Opinions

Oja, een Cronenberg is altijd wel leuk om af te vinden. Rabbid en The brood staan ook nog op het lijstje! Best wel weer aangenaam vertier met parasiterende wormen die van mensen op seks beluste zombies maken. Er zijn dan wel verschillende manieren om geïnfecteerd te raken, het meest voorkomend in de film is dan toch via een tongdraai. Als het dan toch moet gebeuren, geef me dan toch maar Lynn Lowry. Het nuttige aan het aangename koppelen heet dat dan ...

Die wormen zagen er maar gore uit. Vies hoe ze soms uit de mond kwamen. Maar verder vond ik die zombies wel komisch hoe ze ontzettend hunkeren naar seks ... enfin lichaamscontact eigenlijk.

Hier en daar erg leuke scènes en ook het einde vond ik wel bevredigend. De pandemie is daarmee compleet. Niet hoogstaand allemaal, maar wel eens tof!

Moeilijk te beoordelen documentaire vind ik. Een zware dobber, enerzijds door de lange (en monotone) speelduur, anderzijds uiteraard door het zeer beladen thema. 35 jaar oud intussen, maar los van de inhoudelijk boeiende getuigenissen niet altijd makkelijk om je gedachten bij te houden. Daar heeft de verteltechniek waar veel mee te maken. Niets zo vervelend dat iemand te horen spreken, maar intussen niet weten wat hij of zij te vertellen heeft. De vertaling gebeurt vaak letterlijk achteraf via een tolk. Het haalt de vaart wat uit de docu en de docu kon een pak korter.

De vele getuigenissen die de docu rijk geven een goede impressie van hoe de mensen zovele jaren later nog steeds getekend zijn door deze gebeurtenissen. Mimiek en emoties komen op die manier sterk naar voren. Groot pluspunt is ook dat men aandacht schonk aan zowel daders, slachtoffers als toeschouwers/plaatselijke bevolking. De getuigenissen zijn authentiek, zijn niet verknipt of ingekort. Geen of amper archiefbeelden, geen voice-over, alles vertrekt vanuit de interviewer en geïnterviewde. Pure journalistiek en de volledige Endlösung komt aan bod met de getto's, de transporten en uiteindelijk de kampen met zijn gaskamers.

Confronterende docu. Auschwitz staat op mijn lijstje om ooit eens te bezoeken als mijn kinderen wat groter zijn. Een docu om te koesteren.

Een man met een IQ van 140 die iedereen om de tuin wil leiden door zichzelf te laten opsluiten in een psychiatrisch ziekenhuis om een moord op te lossen. Het lijkt een intrigerend plot, maar hoe langer ik naar de film keek, hoe meer vragen ik me stelde. Het verhaal rammelt langs alle kanten al vond ik het al bij al wel nog boeiend genoeg om het te volgen.

Ik weet niet wat goed denken van de acteerprestaties. Niet makkelijk in deze context. Theatraal of net niet? Alvast erg expressief, dat is het minste dat je ervan kan zeggen. Hier en daar een kort fragment in kleur, maar geen idee wat daar de reden voor was.

Visueel vond ik het wel niet slecht. Lange klinische gangen, de camera ook dicht op de huid. Het gaf soms een beklemmend ongemakkelijk gevoel. Een geforceerd en eigenlijk vrij simpel plot dat eindigt met een voorspelbaar karma. Moeilijk te beoordelen, het lijkt wel een guilthy pleasure.

Deze film staat te boek als een horror comedy en de eerste minuten kon ik daar wel inkomen met de erg klunzige Jonathan die meer oog had voor de beeldschone Alison dan voor wat er gebeurde op het veld. Nadien verdween de humor wat, maar dat maakte me niet zoveel uit.

Horeca Pinker is geen Freddy Krueger. Ik vond het eerder gezegd maar een dom weinig interessant personage, hoe gemeen hij ook kon zijn. Echt geweldig waren de kills ook niet. Je hebt dan wel zijn transformaties en zijn teleportaties via elektrische toestellen (voornamelijk TV), dat was wel leuk. Het is eens iets anders.

Beetje simpel en goedkoop neergezet, maar dat zijn dan de charmes van de 80s. Er kon echter veel meer uit de transformaties gehaald worden. De droomsequenties daarentegen vond ik veeleer overbodig en niet noodzakelijk passend in het script, dat in tegenstelling tot de grote broer in Nightmare on Elm Street.

Vond ik het vermakelijk? Dat zeker! Vond ik het eng? Alles behalve. Mijn 12-jarige dochter kwam nog even naar beneden en heeft nog een kwartiertje meegekeken. Toen toch even een kleine pauze ingelast. Een beetje eng, maar vooral ook dom vond ze...

Opvoeden hoe het niet moet. Je kinderen aanzetten tot oplichting en frauduleus gedrag om zichzelf te verrijken. Misschien wat amateuristisch uitgevoerd de zogenaamde ongevallen, maar dat vergeef ik Ôshima wel, want voorts zag het er wel goed uit, zeker voor een prent uit 1969.

Interessant is wel hoe de jongen worstelt met hetgeen van hem verwacht wordt. Niet beter wetend speelt hij de komedie een tijdje mee om dan toch tot de conclusie te komen dat dit niet OK is. Ôshima probeert inderdaad los van het plot de kijker met de neus op de feiten te drukken, vooral ook met de wijze hoe hij het brengt: indringend en direct.

Ik kende de film vooraf niet en stootte er zeer toevallig op, maar zeker aan te bevelen voor wie van Japanse slow cinema houdt.

Met een Fuqua ben je aan het juiste adres als je een entertainende actiefilm wil zien. Qua script niet bijster origineel met het zoveelste lone wolf wraakverhaal. Maar hetgeen moest gebeuren werd wel allemaal prima in elkaar gezet. Prima regie, goed in beeld gebrachte actie en bovenal een film die nergens stilvalt.

Het plot is uiteraard erg bij de haren getrokken met een zoveelste inside conspiracy. Fijn ook om wat minimale info mee te krijgen over snipen. Prima rol van Wahlberg, al is hij zeker vervangbaar. Pena daarentegen had maar een vrij zwak personage om te vertolken. Typisch ook dat hij ook zoals voorspelbaar de enige slimme agent was die rondliep bij de FBI.

Einde beetje vreemd, niet zoals het hoort voor een scherpschutter door het af te maken in twee of zelfs tijden. Dacht dat de climax ging komen in de sneeuw, niet dus. Gelukkig ook niet via de saaie tafel, bizar overigens dat Swagger een vrij man werd na al die ophef als meest gezochte man van de VS

Inderdaad een fijne film waarbij het afpersen centraal staat. Wat een ongelooflijk vervelend individu dat hulpje. Erg verwaand en arrogant, zowel tijdens zijn periode als gewone burger en als rijke man. Zijn fortuin vergaard door zijn (voormalige) baas dus geld af te troggelen.

Geld was in principe nimmer een issue, maar hij ging een stap te ver toen hij het op de mooie dochter gemund had. Kon niet anders dan fout aflopen.

Het politieonderzoek was al bij al kort met 2 a 3 verdachten in de running. Prima opgelost hier door de regisseur en je kon er natuurlijk gif op innemen dat die curare pijltjes nog een item gingen worden. Daar werd net te veel op gefocust, net als op dat kleine beeldje overigens. Wel een fijne!

De short animations van Cutts zien er steeds fijn uit. Steeds erg flitsend en energiek, maar ook steeds met een moralistische boodschap. Deze is minder moralistisch. Apocalyptisch is een betere omschrijven wanneer een horde zombies uitbreekt in een gebouw. Nog later wordt een monster gecreëerd. Grappig wordt het wanneer de twist tot een harmonie leidt. Als we elkaar maar willen kennen, dus toch met een kleine moraal.

Ik heb geboeid gekeken naar Short Term 12. Een film over de gelijknamige jeugdinstelling waar door allerlei vuiligheid in de maatschappij of in hun nabije omgeving minderjarige tieners worden geplaatst in afwachting van hun meerderjarigheid of wanneer één of andere voogd of (surrogaat)ouder hen komt ophalen. Sterke film waarbij je eveneens enorm veel respect hebt voor de hulpverleners die met hun kalmte en relativeringsvermogen de jongeren vertrouwen trachten te geven om op eigen benen te leren staan. Stil word je eveneens van het perverse systeem waarbij meerderjarigheid als een straf wordt ervaren en je het risico loopt er letterlijk alleen voor te staan zonder echt perspectief voor ogen. Niet alleen in de film, maar ook in de werkelijkheid ondervind ik dat dit geen uitzonderingen zijn. Af en toe haalt er eens zo eentje de media en schreeuwt ‘de maarschappij’ moord en brand, maar gaat het leven de volgende dag gewoon verder. Denk maar aan de heisa na de dood van Jordy anderhalf jaar terug. De Vlamingen hier op MM zullen het zich wel herinneren ...

Ondanks het zware onderwerp tracht Cretton het luchtig en evenwichtig te houden. Crisismomenten en feel goodmomenten wisselen elkaar af en maken het niet te zwaar om te volgen. Brie Larson doet het uitstekend als oermama met veel inlevingsvermogen, maar eveneens kampend met issues. Ook de jongeren waren aangenaam om te volgen en hun acteerprestaties waren geloofwaardig en solide. De achtergrond van Larson lijkt cliché, maar ik wil ze alvast niet te eten geven, de hulpverleners die vanuit hun eigen leefwereld op één of andere manier werkzaam zijn in de hulpverleningssector. Niet perse als vlucht of camouflage voor, maar vanuit een zekere empathie en sterk inlevingsvermogen (zonder de geitenwollensok uit te hangen). Voor sommigen ook als voorbeeld om te tonen dat er uitwegen mogelijk zijn in het leven.

Short Term 12 is een mooi ingrijpend drama geworden. Voor mij zeker niet te sentimenteel, maar net op de juiste momenten de gevoelige snaar geraakt zonder erover te gaan. Veel problemen ja, maar dat is eigen aan dergelijke instellingen. Dikke 3,5*!

Chaplin is een leeftijdsgenoot van Hitler. Ze scheelden zelfs maar een aantal dagen. Beide mannen hebben de twee wereldoorlogen mee beleefd. Chaplin deinsde er echter niet voor terug om beide tragische gebeurtenissen op een komische manier te bespelen in zijn films. Uiteraard met zijn klassieker in The Great Dictator (Film, 1940), uiterst gewaagd maar zeer geslaagd, maar ook met deze film toen WO I nog niet was afgelopen en de Verenigde Staten (eindelijk) zijn volle gewicht in de Europese schaal kon leggen.

Uiteraard geen gruwelijke beelden in de loopgraven, maar wel toch een impressie van hoe het geweest kon zijn. Met een kwinkslag uiteraard, maar toch: de ontploffingen, de ondergelopen shelter, het huis ...

Edna Purviance is eentje die regelmatig terugkomt in de Chaplins. Steeds een fijne onschuldige verschijning. Niet zijn beste werk, maar zeker leuk om eens mee te pikken.

Soms moeilijk te begrijpen waarom 'preuts' Amerika soms op de barricaden staat voor een bepaalde film. We spreken anno 1995, toch nu ook niet zo'n eeuwigheid geleden en er wordt moeilijk gedaan om wat bloot. Veel blote borsten ja inderdaad, noem het gerust functioneel, maar zo aanstootgevend vond ik niet. Dat Verhoeven wat tegen de Amerikaanse moraal instrijkt, is hem niet in dank afgenomen waardoor sommige van zijn films ook zijn afgebrand. Niet altijd terecht lijkt me.

Niet dat Showgirls een geweldige film is met diepere lagen. Inhoudelijk valt het heus allemaal wel mee. De personages mogen dan wel wat vlakker zijn dan bijvoorbeeld pakweg Suspiria of Black Swan, maar dat de glitter and glamour ook een duister kantje heeft, komt toch redelijk goed tot uiting in de film. Nomi evolueert van onschuldig en naïef wicht tot een zelfzekere niets onziende vrouw die weet wat ze wil, niet goed wetend welk monster ze tegen de schenen stampt. Ze krijgt een positief sympathiek imago mee van de kijker, maar ze is eveneens in staat om over lijken te gaan.

De shows zijn goed geschoten en de film kent een vlot verloop. De intriges en interne spanningen tussen de meiden onderling én de bazen komt bij vlagen goed tot uiting. Het einde is dan wel wat simplistisch, voor de rest heb ik zeker genoten van de film.

Shrek blijft een knotsgekke animatiefilm, laat ons daar niet aan twijfelen. Wel was het genot voor mij persoonlijk na al die járen toch minder aanwezig dan gedacht toen ik hem gisteren terug zag. De kinderen vonden hem ook geweldig, maar de vele inside jokes en verwijzingen naar andere films ontging hen volledig. Een animatiefilm voor volwassenen dan, mja, daarvoor vond ik hem net te kinderachtig geworden om écht hoge toppen te scheren op de quality meter.

Het duo Shrek en Donkey is een ideale mix tussen de norse met zelfbeklag vullende groene Ogre en aan de andere kant een hyperactieve praatzieke aanhankelijke ezel. Beiden zijn elk op hun manier grappig. Dat komt ook mede door de perfecte casting van de stemmen van Mike Myers en Eddie Murphy. Bij momenten wel hilarisch.

Het uitgangspunt dat vertrekt vanuit een sprookje is fijn gedaan. Ook de holderbolder mix van talloze andere sprookjes is al bij al mooi verwerkt. Dat betekent natuurlijk dat je voor een tweede deel iets nieuws moet toevoegen en dat hebben de makers gelukkig gedaan met die kat. Qua verhaal vond ik het naar het einde toe wat afgezaagd worden met dat melige dertien in een dozijn huwelijk. Het blijft echter genieten om steeds kleine details te ontwarren die de makers in de film hebben gestopt. Alleen dat al maakt de film de moeite om te zien. Sterke 3,5*!

Shrek 2 ligt zo goed als op dezelfde golflengte als het eerst deel. De film blijft amusant, spitsvondig en verveelt niet. De grappen en grollen van het duo Donkey en Shrek blijft geweldig aanstekelijk. Fiona moet je er maar bijnemen, maar stoort op zich niet. De toevoeging van het personage van de Gelaarsde Kat is tevens een voltreffer geweest en biedt de film het extra cachet dat een vervolgfilm nodig heeft.

De leuke verwijzingen naar andere films blijft een leuke zoektocht door de film heen zodat het voor mij althans nog leuker is om te volgen. De fee en haar zoon waren irritant, maar als het ermee slecht afloopt, dan haal je daar ook wel voldoening uit. Draak heb ik wat gemist in het verhaal, maar voor de rest prima filmpje waarvan ook de kinderen genoten hebben. Ook Pinokkio mocht wat mij betreft nog verder uitgewerkt worden.

Dreamworks stak hier destijds Pixar de loef mee af, met het later uitgekomen Shark tale versus The incredibles was dat helemaal niet meer het geval. Visueel zeker geen Pixar de Shrek-reeks, maar qua amusement kunnen ze zeker tellen. Nipte 3,5*.

Blijkbaar passeerde deze voorlopig laatste Shrek al eens de revue, want vele stukken kon ik me nog herinneren. Shrek 4 behaalt niet het niveau van de eerste 2 delen, maar was naar mijn gevoel stukken beter dan het vorige deel. De plotlijn met Repelsteeltje is leuk uitgewerkt en biedt een duidelijke moraal. Een moraal die wat niet origineel is en zelfs wat afgezaagd klinkt, maar het nog steeds over een animatiefilm die ook op kinderen toegespitst is.

Het gras is inderdaad niet steeds groener aan de overkant en ja, mensen zouden beter stilstaan met wat ze wel hebben en niet uitgaan van wat ze missen. Aan de andere kant kan je de lijn doortrekken naar wie je echt bent. Zijn we echt wie we willen zijn in deze georganiseerde maatschappij waarbij het huisje-tuintje-boompjeprincipe het ideaalbeeld is? Op dat vlak snap ik Shrek wel. Een aap blijft een aap, ook al leer je hem manieren ...

Donkey blijft echt in het oog springen en de grappen en insteken blijven amusant. Ook de heksen hadden wel iets. De gevolgen van het contract door die ene dag weg te laten zijn wat bij de haren getrokken, maar iedereen moet kunnen volgen natuurlijk. Shrek heeft me vanaf de eerste film meegevoerd en heeft me globaal gezien meegevoerd naar enkele leuke uurtjes entertainment. Mooi zo!

Voor mij persoonlijk het minste deel van de vier. Dit zal ook ongetwijfeld te maken gehad hebben met het irritante en hoogst oninteressante personage van Prince Charming. Al vond ik zijn eerste toneeloptreden met de paardenstok best grappig.

Bovenal vond ik de uitwerking van het plot vrij mager. Simpel ook en eenvoudig in elkaar gezet. De ommekeer op het einde toe volgde dezelfde lijn met een slordig en goedkope oplossing. Alsof men er precies geen zin meer in had. En het personage van Artie was ook al zo flets en niet tot de verbeelding sprekend. Op één of andere manier waren de grappen en grollen ook minder grappig voor mij. Merlijn vond ik vervolgens ook maar flauw en overbodig. Misschien ook omdat Donkeys rol iets minder naar voor kwam dat het me minder kon boeien?

Niet dat ik de film helemaal wil afbreken. Daarom zijn er te veel kleine leuke insteken die het steeds vermakelijk houden. Maar hij mist wel wat scherpte. Deze derde film is de voorloper van de vierde film waarbij de gevoelens om Oger te zijn bij Shrek opsteken. Hij wil geen koning zijn en in het vierde deel gaat dit zelfs nog verder. Leuk om eens gezien te hebben, maar een beetje meer peper en zout dat typisch is voor de Shrekfilms mocht wel.

Voor mij toch één van de betere Kurosawa's en niet toevallig dat het geen samoerai-film betreft. Ik vond het voornamelijk in een interessante culturele tijdsgeest daar eind de jaren 40 van vorige eeuw in Japan. De insteek is bijzonder conservatief waarbij schande gesproken wordt over een vermeende relatie tussen twee beroemdheden. Mocht het nog een affaire zijn, je zou de sensatiepers nog kunnen volgen, maar zelfs dat was het niet.

Voorts wat de "veramerikanisering" van de Japanse samenleving met de opkomst of macht van de (boulevard)pers en de drang om het rechtssysteem te pas en te onpas in te schakelen. Uiteraard hier door Kurosawa als kritiek in zijn film verwerkt.

Ik genoot er wel van. Prima regie, interessant plot(ontwikkeling) en goed acteerwerk. Het rechtbankgedeelte mocht iets verfijnder voor mij. Dat verliep voor mezelf vrij 'eenvoudig', zeker naar het einde toe waarbij alles wordt uitgeklaard op amper een paar minuten.

Qua vooruitstrevende technologie valt deze aflevering van Black mirror best mee. Dit is gewoonweg al reëel en is iets van alle tijden. Afpersing met het dreigement om een geheim van iemand te onthullen Kan erg effectief zijn voor zolang de angst van de andere overeind blijft. De titel is dan ook toepasselijk: als een marionet heb je er zo goed als alles voor over, maar tegelijk ben je een vogel voor de kat. Vrij degelijke aflevering, maar waarbij de diepgang en nuance ontbreekt om echt mee te leven met de personages. Wat ze precies geheim wensen te houden doet er niet veel toe.

De reeks zet je wederom aan om zelf als kijker jezelf voor de spiegel te houden en je af te vragen: “Wat als ik ...?” Hier en daar een plotgaatje of wat eigenaardig plot en het einde laat me ook een beetje met een leeg gevoel achter, maar desalniettemin zeker van genoten.

Ik ben begonnen aan deze film zonder enige voorkennis behoudens dat Leonardo Di Caprio en Michelle Williams meespeelden en de heer Scorsese achter de camera's stond. Voldoende reden dus om me iets meer dan twee uur aan het scherm te laten kluisteren.

Ik geef toe dat ik eventjes moest doorbijten. Die vreemde dromen, de fragmenten die wel reëel bleken te zijn. Het was voor me wat verwarrend en het was moeilijk om een lijn te vinden in wat fictie en in wat realiteit was. Ik begon de grip te missen tot het moment van de kustscene. Alles begon in zijn plooi te vallen en ik kon alle mysterieuze puzzelstukjes plaatsen. Uiteraard is de plot geweldig. Ik zag hem niet zozeer aankomen, al lijkt het achteraf gezien nu ook niet ZO onvoorspelbaar. Het doet me wat denken aan A beautiful mind met Russell Crowe. Paranoïa, waanideëen,... De patiënt die ontdekt wie hij is en wat hij ziet. Alleen is deze versie stouter, meer gedurfd, spannender en intenser. Een echte thriller vol suspens en mysterie. Misschien moet ik mijn top 10 maar eens herzien ten koste van A beautiful mind?

Meesterlijk hoe de spanning en het mysterie in kaart wordt gebracht door Scorsese. Die geweldige muziek(toon) ook maakt het alleen maar indrukwekkender. Michelle Williams kan ik ook steeds meer en meer appreciëren. Toevallig zag ik haar de vorige dag ook in Manchester by the sea spelen: geweldige actrice! Ik kreeg echt de creeps van haar vertolking!

Ik moet het voorbeeld van Night's Watch hieronder beamen: ik wil deze film binnen een paar weken nog eens terugzien. Letten op Teddy en vooral de bewakers. I bet dat ik deze film nog meer zal weten te appreciëren al was het maar voor de vermoedelijke schitterende vertolkingen van die lui.

In navolging van het mooie Burning die ik onlangs zag ook ander werk opgesnoven van Chang-dong Lee. Poetry is een mooie serene film over een Zuid-Koreaanse vrouw die steeds meer en meer te lijden heeft van haar tekortschietende geheugen. Dit uit zich in de film vaak in "het niet kunnen terugvinden van het juiste woord". Toch besluit ze om een cursus poëzieschrijven te volgen in de hoop dat het haar kan helpen ondanks het feit dat ze ook weinig voeling heeft met de materie.

"Poëzie is zoeken naar een juiste manier van kijken". De film is een zoektocht naar schoonheid, schoonheid in de kleine dingen des levens. Dit ziet ze niet in en ze tracht te ontsnappen aan de werkelijkheid. Zeker wanneer ze wordt geconfronteerd met een erge gebeurtenis die haar inwonende kleinzoon op zijn kerfstok heeft. Deze gebeurtenis staat niet centraal in de film, maar bepaalt wel het gedrag van Mija. En verder kan je de houding van de andere vaders in vraag stellen. Je weet niet wat er verder met de andere zoons gebeurd, maar bij de zoektocht naar een 'compromis' kan je je de vraag stellen of het allemaal qua moraal wel ok is. Hoewel, zouden we niet allemaal onze kinderen zoveel mogelijk in bescherming nemen, los van het feit dat ze hun verantwoordelijkheid niet mogen ontlopen?

De film kent een traag en sereen tempo dat naar het einde toe wordt opgevoerd naar een climax. Fijne rol van Jeong-hie Yun. Hoewel ik net niet helemaal betrokken raakte bij het verhaal, toch eentje om eventjes bij stil te staan. Degelijke 3,5*!

Vooral een visueel erg sterke Hänsel met een vlotte camerahantering en montage. Knappe aanpak van hoe de camera glijdt over het landschap en de personages in beeld worden gebracht. Technisch dus zeker een vakmanschap. De film biedt gelukkig ook meer dan dat.

Inhoudelijk ook een aangrijpende film over de keuzes die een dorp moet maken nadat de nabije waterbronnen stilaan opdrogen. De eigenzinnige Rahne beslist een andere route te kiezen en vertrouwt op informatie die hij doorgespeeld heeft gekregen. De zware tocht met zijn gezin vangt aan waarbij niet alleen de hitte de hinderpalen zullen blijken.

Wat volgt is een schrijnende afvallingsrace tot overleven. Tenslotte ook moeilijk voor te stellen als Westerse ouder hoe naasten het gezin dienen te verlaten onder het mom van “betere of veilige toekomst”, zoals één van de zonen overkwam. Ook het culturele gegeven dat babymeisjes minderwaardig zouden zijn, blijft een moeilijke.

Zeer degelijk animatiefilm met erg mooie beelden. Vooral in het eerste deeltje komt het water je haast letterlijk in de mond en komen de geurprikkels van al die lekkere noedels bijna tot in je neus. Ik kreeg spontaan zin om lekker te gaan eten. Het verhaal zelf vond ik het meest interessant van de drie. Eten met familie/vrienden, het is een sociaal en soms nostalgisch gebeuren. Eten wordt geassocieerd met genot en gezellig samen zijn. Ook ik denk af en toe nog terug naar de momenten toen mijn oma voor mij kookte. Het eerste deel met zijn goede voice-over, prima verhaal en uitstekende animaties scoort het best met een 4,0*.

De twee andere delen vond ik wat minder, maar dat is persoonlijk. Het tweede deel vond ik zeurderig. Het derde deel was dan weer grafisch het best.

Schrijnende documentaire over het leven van de vader die zichzelf tracht te behelpen met zijn blinde vrouw en hun tweeling met een mentale handicap. Werk heeft niet, een netwerk evenmin. Dagelijks gaat hij bedelen om wat brood en ijs, want hij heeft het geld niet om zijn diepvriezer te laten maken. Zijn buren begrijpen de context niet en schakelen jeugdzorg in om de wantoestanden waarin het gezin - en vooral de kinderen leven - aan te kaarten.

Dan wordt duidelijk dat de situatie complexer en genuanceerder is dan aanvankelijk gedacht. Je kan dan misschien wel van oordeel zijn dat de aanpak van de vader misschien niet correct is. Je ziet wel dat hij dit doet uit liefde voor zijn gezin en niet meer weer van welk hout hij pijlen dient te maken.

Zeer authenthieke naturelle docu. Wat me het meest bijbleef was toch het moment wanneer de vader een lied aanvatte dat hij beter af zou zijn als ze allen dood waren en waarom ze zo moesten lijden. Tegelijkertijd bad hij tot God om hem te zegenen. Zelfmoord was dus absoluut géén optie…

Sicario, de laatste film van Villeneuve die ik echt wou zien, begint eigenlijk fantastisch waardoor de verwachtingen erg hoog lagen. De openingsscène waarbij het afgelegen huis wordt binnengevallen is cinematografisch erg sterk. Ook qua spanning is het een trigger naar het vervolg toe, zo dacht ik althans. Jammer genoeg ervoer ik niet meer hetzelfde gevoel na deze openingsscène.

De Mexicaanse drugscriminaliteit wordt hier op de spits gedreven met gruwelijke beelden tot wat ze in staat zijn. Del Toro speelt hier een erg goede rol als mister Cool. Boeiende, intrigerende film, dat wel, maar niet meer dan dat. Verhaaltechnisch was de film eerder beperkt. Ik zweef tussen een 3,0* en 3,5*.

Net als de eerste film ook hier niet volledig overtuigd. Geen slechte film, maar qua plot vond ik het net te weinig om op het puntje van mijn stoel te zitten. Bij momenten wordt er toch te veel gebreid. De actiescènes waren wel aardig. En ook technisch schorde er niet veel.

De war on drugs is een smerige oorlog. Del Toro en Brolin doen het uitstekend en brengen de film naar een degelijk niveau. De combi drugs en terrorisme is redelijk ver gezocht. Het leidt tot de idee dat vervolgens alles toegelaten is. Het doel heiligt de middelen en dat is duidelijk zichtbaar. “Goed” en kwaad worden bestreden met kwaad. Mooie decors, af en toe leuke actie, zoals ik al zei een goede Del Toro en Brolin, maar verder kom ik niet. Matig dus.

Siddhardt is een aangrijpend drama over een vader die op zoek is naar zijn verdwenen zoon. Net zoals in andere Indiase getinte films zoals Slumdog millionaire en Lion wordt een onthutsend beeld geschetst van het leven in de verpauperde krioelende wereldsteden als Delhi en Mumbai. Alsof we het nog niet wisten, maar India is (en blijft?) een heus ontwikkelingsland. Het contrast met nieuwsitems dat India samen met China één van de snelst groeiende economische wereldmachten is, is enorm.

De sfeer in de straten van Delhi en Mumbai wordt erg goed weergegeven. Vaak kijk je naar één groot vuilnisbelt van autowrakken, afval en andere rommel waarin mensen, rondlopen, slapen, werken en wonen. Wat bovenal opvalt is de grote onverschilligheid en het egoïsme dat heerst onder de bevolking. Het contact met de werkbaas was dan ook frappant: "Als je hem niet vindt, moet je gewoon een nieuwe kleine maken".
Ook het analfabetisme is opmerkelijk. De ouders rekenen op hun dochter om brieven te schrijven of om te gaan met een GSM. Gelukkig voorziet de Indiase regering in scholing voor de kinderen, maar gaat dit dikwijls verloren door de extreme armoede waardoor ouders hun jonge kinderen moeten inzetten op de arbeidsmarkt om toch maar enkele extra roepies te verdienen. Zo vergaat het ook Siddhardt. De verwijten en misprijzen bij de plaatselijke politie liegen er niet om.

Kinderontvoeringen zijn schering en inslag en eens je kind daaraan ten prooi valt, is er erg weinig hoop dat het ooit nog goed komt. Net als in Slumdog Millionaire wordt er verwezen naar kinderen wiens ogen uitgestoken worden om zo als bedelaars meer te kunnen verdienen. En ook in Lion zagen we dat India zodanig groot en drukbevolkt is dat plaatsen die pakweg 100 km verder liggen door niemand gekend zijn. Soms krijg je ook de indruk van hoe armer men is (of hoe uitzichtlozer de levensomstandigheden), hoe meer men elkaar de duvel aandoet en het ieder voor zich is.

Siddarth wordt zo een meeslepend drama dat blijft boeien tot het einde. Het einde is goed. Het besef is reëel dat een hereniging kleiner wordt met de dag. Geen happy end, maar wel rauw, puur en realistisch. Zeer onder de indruk van deze film. Verdiende 4,0*.

Een Alexander Payne wil ik altijd wel zien en dat was ook de prelude om deze Sideways te bekijken. Een roadmovie en intussen de mooie wijngaarden van Californië, toch de 4 grootste wijnregio ter wereld. Het is zo'n filmpje geworden dat me naast het verhaal deed watertanden om een flesje te openen, heerlijk! Ik heb als complete leek op wijngebied - ik hou echter wel eens van een goed glaasje - genoten van deze film. De vele conversaties over wijn en het verschil tussen Chardonnay en Merlot - verveelden niet en werden erg luchtig gebracht zonder belerend of saai over te komen. Mooi!

Het verhaal gaat over twee vrienden - eveneens twee tegenpolen - die een tripje maken als gegoede Bourgondiërs en trachten te genieten van de kleine dingen in het leven. De één een bon vivant en womanizer (Church), de ander een half depressieve mislukte schrijver (Giamatti). Het levert mooie televisie op die drama, humor en romantiek mooi afwisselt zonder echt ene mierzoete romcom te worden. Niet geheel clichématig en Payne zorgt voor een mooi open einde waar de deur op een kier wordt gezet waardoor Sideways niet vervalt in het traditionele happy end.

Sideways is een herkenbare film geworden over het dagelijkse leven, over het leven van twee doordeweekse burgers met hun eigen issues en problemen, met hun goede en slechte eigenschappen. Payne is een meester in het vervaardigen van alledaagse dingen. Nebraska vond ik beter, maar About Schmidt en The descendants liggen zowat in dezelfde lijn. Dikke 3,5*!

Zowel Vinterberg en een erg jonge Thomas Bo Larsen stelen hier de show in deze kortfilm. Vinterberg haalt het beste in Larsen en zijn personage naar boven. Uiteraard een dankbaar dramatisch onderwerp, maar het lijkt wel een ideale guilty pleasure te zijn om alle remmen nog eens los te gooien alvorens het voorbij is. Geen zorgen, geen verantwoordelijkheden, gewoon eens écht leven.

Film lijkt een beetje verouderd, maar de dichte camera op de huid en prima regie houden de film boeiend en meeslepend. Een film uit het leven gegrepen, een mooi klein drama. Fijn!

Ik moet toegeven dat ik enorm veel moeite had om de film uit te kijken. Dit is een heuse brok van bijna 3 uur waarbij ik na een uur mijn aandacht wat verloor. Wat we de hele tijd zien is een familiebijeenkomst wegens het overlijden van een patriarch. Wat volgt is een beklemmende vreemde sfeer van discussies en dialogen van een bont allegaartje. Hoewel er eigenlijk zo goed als niets gebeurt, moet je er toch je aandacht bijhouden. Erg meeslepend wordt het allemaal niet al is de hele film een soort van weerspiegeling van pakweg je doorsnee eigen familie wanneer al die individuele verschillende individuen noodgedwongen worden bijeengezet in een ruimte en met elkaar "een praatje maken". Serieuzere politieke thema's worden aangesneden, onderwerpen over de overleden man of pure nonsens: het is een mix van dat allen. Heel veel dialoog dus met degelijke acteerprestaties. Voor mij mocht het toch een tikkeltje meer zijn...

Weer een Rohmer die zich afspeelt in Parijs, kenmerkend voor zijn films in de jaren 60. Later ruilt hij de stad in voor het platteland of de vakantiesfeer. En Rohmer gaat zelfs verder, na 14 films die ik al van hem zag, een vrij unieke film waarbij het eens niet draait om sekse en liefdesrelaties. Eentje die ook een pak minder luchtig is en een vrij serieuze ondertoon krijgt.

Net als in L'Amour l'Après-Midi (Film, 1972) weer die knappe weergave van het Parijs in de jaren 60-70 met modieuze glasramen, de vele passanten, de 2 Pk's, R4 en iconische Citroëns.

Geen luchtigheid, maar een film waarbij het zwerversbestaan centraal staat via een man die het vel van de beer eerder heeft verkocht dan hij geschoten is en een liederlijk leven bestelt dat gebouwd is op luchtkastelen. Een Parijs dat dan ook een andere zijde kent van glamour en glitter, die van de grijze betonblokken, bepiste brugpijlers en haveloze clochards.

Voor mij ongetwijfeld één van de beste Rohmers, maar geen klassieke Rohmer in ieder geval.

Eveneens een herziening en het gevoel blijft hetzelfde. Driekwart lang een vrij goede film, maar het zwakke einde laat me met een leeg gevoel achter. Een horrorprent is dit inderdaad zeker niet, wel een leuke thriller waarbij een aantal angst- en schrikmomenten mooi en optimaal werden gebracht omwille van de goede sfeerschepping van de film.

Het script mangelt hier en daar wel wat, maar stoort niet. De acteerprestaties zijn op niveau met doorwinterde acteurs als Mel Gibson en Joaquin Phoenix. Wederom fijn om ook Abigail Breslin te zien, het sterretje uit Little miss sunshine, maar dan zonder bril! Hitchcock-gewijs duikt ook zelf Shyamalan op in zijn films. De scènes betreft het ongeval geven het personage van Graham wat diepgang, maar ik vond de montage niet altijd even geslaagd. Zeker niet op het einde waarbij het gezin geconfronteerd worden met die alien en opeens krijg je daar een flashback met zijn stervende vrouw.

Het zwakke einde - met een saaie alien, het gif, de astma van het zoontje, neen niet goed. En het cliché dat hij opnieuw zijn roeping heeft gevonden is te cliché. Ook de aliens in zijn geheel zijn erg zwak uitgewerkt. Hun invasie is vrij plat en onvoorbereid. Als ze al geen deuren kunnen openen en opeens het hazenpad kiezen, dan komen we er als mensheid nog goed vanaf denk ik zo. De idee met de graancirkels was goed, maar onvoldoende uitgewerkt en diende louter als decor. Al bij al redelijke film omdat ik genoten heb van de idee en de acteurs. Voor de rest matig, vandaar ook een nipte voldoende met 3,0*.