Opinions

Onder andere Breaking the waves en Fargo kloppen in Cannes in 1996 was en is een (opmerkelijke) prestatie. Deze secrets and lies moest ik dus zien. Niet te verwarren met de gelijknamige serie met Juliette Lewis, maar één van de betere werken van Mike Leigh. Het deed me zelfs wat denken aan de films van Ken Loach.

Hoegenaamd geen slechte film waarbij de relatie tussen Cynthia en Hortense centraal staat. Moeder en dochter, blank en zwart, middenklasse en lage sociale klasse, de contrasten tussen beiden kunnen niet groter zijn. De ontmoeting tussen beiden is intens en het is vooral het wachten op elkaar aan de ingang van de metro (?) dat het meeste indruk op me naliet. Totaal geen aandacht voor elkaar hebben wetende dat de andere niet is op wie ze aan het wachten zijn.

Cynthia, komend uit een lager sociaal milieu, heeft het sowieso niet onder de markt met haar leven, haar andere dochter Roxanne en de moeilijke relatie met haar broer en diens gezin die duidelijk welgestelder is dan zij. De confrontaties met haar nieuwe familie verloopt ook gespannen. Verschillende malen worden onbewust en onbedoeld vooroordelen uitgesproken. Toen Monica de deur opendeed en Hortense zag, zei ze onmiddellijk dat ze bij de verkeerde aanbelde. En ook over haar opleiding werd vrij meewarig gedaan. Het zijn die kleine vooroordelen waaraan we ons allemaal al eens durven zondigen. Zeer sterk gebracht en onder de aandacht gebracht in deze film.

De acteerprestaties zaten ok. Timothy Spall vond ik erg aangenaam. Brenda Blethyn vond ik met haar gesnotter op den duur wat vervelend. Ook Jean-Bapiste bracht een serene vertolking van Hortense. The happy family op het einde wanneer nog een aantal "geheimen" - nuja, je loopt niet zomaar te koop met het feit dat je geen kinderen kunt krijgen - de kop opsteken vond ik een beetje te veel van het goede. Alsof alles ineens opgelost is. Beetje jammer en te gemakkelijk. Voor de rest meer dan prima film.

De vraag is hoe je verdorven definieert. Rot, slecht en pervers of toch eerder als decadent, pretentieus en zedeloos? De twee zusjes kwamen me eerder ondeugend en wat decadent over. Als het dat maar is, dacht ik de hele film door. Toch geeft de film een belangrijke kijk op hoe een samenleving waarden, normen en regels bepaalt. Daaraan gekoppeld is de handhaving en de sanctionering ervan bij overtredingen cruciaal of je ontaardt in een goddeloze maatschappij. “Ik doe lekker mijn zin, want er is toch niemand om mij te straffen”.

Deze ietwat ondeugende brave versie legt dit wat bloot. Mede doordat de film humoristisch en speels is aangepakt. Ook de ondersteunende muziek is eerder opwekkend dan dreigend. Verder wat leuke opsmuk met diverse kleurenfilters en wat geinigheden met die puzzelmozaïek.

Een kortfilm zonder dialoog tussen moeder en zoon. Het zijn de blikken en de houding die de communicatie aanduiden. Hier en daar een cliché hallucinatie, maar zoals te verwachten hebben moeder en zoon meer met elkaar gemeen dan dat ze vooraf dachten. Degelijk, doch weinig bijzonders.

Zoals hier al eerder beschreven heeft deze film sterke gelijkenissen met Sunset Blvd van Billy Wilder. Deze Veronika Voss daarentegen pakte me toch minder dan diens voorganger. Interessant thema wel waarbij eenzaamheid, narcisme en radeloosheid centraal stonden. Tragisch bij momenten, maar sympathie kon ze nauwelijks opwekken.

Technisch prima verzorgde film met de zwart-wit-beelden, de belichting, camerawerk en cinematografie.

Al bij al een vervelende weinig zeggende film over een puber die zich aangetrokken voelt tot een man die het dubbele is qua leeftijd dan haarzelf. De film kabbelt doelloos voort. Echt intrigerend of spannend wordt het nimmer. Integendeel, ik begon me zelfs te ergeren aan het hoofdpersonage.

Het duurt gelukkig allemaal niet lang. Mooie shots hier en daar van Parijs, de straten en de vibe errond, maar te weinig om me echt onder te dompelen in de film of het plot.

The selfish giant brengt ons wederom naar een verpauperde troosteloze Engelse voorstad (Bradford) waarbij de inwoners weinig perspectieven hebben over hun toekomst en waarbij armoede heerst. De film doet me wat denken aan bijvoorbeeld Tyrannosaur (2011) van Paddy Considine of van enkele films van Ken Loach. Maar ook Mike Liegh of de gebroeders Dardenne hebben onder meer deze paden al bewandeld.

Centraal staan de twee jonge tieners Arbor en Swifty. Beiden - De één onder invloed van de andere - worden geschorst op school en trachten snel geld te verdienen door ijzerschroot te verzamelen en te verkopen. Als tiener is een paar tiental pond makkelijk en snel verdiend, maar erg veel toekomst bieden dergelijke jobs niet. Thuis hebben ze het ook niet makkelijk met enerzijds een drugverslaafde broer en anderzijds een schuldenlast binnen het gezin waarbij de deurwaarder even vaak langskomt als de postbode.

De schroothandelaar Kitten is een vreemd figuur. Voor beide jongens is hij de hoop op een betere toekomst, maar is het voor hen niet altijd duidelijk dat hij hen meer kwaad dan goed doet. De kinderen leiden een losbandig bestaan, weg uit de vertrouwende en zorgzame omgeving van volwassenen. Net daarom komt de vriendschap tussen Arbor en Swifty het best uit de verf. Het rotjochie dat Arbor is bij momenten ook ontwapenend wanneer hij opkomt voor zijn beste vriend. The selfish giant is een aanrader voor wie houdt van rauwe drama's in miserabele achterbuurten met weinig hoop of geluk. Kleine aanbeveling en een dikke 3,5* waard.

Selma is een uitstekende historische biografische film geworden over de marsen in Selma, Alabama. Met de rellen in Ferguson enkele jaren geleden of de reportage die ik vorige week zag van een zwarte predikant in het verloederde Baltimore, voornamelijk van toepassing voor de zwarte bevolking. Martin Luther King liet een zware erfenis na en Obama kon deze niet inlossen. De weg is nog lang ...

De marsen in Selma beoogden het gelijkwaardig stemrecht voor de zwarte bevolking zonder financiële of administratieve beslommeringen, laat staan bedreigingen of intimidaties. De rassenongelijkheid staat centraal en er wordt ook aandacht besteed aan de onderlinge spanningen binnen de groepering. Niet iedereen is het zomaar eens met de vreedzame protesten van King. Aan de andere kant vond ik de apathische besluitloze en vooral machteloze houding van president Johnson vrij stereotiep waarmee ik niets wil afdoen aan de acteerprestatie van Tom Wilkinson.

Ook David Oyelowo doet het uitstekend als ML King. De film geeft een mooie kijk op de dilemma's, verwachtingen en druk waarmee King te maken had naar de zwarte bevolking, de eigen burgerrechtenbeweging en naar zijn eigen vrouw/familie toe. Selma toont een aantal onrechtvaardige en onthutsende scènes die aankomen. Naast de gewelddadige scènes of de scènes van de "kleine man" vond ik de politieke onderhandelingen op hogere echelons ook interessant om volgen. Ondanks het feit dat men wel wist dat het discriminerende gedachtegoed zo niet verder kon, was er een echte mindset nodig om gepalaver om te buigen tot actie.

Het is niet altijd eenvoudig dergelijke films te maken zonder het evenwicht of de sereniteit te verliezen. Ook Selma balanceert hier op het randje om een iets te eenzijdig verhaal neer te zetten (hoewel de ernst van de gebeurtenissen niet geminimaliseerd mogen worden). Selma blijft een goede film die zeker ook niet zou misstaan in de middelbare scholen. Zweven tussen 3,5* en 4,0*.

Matige film over een mysterieus meisje dat opduikt in de jungle, het vertrouwen wint van wie ze tegenkomt, ze meelokt om nadien niets meer te vernemen van de nietsvermoedende slachtoffers. Een soort van heksverhaal, lijkt het wel, gebaseerd op één of andere inheemse legende.

Het grootste probleem is dat ondanks het mysterie de film wat spanning mist. Erg veel gebeurt er niet en vele scènes vallen wat in herhaling. De film kabbelt wat te veel voort. Wat daar tegenover staat, is de mooie cinematografie en prima camerawerk. Sommige beelden zijn knap en de mooie sfeervolle omgeving van het oerwoud en de rivier doen ook veel. Ook wanneer het meisje in beeld komt, voel je iets magisch, iets geheimzinnigs. Wat er dan met de rest van de groep stond te gebeuren, kon me eigenlijk weinig schelen.

Hoe twee personen anders tegenover een vakantieromance kunnen staan. Van een domper gesproken. Vind het wel vreemd dat die jongeman in plaats van zo hysterisch te doen niet gewoon de boodschap laat vertalen en dit op rustige manier uitleg tijdens een dineetje noedels... Het gevoel zal iedereen wel al eens gehad hebben. De hel natuurlijk als je geen voortzetting meer dreigt te hebben.

Vond het acteer- en camerawerk wel OK. Frisse kortfilm met een kwinkslag. De plottwist zat eraan te komen natuurlijk.

Een vrijwel onbekende Zwitserse film over migratie en integratie. Het is ook duidelijk waarom deze film onbekend is. De film mist overtuiging en kabbelt maar verder. Centraal staat Semret, een hardwerkende verpleegster van Eritrese afkomst. Ze moet knokken om haar plaats te verwerven in het ziekenhuis als vroedvrouw. En op privévlak worstelt ze met haar tienerdochter die meer en meer haar eigen leven wil leiden.

Te beschermend zijn naar je kinderen toe is nooit goed en dingen verzwijgen over het moeilijke verleden al evenmin. Het zorgt ervoor dat Semret de controle een beetje verliest over haar dochter. Maar het is allemaal nogal braafjes en weinig spectaculair. Het kabbelt maar wat voort daar in het Zwitserse Zurich, weinig ophefmakend, weinig memorabel. Eentje die snel vergeten zal zijn.

Ik zag Spirited away twee dagen op een rij. De eerste keer wist ik niet goed wat ik bekeken had, maar werd toch voldoende geprikkeld om het 24 uur later aan een tweede kijkbeurt te onderwerpen. Het is mijn eerste werk van Miyazaki, maar ik zie dat de plaatselijke bibliotheek nog 4 andere werkjes van hem heeft, dus binnenkort kan er ik meerdere van Miyazaki aan toevoegen.

Spirited away is een fantasierijke dromerige Japanse animatiefilm. De film staat bol van de symboliek en Japanse cultuur die ik meestal niet kan plaatsen, maar is zo overweldigend dat je het op je laat afkomen. De film doet me wat denken aan andere fantasy films als Alice in Wonderland of The neverending story. De vele bizarre vreemde creaturen maken een geslaagde indruk. De tekenstijl van de karakters is een techniek die we wel meer terug zien bij meerdere commerciële animatiefilms, maar het werk van Miyazaki gaat toch een pak verder: diepgang, prachtige achtergronden, creativiteit, inhoudelijk, enz ... De vaak erg mooie gedetailleerde animatie - vaak ondersteund door passende muziek - maken van elke shot haast een schilderijtje. Denk bijvoorbeeld aan het mooie shot op de trein waar Sen wordt geflankeerd door "no-face" en in 2 diagonale hoeken van het beeld wordt geflankeerd door zwarte schaduwen in mantelpak. Maar elk shot in die trein is gewoon geweldig (het instappen bvb). Ook de straatjes - zowel overdag als bij nachtinval - zijn erg sfeervol geschetst en wanen je letterlijk in de Japanse cultuur. De eigenaardige wezens zijn ontzettend fantasierijk en soms grappig. Vooral de spinnetjes vond ik erg koddig en de spinachtige figuur van Kamajii was intrigerend en erg geslaagd.

Spirited away bevat ook veel moraal zoals liefde, vriendschap, opoffering en hebzucht. Al deze eigenschappen worden mooi verweven in het verhaal. Ook het verhaal gaat dieper dan verwacht zoals bijvoorbeeld wanneer je naam gestolen wordt, je in de macht bent van die persoon. Het overkwam Chihiro en Haku. Spirited away is een animatiefilm die naar meer smaakt. Deze film is misschien niet meteen voor kinderen weggelegd. Mijn zoontje keek even mee en vond het toch te eng (oops). Binnenkort staat nummer twee op het programma, misschien past dat wel in zijn arsenaal. Wat mij betreft zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Ik heb de periode Senna net gemist. Ik ben pas F1 beginnen volgen kort erna met de wereldtitels van Damon Hill en Jacques Villeneuve. Wel kan ik me de beelden tijdens de finale van het WK 1994 nog goed herinneren wanneer door de Braziliaanse nationale ploeg ode werd gebracht aan die andere meervoudige wereldkampioen Ayrton Senna. Schrijnende en triestige beelden waren het, mooie beelden ook vol emotie en respect voor de grote kampioen die Senna was voor zijn land.

Senna is een mooie docu geworden over de legende Senna. Zoals bij vele biografiën is het verhaal vaak te gekleurd of mist het de nodige nuance of context of een écht accuraat beeld te krijgen. Vaak is de waarheid wat te saai en wordt omwille van het verhaal hier en daar wat aangedikt in zowel positieve als negatieve zin. De docu haalt de rivaliteit aan tussen Senna en Prost, maar belicht dit te veel vanuit the good and the bad guy. Senna was zeker niet onfeilbaar, niet op en ook niet naast de baan, hoewel hij zeker een erg charismatische persoonlijkheid was.

Knappe montage wel met eveneens boeiende interviews en mooie racebeelden. Altijd tof om die zaken terug te zien. Gisteren is het dag op dag 25 jaar geleden dat Senna overleed. Fijn van de Vlaamse TV om op deze manier nog eens hulde aan hem te brengen door deze docu nog eens uit te zenden. Senna’s dood zal ook altijd gekoppeld worden aan de dood van onfortuinlijke Ratzenberger. Mooi ook om hem mee te betrekken in de docu. Interessant was het dan ook dat Senna één van de voorvechters was van meer veiligheid in de F1.

Matige film over een nukkige oude gescheiden man die met spijt terugdenkt aan zijn studententijd en zijn relatie met Veronica. Door toedoen van een testament gaat hij op zoek naar de vrienden van toen die hij uit het oog verloren heeft.

Hoewel Broadbent het al bij al goed doet, vond ik het allemaal vrij klagerig. En ik ben niet de enige, want zijn ex die het allemaal moet aanhoren, raakt het ook stilaan beu. Gelukkig hebben ze nog hun zwangere bewust ongehuwde dochter die hen dra een kleinkind zal schenken.

Wat later komt de oude Veronica in the picture onder de vorm van Charlotte Rampling. Neen, die ligt me niet, Benedetta uitgezonderd dan. Hoewel ze gelijk heeft niets meer te maken willen hebben met Tony, ligt me haar lichaamshouding niet tijdens het acteren. Verder een film die nergens boven het maaiveld uitsteekt. Mosselen noch vis, net niet...

Indrukwekkend is vooral de casting. Leuk om zo die oude knarren van vandaag in hun jonge jaren te zien. Niet per se met grote rollen, maar steeds fijn om Walken of Goldblum op het scherm te zien. Voorts een vrij bizarre film. Vandaag de dag wellicht niet meer zo eng als 50 jaar geleden, maar toch. Die casting alleen al van vreemde misvormde personages is al opmerkelijk te noemen.

Een religieuze mystery horror die zijn momenten wel heeft. Ongelooflijk toch hoe effectief starende ogen - zeker als die van een oude stoïcijnse man komen - kunnen zijn. Niet altijd even boeiend, maar toch onderhoudend genoeg. Persoonlijk zeker niet één van de beste 70s horrors, maar zeker fijn om eens mee te pikken.

Ik ben de film ingestapt zonder ondertitels. En eigenlijk heb je genoeg aan de synopsis om je plan te trekken. Deze mutant film is een aaneenschakeling van 90 minuten full drive onzin. Heerlijk is voor mij persoonlijk niet de juiste omschrijving, vermakelijk komt al wat dichter in de buurt.

De adempauzes zijn schaars en kort waardoor je haast non stop in action modus zit, bij deze dus ook beperkte dialogen. Het vele gegil krijg je in de plaats.

Be prepared voor bloedfonteinen zoals je die nog nooit zag, met gore die eerder kitscherig is dan wansmakelijk. Zo fake dat het humorvol wordt. Vervelen doe je je niet. Bijzonder kleurrijk en sommigen dingen doen wat aan X-men denken, maar dan in de meest parodische vorm ervan. Mja, niet 100% mijn ding, maar toch.

Na Bom ... Bom mijn tweede Ki-duk Kim en mijn eerste van de avond. Wederom onder de indruk van de stillistische tafereeltjes die deze Zuid-Koreaanse cineast voorschotelt. Dialogen zijn amper tot niet van belang voor Ki-duk Kim, maar hij compenseert dit met de wederom erg fraaie mooie natuurbeelden van een al dan niet in een mist gehuld meer. Deze beelden worden extra gevoed door het fijne camerawerk van onder het water (poepende man, bankbiljetten, ...).

Centraal staat de relatie tussen de suïdicale man en de zwijgzame ondoorgrondelijke pendelvrouw. Er wordt hier en daar letterlijk tussen het vissen door wat afgesekst. Best wel grappig om te zien hoe vrouwen eventjes in hold modus moeten overgaan omdat de gevangen vis toch net iets belangrijker blijkt. Ik werd door MM gewaarschuwd door de gruwelijke dierenfolteringen. Ook in Bom ... bom kwam dit onderwerp aan bod. Mja, ik begreep het eerlijk niet zo goed, want veel meerwaarde vond ik er niet aan. Choqueren om te choqueren in mijn ogen en dat is nooit echt goed. Nu, het bleef niet bij dieren alleen. Zelfverminking was ook een onderdeel van de film: de één in een sado-machochistische mood om te ontsnappen aan de politie, de ander in een jaloerse aandachttrekkende bui om hem voor haar te winnen. Het blijft me verbazen hoe die eerste al dan niet genoten heeft van zijn vrijpartij. Pijn en genot lagen in een klein hoekje ...

The isle, een meer met allemaal afzonderlijke op zichzelf staande hutjes, verbonden door hetzelfde lot, maar toch zo vereenzaamd. De lui, maar vooral de twee hoofdpersonages zijn verstoten door de maatschappij en leven hier op het meer waar iedereen iedereen met rust laat. De twee zoeken toenadering tot elkaar, maar stoten elkaar ook af. Het is een ontluikend verhaal van een complexe liefde. Dit gaat zo ver dat ze in staat zijn elkaar te verminken om de aandacht van de andere te trekken. Maar dit hard liefdesverhaal, wat dat is het toch, heeft ook zijn intieme tedere momenten wanneer de man ijzeren miniatuurtjes voor haar maakt. The isle is een sfeervolle film die misschien niet voor iedereen is weggelegd, maar wie het toch probeert, zal genieten. Dit smaakt naar meer!

Wel een leuke zombie-animatiefilm. De stad Seoul wordt overspoeld met zombies en enkelingen trachten te overleven. Beetje traditioneel met dat rondreizen en de toevallige ontmoetingen met de zombies. Weinig vernieuwend, behoudens dan dat het een animatiefilm betreft. Het geroep in het Zuid-Koreaans zal sommigen afschrikken, maar ik hou wel van Aziatisch getier. Wat veel ergerlijker was waren de veelvuldige overdreven tranen die sommige personages hadden. Kwam nogal kinderlijk over.

De moeite om te zien? Ik denk het wel. Best wel wat bloed zoals het hoort. Ook de zombies zien er goed uit. Het plot is erg standaard. Op het einde is er een verrassende twist. Niet slecht.

Wie een spetterende actiefilm verwacht met samoerai komt bedrogen uit. Deze klassieker die eveneens hier op MM hoog aangeschreven staat belicht eerder de psychisch emotionele kant van deze strijders wanneer zij zonder landheer vallen. Harakiri is dan vaak de enige uitweg. Interessant uitgangspunt dus met vooral sterke en boeiende dialogen.

Bij momenten een beetje langdradig, want ruim 135 minuten is best een lange zit. Veel statische camerabeelden. Desalniettemin cinematografisch knap en sfeervol met ook enkele uitstekende scènes zoals de scène met het bamboezwaard die de vorige samoerai gebruikte. Ook de beperkte vechtscènes zijn mooi weergegeven.

Verder knap is de uitstekende uitdieping van de karakters. Het drama komt sterk naar voren. Aan de andere kant moet je echt wel in de film zitten, want de dialogen van de "zittende mannen" vergt toch enige inspanning. Veel appreciatie voor deze film, maar voor mij niet zo memorabel als hij aangeschreven staat.

Sterke film over door IS ontvoerde Westerse journalisten in Syrië. Centraal staat de Deen Daniel Rye, een naïeve idealist, die als fotograaf 13 helse maanden beleefde in gevangenschap. De film brengt je inderdaad terug naar de tijd waar IS nog zo sterk stond en elke dag het nieuws beheerste.

Interessant was ook dat de onfortuinlijke journalist David Foley mee verwerkt werd in de film. Alleen al omdat hij een Amerikaan was, was het quasi onbegonnen werk om hem vrij te krijgen. Eveneens boeiend en bovendien qua montage goed in elkaar gezet was het leed op het thuisfront waar de familie koortsachtig losgeld trachten te verzamelen. Wat vaak voorkomt in films met verschillende locaties of tijden is dat de matige montage je uit de film haalt. Dat was hier niet het geval.

Al bij al sobere film met geen patriottistische heroïsche scènes of muziek. Ook geen wraak- of vergeldingsboodschappen. Wel voornamelijk de machteloosheid die haast in elke scène naar boven kwam. Sterk einde ook in New Hampshire tijdens de begrafenis van Foley.

Deze stond al eventjes op het lijstje. Een volbloed actiefilm waarbij een aantal infiltranten zich vastrijden in een appartementsgebouw. Het deed me qua decor wat denken aan de horrorfranchise van [Rec], maar dan met criminelen in plaats van zombies. Geen hand held camera hier, maar wel prima camerahantering om alles goed in beeld te brengen. Meestal falen dergelijke films in het te snel weergeven van de spectaculaire gevechten. Dat valt hier best mee.

Zoals hier al eerder aangehaald is de actie opgesplitst in een gedeelte met vuurwapens en vervolgens een deel met mortal kombat gevechten. Als je dacht dat het hoofdpersonage er iets van kon, dan heb je Mad Dog nog niet aan het werk gezien.

Het verhaaltje zelf is wat leeg, maar de film blijft genietbaar. Niet mijn favoriete genre, maar zo eens om de zoveel keer wel best OK. Die overkill aan geweld/doden neem ik er dan wel bij.

Ligt wat mij betreft wat jn dezelfde lijn van het eerste deel. Een vrij lange film ook, zeker voor een actiefilm, maar er gebeurt ook wel wat. Aan corruptie, verraad, afrekeningen ... geen gebrek en dat vertaalt zich in veel gevechten.

Al die gevechten zien er wel goed uit, maar op de duur vond ik ze allemaal wat van hetzelfde. Of het nu met die chick of die langharige oude man was, het voelde wat repetitief aan. En kn de gevangenis verloor ik wat het overzicht. In die modder zagen ze er ook allemaal hetzelfde uit.

Een film voor de hardcore actieliefhebber. Mij zei het iets minder, maar vermakelijk was het wel.

Eentje waarnaar ik uitkeek, maar die me uiteindelijk toch wat tegenviel. Ik heb al betere producties gezien van de Coen´s.

Op zich wel een interessant gegeven om van een loser figuur je verhaal op te hangen. Het lijkt alsof Larry het allemaal voor elkaar heeft, maar zijn leven berust op lemen voeten: zijn huwelijk, zijn job, zijn relatie met zijn kinderen. Een typische midlifecrisis dus.

Als extraatje wat Joodse invloeden in de film waarvan ik wellicht hier en daar de nuance miste waardoor ik eigenlijk nooit echt in de film heb gezeten. Ik vond het geheel vrij zoutloos ondanks je wel ziet dat er vakmannen achter de regie stonden.

Ik werd om verschillende redenen geprikkeld om deze Serpico te bekijken. Er wordt naar verwezen in Dog dag Afternoon en in Boogie nights hangt er een poster van Serpico aan de muur van Eddie Adams' kamer. Als je dan ook weet dat Sydney Lumet hem regisseerde en Al Pacino de hoofdrol vertolkt, dan ben je gewoonweg vertrokken.

Lumet slaagt erin om op overtuigende wijze de corruptie binnen de NYPD aan de kaak te stellen. En tegelijkertijd geeft hij één Don Quichot een geloofwaardige insteek waardoor het tot een spannende intrigerende thriller komt. Opnieuw een erg sterke acteerprestatie van Al Pacino die in de huid kruipt van de idealistische Frank Serpico. Het verhaal wordt B-A-C verteld waarbij je vertrekt vanuit een neergeschoten Serpico. Dat dit vroeg of laat ging foutlopen, wist je op voorhand en om de daders te vinden, moet je uiteraard in de eigen middens zoeken.

De corruptie wordt zeer uitgebreid en fijntjes aan de man gebracht. Overal waarbij geld te verdienen valt, vallen erg kruimels in de pocket van één of andere agent. Gratis lunch in ruil voor geklasseerde parkeerbonnen, luiheid en laksheid om misdaad te bestrijden onder het mom van "niet onze bevoegdheid" of "desinteresse", overdreven bureaucratie, mishandelen van verdachten, (zelfs openlijk) beschermen van witteboordcriminelen... het kwam allemaal aan bod. Het gaat zelfs zo ver dat de rollen worden omgedraaid: niet het corrupte apparaat is verdacht, wel diegene die het spel eerlijk wenst te spelen is onbetrouwbaar.

Wanneer hij met zijn opvallende kledingstijl, lange haar en pornosnor een atypische agent blijkt, is hij al gauw het zwarte schaap van het korps. En zijn interesse in ballet moet wel een vermoeden doen rijzen van 'abnormaliteit'.

De opbouw van de film is traag en alles wordt zorgvuldig en geduldig in beeld gebracht. Het levert een erg degelijke film op waarbij sfeer, regie, drama en spanning zich op hoog niveau bevinden. Al Pacino is zoals gewoonlijk meesterlijk. De rest vond ik matig tot grijs. Ook de nevenplots (bvb zijn privésituatie) komen niet echt van de grond. Alles bij elkaar genomen een goede 3,5*.

Op zich een mooie en sterke film, maar waar het evenwicht wat zoekt raakt naarmate de film vorderde. Er wordt iets te veel hooi op het vork genomen met te veel thema's die op zich allemaal interessant zijn, maar onvoldoende uitgediept kunnen worden in een screen time van 85 minuten.

Altijd wel fijn om een aantal plaatselijke culturele gebruiken aan het werk te zien. Overlijdens zijn in elke cultuur wel speciaal en dat was hier niet anders. Alleen was het me niet altijd even duidelijk wat nu kon en niet kon met het transport van het lichaam. Het kastesysteem dat ook blijkbaar in Nepal heerst, speelde ook zijn rol wanneer die ene boer niet langs het pad mocht passeren.

Verder is er de aandacht voor de naweeën van een gestreden burgeroorlog tussen het regime en de maoïsten, maar dat wordt erg vaag uitgewerkt. Wel duiken er spanningen op tussen de twee broers, maar erg concreet wordt het niet. Het aangeboorde thema omtrent "Wie is de vader van?" is er vervolgens te veel aan. Al bij al wel aangenaam om te volgen, ook mede door de prima cinematografie, maar voor de inhoud had men beter wat geselecteerd.

De film ligt wat in de lijn van de Deense productie Rosita (Film, 2015) die ik onlangs op Netflix zag. Interculturele huwelijken of relaties boren steeds dezelfde thema's aan waarbij het principe van "blind getrouwd" wordt toegepast, maar dat zonder televisieprogramma. Het levert vaak mooie en serene cinema op waarbij de verschillen groter zijn dan de raakvlakken. Liefde is een werkwoord zeggen ze, maar er vergt toch meer dan dat in dit soort relaties. Alles hangt ook vaak af van de man die nog meer dan anders een overhellende dominantie heeft in de relatie. En niet weinig heeft de vrouw in dit soort films ook een onbekend verleden achter zich en speelt er soms meer dan alleen maar liefde.

In dit opzicht een prima film om eens mee te nemen. Ik wist niet dat het een Belgische film was, deels gefilmd in Luik overigens. Film kent een wat open einde. Je weet niet hoe het verder zal gaan. Prima vertolkt door Alina Ioana Serban en Tom Vermeir. Qua plot niet altijd even boeiend, maar toch onderhoudend. Geen topper, maar zeker meer dan degelijk.

Beste scène toch diegene waarbij zijn vrienden mee aan tafel schuiven. Hoewel het er niet vulgair aan toe gaat, merk je toch een ongemakkelijke onderhuidse neerbuigende houding tegenover Pamela. Ook Bruno ondervindt dit, maar kan zich geen houding aannemen hoe hij erop moet reageren.

Heerlijk zo'n mozaïekfilm waarbij de losse plots met elkaar verbonden worden én vooral een invloed op elkaar uitoefenen. Grootste pluspunt is dan ook het sterke plot en prima montagewerk. Wanneer personages zelf ook nog in de war zijn en verkeerde conclusies trekken, dan wordt het helemaal leuk.

Setting daar met de omgeving ook prima. Leuk dat uitje naar Senegal waarbij phishing ook onder de aandacht wordt gebracht. Met Valeria Bruno Tedeschi, altijd fijn om die terug te zien.

Toch redelijk verbaasd dat deze film hier op MM zo hoog scoort met toch ruim 3500 stemmen. Het scheelt niet veel of hij maakte deel uit van de top250. Het verbaast me in die zin dat deze film toch wel erg op het sentiment speelt en dit niet altijd geslikt wordt door een filmpubliek. Met dieren (A Dog's Purpose (2017) of Hachi: A Dog's Tale (2009) wordt dat makkelijker aanvaard, maar hier dus ook.

Will Smith heeft natuurlijk het charisma om haast elke film tot een succes te maken. Hoewel hier best prima is het toch vooral Rosario Dawson die de show steelt. Veel dramagehalte, niet één maar verschillende keren bij de diverse personen die zijn pad kruisen. Het motief is onduidelijk, maar wordt later wel onthuld, hoewel eveneens voor de hand liggend. Naast drama komt er ook wat romantiek aan te pas, dit alles onder begeleiding van de nodige strijkers.

Alles behalve een perfecte film, deze georchestreerde tranentrekker. Wel verder ook een leuke rol van Woody Harrelson en ook Barry Pepper komt even piepen. Al bij a degelijk, maar niet wat ik ervan verwacht had. Nipte 3,0*.

Na het succesvolle Sunset Bld en The apartment had ik alvast hoge verwachtingen met The seven year itch. De beroemde jurkscène komt uit deze film, dus dat was ook iets om naar uit te kijken. Ik was eerlijk gezegd niet bekend met het fenomeen van “the seven year itch” waarbij de mythe zegt dat een huwelijk na zeven jaar zijn beste tijd heeft gehad en het dus tijd wordt om eens andere bloemetjes te plukken.

Fijn uitgangspunt dus om te verwerken in een film. De film start wat vreemd met wat beelden van de Manhattan-Indianen, maar het is al gauw duidelijk wat Wilder bedoelt. Tijdens de hoogconjunctuur van de jaren 50 konden middenklassegezinnen het zich permitteren om op vakantie te gaan doordat man goed zijn brood verdiende. Wanneer de kat van huis is, dansen de muizen zegt het spreekwoord. Ook hier bij Richard Sherman die eindelijk het rijk voor zichzelf heeft en kan doen en laten wat hij wil.

Zijn “leven” wordt er complexer op wanneer een bloedmooie voluptueuze vrouw boven hem woont. Hij is meteen gek van haar, maar zijn huwelijksband zorgt voor onmenselijke dilemma’s. De film is best grappig met het gestuntel van Sherman. Ook zijn wilde fantasieën zijn hilarisch wanneer hij zich een womanizer waant die de vrouwen van zich moet afslaan.

Het samenspel tussen Ewell en Monroe is mooi en er is een zekere magie tussen beiden. Monroe is idd onweerstaanbaar al had ik toch net iets meer verwacht van de beroemde jurkscène. Tom Ewell speelt erg naturel en is een plezier om naar te kijken. Monroe evenzeer al is haar acteren minder. Fijn om eens gezien te hebben. Niet genoeg voor een 4,0*, maar een ruime 3,5* verdient deze wel!

Op zich een niet zo bijzonder filmpje over over een herdenkingstrip naar Sevilla waarbij alles wordt herdaan. Nogal een bizar ongeluk, mocht het niet zo serieus zijn, zelfs wat grappig. Wel een aangename luchtige amicale sfeer, doet je meteen zin om op reis te gaan. Voor de rest zal het eentje zijn om snel te vergeten.

Mijn tweede kortfilm op een rij met toevallig opnieuw een priester in de picture. Fréquence (Film, 2014) Het celibaat lijkt deze jongeman maar niets, want zijn testosteron blijkt hij maar niet onder controle te krijgen. Ik denk dat we hier wel mogen spreken van aanranding, maar de twist zit hem in de wanen die hij krijgt van de pin-ups die hij te pas en te onpas voorheen op pauze kon zetten. Dit kan hij echter niét pauzeren en even slaat hij de ogen ter hemel en denkt hij "God ziet en straft". Die kleine twists zijn tegenwoordig erg in. Er komt haast geen film meer voorbij dat het niet wordt toegepast. Wederom degelijk, maar niet memorabel.