Opinions

Een film die uiteen valt in drie aparte verhalen rond seksuele begeestering die zich wat in de kinky fetish sfeer bevinden. Niet elk verhaaltje is even interessant. Het eerste verhaal betreft een confrontatie tussen een minaar en een partner waarbij seksuele toespelingen niet gemeden worden. Veel stelt dit niet voor in zijn geheel. Waar je zou verwachten dat dit zou ontaarden in een gevecht komt bedrogen uit.

Het tweede verhaal was het meest boeiende om volgen waarbij een onzekere vrouw die lijdt aan paniekaanvallen een man aanrijdt. Niets is wat het lijkt wanneer ook hier niets toeval is en de seksuele ervaring een katalysator blijkt voor het gedrag van beiden.

Het laatste verhaal was het minst waarbij eten een seksuele lading krijgt. In zijn geheel matig, maar vond het al bij al nog intrigerend.

De enige film die ik nog niet zag van Erik Van Looy. Het kostte me toch enige moeite om deze uiteindelijk te vinden. Zijn minst bekende productie ook denk ik. Zijn debuutfilm Ad fundum heeft toch een bepaalde grotere status. Kan er natuurlijk ook mee te maken hebben dat Shades ondanks de Vlaamse (top)cast hoofdzakelijk werd gedraaid in het Engels. Toen was dat toch minder evident dan vandaag.

Film deed me enigszins wat denken aan The player met Tim Robbins. Ik vind het best intrigerend om een film in een film te zien. Inhoudelijk gaat het over een soort biografie van een veroordeelde massamoordenaar, een duidelijke verwijzing overigens naar het reële personage Freddy Horion die ergens in de jaren 80 een volledig gezin heeft uitgemoord in het Gentse. Na Dutroux wellicht de meest gekende moordenaar in België.

Rourke is hier de blikvanger, maar ben buiten The wrestler van Aronofsky nooit echt fan geweest van hem of zijn films. Daarnaast vooral ook een prima Decleir als Freddy Lebecq. Net als Bervoets overigens.

Wederom een geslaagde Hitchcock en voor mij persoonlijk toch één van zijn betere werken als ik het al niet als één van zijn beste films beschouw. Het uitgangspunt van deze thriller is erg fijn uitgewerkt met een charmante aimabele wolf in schaapskleren die iedereen rond zijn vinger draait me zijn innemend karakter.

Iedereen is dolblij als oom Charlie op bezoek komt, maar het gelijknamige nichtje ervaart na enkele dagen rare dingen aan haar oom en stilaan beginnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen. Een zeer vreemd gegeven alvast in het vredige rustige stadje waar niets gebeurt en iedereen een modelgezin blijkt. Het contrast tussen de suikeroom enerzijds en de moordenaar anderzijds kon niet groter zijn. Hoewel de film vrij langzaam op gang komt, behoudt Hitchcock toch een bepaalde spanning en schwung in de film.

Joseph Cotten Doet het uitstekend en moet zeker niet onderdoen voor pakweg Cary Grant of James Stewart. Ook Teresa Wright doet het goed. Leuk is ook om een komische luchtige noot terug te vinden in de film met de vader en diens vriend die fantaseren over een moord. Mooie ontdekking alvast en een dikke 4,0* waard!

Wel een leuke insteek om via de Duitser Murnau, één topregisseur uit zijn tijd, een blik te geven hoe hij zijn beroemde film Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (Film, 1922) gestalte heeft gegeven. Merhige gaat dan nog een stapje verder door te vermelden dat de vertolking van de vampier daadwerkelijk een écht vampier betreft, dit met medeweten van Murnau zelf die met het sujet een pact heeft gesloten.

Los van dit boeiende gegeven vind ik het sowieso interessant om te zien hoe het eraan toegaat bij de productie van een film. Zeer fijn die nagebouwde decors, het toepassen van filters, het geklaag van producers en scenarioschrijvers, enz ...

Qua sfeer zit de film goed en ook de lichte humor hier en daar, het samenspel tussen Malkovich en Dafoe, zit goed. Prima decor en sfeerschepping. Verhalend echter niet altijd even boeiend, maar in zijn geheel zeker geslaagd!

Ware het niet dat we hier met een alweer sublieme Hopkins te maken hadden, ik had er al vroeger de brui aan gegeven. Wederom een prachtrol van hem zoals er hem weinigen nadoen. Voor de rest een typisch Britse film. Erg strak, keurig en gelikt, afstandelijk en wat elitair. Zijn personage leent er ook toe totdat hij de wat meer spontane en impulsieve Gresham ontmoet. Niet dat het er dan losser aan toe gaat bij hem, al ontdooit hij toch een beetje.

Zijn afstandelijkheid neemt later na de “plotwending” wel een ommezwaai, maar ik kon er jammer genoeg niet zo heel veel meer mee. Ik zat nog weinig geboeid te kijken, hoewel alles prima in beeld is gebracht. Verzorgd en cinematografisch in orde. De langdradigheid van het eerste gedeelte fnuikt de openbaring voor me in het tweede gedeelte. Jammer ...

Ook ik leerde Shadows kennen door de vijf-delige box van Cassavetes. Zijn debuutfilm overigens waaraan naar verluidt weinig voorbereiding is ingestoken. Naturel, authentiek en puur op improvisatie. Het is haast vandaag de dag niet meer te bedenken.

Centraal in de film staan Lelia en haar twee broers, de ene al wat donkerder dan de andere. Ik had er het raden naar hoe dit bonte trio familiaal aan elkaar gelinkt was, maar dit terzijde. Ook Tony zal zich dit ongetwijfeld afgevraagd hebben. De raciale ondertoon kwam maar beperkt tot me over. Ik had het explicieter verwacht. Het verhaal - als je het er één kunt noemen - kabbelt doelloos voort waardoor mijn aandacht verslapte.

Prachtige locaties wel met het jaren 50-gevoel van Manhattan en de mooie zwart-wit geschoten beelden. Ik ben hoegenaamd geen jazzliefhebber, zelfs niet voor muziek tout court, maar hier sloeg het wel aan, mede ook omdat ik het verhaal net te pover vond. Toch kijk ik uit naar zijn andere films, hopelijk gaat het gevoel ook crescendo. Nipte voldoende voor Shadows wat mij betreft.

Inhoudelijk een vrij standaard film, maar de aanpak van Boyle vond ik wel erg leuk. Zeer fris en energiek, met de vleugje humor. De personages mochten dan wel vervelend zijn, op het acteerwerk viel niets aan te merken. Naast het energieke komt Boyle ook cameratechnisch goed uit de verf. Speels en gewaagd, maar passend binnen zijn stijl.

Zeker mede daardoor extra genoten van de film. Er hangt nu eenmaal een leuke vibe over de film. Niet nodeloos complex, beperkte speelduur, maar uiterst onderhoudend. Misschien niet altijd logische denkpatronen bij de personages, maar het is niet iets waarvan je denkt, "hé, dat heb ik al meegemaakt, toen had ik het zo aangepakt".

En zoals zo vaak wanneer er geld mee gemoeid is (of het leven in gevaar is), merk je op dat de vriendschap maar een dun laagje vernis is. Ieder voor zich wordt het dan. Fijn!

Voor mij een twijfelgeval. The shallows is geen haaienfilm pur sang, misschien ook omdat de haai er echt maar aan te pas komt meer op het einde van de film. Het is grotendeels een overlevingsfilm, niet alleen voor de haai, maar ook tegen zichzelf en de zee. Veel Blake Lively alvast en dat mag toch een pluspunt zijn. Deed het meer dan prima en ook haar mooie verschijning mag er best wezen. In het begin van de film misschien iets te goedkoop prominent in beeld met het aan- en uittrekken van haar wet suit, maar mooi was het wel.

Men trachtte er wat diepgang en karakterontwikkeling in te steken met haar overleden mama, maar dat paste niet echt. Ik snap de beweegreden wel van de regisseur. Positief alvast om eraan te denken, maar geslaagd was het niet echt, zeker niet omdat het onderwerp op zich nogal cliché is. Het cliché dat ze uiteraard tegen het einde van de film zal ontkrachten.

Verder prima in beeld gebracht. De meeuw was een leuke toevoeging. Sowieso al geen sinecure om een film boeiend te houden met grotendeels slechts 1 locatie. En de haai - in de veronderstelling dat het een bloeddorstig monster is - zag er prima uit. Het levenseinde van de haai viel me wel wat tegen, sowieso de CGI op dat moment, maar ook de domme wijze erop. Voor de rest vrij behoorlijke film eigenlijk.

Shame geeft een uitstekende kijk weer op een man die verslaafd is aan seks en porno. Hij beïnvloedt zijn gehele leven en gedrag. Hij is niet in staat om (vrouwelijke) contacten te onderhouden en het doet hem haast in een depressie belanden. De enige vrouw waar hij nog iet of wat normaal kan doen is zijn zus, ook al ergert hij er zich blauw aan.

Shame is geen goedkope erotische film geworden, integendeel. De seksscènes zijn zorgvuldig gekozen en er wordt zowel tijdens als eigenlijk de gehele film door aandacht geschonken aan Brendan (Michael Fassbender). Fassbender doet het uitstekend. Je ziet de man enorm worstelen met zijn verslaving. Zweetdruppels dwarrelen van zijn gezicht. Hij kan kenbaar niet genieten van zijn daad. Hij walgt ervan en voelt zich een gevangene van zijn obsessie. Deze lijdensweg wordt hier en daar extra onderstreept door de fijne, maar krachtige klassieke pianoslagen.

Sterke acteerprestaties van zowel Carey Mulligan als Michael Fassbender, de een een wispelturige impulsieve vrouw, de ander een egocentrische depressieve broer. Ze houden elkaar in evenwicht, ze hebben elkaar nodig. Sterke film, zeer zeker. Aangenaam verrast!

Ik was erg benieuwd naar deze The shape of water. Guillermo del Toro probeert zijn films steeds te kruiden met een vleugje magie in een duistere sprookjesachtige setting. Ik zag de recente Beauty and the beast nog niet met Emma Watson, maar ik betwijfel of Bill Condon betreft liefde en seksualiteit de grenzen heeft ver heeft opgezocht dan Guillermo del Toro. De gehele film door refereerde ik deze film naar de familieklassieker met Tom Hanks, Splash (1984) . Hoewel Splash wat luchtiger overkomt, komen vele gebeurtenissen terug in deze film: het wetenschappelijk onderzoek, de badkuipscènes, de liefde tussen mens en creatuur, de ontsnapping en last but not least de geweldige eindscène en vlucht in de zee.

Wat me van in het begin opviel was de ongelooflijke zorg en perfectie die Del Toro aan de dag probeerde te leggen door erg veel aandacht te besteden aan het decor en de setting. De jaren 60 werden erg knap weergegeven: een pittoresk bisocoopzaaltje, een hippe trendy tearoom, nostalgische sfeerrijke beelden van de televisie, de donkere krochten van de overheid en de troosteloze, maar tegelijk knusse gezellige thuis van Elisa. Je waant je als het ware letterlijk in de jaren 60.

De film bevat eveneens een aantal dubbele of onderhuidse boodschappen. De zestiger jaren mogen dan wel algemeen bekend zijn als de wereld van de babyboomers, seks en rock & roll, maar de vooringenomenheid, eenzaamheid en individualisering van de samenleving komt ook aan bod en kan tegelijk doorgetrokken worden naar de huidige samenleving. Del Toro vond deze boodschap erg belangrijk en verwijst hiermee bewust naar de 'Trump-periode' als stil protest van een hardwerkende Mexicaanse immigrant.

De casting werd met zorg uitgekozen en was perfect. Sally Hawkins kwijt zich uitstekend van haar rol. Haar blik was hierbij cruciaal en belangrijk, zeker wanneer je zelf niet kunt spreken. Er zat veel passie en energie in haar rol, emoties van hoop, liefde en hunkering naar erkenning. De zoektocht naar aanvaarding en te mogen zijn wie je bent zonder je te moeten verantwoorden. Haar gevoel van eenzaamheid dat ze tracht te doorbreken komt trouwens ook voor bij alle andere personages: Zelda zorgt alleen voor het gezinsbudget omdat haar passieve echtgenoot zich nestelt in zijn "handicap". Giles heeft nood aan affectie, maar wordt afgewezen door de barkeeper. De enige met wie hij kan praten is Elisa. En ook Strickland is door zijn blinde ambitie eenzaam en alleen. En tot slot wordt het creatuur misbegrepen en is hij een totale outsider, eentje die vernietigd moet worden of in het beste geval na vivisectie te ontleden in naam van de wetenschap.

Shannon was uiteraard weer geweldig als bad boy, beetje clichématig karakter. Autoritair en ambitieus, eveneens vermoedelijk de strenge (hardvochtige) vader en macho. Elisa is eveneens niet zomaar het seutige type wat je zou verwachten: achter het saaie kapsel dito diadeem schuilt een vrijgevochten geëmancipeerde vrouw die tussen het eieren koken door haar tijd verdrijft met masturberen.
Qua verhaal is The Shape of water wat minder en vrij eenvoudig. Dit romantisch modern sprookje moet het vooral hebben van de sfeersetting en mooie decors. Een aantal mooie scènes springen uit het oog zoals de filmposter als de waterscène in de badkamer. Maar eigenlijk zijn alle momenten tussen het creatuur en Elisa de moeite waard en dragen deze scènes in hun geheel bij tot wat de film is: ontroerend, nostalgisch en passioneel, kortom prachtig!

Als ik moet kiezen tussen het mooie Finding Nemo van Pixar en deze Shark tale, dan is mijn keuze erg vlug gemaakt. Deze Shark tale is een aaneenschakeling van ontgoochelingen waarbij erg weinig positieve elementen aan de oppervlakte komen. De film is doorspekt met een absolute topcast zoals Will Smith, Robert De Niro, Angelina Jolie, Martin Scorsese en Renée Zellweger, maar boet totaal in op inhoudelijk vlak. Het verhaal is ronduit zwak en ondermaats.

Ook visueel vond ik de film povertjes en spreken de personages totaal niet aan. Integendeel zelfs, want ik ervoer alleen maar ergernis. Neem nu Oscar, geen enkele affiniteit had ik met deze vis. Met zijn hiphop-gedragingen en arrogantie, die totaal niet aansloegen, wist ik maar niet te plaatsen wat de makers ermee wilden bereiken.

Eén van de weinige positieve vondsten van de film waren de haaien die veel weg hadden van de familie Don Corleone uit The godfather. Maar ook dat redt de film hoegenaamd niet, laat staan dat je deze ingeving als wereldschokkend inventief moet bestempelen. Ik vond trouwens ook dat de haaien er vrij vreemd uitzagen. Dat ze meestal rechtop zwommen deed daar nog een schepje bovenop. Ook de vegetarische haai Lenny doet veel denken aan Bruce uit Finding Nemo. Weinig identiteit en originaliteit dus deze Shark tale waardoor deze snel in de vergetelheid zal raken...

Uit pure nieuwsgierigheid bekeken. Tja, wat me nog het meest verbaast is dat er hiervan een hele reeks van zijn gemaakt. Soms gaat de theorie op van “hoe slechter, hoe beter”, maar zelfs dat kon ik hier niet vinden. Zo goed als alles loopt fout. Zelfs als je supportert voor de haaien is er weinig fun aan.

Haaien? Als je het haaien kunt noemen natuurlijk met zo’n erbarmelijke CGI. Om nog maar te zwijgen hoe makkelijk die beesten weg te kloppen, te slaan of te versnijden zijn. Laten we het gewicht van een slordige ton dan even vergeten...

Wat een idee ook om haaien via tornado’s letterlijk in het vasteland te doen waaien. Hoe kom je erop...

Combi's horror en komedie zijn inderdaad vaak een moeilijke match. Hier ligt de klemtoon toch ook eerder op het komische gedeelte, zowel tijdens de uitbraak als ervoor. Centraal een duo nietsnutten waarvan het niet duidelijk is wie wie in stand houdt. Vast staat dat ze er weinig van bakken en hun leven bestaat uit games en zuipen in Winchester. Van verantwoordelijkheden nemen hebben ze nog nooit gehoord, totdat er zombies loslopen.

Best bij momenten fijne humor en vooral een portie absurditeit. Deze makke en tamme zombies hielpen daar wel bij natuurlijk. Daarnaast ook goed camerawerk en montage. Uiteraard alles wat over the top, maar vermakelijk bleef het wel. In het genre toch één van de betere dingen. De humor neigt eerder naar luchtigheid. Echt gore wordt het nooit, laat staan scary. Ook het einde past in dit rijtje waarbij de zombies als proefkonijn, huisdier of werkkracht worden ingezet.

Leuke film! Uiteraard bedoeld voor de kleinsten onder ons (deed ik ook destijds in de bioscoop), maar deze film is ook best aardig voor volwassenen. Er wordt niet gesproken in de film en net daarom is het extra knap dat dit geen gemis is en de film werkelijk voorbij vliegt. De sfeer en het amusement behoudt de gehele film zijn niveau.

Er zijn veel grappige momenten en op de koop toe een leuk verhaal. De herkenbare fijne muziek (deuntje) maakt het af. Typisch een Aardman film. Als je Chicken Run en Wallace & Gromit leuk vond, dan ook zeker deze!

Een nieuwe Shaun the sheep is steeds erg vermakelijk. Niet zo sterk als de eerste film die echt gieren was, maar ook deze Farmageddon heeft ook wel zijn momentjes. Ooit eens een interview gezien met de producers van Aardman en toen was duidelijk wat voor (handen)arbeid en manuren er wel niet nodig was voor enkele luttele minuten film. Ook nu weer ziet er alles piekfijn uit. De alien is mooi op kindermaat en lijkt eerder op een konijn, maar dat kan de pret niet drukken.

Een animatiefilm die het doet zonder dialogen of zinnen. Alles wordt met pictogrammen, aanwijzingen of gewauwel duidelijk gemaakt. Niet steeds evident, maar het zit best prima in elkaar. Aardman beheerst het non-verbale tot in de puntjes! Het gekibbel tussen de schapen en de hond blijft hilarisch en ook de boer blijft leuk om volgen. Fijn ook om enkele (parodieën op) films te zien zoals ET, Alien, 2001 en zelfs Modern times van Chaplin met dat radarwerk!

Mooie balans ook tussen humor en ontroering. Geweldige film voor de kleintjes, maar ook voor de volwassenen is hij zeker geslaagd!

Shaun the sheep blijft fijn om met de kinderen naar te kijken. Ligt wat in dezelfde lijn als de andere producties, dus in dat opzicht weinig spectaculair of vernieuwend. Blijft echter vermakelijk en amusant. Het is en blijft een verdienste om een verstaanbaar verhaal te brengen zonder een woord uit te brengen.

De lama's zijn nieuw, maar nemen eigenlijk de plaats in van de varkens, al zijn deze eerste voorbij de grens van ondeugend gegaan. Animatiefilm blijft geestig, zeker voor de kleinsten onder ons. Animatiestijl met die plasticine blijft zeer geslaagd.

Ik vind dit een absolute topfilm. Aan de andere kant - en dit zal misschien wat vreemd lijken - vind ik het vreemd dat we naar 11.000 stemmen gaan op deze site (een kleine 5.000 met 5,0*) die dit een fantastische film vinden. Dat is hij dus ook, maar waarom heeft deze film zo'n groot draagvlak bij een algemeen breed publiek (want smaken verschillen, niet bij deze blijkbaar)? En niet alleen hier, maar ook op IMDB met maar liefst 9,3* gemiddeld? Ik bedoel maar: er zijn zoveel supergoeie films, waarom net deze? Ik heb er geen verklaring voor ...

Akkoord, in eerste instantie hebben we te maken met een schitterende Morgan Freeman en Tim Robbins. De stem van Red (al dan niet als voice-over) creëert een hemels en rustgevend effect op de film. Freeman versterkt de film naast zijn acteren ook zuiver met zijn stem. Ook de gevangenisdirecteur en de andere personages (bvb Brooks) zetten een goede vertolking neer.
Het decor, de sfeerschepping, de muziek, ... alles in dit plaatje is haast perfect.

Ook het verhaal trekt aan, en toch vind ik hier en daar "storende" elementen die me net niet die maximumscore wensen te geven. De film bevat een aantal clichés die de geloofwaardigheid en sterkte van de film onderuit halen. Het grootste cliché is uiteraard de nieuwe intrede van die Elvisgevangene die toevallig de moordenaar van Andy's vrouw en minnaar ontmoet heeft én hoe kan het ook anders, Andy zelf ontmoet. Het happy end waarbij Freeman vrijkomt (toch nog enkele jaren na Andy) en vooral de manier waarop bij de reviewcommissie is vrij melig. Niet dat dit niet kan voor mij, maar toch. Hardvochtig en mepgraag gevangenispersoneel is een ander ietem en tot slot het 'aanzien' dat Andy verwerft specifiek bij het gevangenispersoneel.

Maar ik ben aan het muggenziften. Daarnaast bevat het verhaal ook uitstekende scenes en fantatistische plotwendingen. Maar het állersterkste punt van de film is de moraal, het concept én de manier waarop die is uitgediept en vertolkt: subliem gewoonweg! Brooks die flipt wanneer hij beseft dat hij een vrij man wordt en zich nadien van het leven berooft. Het feit dat de gevangenismuren je thuis worden waarvan je houdt nadat je er eerst een afkeer van hebt. Het reclasseringsprogramma waar Brooks en Red mee te maken krijgen, enz... Het doet je nadenken over het leven en hoe we omgaan met onze gevangenen. Het doet je nadenken over iets wat je hele leven heeft beheerst en controleert. De mens is een gewoontedier en went aan alles, maar eens je bent aangepast...?
Tot slot ook nog een dikke pluim voor het ontsnappingsplan van Andy. altijd heerlijk om dergelijke plots te mogen aanschouwen. Knap verfilmd boek van Darabont, hij niet in het minst!

Lang geleden dat ik deze nog eens zag. Niet al te hoogstaand, maar best wel een OK film met heel wat bekende acteurs en actrices. Dagmar Liekens en Sophie Winters zijn nimmer doorgebroken, kan me alvast niet onmiddellijk iets voor de geest halen. Vond hun beide acteerprestaties niet echt geweldig al zat het qua présence nog wel goed.

Eens een Stany Crets zonder Peter Vanden Begin, leuke rol, net als Tom Van Landuyt, veelbelovend acteur destijds, maar nadien toch niet echt doorgebroken in de filmwereld. Een erg jonge Axel Daeseleire hier als als homofobe machoflik. Een film van 26 jaar geleden, zou vandaag niet meer kunnen, denk ik.

Plot vertoont ook wel wat gaten. Beetje vreemd dat niemand van de politie een degelijk onderzoek voert, maar het zusje van de hele boel opheldert (en dan nog). Kwam wel erg simpel over. Zelfs het misdrijf zelf trok op weinig. Voor de rest wel vermakelijk filmpje.

De vergelijkingen met soortgelijke films als Spotlight of vooral Bombshell zijn hier al gepasseerd. Deze laatst genoemde film sluit qua onderwerp het beste aan bij deze She said. She Said haalt het alvast ruimschoots op punten en is met voorsprong de betere film.

Interessant thema waarbij de tweespalt tussen een carrière nastreven en het (seksuele) machtsmisbruik zeer sterk naar voren komen. Nu, dit fenomeen is veel breder geïnstitutionaliseerd dan we denken. Het hoeft niet altijd seksueel getint te zijn, machtsmisbruik en -manipulatie is iets waar vele bazen zich aan bezondigen. Het kan soms snel keren in een bedrijfscultuur. Chapeau dat enkele journalisten én The New York Times zich hebben vastgebeten in dit thema, want een Weinstein was niet zomaar iemand. Zoals zo vaak ben je met één getuigenis of verhaal niet veel, maar bepaalt de macht van het getal hoe sterk je case is en de bal aan het rollen gaat.

Een film met een prima spanningsboog en tempo. De film voelde nergens saai of langdradig aan. Dat kwam ook ondermeer door het prima acteerwerk van in de eerste plaats Kazan, maar ook Mulligan die ik wel hoog heb zitten.

Een wraakfilm eigenlijk, maar dan op de verkeerden en vrij random. Moeilijk dus om je te kunnen inleven in het hoofdpersonage. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn als de rest goed zit, maar ook daar mangelt het soms.

Een film met wat losse eindjes. Het feit dat er weinig dialoog is helpt dan ook niet. Hoewel het plot duidelijk is, komt de film toch warrig over. Mogelijks is hier en daar verplicht wat gesleuteld aan het geheel. Van het Iraanse regime is precies een wat light versie gemaakt. Misschien daarom dat alles zo vlak overkomt qua spanning en personages…

Prima rol van Robert Downey Jr., maar ik stelde me het personage van Sherlock Holmes wel wat duffer voor als wereldberoemd personage van Sir Arthur Conan Doyle. Mooi fris eigentijdse neerzetting van het personage waarbij het excentrieke en energieke sterk naar voren komt. Beetje verrast ook door de actie waarbij gevechtstechnieken worden geaccentueerd.

Het maakt de film tegelijk flitsend en flamboyant. Het kader van eind 19e eeuw wordt fraai neergezet met nauwe straatjes, arbeiders, industrie en beluiken. Het samenspel met Jude Law als Watson was goed, humoristisch en gevat. Best hier en daar een aantal leuke scènes tussen die twee.

Het plot zelf viel me wat tegen met die duistere magie. Boeide me maar matig, maar de film bevat gelukkig andere elementen om je aan op te trekken.

Voor mij toch wel één van de beste van Buster Keaton (die ik al zag). Daar waar velen The general prefereren, houd ik toch deze vast. Best wel een creatieve film met de idee van de film in de film waarbij hij zich zijn droomden als detective realiseert.

De actie en het stuntwerk blijft fenomenaal en ik amuseerde me er kostelijk mee. De motorfietsscène is geweldig en ook de moordpogingen op hem, met als toemaatje de poolpartij vond ik geweldig. Een jackass avant-la-lettre met al zijn stunts. Hoedje af is wel heel toepasselijk voor Keaton dan. Fijn!

Een bijzondere film van vier aparte verhalen met dezelfde thematiek. Doet inderdaad sterk denken aan zijn Argentijnse tegenhanger Relatos Salvajes (Film, 2014). Vond de verhalen erg evenwichtig en heb ook geen uitgesproken favoriet. Prachtig geschoten en prima geacteerd. De thematiek rond het doden van een individu is een sterk moreel thema.

Het is even wennen in het begin omdat het eerste verhaal moeilijk de richting aangeeft en het lijkt alsof er geen lijn zit in het verhaal. De laatste scène is daarentegen zo krachtig dat het dit het alledaagse van ervoor zo fel in contrast trekt.

Het tweede en derde verhaal geven weer waarom deze film moeilijk ligt bij de Iraanse autoriteiten omdat het duidelijk een kritische noot is tegenover de dienstplicht en de wetgeving daaromtrent. Al heeft elk verhaal wel zijn specifieke kritiek op het harde regime waarbij executies nog steeds schering en inslag zijn. Burgers/ambtenaren en soldaten zijn alleen maar de marionetten die deze wetten dienen te handhaven.

Winnaar van de Gouden Beer, knap!

Seven Samurai was inderdaad een erg lange zit van 207 minuten. Maar om eerlijk te zijn had ik hier met de lange speelduur minder moeite dan bijvoorbeeld de trilogie Ningen no Jôken waarvan ik recent al 2/3 zag. En zoals zovelen was ik eveneens benieuwd naar die top 250-film, voor mij zowat dé trigger om hem te willen zien. De film deed me eigenlijk een beetje denken aan het 2e stripalbum van De Rode Ridder (De gouden sporen) waarbij ook een dorp bescherming vraagt tegen een bende bandieten. Heroïek, zelfopoffering en onbaatzuchtigheid staan centraal en zijn deugdelijke waarden. Zelfs de liefdesromance wordt aangehaald in de strip.

Het feit waarom de dorpsbewoners op zoek gaan naar beschermers wordt al de eerste minuut zeer snel uit de doeken gedaan, maar al bij al wat volgt wordt heel wat langer stilgestaan. Eén voor één worden de samurai, elk met hun eigen persoonlijkheden, aan de kijker voorgesteld. De ene twijfelt of hij wel eer ziet in deze oninteressante zaak. De ander daarentegen weigert resoluut en aanziet het zelfs als een belediging wanneer zijn leven op het spel gezet dient te worden voor een kommetje rijst per dag. De Samurai werden huurlingen en daar hadden velen het knap moeilijk mee. De intrede van vuurwapens (musketten) zorgde er ook voor dat de eervolle strijders op termijn een anachronisme werden.

Wanneer de groep uiteindelijk is samengesteld, komt het kleurrijke en zelfs kolderieke personage Kikuchiyo. Misschien een beetje theatraal vertolkt, maar hij brengt sfeer en kleur in de film. Het is sowieso geen film die het moet hebben van zijn acteerprestaties, maar wel eerder van een uitstekend uitgediept verhaal. Kikuchiyo, een voormalig boer, wenst zelf een uitstekend samurai te zijn. Hij verfoeit de boeren omwille van hun wantrouwen en apathisch schijterig handelen. Aan de andere kant begrijpt hij hen ook, want er is niets zo ellendig als het uitzichtloze uitgebuite derderangs boerenbestaan van het Japanse feodale systeem in de 16e eeuw. De film kenmerkt zich zo door erg veel aandacht te besteden aan de relaties tussen de samurai en de dorpsbewoners.

Verder is er ook veel aandacht voor de opbouw van de verdediging van het dorp tegen de struikrovers. Dit loopt niet steeds van een leien dakje. Het laatste gedeelte van de film omvat de strijd, welke ik niet zo spectaculair vond. Seven Samurai heeft als voorbeeld gediend voor vele latere verfilmingen. De film zal bij mij vooral blijven hangen door zijn uitstekend verhaal en boeiende personages.

Wederom zo´n intrigerende Japanse film waarvoor ik graag even wil gaan neerzitten. Een ongewone ontmoeting tussen een gedesillusioneerd meisje det rondzwerft in een industriestad en een ietwat saaie cineast met weinig ruggengraat. Er wordt bewust gekozen voor deze karakters zodat de focus kon liggen op die minieme handelingen en gedragingen. Geen extremen hier, maar de weg poëtische melancholie.

Visueel ook zeer prachtig waarbij de grauwe omgeving een plus wordt. Fascinerend hoe ze op de daken lopen tussen kabels en buizen door. Ook hoe de spoorlijnen omgetoverd worden tot boeiende trekpleisters. Prima camerawerk ondersteund door zachte pianomuziek.

De film heeft iets mysterieus en dramatisch in zich, het ondoorgrondelijke meisje, de wat onbeholpen jongen. De film heeft het gevoel loom te zijn, maar heeft meer te bieden. Niet altijd overal voor me, maar voldoende om een herkijk te overwegen.

Een bijzondere Japanse film die erg guitig, fris en opgewekt oogt met allerlei gimmicks en animatie-effecten. In dat oogpunt voor sommigen grappig, maar misschien ook wat kinderlijk of flauw. Ik laat het wat in het midden, want het enthousiasme van de film slaat wel aan, net als het personage Momoko.

Inhoudelijk vond ik het weinig transparant van lolita Mokoko en een vriendin die geheel tegengesteld is dan Momoko. Wanneer Momoko verschijnt, waan je je in een sprookjesachtige droomwereld met felle kleuren en waar alles rozengeur en maneschijn lijkt. Haar vriendschap met Ichigo staat centraal en die laatste leert echte vriendschap en waarden kennen.

Kamikaze girls is vooral een visuele film geworden. Er is weinig diepgang bij de personages zelf, maar de film tracht wel een boodschap naar voren te brengen, hoe zoet die ook is. Een film die beter onthaald zal geweest zijn in Japan met al die subculturen die voor ons moeilijker in te schatten is.

Lollig, dat is wel het minste dat je van dit kan zeggen. Qua inventiviteit en absurditeit nauwelijks te vatten. Je moet er maar mee afkomen. Even dacht ik in een verkeerde film te zitten daar in Mexico en het plot van het worstelen. Ik heb letterlijk de film op pauze gezet om me ervan te vergewissen dat ik wel degelijk naar een Japanse film aan het kijken was.

Even later kwam ik tot het besef dat er twee aparte verhaallijnen waren. Zeer uiteenlopend, maar waarvan je wist dat er wel nog een connectie ging volgen. Leuk zo die Mexicaanse worstelaars, het is wel een halve religie daar. Maar het meest boeiende en grappige was toch wel de man die om onverklaarbare redenen opgesloten werd in een witte kubus.

En het surrealistische hek was helemaal van de dam wanneer hij poogde te ontsnappen met al die gadgets die uit de muren kwamen, en hoe! Om nu te zeggen dat ik het geweldig vond, is veel gezegd, maar voor een keertje vermakelijk was het wel. Geen fan, maar met een biertje (meervoud) lukt het wel.

Degelijke biografie over een hedendaagse maestro aan het pianoklavier. Erg mooie en knappe scènes wanneer Geoffrey Rush in de vingers kruipt van Helfgott. Ik kan het niet beter omschrijven dan JoeCabot hierboven. Acteerwerk van de bovenste plank.

Daarnaast vond ik de stukken met de harde vader ook intrigerend waarbij de koele afstandelijke, maar ook arbitraire relatie centraal stond. Maar ook dat was het voor me. Voor de rest weinig geboeid gekeken naar de film die verder in niets uitblonk.

Fijn om eens gezien te hebben, maar niet meer dan dat.

Wanneer je Stanley Kubrick achter de schermen hebt staan, dan weet je dat je geen doordeweekse ‘normale’ film voorgeschoteld krijgt. Ook ‘The shining’ – vreemd dat die steeds door de mazen van het net is geglipt – past binnen dat rijtje. Hitchcock wordt – mede door de verschillende producties die hij maakte in het genre – the master of suspence genoemd, maar wat ik gisteren zag van Kubrick moet daar alles behalve voor onderdoen, integendeel zelfs.

The shining is een vreemde thriller-psychologische film. Verhaaltechnisch was ik niet altijd helemaal mee. Verklaringen of ideeën over de hallucinaties of dromen heb ik niet. Misschien is het wat te wijten aan de kortere (Europese) filmduur dat ik het minder samenhangend vond. Tegelijk zijn de hallucinaties één van de sterke punten van The shining. Het geeft de film een zeer beklemmende ondertoon. De metamorfose van Jack Torrance is huiveringwekkend. Jack Nicholson kwijt zich zo subliem van zijn taak dat het echt beangstigend werd. Wat een performance (en mimiek) kan die man neerzetten! Zijn grimas en blik waren des duivels. Hij leek er geen enkele moeite mee te hebben…

De gehele film straalt een sfeer van onheil uit. Het begint al bij de begingeneriek waarbij Jack’s auto vanuit de lucht gevolgd wordt in het desolate berglandschap. De ondersteunende muziek onderstreept deze sfeer. Maar ook de rondcrossende driewieler, de tweeling, de stem van Hallorann en eigenlijk het gehele lege hotel gaven creepy gevoelens. De dreigende achtergrondmuziek en –geluiden versterkten dit alleen maar (ik kan het niet genoeg zeggen). Puur kippenvel bij momenten!

Naast de creepy fragmenten is de film eigenlijk in zijn geheel cinematografisch top. Bepaalde shots tillen de film naar een hoog niveau en geven blijk van het talent en de zorgvuldigheid van Kubrick (bvb de achtervolgingsscène van Danny, Jack close-up in de koelcel, enz …

Ook Shelley Duvall was top net als de kleine Danny. Als je weet dat Kubrick bij Duvall tot het uiterste is gegaan om de angst en de emotie zo puur mogelijk te houden, chapeau. Aan de andere kant, waar ligt de grens van het toelaatbare? Dit is geen Bertolucci, maar je kan je toch ook vragen stellen. Desalniettemin mag het resultaat er absoluut zijn!

Intrigerende film over kijken en bekeken worden. Over sociale contacten, intermenselijke relaties, over wat verwacht en niet verwacht kan worden, over hoe je je moet gedragen en over hoe sterk je eigen gedrag bepaald wordt door de mening of blik van de andere.

Het komt in de beste families voor zou ik zeggen. Het geroddel of het afwegen van je eigen situatie tegenover de andere. Je bent pas gelukkig als je jezelf hoger inschat. Als je dan in het geval van Danielle nog wat geheimen meesleurt, dan word je helemaal gek als dat geheim dreigt onthuld te worden. Het begint al vreemd met een vriendin/nicht die ze lange tijd genegeerd heeft. Vervelend ... Om dan te moeten horen dat ze een modelstudent en -dochter is, tja, niet fijn die vergelijkingen telkens.

Wel grappig hoe ze steeds wordt aangesproken op haar bijjob als babysitter, maar haar gedrag lag er soms iets te dik op om geloofwaardig over te komen. Of het moet een heus stresskonijn zijn, dan kan ook. Negeer die gewoon en er is geen vuiltje aan de lucht, dacht ik zo ...

Heerlijke awkward slotscène in het busje. Heerlijke rol van die vader die zich presenteert als joviale allemansvriend en nergens problemen in ziet. Prima casting en camerawerk inderdaad. Fijn om meegepikt te hebben!