Opinions

Ook voor mij is dit één van de mindere Scorseses. De film duurt is erg langdradig en is met zijn 161 minuten een beproeving op zich voor de kijker. Twee uurtjes zouden ruim volstaan hebben. De film vertoont nogmaals de waanzin godsdienstfundamentalisme (behoud van de eigen cultuur) of de absurditeit om vast te houden aan het geloof ten koste van zichzelf en vooral van anderen. De martelingen waren telkens iets anders (verbranding, verdrinking, kruisiging, laten doodbloeden, onthoofdding en kokend water) en waren de enige 'spannende' momenten in de film. Het is één van de weinige films waarbij ik de pauzeknop niet heb ingedrukt om naar het toilet of de keukenkast te rennen. Ik denk niet dat ik iets gemist heb...

De film doet je wel even stilstaan over religie of het groeiproces ervan. De houvast in het geloof is bij sommigen echt misselijkmakend (al respecteer ik hun keuze wel). Maar waarom? Zoals het ook in de film werd gezegd zou zelfs Jezus aan zichzelf verzaken indien hij het lijden van de mens kon verhelpen. De setting is eens iets anders. Het moet niet steeds over de Romeinen, ketters of de missionarissen uit de 'Congo' gaan. Origineel en onderbelicht onderwerp, goede strakke regie en mooi decor, maar dat is het dan ook.

Mijn zevende Dardenne intussen en deze vind ik ook één van zijn mindere films. Niet dat de film slecht is, maar hij is voor mij minder intens, minder beklijvend. De Dardennes halen bij deze film een thema aan dat huist binnen schijnhuwelijken en het criminele netwerk dat daar profijt tracht uit te halen. Claudy is een doelgericht en makkelijk slachtoffer om Lorna (letterlijk) aan te koppelen zodat zij de nodige identiteitspapieren verwerft. Maar het maffiose netwerk is ongeduldig en hebberig en het is maar de vraag of de stilte van Lorna daartegen bestand is.

In de hoofdrollen zien we een goede Arta Dobroshi, die zich enerzijds afstandelijk en anderzijds kwetsend opstelt. De dood van Claudy - een suggestief iets voor de kijker - en haar zwangerschap doen haar inzien dat haar vriendje Sokol en zijn trawanten het niet zo best met haar voorhebben. Ook een goede intense en geloofwaardige rol van Jérémie Renier overigens die het uitstekend doet als afkickende junk.

Winnaar van de scenarioprijs op het festival van Cannes, voor mij eerder degelijk zonder meer. Maar het geeft wel opnieuw weer dat de Dardennes de meesters zijn van film die druipen van het sociaal realisme.

Lang getwijfeld of ik een 4 of 4,5 zou geven. Hopkins gaf uiteindelijk de doorslag. Ook het feit dat deze film al meer dan 25 jaar oud is en tijdloos is, geeft weer dat Demme het uitstekend voor elkaar had.

Moet het nog gezegd worden dat Hopkins hier de rol van zijn leven speelt? Het respect dat Lector afdwingt binnen het verhaal is zoals hier al aangehaald is macaber en fascinerend. Ook bij de kijker, ik althans, heb dat gevoel een beetje.

Ook het verhaal blijft steengoed. Dit is een fantastische psychologische triller met steengoede dialogen. Het camerawerk met de dichte gezichtsclose-ups maken de spanning en de emotie sterker. Ook de muziek is goed. Kortom topfilm. Enkel de bloedsscenes zijn wat slordiger aangepakt. Lectors gezicht bevat eerder spaghettisaus, de lijken dan meer grenadinestroop (of was dat normaal 25 jaar geleden?) Blij hem nog eens teruggezien te hebben. Een dikke 8,5 voor mij, hier wordt dat een 4,5 ster!

The silence is toch een flauwer afkooksel geworden van de genoemde films A quiet place en eveneens Bird box. Ik zag er ook een nodeloos stukje “Us” in van Peele. Het uitgangspunt is sowieso fijn, alleen jammer natuurlijk dat er recent al dergelijke films verschenen zijn. Maar desalniettemin toch vrij beperkt en onvoldoende zonder inspiratie uitgewerkt.

Heb er sowieso wel “graag” naar gekeken, maar topcinema is het allerminst. Een film over stiltes maken binnen het thriller- of horrorgenre is aartsmoeilijk omdat niet alles juist kan zijn. In deze The silence wordt de lijn van het aanvaardbare toch overschreden. Men is onvoldoende consequent met hun stiltes of alarmen voor de vespen. Soms zijn ze supergevoelig voor geluid en een beetje later wordt dat al fel genuanceerd en vice versa. Die ratelslang is daar een mooi voorbeeldje van.

Ik zag ook te weinig paniek of massahysterie. De TV-beelden voegden werkelijk niets toe aan de ernst van de situatie. Met zijn 90 minuten is de film vrij kort mede door het snelle slot dat toekomstgericht is en vrij open is. De grootste afknapper van de film was toch de vreemde dominee. Had niets te maken met het verhaal en was uitermate vervelend. Een film met het nodige potentieel, maar te weinig uitgewerkt. Jammer.

Ik vind Lafosse geen makkelijke regisseur. Continuer (Film, 2018) vond ik zwak, maar gelukkig vond ik meer mijn gading bij Les Intranquilles (Film, 2021) en het soortgelijke L'Économie du Couple (Film, 2016) over huwelijksproblemen.

Dat is bij deze "Un silence" niet anders. Gebaseerd op ware feiten destijds tijdens de Dutroux-periode. Ik wist hier echter weinig van af. Het is een film die wordt gedraaid vanuit het perspectief van de vrouw. Ik vond het een vrij ongemakkelijke film, met dat grote mankement dat het me niet raakte. Iets te weinig overtuigend wellicht. Een film die een aantal vragen niet beantwoordt. Hoe zoiets kon plaatsvinden en dat met medeweten van. Een gemiste kans, zeker om eens een andere toer op te gaan als zijn voorgaande films over imploderende gezinnen.

Pedro Almodovar bracht het thema recent nog aan in zijn nieuwste Madres Paralelas (Film, 2021) en ook bij deze documentaire was hij betrokken. Het blijft toch een bizar gegeven dat in sommige (politieke) middens in Spanje via de Amnestiewet van 1977, twee jaar na de dood van dictator Franco, er voor geopteerd werd het verleden gewoon dood te zwijgen en dat aan de hand van een aantal non-argumenten. Het feit dat een hele reeks slachtoffers alleen al antwoorden zoekt op vragen die nooit mogen gevraagd worden, is ontstellend. Het lijkt op willekeur en algemene aanvaarding (goedkeuring) van het verleden.

Eveneens onthutsend is het feit dat men naar Argentinië moet om via die (om)weg (potentiële) schuldigen van het regime voor het gerecht te brengen. Eigenlijk verwoordde één iemand het perfect. "Er wordt van ons verwacht dat we vergeving geven, maar er is nooit iemand geweest die ons vergeving vroeg".

De getuigenissen zijn legio en verschrikkelijk. Ik had graag nog meer zicht gekregen op de sociale en politieke achtergrond van het Franco-tijdperk, de rol van de Falangisten, de reden waarom de Amnestiewet zo standvastig is, getuigenissen van de andere kant, enz ... Misschien wat veel hooi op het vork daarmee, maar desalniettemin een pakkende en sterke documentaire.

Sterke naturelle film over een doof meisje dat opgroeit in een rijk, maar afstandelijk gezin. Op zich hielp het ook niet dat ze qua leeftijd een nakomertje was. Haar broer/zus zijn puberende tieners en hebben zo hun andere prioriteiten. Erger vond ik de erg apathische onverschillige vader "kijk, ze heeft honger", maar ook de moeder was niet veel beter.

Ze trachtte dan wel de schijn hoog te houden, maar eigenlijk was ze geen moer geïnteresseerd in de therapie van haar dochter. Integendeel, ze was altijd maar weg. De idee van haar was ook dat haar dochter zich moest aanpassen en niet haar omgeving. Wat volgt is een gesloten eenzaam meisje dat door niemand begrepen of aanvaard werd.

De band met Joanne was hartverwarmend en innig. Fijn portret tussen die twee. Geslaagd drama waarvan ik graag nog een uurtje langer had van meegepikt. Mooi!

De film doet denken aan Stupeur et Tremblements (Film, 2003) waarbij ook wordt stilgestaan bij de harde afstandelijke relatie tussen Japanners en Westerlingen (in het bedrijfsleven). Vooral het gelijknamige boek van Amélie Nothomb is niet onbekend in de literaire wereld.

Het klinkt haast als een mythe als je naar dergelijke films kijkt vanuit een Westerse bril, want er zijn minstens evenveel films die het tegendeel beweren. Japanners zijn nu echter wel altijd wat gereserveerder en afstandelijker geweest, maar dit gaat toch ver. Die roddelcultuur en achterklap is zeker niet nieuw. Japanners houden nu eenmaal van tradities en afgelijnde regels en gebruiken. O wee als je je daar niet aan houdt. Er wordt dus ook zonder meer verwacht dat je de regels kent, hoewel niemand je die uitlegt.

Ware paniek ontdek je bij het hoofdpersonage wanneer ze alleen achterblijft en verdwaalt in de pokkedrukke metro en niemand om haar bekommerd lijkt. Fijn vond ik dan weer de introductie van de Japanse cultuur met die baden of bij de vele werkateliers van het visbedrijfje. Leuk ook dat het Japans niet wordt vertaald. Zo weet je als kijker even veel als het hoofdpersonage. Niets dus ...

Niet hoogstaand, maar wel boeiend! Enne, het is graatloos, niet graadloos

Csilla staat letterlijk centraal in deze weinig verhullende zelfs mysterieuze film over een ronddolend meisje dzt na een auto-ongeval op zoek gaat (of net niet?) naar haar broertje dat ze nergens kon vinden. Wordt het meteen duidelijk met het eindshot van de film wat er is gebeurd. Vrij cynisch toch wel.

De film bevat erg weinig woorden of dialogen. Het zijn de beelden die spreken met lange shots. Vrij minimalistisch en rauw geschoten. Het is ook waar de film op leunt om zijn verhaal te vertellen.

Niet 100% overtuigd, maar ik apprecieer de film wel.

Silver bullet is er ook eentje uit mijn jeugdjaren die ik ontelbare keren zag. Zoals welbekend naar een scenario van meesterauteur Stephen King. Ik herinner me nog dat ik destijds grote schrik had van de weerwolf. Eigenlijk was het quasi onverantwoord als achtjarige om hiernaar te kijken. Vandaag de dag is het allemaal wat minder schrikwekkend, hoewel Daniel Attias er een best aangename prent van gemaakt heeft, zonder echt top te zijn.

De transformatie naar een weerwolf ziet er nog steeds vrij goed uit. Alleen acteert hij nogal vrij houterig, maar voor de rest best knap gedaan. De dreiging is steeds aanwezig en hangt boven het onfortuinlijke stadje. Al neemt deze spanning wellicht af wanneer je het kind zijn ontgroeid bent waarschijnlijk. Vandaag is het bij momenten zelfs komisch. Dreigend zijn wel de achtervolgingen van de jongen en de scène in de schuur.

Fijn om nog eens terug gezien te hebben en zeker één van de geslaagde King-verfilmingen.

Acht Oscarnominaties kreeg deze Silver linings playbook waarvan het er slechts 1 in de wacht sleepte met Jennifer Lawrence als beste actrice. Terecht overigens, want Lawrence bewijst hier (nog maar eens) wat voor een geweldige actrice ze is. Het samenspel met Cooper is puur genieten. Telkens beiden in beeld komen, is er magie in de lucht en springen de vonken er vanaf. Zij, een weduwe met psychische problemen, hij, een uit de echt gescheiden man met bipolaire stoornis die zijn ex maar niet kan vergeten.

Moeilijke onderwerpen, conversaties en boodschappen dus, maar het is net de kwaliteit van Russell die ervoor zorgt dat de film erg luchtig en amusant blijft. Het taboe rond psychische stoornissen komt in de film aan bod. En het is niet omdat je iets niet ziet aan een persoon dat het er niet is. De vraag die ook gesteld kan worden is wat de definitie is van 'normaal' gedrag. Wie krijgt het label van 'normaal' en wie vooral niet? Wie bepaalt dit? Zijn we eigenlijk niet allemaal een beetje 'gek' of 'eigenaardig' in bepaalde situaties? Het is soms een dunne lijn om op te balanceren ...

Het dansspektakel was heerlijk, net als de eerste ontmoeting tussen beiden. Alleen jammer dat het einde een nogal voorspelbaar clichégehalte kende. Anders plakte ik er een 4,0* op.

Geen topper, maar wel een leuke western. Een film ook met een gedegen cast met zelfs John Cleese in een kleine rolletje, net als Jeff Goldblum al was die laatste eerder wat opvulsel met een vrij overbodig personage. Uiteraard moet je er de clichés wat bijnemen. Het is steeds verbazingwekkend dat de helden ongelooflijk goede pistolero's zijn. Ik zou niet weten wie van de vier als winnaar uit een duel zouden komen.

De bandits zelf stellen niet zo heel veel voor en het is inderdaad onduidelijk vanwaar hun afkeer komt voor de helden. Sheriff Cobb had wel wat flair, alleen werd er misschien iets te weinig met zijn personage gedaan. Hetzelfde geldt voor de knappe Rosanna Arquette. Eveneens erg weinig toevoegend aan de film. Dan was je nog beter af met de zus van Mal of de waardin Stella.

Een relatief lange speelduur, maar de film verveelt nooit. Zakt ook nergens echt in. Veel actie, veel schietpartijen. Vrij vermakelijk dus. Hoewel dus met hier en daar wat mankementen best een leuke western. En Danny Glover in een western: steeds leuk en hier met een grotere rol dan in Maverick.

Erg mooie serene Georgische film over een opa en kleindochter die een kunstmatig eilandje op een rivier beplant met mais. Een film die vrij niche is, voor art house liefhebbers sowieso. Erg veel gebeurt er niet, ook dialogen zijn vrijwel onbestaande. De eerste woorden worden geuit na 19 minuten en zelfs dat verliep vrij stroef.

De verbouwing van het eiland is levensnoodzakelijk en is de reden van hun bestaan om te leven en te overleven. Het is een lotsbestemming waarin ook het meisje zich schikt. Filmisch erg mooi weergegeven met de vloeiende camerabewegingen langsheen het water. Het landschap en water wordt vanuit verschillende composities erg mooi weergegeven.

Ook het einde is prachtig waarbij de vergankelijkheid wordt gesymboliseerd. Het leven en de natuur is een gift, maar kan tegelijk verraderlijk zijn. Mooi!

De verwachtingen lagen eerlijk gezegd heel goed bij aanvang van deze Simon. Kon niet anders dan goed zijn, dacht ik toch. Toch enigszins ontgoocheld. De gehele idee van de film ligt me waarschijnlijk minder. Zware onderwerpen op een luchtige, laat staan komische directe manier, brengen ligt me niet zo en zal vaak gecatalogeerd worden als een hit or a miss.

Op zich ook een weinig vernieuwende film van wederom karakters die elkaars tegenpool zijn, maar toch elkaars vrienden worden. Met zijn humor en relativeringsvermogen springt Simon door het leven. Camiel is wat gereserveerder, maar kijkt wel naar Simon op. Naast hun karakters blijkt ook hun leven ver uit elkaar te liggen. De één gaat trouwen, de andere heeft kanker en denkt aan euthanasie.

Het zijn vooral de grappen, de luchtigheid, de eenvoudige oneliners - de Hollandse directheid - die ik moeilijk een plaats kan geven in het geheel. Lekker fijn en dikke chapeau hoe Simon aankijkt naar zijn leven, maar als filmliefhebber kon ik er niet veel mee. Wellicht speelt het ook mee dat ik niet steeds mee was met het gewauwel van Simon zonder ondertiteling. Ik bekeek de film met weinig emotie en dat is net wat je wél nodig hebt bij deze film...

Damn, zo dacht ik even de Nederlandse film Simon (2004) ontleend te hebben, maar dat bleek niet zo. Al duurde het wel eventjes vooraleer ik dit door had. Voordeel is wel dat ik deze anders nooit zou gezien hebben.

Simon is het verhaal van een klein jongetje die in tegenstelling tot zijn hard werkende arbeidende ouders het liefst met zijn neus in de boeken zit. Het contrast tussen hem en zijn vader is groot en emoties tussen beiden balanceren tussen haat en liefde, tussen begrip en onbegrip.
Het begint echter allemaal vrij goed. Vooral de jonge jeugdjaren van Simon waren best boeiend. Mooie uitdieping ook van de jeugd van Simon en Isak, zijn joodse vriendje die hij leert kennen in het lyceum. Er werd veel aandacht besteed aan de cinematografie en de mooie beelden van Zweden de rest. Vanaf de volwassenheid van de kinderen wordt het langdradiger en minder boeiend. Het grote geheim wordt wel kenbaar gemaakt, maar voor de rest kabbelt het maar een beetje verder. De zoektocht naar zijn vader boeide me minder, maar het dreigende oorlogsgebeuren was steeds aanwezig gedurende de hele film. De plotwending was misschien wat voorspelbaar, maar stoorde niet. Leuk om eens gezien te hebben. Geen topper, maar net voldoende voor mij.

Er passeren wel wat vrijscènes in de film. Die twee deden precies niets anders. Niet dat je er als kijker veel van ziet overigens. Het komt het verhaal niet ten goed. Beet je simplistisch voorgesteld.

Een aantal scènes vond ik dan wel interessanter. Hij, een stielman, zij komend uit een hoger opgeleid milieu. En dan merk je wanneer familie en vrienden aan tafel zitten, dat de kloof best groot is. Het is ook niet eenvoudig om je plek daarin te vinden. En in een film is alles fragmentarisch en weinig genuanceerd. Maar het kan zeker spelen in een relatie.

Acteerwerk is behoorlijk en ik was ook wel te spreken over het einde. Ik hou niet zo van die eenvoudige happy ends. Er mag heus wat drama zijn en dat is het hier ook wanneer de relatie strandt. Mooi zo! Hierdoor toch nog een nipte 3,0*, voor de rest stelde het toch te weinig voor.

Zeer toffe aangename misdaadthriller met de nodige dosis luchtigheid. Snap ook wel dat sommigen denken aan Fargo, zeker gezien de sneeuw en de onbekwame politie. De humor lag wat anders, minder subtiel hier, maar de personages en de situaties zijn vrij verfrissend. Ik zat de hele tijd bij mezelf te denken wat en hoe ik het zou doen. Alvast toch anders dan dit trio mag ik hopen, no matter what ...

Film moet misschien niet al te serieus genomen worden, want er zitten toch wel wat plotgaten in. Het vermeende vliegtuig dat ze hoorden sputteren klopt al niet qua tijd. En al die doden die plotseling opduiken rondom Hank zijn hoogst eigenaardig natuurlijk, maar geen haan die ernaar kraait. Het einde en de zware morele erfenis die het koppel moet dragen, was wel interessant om volgen.

Acteerprestaties waren op niveau en de film had een zeer vlot tempo. Zeker aanbevelingswaardig als je een luchtige misdaadthriller wenst te zien. Fijn, dikke 3,5*!

Voor mijn tweede kijkbeurt deze Simpsonsmovie gauw meegepikt omdat hij nog eens op TV was. Voor het genre dat deze animatiefilm is meer dan degelijk te noemen. De film ligt in dezelfde lijn als de serie: grappig, spitsvondig, absurd, politiek getint, enz ... wie de series leuk vindt, komt ook hoer aan zijn trekken. Kan dus niet foutlopen als je het format kent. Het is ook fijn dat de makers herkenbare elementen van bvb historische gebeurtenissen of bekende filmfragmenten trachten in te passen in de film.

Homer lijft uiteraard geweldig. De scenes met zijn varken zijn hilarisch. Voorspelbaar en soms platte kinderlijke humor? So what? Lekker nostalgisch!

Het viel me wel op dat er weinig screentime was voor andere legendarische figuren uit de reeks (behoudens Ned Flanders dan) Dat leek ook vrij onmogelijk om hen alle in dé film in te passen. The movie ligt binnen de verwachtingen. Bij de fans zal hij wellicht wel aanslaan en dat maakt de film sowieso geslaagd.

Sin City is een keiharde actieprent die met de zeer originele 'graphic novel' stijl je gewoonweg letterlijk omver blaast. De kleurschakeringen met grijs- en zwarttinten maken de film erg 'noir', donker, grijs en mysterieus. Hier en daar werd een kleurtje (vooral rood) toegevoegd waardoor de film extra 'cachette' krijgt. Dit gegeven zie je ook bijvoorbeeld terug in de film Max & Mary (hoewel een totaal ander genre film). Visueel echt wel overweldigend.

Het verhaal is louter gebaseerd op wraak. Er zijn 3 verhaallijnen die los staan van elkaar. Sin City, een oord vol verderf waar moordenaars, criminelen, hoeren, seriemoordenaars en corrupte politieagenten vrij spel krijgen. De dialogen zitten goed en ook de voice-over werkt uitstekend. Je wordt enorm meegezogen in het verhaal. Het triumviraat onder vorm van Rodriguez-Miller-Tarantino werkt uitstekend waarbij elkeen zijn specifieke (intellectuele en creatieve) bijdrage heeft geleverd.

Ook de cast is geweldig en dat hoeft niet te verbazen als je een Willis, Rourke, Owen, Hauer en Wood onder je hoede hebt. Uiteraard moet je alles met een korreltje zout nemen en het is wel eens fijn om 'comic book heroes' tot leven te zien komen. De personages zijn geweldig waarbij Marv en ook voor mij Kevin er wel uitspringen, maar deze prent omvat zoveel interessante personages en gebeurtenissen dat deze twee uur durende rit een waar plezier was. Ook de (bloedmooie) vrouwen zijn prominent aanwezig en zijn bovendien toch wat meer dan functioneel opvulsel. Seksisme kan je het allerminst noemen, want ook mannen krijgen een koekje van eigen deeg wanneer ze worden neergeschoten op plaatsen waar je het liever niet hebt ...

Deze film is zeker niet perfect en de personages zijn vaak ééndimensionaal waarbij hun motieven niet of te laat worden uitgediept. Vooral het tweede verhaal met Owen lijdt hieraan. Zijn motieven zijn onduidelijk en het verhaal is het minst boeiende van de drie. Ook zijn liefde (?) ten aanzien van Gail kwam uit het niets. Miho daarentegen maakt in dit verhaal "Kill Bill gewijs" veel goed.

Voor wie van Rodriguez en Tarantino houdt, een must see alvast!

Ik plaats deze film toch onder La Jaula de Oro (Film, 2013), maar dat wil niet zeggen dat deze Sin nombre niet voldoet. Integendeel, best een sterke film die ook een mooie blik werpt op de vluchtelingenproblematiek vanuit Zuid-Amerika naar de grenzen van de VS. Doordat verschillende grenzen van weinig stabiele landen moet doorkruist worden, is het een werkelijke jungle. Je krijgt een mooie inkijk hoe zo'n lange reis kan verlopen. Enkel de sterksten en de meest gefortuneerden overleven.

De film bestaat uit twee grote plots die later in de film in elkaar overvloeien. Straatbendes in Latijns-Amerika zijn machtig en sterk georganiseerd. Het is vaak voor de onschuldige omwoners een reden om veiligere oorden op te zoeken. Maar ermee stoppen als lid is eveneens een code die je beter niet verbreekt. Bendelid ben je tot de dood. Nog anderen zoeken gewoon een betere toekomst voor zichzelf en hopen dit te vinden in The American Dream.

Sterke en rauwe film, zoals gezegd. Prima acteerwerk ook en een verhaal dat onderhoudend en boeiend is. Zeker aan te bevelen.

Recentelijk zag ik met La Jaula de Oro (Film, 2013) een film met een soortgelijke problematiek. Met onder meer Biden aan het hoofd wakkert de vluchtelingenstroom naar de VS opnieuw toe en ook in Europa hoorde ik onlangs dat er dikwijls niet begeleide minderjarige vluchtelingen gewoon van de radar verdwijnen. Deze film raakt hierbij een erg actueel en schrijnend onderwerp aan.

De niet benijdenswaardige positie van vluchtelingen die een beter leven opzoeken is een tocht vol gevaren. Ze zitten gevangen tussen criminele bendes en de lokale overheden die hen willen terugsturen. Ook nabestaanden werden hier in de film bij momenten weinig respectvol benaderd wanneer ze meer info wensten over hun vermiste familieleden. Zeer indringend en intens in beeld gebracht.

Stiltes, knappe montage en goed acteerwerk bieden diepgang aan de personages waarmee je als kijker meeleeft. Knap!

Erg leuke animatiefilm! Films waarbij dieren menselijke karaktertrekken krijgen, zijn steeds leuk en amusant om te zien. Heel veel gelijkenissen met het eerdere Zootopia met dat verschil dat hier de klemtoon wordt gelegd op muziek. De leukste momenten van de film zijn de audities waarbij vele karaktertjes passeren en hier en daar wat humor naar boven komt.

Later kabbelt de film wat verder met zijn typische rise and fall (en wederom rise) verhaal. Sing borduurt verder op wat gekende deuntjes en het feel good gevoel overheerst. Vrij voorspelbaar en niet bijster origineel allemaal, maar best vermakelijk. Een sterke 3,0*!

Ligt wat mij betreft perfect in de lijn van de eerst Sing. Inhoudelijk misschien net dat tikkeltje minder, maar de vele karaktertjes compenseren dit grotendeels. Het is wel een drukte van jewelste. Ieder beestje eist wel zijn screen time op, maar doet daarin wat het moet doen. Vermakelijk en amusant, maar een rustig verder kabbelende film is het niet.

Zoals steeds vind ik het wel leuk om stereotiepe kenmerken en karakters te koppelen dieren, ook hier. De humor zit vervolgens ook goed en de vreugde spat er vanaf, ook al heeft de koala het niet onder de markt met zijn compromissen en beloftes. De popdeuntjes werken aanstekelijk. Prima vervolg van de eerste film. Doet weinig verkeerd, maar diepgaand is het allerminst.

Het moet zowaar de gevangenisfilm zijn waarbij ik nu toe het minst aantal bewakers heb gezien. Vooral binnen de muren dan was het echt zoeken naar cipiers. Ik had ook de indruk dat iedereen vrijwel harmonieus met elkaar samenleefde. Het wordt vrij rooskleurig voorgesteld allemaal.

Nuja, hier en daar ook een aantal rake thema´s zoals wanneer eenieder zijn ziel blootlegde en aan de groep uitte hoe hun dromen eruit zagen ging of waar ze hadden willen zijn. Ook confronterend was het verhoor bij de commissie om vervroegd vrij te komen.

Best wel een interessante aanpak van filmgenre waarbij het programma van het toneel centraal staat. Leuk om te zien hoe sommigen hier volop in opgingen.

Sing street is een meer dan behoorlijke film die vrij onder de radar is gebleven. Zonde, want deze kleine film heeft heus wel wat te bieden. Conor (Ferdia Walsh-Peelo) heeft het niet makkelijk om zich door het leven te slaan. Wegens geldgebrek maken zijn ouders veel ruzie wat leidt tot een verhuis naar een strenge kostschool. De sfeer is erg deprimerend en troosteloos en op macrovlak situerend in de jaren 80 van Ierland.

Conor vindt een uitweg via de muziek. Wat eerst als een uitvlucht gold om een meisje te imponeren, met name Raphina (Lucy Boynton), wordt al gauw wat serieuzer. Na het bijeen scharrelen van wat local guys sticht hij zijn nieuwe band genaamd Sing Street. Het enthousiasme en de sfeer waarmee dit gepaard gaat is aandoenlijk. De muziek is geweldig. McKenna doet het fantastisch en springt erbovenuit. De film is authentiek en is een ode naar de jaren 80 en blijft de gehele duur boeiend.

Hoewel ik niet zoveel met muziek heb toch van genoten. Leuke feel good movie met een tikkeltje humor. Dikke 3,5*!

Eveneens behoudens het overbekende liedje vrij blind deze musical ingestapt. Singin’ in the rain is een geweldige uitbundige film die terecht bekend staat als één van de beste musicals ooit. De frivoliteit en het enthousiasme spat van het scherm met zijn aanstekelijke melodietjes en dansjes. Vrolijkheid en romantiek staan centraal dus het is ook niet verwonderlijk dat de film mierzoet is. De heldere kleuren zorgen er ook voor dat je alleen maar opgewekt kan kijken naar deze film. Ideaal dus om je op te beuren. Maar de film biedt nog veel meer.

Ik was aangenaam verrast dat de film zelf een stukje filmevolutie met zich meebracht. Glitter en glamour ten tijde van de stomme film is het begindecor van deze musical. Don Lockwood [Gene Kelly] en Lina Lamont [Jean Hagen] zijn wereldsterren en de (roddel)pers lust wel pap van een vermeende amoureuze relatie. Knap om net als in The artist (2011) de introductie van de geluidsfilm verwerkt te zien.

De film kent ook een aantal erg grappige momenten. Lina Lamont met haar overdraaglijke stem is amusant. De scènes met de spraakcoach zijn hilarisch en ook de scène met het moeizame gebruik van de verborgen micro is erg komisch. Qua acteerwerk doen de drie hoofdrolspelers het uitstekend. Me daarom goed vermaakt en de songs verveelden niet. De dansjes die mij een knoop in de benen zouden doen krijgen versterkten dit alleen maar. Mooi, dikke 4,0*!

Filosofische short waarbij de plaat fungeert als een soort teletijdmachine van je eigen leven. En wellicht is het eigen aan de mens dat hij zijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen en steeds dat tikkeltje verder wil gaan ...

Visueel niets bijzonders, maar inhoudelijk wel piekfijn. Hou ik wel van!

Het ideebeeld van een al vrij introverte cynische ingestelde man zal er niet op beteren wanneer die zijn partner na een auto-ongeval verliest. Dat blijkt ook met Falconer die op een heerlijke cynische wijze via een voice-over wordt voorgesteld aan de kijker. Hoewel ik het plot niet geweldig vond - nogal inhoudsloos - toch een onderhoudende frisse prent met eveneens die flashbacks.

Ook de setting doet veel. We bevinden ons ten tijde van de Cubacrisis in 1962. Achter elke deur school wel een communist. Homoseksualiteit werd ook niet aanvaard en Falconer gedraagt er zich ook naar. Fijne rol van Colin Firth. Hoewel het een Amerikaanse productie was ervoer ik toch wat dat Britse gevoel. Firth is dan ook volbloed British.

Sterke dialogen en sterk acteerwerk, daar hou ik wel van. Het tilt de film ook naar boven. Maar je moet er voor zijn. Voor de één saai, voor de ander stijlvol. Gelet het matige plot, toch een nipte 3,5*.

Jammer genoeg vrij zwakke Belgische productie. Centraal staat Marie Killer, wie in één ruk haar wereld onder zich ziet verdwijnen nadat haar partner haar dumpt. In één klap is ze haar onderdak kwijt, haar relatie en op de koop toe ook haar job. Niet bijster slim allemaal als je het allemaal eens bekijkt wanneer je na een tien jaar lange relatie niets in je handen hebt. Ik wil ze niet te eten geven de vrouwen die in dergelijke positie zitten. Eenvoudig is het ook niet altijd om je zekerheid af te dwingen in de naam van de liefde...

De film bouwt nochtans goed op met een vrouw die vernederd is tot het diepst van haar zien en eigenlijk niets meer te verliezen heeft. Je verwacht een leuke wraakfilm, maar het is eigenlijk maar een flauw afkooksel ervan. De insteek zit vooral fout waarbij men grappig tracht te zijn, maar dit totaal niet aanslaat. De personages zijn aangedikt en het plot is vreemd, theatraal zelfs. Verhaaltechnisch beperkt, mede door zijn beperkte speelduur en ruime aandacht voor kitscherige ruimtes en opgeblazen karakters. Niet voor iedereen weggelegd vrees ik, jammer.

Op zich steeds lovenswaardig om een horrorprent uit de lage landen te zien. Gebeurt toch te weinig. Geen verkeerde film en de insteek heeft wel iets waarbij een boosaardige Sint als soort vloek eens om de zoveel jaar bij volle maan ten tonele verschijnt.

Een film die moet gezien worden begin december uiteraard. Maar deze sterkte is om de gebruikelijke redenen ook zijn zwakte. Het is net zo herkenbaar omdat je zelf in zo'n sfeertje zit dat dergelijke films een extra dimensie krijgen. Dat is net zo met die melige kerstfilms. Die verliezen nog méér magie als je ernaar kijkt in de zomer.

Prima wegkijker met verstand op nul. Prima sfeersetting met een ondergesneeuwd Amsterdam. Het acteren vond ik niet geweldig en ook plotgewijs moet je er niet te veel bij stilstaan. Maar degelijk is het, "goed" toch net niet.