ‘bad Indians’, voor mij alvast niet het ideale uitgangspunt en in westerns (zeker uit de jaren 50-60-70) vrij evident en frequent voorkomend. Op visueel vlak is de film erg mooi opgewerkt. Ook de montage zat goed. De vergezichten in de woestijn waren prachtig. Technisch dus best allemaal verzorgd, zeker voor die tijd.

Voor mij was het letterlijk zoeken en vooral aandachtig kijken waarmee David vliegensvlug allemaal mee op de proppen kwam om informatie te vergaren over zijn vermiste dochter. Ik ben niet zo thuis in de wereld van Facebook, Twitter, Reddit, Instagram, Tumblr en ga zo maar door. Sowieso een vrij originele invalshoek om een film te draaien.

Hoewel de afstandelijkheid bleef ik toch geboeid en geamuseerd kijken. Het online dectectivewerk bracht diverse puzzelstukjes bij elkaar. Hier en daar een beetje de moraal om de gevaren of neveneffecten van social media op te werpen zoals het beperkte netwerk irl, de foute personen aan de andere kant van de pc, de oppervlakkigheid, iedereen die zijn gal spuwt en zijn mening heeft over het gebeuren, ...

Searching heeft een fijn opbouwend plot. Naar het einde toe en met de twist wordt het een beetje ongeloofwaardig, maar dat verandert niets aan de opzet van de film. Spannend, mysterieus en het nodige drama goed verwerkt in de film. Zeker een plus om zeker eens te zien.

Dat ik nog nooit van Ian Curtis had gehoord (Corbijns Control) maakte van me een vrij vreemde eend in de bijt. Ook van deze illustere Rodriguez had ik nog nooit gehoord, maar ik was alles behalve de enige zo blijkt. In dat opzicht een vrij bizarre documentaire over een “nobody” die dan in Zuid-Afrika dan weer een halve cultheld bleek zonder een link te hebben met dat land. Bizar dat hij in de VS helemaal niet doorbrak ongeacht het feit dat zijn muziek niet zo heel slecht is. Soms moet je ook wel wat geluk hebben.

Aangenaamom eens te zien, maar echt meeslepend vond ik het ook weer niet. Zeker geen docu die thuishoort in de top 250, maar so be it. Het lijkt me allemaal wat aangedikt, al is daar op zich niets mis mee. Een biografie neemt immers altijd een klein beetje een loopje met zichzelf. Degelijk gemaakt, maar meer ook niet. Iets voor de liefhebbers, zo lijkt me...

Sebbe heeft geen aangenaam leventje. Opgroeiend in een eenoudergezin waarbij amper tot geen sprake is van geborgenheid en liefde waardoor hij zich meer en meer in zichzelf keert. Het feit dat pestkoppen het hem ook niet makkelijk maken op school zorgt ervoor dat hij zijn leven erg mistroostig en toekomstloos inschat.

Best wel een sterk drama, mede door de uitstekende acteerprestaties. Prima longshots ook bij momenten die de zware of deprimerende extra op je doen inhakken. De speelduur is beperkt, maar hoefde niet langer te zijn om de situatie te kaderen. Sterk einde waarbij emoties en hoop toch naar voren komen.

Intrigerende film die ontzettend sterk begint. Haarscherpe soundtrack die iets creepy heeft en de spanning opdrijft. Het zweet staat letterlijk op het gezicht en dat gevoel wordt erg goed naar de kijker toe gebracht. Het mysterie wordt opgedreven en ik genoot er echt van.

Alleen jammer dat het halfweg als een pudding in elkaar zakt. Weg spanning en aandacht. Met als dieptepunt dat bacchanaal feestje gevolgd door de housewarming. Gelukkig wordt het op het einde weer wat mysterieuzer en beter, maar ik kreeg een vrij matig gevoel achteraf.

Alles bij elkaar genomen zeker nog een goede score. Het idee alleen al is iets waar sommigen over dromen door een heel nieuw leven te kunnen opstarten.

Zeer matig tot zwak vervolg van de eerste Huisdiergeheimen. Zoals hier ook al aangehaald bij momenten wel wat grappige momenten, maar die zijn erg schaars en te veel toegespitst op clichématige en voorspelbare humor. Geen (op(ge)bouw(en)de) humor, weinig vernieuwend ... een afkooksel van het vorige.

Het plot was rampzalig. De drie subplots (de vakantie, het balletje en het circus) waarover de film ging hadden niets met elkaar te maken, maar trachtte men op het einde toch aan elkaar te lijmen. Dat werkte als een tang op een varken. Als je er dan toch een plot wenst in te zien, dan heb je het al honderd keer eerder kunnen aanschouwen. Ook de personages stelden erg weinig voor. Duke bvb liep er als spek en bonen bij en diende als window dressing. De bad guy sprak totaal niet aan en werd gewoon niet uitgewerkt. De herdershond viel misschien nog mee, maar de tijger was lame. De beste scènes vond ik nog die poezenfamilie en dat zegt ook wat. Ook de wachtzaal bij de dierenarts vond ik leuk, maar dat is het zo wat.

Voor kinderen misschien wel leuk, maar ik zag hen vorige zondag toch minstens evenveel fun hebben bij een film als Song of the Sea (2014) dan bij dit, anders dat wel ...

Huisdiergeheimen is een typische animatie blockbuster. Het begint best aardig met de kernvraag wat je huisdieren zoal uitspoken als je er niet bent. Wat volgt zijn wat karaktertrekken van honden en katten. Ook de honden onderling hebben zo hen eigen willetje. Best fijn om te volgen en zeker ook amusant en grappig.

Nadien gaat het een wat andere kant op. Het begint bij de intrede van een "nieuw broertje" waarbij het logisch is dat ze niet overeenkomen en de indringer zo snel mogelijk moet verdwijnen. En het cliché wil eveneens dat het op het eind allemaal goedkomt tussen de twee. Neen, geen spoilertags, want dit is zo evident ...

Het werkelijk gestoorde konijn mag dan nog even plezant zijn, maar de fun is er gauw af wanneer de makers in overdrive gaan. Absurde situaties en de vele actie nemen de overhand en leiden tot een kwantitatieve prent in plaats van een kwalitatieve. Ook de vele eendimensionale karakters doen er niet goed aan. Leuk om eens gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat. Net geen voldoende.

Een sympathiek leuk filmpje waar ik niet onmiddellijk het wow-gevoel bij had. Ben Stiller doet het seker niet slecht en de vergelijking met Forrest Gump werd hier al eerder gemaakt. Walter Mitty is een goedgelovige ietwat sullige goedzak die het moeilijk heeft om zijn draai te vinden in zijn leven, op zijn werk. Hij heeft weinig vrienden en heeft het moeilijk om relaties aan te knopen.

Één van zijn doelen en één weinige lichtpuntjes in zijn leven (naast zijn liefde voor zijn zus en moeder) is de heimelijke liefde die hij heeft voor Cheryl. Er wordt de spot met hem gedreven, niet in het minst door zijn nieuwe bazen die koel en gehaaid zijn en mensen/personeel zien als (recycleerbare) objecten die enkel moeten renderen.

Ben Stiller doet het hier erg goed. Hij heeft een zeer sterke mimiek die bij momenten van het scherm spat, maar dat hij meer aankan dan louter komedie, dat wisten we al. De keuze voor Wiig was uitstekend, maar vooraf gewaagd. Past binnen het plaatje: een normale knappe vrouw zonder veel franjes (en gelukkig bvb geen poppemie).

Verder zijn de regelmatige dagdromen een welgekomen afwisseling. De film switcht voortdurend van de serieuze emotionele toer naar de grappige of ontspannen momenten. De visuel effects waren niet toptop, maar dat hoeft ook niet. De landschappen in de bergen of Groenland waren best een leuke toevoeging. Een leuke feelgood-movie, zonder meer.

Erg mooie sfeervolle animatiefilm in dezelfde lijn als zijn andere films. Opvallend zijn de erg kleurrijke en sfeervolle kleuren die in de film verwerkt worden. Rood, bruin en geel komen fel naar voren. De personages zijn eenvoudig getekend met veel rondingen en strakke lijnen, maar ik kon ze best pruimen. De Vikingen zagen er voorts angstaanjagend uit, letterlijk duivels haast, maar de wolven moesten er niet voor onderdoen.

Sowieso een absolute meerwaarde om de Ierse of Keltische geschiedenis te verweven in het verhaal. Ook de soundtrack en Ierse song was enorm toepasselijk en hadden een grote meerwaarde op de sfeer en het gevoel van de film.

Het verhaal zelf vond ik iets minder, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door al dat andere goeds dat over deze film te vertellen valt.

Behoorlijk onderhoudende thriller met Johnny Depp. Hoewel Depp niet bepaald tot mijn favoriete acteurs behoort, doet hij het hier meer dan redelijk. Ook Torturro was best aangenaam met zijn koele vettig Zuiders accent.

Het verhaal zelf blijft vreemd. Achteraf blijkt natuurlijk waarom, maar de gehele film vroeg ik me af waarom het toch zo moeilijk kan zijn om aan te tonen wie eest was. De film kent een aantal spanningsmomenten die redelijk uit de verf komen. De plottwist is enigszins verrassend, maar erg mager uitgewerkt. Hierin zie je bijvoorbeeld het verschil met Shutter Island van Scorsese. De suspense van de ontknoping alleen al ...

Degelijk, maar dus niet om wakker van te liggen. Al bij al een leuk tijdsverdrijf. De score is dan ook voldoende met een 3,0*.

Een degelijke thriller, maar niet het kleine meesterwerkje dat ik dacht dat het zou kunnen geweest zijn. Destijds in de prijzen gevallen tijdens de Oscars, mja, mooi meegenomen denk ik dan. Niet dat de film niet goed was, integendeel, maar ik verwachtte toch net dat tikkeltje meer van deze Argentijnse winnaar.

Ik vond vooral het plot bizar. Ik kon nergens achterhalen waarom deze brutale moord zo’n diepe indruk heeft nagelaten op Esposito dat hij het na 25 jaar nog steeds niet kon loslaten, laat staan dat hij er een boek over zou schrijven. Dat hij dan opeens na zijn pensionering het licht zou gezien hebben, vond ik net iets te makkelijk.

Hier en daar uitstekende shots en vrij sfeervolle film. De scène in het stadion vond ik wel fijn. En ook Darin is een karakteracteur die ik al verschillende malen zag, maar waarop ik nooit een naam kon kleven, tot nu dus. Sterke prestatie. Het heimelijke beminnen van zijn collega boeide me maar matig. Ik had liever het echte speurwerk gezien.

Het einde had een prima ontknoping en origineel wraakmoment. Doet me zelfs twijfelen om er een 3,5* van te maken, maar ik hou het voorlopig op een dikke voldoende.