Opinions

De kinderen wilden perse de nieuwe Sinterklaasfilm zien, dus werd het een ritje naar de cinema. Geen idee de hoeveelste Sinterklaasfilm dit in de reeks is en ook geen idee wat er met Slecht Weer Vandaag, maar bijster origineel kan je de plot niet vinden. Wel perfect op kindermaat en dat lijkt me het belangrijkste. Ay Ramon mocht dan toch wat beter zijn, de kinderen hadden ook hier dikke fun.

Voor de kleinsten onder ons is 65 minuten lang genoeg. Film komt weliswaar wat abrupt tot zijn einde, de twee catchy songs waren amusant. Zoals steeds een kleine moraal in het verhaal (vrij geforceerd, maar kom). Qua timing En logica ook niet steeds correct, maar wie maalt daar om? Geen hoogvlieger, maar een fijne uitstap met de kinderen.

Nu niet dat ik Sinterklaas van nabij volg, maar het viel me al op dat het niet langer Jan Decleir was die de rol vertolkte van Sinterklaas, maar wel Wim Opbrouck. Geen verkeerde keuze en hij deed dat best goed. Voorts nogal erg theatrale en plechtstatige vertolkingen, maar ik neem aan dat dat de bedoeling was in functie van onze kinderen. Maar als volwasseneneducatie is het toch even wennen.

Inhoudelijk vond ik het niet zo geweldig. Nogal inspiratieloos plot met een plotse koning die verschijnt. Wel en stevige moraal rond pesten die er nogal dik oplegt, maar daarom als boodschap zeker niet verkeerd is.

Goh ja, prima entertainment voor de jongsten onder ons. Niet geweldig allemaal, maar best doenbaar.

Ik ben niet zo Bollywood minded, maar deze Indiase film vormt hier toch een uitzondering op. Zeer aangename en interessante film die qua onderwerp misschien niet zo speciaal is, maar dankzij zijn uitvoering meer dan de moeite waard is. Geen sentimenteel gedoe, geen happy end pur sang, geen clichés of kleffe aanpak.

Centraal staat de kastenmaatschappij die tot uiting komt tussen een rijke hoger opgeleide jongeman en diens dienstmeisje. Beiden groeien naar elkaar toe, maar voelen omwille van het systeem weerstand. Op subtiele wijze wordt het kastensysteem duidelijk gemaakt. Interessant om hierbij op te merken is het feit dat het meisje haar lot of haar positie aanvaardt. Zij voelt zich niet onheus of minderwaardig behandeld. Er is berusting en het systeem wordt nimmer in twijfel getrokken. Het valt nog te begrijpen dat zijn familie de relatie zou afkeuren, maar opmerkelijk is het ook dat ook haar familie zou vinden dat de eer van de familie gekrenkt zou zijn.

Als vrije Westerlingen die de waarden en normen van vrijheid en gelijkheid hoog in het vaandel dragen, is het toch aanpassen hoe andere culturen functioneren. Zo vond ik het bijvoorbeeld afgrijselijk hoe zij tijdens de viscurry compleet werd genegeerd door de gasten. Ze was letterlijk geen blik waard, alsof ze lucht was. Even later zit ze in een uithoekje op de grond te eten met haar handen...

Sir is een film met voldoende nuancering en nuchterheid om gezien te worden als een toppertje. Het plot en verloop ervan is sterk en ook het acteerwerk en cinematografie mag gezien worden. Fijn!

Steeds diezelfde melancholische ondertonen die terugkomen in het werk van Servais die hier wederom een somber toekomstbeeld schetst van de moderniteit waarbij geen aandacht is voor het pure of de natuur.

Hier symbolisch weergegeven door de sirene die schaamteloos door gehaaide lui wordt geclaimd. Rauwe en grove animatiestijl met hoofden die doodskoppen lijken. Somber en neerslachtig met donkere expressieve kleuren als rood en zwart. Leuke details ook met het oplichten van de skeletten bij het nemen van foto’s.

Zeer matte en flauwe bedoening over een goochelaar die al vissend op een zeemeermin stuit. Beetje vreemd dat het mannetje transformeert. Heeft visueel wel iets, beetje magie en folklore in elkaar. Filmisch weliswaar beperkt om aan te slaan. Veel verder dan een circusact gaat het niet.

The Sisters brothers is geen gewone westernprent geworden. Twee broers die op zich erg weinig raakvlakken hebben, willen voor een laatste keer nog eens samen een laatste opdracht aanvatten. Charlie is grootste "cowboy" van de twee en schuwt het geweld niet. Eli, daarentegen, de oudere broer van Charlie, is het bloedvergieten beu en snakt naar rust en kalmte. Oorspronkelijk zou ik deze film links laten liggen, maar alleen al voor de geweldige cast - een Gyllenhaal laat ik nooit aan me voorbij gaan - wou ik deze zien. John C. Reilly is een bekend en gerespecteerd acteur die voornamelijk sterke bijrollen vertolkte - te veel om op te noemen eigenlijk. En ook Joaquin Phoenix is de laatste 2 decennia een monument in Hollywood. Aan Jacques Audiard twijfelde ik wat, want zowel Dheepan (2015) en De Rouille et d'Os (2012) stelden me teleur. De Battre Mon Cœur S'est Arrêté (2005) is voor vanavond of morgen, maar legde ik vorige week al vroegtijdig naast me neer...

Ook hier bij deze The Sisters brothers loop ik niet helemaal warm voor Audiard. Prachtige cast, dat wel, maar puur inhoudelijk, puur als verhaal zijnde bleef ik op mijn honger zitten. Het script kabbelt rustig verder op de stap van de paarden: gemoedelijk en onbezorgd. Hier en daar probeert Audiard er wat schwung in te krijgen door wat actie-elementen toe te voegen of een 'komische' noot te brengen met die spin, de grappige titel of leuke conversaties tussen Eli en Charlie. Maar ik miste vooral de pit om er een topper van te maken.

De sterkste scènes lagen voor mij naar het einde toe met het goudzoeken in de rivier en gevolgen die daaruit voortvloeiden. De chemische brol blijkt erg effectief te zijn en de pijnen die de mannen moesten doorstaan was hels. Vooral de emotionele beladenheid met Charlie was groot toen hij zich al kreunend in slaap wiegde terwijl de camera gericht was op de ogen van Eli. Al bij al een redelijke film waarvan ik sowieso meer had van verwacht. Ik miste niet het geweld, maar wel de betrokkenheid die ik op het einde wel ervoer. Voldoende dus, niet meer

Het kon zomaar een film geweest zijn van Tommy Wirkola. Een film die je moet bekijken vanuit de context dat die is opgemaakt. De hoofdprotagonist gaat nou eenmaal niét dood.

De actie en de gebeurtenissen zijn bij momenten zo grotesk dat het zelfs grappig wordt, daarom niet per se op een negatieve manier. Het doet ook veel dat die goudzoeker een karakterkop heeft om U tegen te zeggen. En wie vindt het niet leuk om de nazi´s een pak voor de broek te zien krijgen?

Me dus wel vermaakt ja. Een Oscar zal deze niet winnen en veel meer buiten de actie valt er niet te beoordelen, maar fijn was het zeker!

Mooi klein, maar tegelijk intriest filmpje. Doet me denken aan films met soortgelijke onderwerpen, ook animatiefilms, maar kan er niet meteen één opnoemen. Blijft sowieso in het Westen een erg beladen onderwerp, want eigenlijk is dit geïnstitutionaliseerde incest van de bovenste plank en staat wat mij betreft mijlenver van de religies die dit toelaten.

Een vrij fletse en magere film voor een icoon als Harrison Ford. Vermakelijk is het wel, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Het plot is hoogstens bizar wanneer er plots piraten opduiken in de film. Geen Cast Away of The Blue Lagoon dus, maar zelfs met een beetje actie en avontuur. Het prille romantische koppeltje wordt dus verstoord in hun rust. De chemie tussen Ford en Heche was ok tijdens het gekibbel door, maar als koppel oogde het wat geforceerd. Schwimmer is helemaal een ramp. De humor valt best mee, maar ligt er bij momenten te dik op. De natuur en de beelden zijn mooi, dus met de sfeer zit het wel ok. En later in de film worden we nog getrakteerd op een kusscène a la James Bond of Burt Lancaster and Deborah Kerr in From Here to Eternity (1953), ook steeds fijn.

Organisatorisch en logistiek moet het een huzarenstuk zijn om heen en weer post bij de juiste persoon te krijgen in zoiets onvoorspelbaars als het oorlogsfront. Het toont ook aan hoe de legerleiding dacht over zoiets "banaals" als de post. Het probleem werd dan ook doorgeschoven naar de zwarte afdeling van het WAC. Gelet hun vooroordelen was dàt al het toppunt hoe weinig belangrijk ze de postbedeling vonden. De Amerikaan moest toch beter weten uit WOI, dit hoewel ze pas voet op Europese grond zetten in 1918. Hun bondgenoten waren er toen wel erg bedreven in.

Soit, dit was voor mij een ongekend stukje geschiedenis. Ik vond het jammer genoeg wel allemaal iets te gelikt en proper voorgesteld. Te braafjes, te simpel ook met de nodige grote uitvergrotingen er bovenop. Kort samengevat, te 'Hollywoodiaans'. En dan mag de gekende romantische noot niet ontbreken.

Beetje vreemde openingsscène ook. Boeiend, dat zeker, maar het paste niet echt bij de rest van de film (of de rest van de film sloot er onvoldoende op aan). Interessant verhaal over dit bataljon, alleen was de impact op mij vrij beperkt en eerder ontgoochelend.

Mijn tweede Shyamalan op rij, wederom een herziening. Ik ging er steeds vanuit dat dat dit Shyamalan’s debuutfilm was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Het staat wel algemeen gezien buiten kijf dat dit zijn beste film is. Weinig andere producties kunnen aan The sixth sense tippen, hoewel ik al zijn films die ik al zag (een zestal) op een bepaalde manier best kan appreciëren en op zich wel wat potentieel hebben. Alleen is de uitwerking vaak zeer zwakjes (The happening is daar een mooi voorbeeld van, net als Signs) waardoor je ontgoocheld afdruipt. Maar het concept is vaak gelijkaardig: mysterieus, dreigend, goede sfeerschepping, een grote twist op het eind, enz ...

Bij The sixth sense valt alles wel min of meer in de juiste plooi. Eerst en vooral wegens de uitstekende acteerprestaties van een serene Bruce Willis. En Haley Joel Osment zal altijd wel verbonden blijven met The sixth sense. Ook de moeder (Toni Collette) doet het uitstekend. Goede actrice die ik eerder deze week ook al zag als moeder (wat dacht je?) in Little miss sunshine.

De scène waarbij Cole zijn geheim onthult aan Crowe is de beste van de hele film. De sfeer, de angst, lichtinval en camerapositie is subliem. De dialoog/monoloog van Cole (en Crowe) is daar werkelijk top. Ook de scène in de auto met het fietsongeval was een topmoment! De plottwist op het einde is fijn, maar niet zó verrassend te noemen, hoewel ik het destijds als minderjarige niet zag aankomen. De film bevat wel wat elementen dat er een aantal dingen niet kloppen (waarom spreekt niemand Crowe aan?). Die dingen vallen wel redelijk op na een tijdje, los van het feit of je de film al gezien hebt of niet.

Vroeger zou ik hem een 4,5* gegeven hebben. Met wat ouder geworden te zijn ben ik iets gematigder en merk ik aan de andere kant meer diepgang rond rouwverwerking en een serieuzere versie van Ghost met Patrick Swayze. Een dikke 4,0* alvast is op zijn plaats! Zoals gezegd zijn beste en sowieso sterker dan Unbreakable die ik ook quoteerde met een nipte 4,0*.

Geheel toevallig mijn zevende Bergman. Wederom een beetje in dezelfde lijn van andere films met zijn filosofische religieuze aanpak. Ik kon mijn in deze toch minder vinden dan pakweg De maagdenbron of De avondmaalsgasten. Niet dat deze slecht is, maar kon me moeilijker inleven in de gedachtegang van Bergman. Zijn films vergen toch enige inspanning en zijn soms zwaarder en moeilijker te doorgronden dan dat het schijnbaar eenvoudige verhaaltje doet uitschijnen.

Wel een paar erg interessante scènes waarbij de schaakscène met de Dood eruit springt, samen met de scène met de stoet zelfgekastijden. Alleen al die sfeer en dat ritmische gebonk van die laatste scène zijn naast het visuele aspect de moeite. Ook de verbazing en verwondering van onder meer Antonius versterkten die scène alleen maar voor me.

Een film over geloof, ongeloof, dood en zin van of voor het leven. Verwarrend best allemaal voor een Middeleeuwer in een zee van ellende (die ze vaak zichzelf aandeden), interessant portret, toch even laten bezinken...

Veel meer dan een doorsnee romcom is dit niet, maar op één of andere manier heeft deze wel iets. Heeft het te maken met het onfortuinlijke leven van Ida, die herstellende van kanker vaststelt dat haar man een groen blaadje vindt? Fijne en meer luchtige rol voor Dyrholm hier. Brosnan vond ik wat onbeholpen en dat had ook zijn charmes.

Het plot is zeker niet origineel en het zat er al aan te komen wat er stond te gebeuren, zowel bij moeder als dochter. Hier en daar een humoristische insteek, maar bijzonder is het allemaal niet. En toch ... toch werkt het op één of andere manier.

Sfeervol en een prima locatie, dat zeker. Onderhoudend en goed om eens mee te pikken. Eens een totaal ander genre dat we van Susanne Bier gewend zijn.

Interessante kortfilm inderdaad die de aspecten behandeld van een soort vierde dimensie. Clapin slaagt erin een beeld te creëren tussen het visuele en de werkelijke realiteit. Clapin, eveneens de regisseur van het mooie J'ai Perdu Mon Corps (2019) levert hier opnieuw een mooi staaltje van surrealistische animatie af.

Wel een aantal leuke en grappige scènes zoals het autorijden of de moeilijkheden die Henri ondervindt tijdens het werken. Verder ook een fijn perspectief, zeker bij dat ene shot waarbij hij uit zijn flat naar beneden kijkt in de diepte.

Ik las ook ergens dat de film met schizofrenie zou te maken hebben, maar die link kan ik moeilijker leggen.

Zinloos geweld gebaseerd op racisme of homofobie, maar eigenlijk zinloos geweld tout court is een verontrustend probleem. Het is ook iets dat me vaak boos maakt en hier in deze film me ook een gevoel van plaatsvervangende schaamte geeft.

Ik vind de synopsis hier op MM niet echt representatief voor het gebeuren. Na de kassa- en daaropvolgende scène pakt Guy Nattiv het subtieler aan. Humor zou ik het niet onmiddellijk noemen, al zit er wel een ironisch kantje aan. Ergens kon ik me dergelijke afloop al eens voor de geest halen, maar weet niet meer bij welke film precies. Deze aanpak blijft alvast beter hangen dan een pure wraakoorlog tussen twee bevolkingsgroepen.

Interessante kortfilm alvast waarvan ik ook meer wou proeven.

Bizarre kortfilm die meer vragen oproept dan dat ze beantwoordt. Sfeervol en mysterieus, dat wel. Beetje creepy en onduidelijk. Fijn ook om naast die schaduwen een aantal bizarre familiale gebruiken te zien, voortvloeiend uit één of andere sekte of oeroude volkstraditie, wie zal het zeggen. Ik bleef zeker achter met een voldaan gevoel zonder een specifieke verklaring gehad te hebben. Dat monkellachje alleen al van de gastvrouw op het einde... Fijn!

Verpletterend!

Er wordt veel reclame gemaakt voor Skunk, mede door de 1+1 gratis actie en ik vraag me af of iedereen wel is voorbereid op de film. Een overtreffende trap van De Helaasheid der Dingen (Film, 2009) is één ding, maar op het einde ging het nog net iets meer crescendo en ik hoorde meerdere uitingen van ontzetting in de propvolle zaal weerklinken.

Dit is er wel eentje die blijft hangen van Mortier, die destijds ook al zo goed scoorde met dat andere verfilmde boek Ex Drummer (Film, 2007). Technisch bijzonder fraai waarbij de camera erg dicht op de huid zit. Ook de soundtrack is sterk met als hoogtepunt de slotscène. Alle credits overigens voor Thibaud Dooms. Wat een acteerprestatie! Het blijft overigens frappant hoe loyaal dergelijke ontwrichte jongeren soms nog zijn. Het antwoord van Liam is dan ook alleszeggend: "Het is thuis".

Leuk zo die ode aan Scalps (Film, 1983) wanneer Liam Gossé voor de klas zijn favoriete film moest bespreken. Het is wellicht de enige film die hij kent. Bijzonder rauwe harde film waarbij het leven zoals het is "de instelling" en "mijn marginale thuis" de revue passeert. Fraai ook het montage werk tussen de thuissituatie en het heden. Je zal er maar hulpverlener of opvoeder zijn. Moeilijk om daar niet uitgeblust of zonder blutsen (letterlijk) te raken ...

Interessante film over de burgeroorlog in Joegoslavië waarbij we enkele burgers volgen die hun leven in de stad min of meer gaande trachten te houden. Hierbij moeten ze opofferingen maken en moeten ze steeds rekening houden met de gevaren, maar al bij al gaat ook hier het leven door. De openingsscène vond ik hier al meteen raak. Een knappe vrouw kleedt zich aan, tut zich volledig op, klaar om naar haar werk te gaan. Op de achtergrond hoor je een buurvrouw jammeren, wellicht om het verlies van een dierbare. Om het gehuil weg te filteren zet Ana de radio op alsof er niets aan de hand is.

Ook Bojan tracht de draad terug op te pikken. Als twintiger feest hij er op los in een discotheek met alles erop en eraan om toch maar te ontsnappen aan de realiteit. En Sloba heeft ook zo zijn redenen net als alle andere achterblijvers om te blijven leven en overleven in Belgrado.

Knap was het hoe de sfeer van de oorlog werd weergegeven. Er viel geen enkele bom in de film en toch was de oorlog voelbaar via de angst, onzekerheid en de context. Enkel af en toe loeiden de sirenes voor een nakend bommenoffensief. En ondanks dat je denkt dat het leven doorgaat ervaar je tegelijk de pijn, angst en het lijden van de personages. Knap!

Bizarre kortfilm. Ik denk de achterliggende gedachte wel te vatten, maar de voice-over deed het niet goed. Kwam erg irritant over met die vervelende stopzinnetjes "You know what I mean / saying?". Het feit ook dat hij steeds op dezelfde nagel klopte deed de boodschap die hij wou verkondigen weinig goeds.

Digitaal en virtueel decor, mja, had beter tot uiting kunnen komen wanneer het reëler was. Tegenwoordig toch voorbeelden genoeg te vinden bij apocalyptische films. Uiteraard zal deze virtuele wereld expliciet de bedoeling geweest zijn, maar de uitleg die ik erover vond, kon ik er niet in terugvinden.

EMMANUEL VAN DER AUWERA - THE SKY IS ON FIRE | Botanique

Als pornoactrice lijkt het me geen simpele om relaties aan te gaan met collega’s. Je geeft je dan wel fysiek bloot, liefde gaat dan toch wat verder dan dat. En als er één ding is waar een pornoregisseur van gruwelt, dan is het verliefd personeel dat twijfelt.

Laura Sépul geeft goed gestalte aan het weifelende personage van Yana. Iets te kort om echt mee te gaan in het plot, maar zeker verdienstelijk.

Films van Sam Mendes krijgen altijd een streepje voor bij mij, zelfs als ze James Bond heten. Nu, dit kan positief werken, maar ook (extra) negatief als ik ontgoocheld ben natuurlijk. Deze Skyfall ontgoochelde me echter niet en ook de veelzijdigheid van Mendes kan hierbij geprezen worden. Skyfall is een prachtige film waarbij - uiteraard de spetterende actie - vooral de visuele aspecten in het oog sprongen. De scènes in Shanghai en Macau waren oogverblindend mooi! Hulde hierbij aan Deakins onder meer. Mendes is uiteraard meer een regisseur voor drama en uitdieping. Hij tracht in deze Bond deze elementen te verwerken, dat zie je duidelijk. Geen klassieke Bondfilm dus, en wellicht zullen de echte nostalgische Bondliefhebbers hierover struikelen ...

Zoals vele Bondfilms ook hier een grote thriller met een vlammende openingsscène om u tegen te zeggen. Zeer sterke actiescène op de trein met een erg verrassende afloop. Wederom worden de zwaktes van een James Bond in het licht gehouden. Meer zelfs, er wordt de psychologische toer opgegaan en de loyaliteit naar MI6 wordt danig op de proef gesteld (niet voor het eerst denk, maar nu toch erg expliciet). Daniel Craig, hij zal steeds voor- en tegenstanders hebben als James Bond, maar voor mij geen probleem, integendeel zelfs. Judi Dench blijft geweldig als M. Ik vind haar werkelijk fantastisch in deze rol: algemeen belang steeds voorop, gavat, hyperintelligent, beredeneerd, koel, afstandelijk, uiterlijk emotieloos, een echte b*tch dus, maar o zo goed! Met de nieuwe Q als melkmuil had ik meer moeite om die rol met elkaar te matchen.

En elke Bond heeft ook zijn superschurk. Dit keer eveneens een voltreffer met de charismatische Javier Bardem, eveneens worstelend met zijn loyaliteit. Hij sloeg echter de andere weg in, deels misschien wel te begrijpen, maar dat is niet echt het issue. Drama, morele dilemma's en emoties, misschien niet het standaard James Bondverhaal, maar het is dat wat net de film naar een hoger en vooral kwalitatieve niveau tilt.

De reden waarom ik de film quoteer op 4,0*, toch vrij hoog voor dit genre, is de spetterende finale waarbij het trio Bardem-Craig-Dench een geweldig rollenspel spelen. De locatie alleen al, een spookhuis in een mistroostig gebied in Schotland gevolgd door een raid met alles erop en eraan. De vlammenzee en de vlucht in het niemandsland werd fenomenaal gefilmd. Visueel en technisch zo mooi! En ook de plot op het einde was de moeite waard. Kortom, een top James Bond, voor mij althans.

Niet 100% overtuigd van dit oorlogsdrama. Wel een erg schrijnend geval van ongelukkige omstandigheden waarbij erg veel onnodige en onschuldige slachtoffers vielen. Ik vind ook net om die redenen interessant dat ook deze onderwerpen onder de aandacht blijven komen.

Technisch een sterke film wel. Zowel in de beginscène waarbij ook al een fout doelwit werd geraakt toen de auto onder vuur werd genomen als later wat er gebeurd is in het ziekenhuis. Het leed komt echt wel binnen. Voorts een interessante plotontwikkeling van de jonge Henry die door zijn erg traumatische ervaringen niet meer kon spreken en een panische angst ontwikkelde voor open ruimten. De plotontvouwing van de non vond ik vervolgens dan weer minder boeiend.

Een film die het zeker waard maakt om naar te kijken. Een film die zeker geen meesterwerk is, maar wie geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog zal deze zeker graag (terecht) meepikken. Je blijft toch wel bij een wrang gevoel achter. Het sterven van onschuldige burgers, in dit geval kinderen, is ondraaglijk, maar dat is het nog meer als de aanval gewoon een foute interceptie was van de eigen strijdmachten ...

Sterke intrigerende thriller die volledig wordt gedragen door Jakob Cedergren die uitstekend gestalte geeft aan het soms toch wel eigenaardige personage Asger. Alle beelden vinden plaats op de alarmcentrale. Je ziet een man die niet geïnteresseerd is in zijn job. Hij krijgt opmerkingen van zijn overste en bellers worden getrakteerd op cynische commentaren. Zo doe je dus niet aan hulpverlening. Waarom hij daar zit als gestrafte/geschorste is niet helemaal diidelijk. Later wordt hij wat empathischer, maar slaat de slinger helemaal over door te veel zijn best te doen en de held te willen uithangen.

24-gewijs wordt in real time de noodoproep van een ontvoerde vrouw geschetst. Doordat de camera de hele tijd de alarmcentrale in beeld brengt, moet je het als kijker doen met het geluid via de telefoon. Zeker in de bioscoop een uitstekende ervaring. Je raakt betrokken in het verhaal en waant je zelf haast een hulpverlener. Als de telefoon overgaat, wil je zelf zo snel mogelijk de telefoon opnemen. Grappig was het moment wel toen midden in de crisissituatie de telefoon overging van een dame met een fietsongelukje.

Auditieve informatie is nog meer dan visuele info erg suggestief omdat je vaak moet gissen wat er nu eigenlijk gebeurde. De krakende telefoonlijn maakte het alleen maar benarder. De film was bij momenten dan ook erg spannend. Geweld had deze film niet nodig. Super gedaan! 85 minuten was een ideale tijdsduur. Terecht bekroond voor de publieksprijs!

Ik had eens zin in een popcornfilm en dan kon je vandaag al gauw uit met een film van Dwayne Johnson. Verstand op nul en gewoon kijken. Vermakelijk, mja, toch een beetje, en kan me ook best voorstellen dat dat hoge gebouw in de bioscoop en met die glazen vloer een erg mooi effect gegeven moet gegeven hebben. Visueel dus best prima gedaan allemaal.

Qua plot en actie daarentegen erg flauw. Ook de ontwikkeling van het plot stelde niet veel voor waarbij het dieptepunt toch bereikt werd bij Neve Campbell toen ze het ook eens ging oplossen door de tablet herop te starten. Alsof het ingenieuze systeem daar niet tegen bestand was ... Vond verder ook de bad guys weinig memorabel, eerder zoutloos. Jammer dat er geen confrontatie inzat met die Chinese chick. John McClane daarentegen had daar wél ervaring mee.

Beetje nonsens allemaal. Gelukkig was ook het snel voorbij. Bij deze afgevinkt. Opdracht volbracht.

Luchtige, maar bizarre film over een afgelezen schizofreen dorp waarbij local boy Jon het zwarte schaap is. Niet dat hij wordt weggepest ofzo, maar alle onheil die het dorpje overkomt, lijkt hem aangewreven te worden. Gelukkig is dit eerder het achterliggende thema en evolueert de film eerder richting een soort romantische komedie, hoe bizar het soms ook wordt.

Alles behalve geweldig, zou hem ook niet perse aanbevelen. Ik had niet de indruk dat er één normaal personage te vinden was in het dorp. In dat opzicht dus net dat tikkeltje erover. Ook weinig personages om je gelukkig mee te voelen of je ermee te vereenzelvigen. Jon was misschien nog het meest betreurenswaardig met zijn geschifte dominante vader. En Edith mja, geen idee wat die precies wou bereiken met haar voorstel.

Luchtigheid primeert hier, kijkt wel vlot weg allemaal, maar je mist weinig als je hem links laat liggen.Matigheid troef.

Matige Deense thriller over een onderwerp dat de gemoederen doet opflakkeren. Niet zozeer het klimaatdebat an sich - hoewel evenzeer beladen - maar meer omwille van het feit dat de regering de bevolking heeft voorgelogen. Skytten is degelijk en interessant, maar mist de panache om zich te onderscheiden.

Het plot is vrij stereotiep en ontdoet zich niet van de nodige clichés. Ook het einde vervalt daarin waarbij het tenenkrullend is wanneer het hoofdpersonage de show steelt en het allemaal eens oplost. Ik weet, dat is dikwijls zo in dergelijke films, maar toch.

Pluspunt vond ik toch het acteerwerk en de camerahantering. Dyrholm is samen met Kaas (en Mikkelsen) toch het beste wat Denemarken te bieden heeft.

Net als in Teströl és Lélekröl (Film, 2017) is een slachthuis het decor van deze film. Best wat confronterende beelden in het begin van de film waarbij koeien hun laatste minuten beleven vooraleer ze in stukken gereten worden.

Op dat vlak zeker geslaagd, want men poogt verder er ook wat sfeer in te brengen met mooie shots en een opdwepende soundtrack. Alleen niet altijd even gepast, maar men wou er wel wat van maken. Inhoudelijk daarentegen vrij beperkt en weinig interessant. Ik hoopte naar een soort Zaman (Film, 1983), de eerste echte politie- / detectivefilm te kijken, maar dat niveau haalde het nooit.

Integendeel zelfs, vrij dunne personages, weinig boeiend plot. Er zat duidelijk veel meer in. Jammer eigenlijk.

Toch wel een sterke productie van Nederlandse makelij. De ambitie om na Zwartboek, Süskind en

Riphagen een overtuigende nieuwe film over de Tweede Wereldoorlog te maken, is alvast geslaagd. De aanpak is een mozaïekfilm van drie aparte verhalen die uiteindelijk wat samenkomen. Dat laatste is in vele films vaak nogal geforceerd. Dat is hier niet anders, maar viel al bij al wel mee.

Bij een dergelijke aanpak is het van belang dat onder meer montage goed zit en dat de overgangen niet te bruusk zijn en op het juiste moment gebeuren. Het feit ook dat de drie verhalen boeien is een pluspunt. Technisch verder ook een verzorgde film. De actie zag er prima uit. Eerst met de vliegtuigen, maar ook de eerste scènes met dat konvooi. Ook de raid aan aan het water werd goed in beeld gebracht.

Tenslotte ook een meer dan prima acteerwerk. Zeer van genoten!

Erg fijne luchtige licht komische film over een man die een pak geld vindt en zo eerlijk is dit te melden aan de autoriteiten. Hij zal wellicht “No country for old men” gezien hebben en koos vervolgens eieren voor zijn geld. Hij is wat een eenzaat, weinig geïntegreerd bij zijn collega’s en dat betert er niet op in al zijn goedgelovigheid en weinig sociaal aangepast gedrag.

Het toont ook aan hij hij een speelbal wordt van de media en de politiek. Hij laat zich leiden door zich als een lammetje gedwee te laten doen wat hij geacht wordt te doen. Het feit dat hij nog eens stottert en er staat met een besmeurde broek of in een marcelleke helpt niet echt. Hij is als persoon helemaal niet interessant en zijn emoties zijn van geen tel, maar zijn verhaal brengt op en dat is het enige waar men oog voor heeft. Triest eigenlijk...

Vreselijk mens ook die ene vrouw die trachtte zwanger te raken. Ik heb te doen met die partner die al even gedwee zijn relatie, nou ja, volgt. Treurig en grappig tegelijk. Erg fijne film!

De film start met de zin "This is a true story about friendship that runs deeper than blood". Blijkbaar ontstond er destijds toch een kleine hetze over de film (en eerder over het boek) of de vermelde feiten daadwerkelijk gebeurd zijn, al dan niet aangedikt. Het valt niet meer te achterhalen. Nu feit is wel dat er destijds, of het nu in de VS of in Europa was, wel vandaag vaststaat dat er seksueel misbruik gepleegd werd tegenover minderjarigen en de daders vaak personen waren die macht en controle uitoefenden of vanuit hun ambt respect en aanzien afdwongen bij het slachtoffer. Waargebeurd of een doofpotoperatie, het kan allemaal en ik zou van geen van beiden echt verwonderd zijn.

Los van het waarheidsgehalte vond ik dit een vrij intrigerende film. Het eerste gedeelte vond ik het best en bracht een speelse nostalgische sfeer met zich mee. Hoewel we spreken over de jaren 60 had ik bijvoorbeeld dezelfde gedachten toen ik naar de film 'Once upon a time in America' keek: jeugdig, onschuldig, speels, kameraadschap, loyaliteit, solidariteit ... en dit in een omgeving met weinig kansen, geweld, armoede en verpaupering. Het is dan ook father Bobby die letterlijk waakt over Hell's Kitchen als een herder over zijn (verdwaalde) schapen. Een erg goede vertolking alweer van Robert de Niro! Naast father Bobby zag je ook wel dat iedereen zorg draagt voor zijn zijn locals (King Benny).

Het tweede gedeelte in het tuchthuis is eveneens vrij sterk gebracht. Mishandeling, verkrachting en vernedering zijn dagelijkse kost met Kevin Bacon als supermasochist. De insteek met het boek van 'De graaf van Monte Christo' is een leuke insteek en een ankerpunt geweest voor de 4 jongens (althans voor Michael en shakes). Nadien verwatert de film wat. De rechtbankscène vond ik erg vreemd en zelfs ongeloofwaardig. Is dit echt op deze manier gebeurd? Sowieso verslapte mijn aandacht wat en verloor ik de sterkte van pakweg het eerste uur, anderhalf uur.

Het morele dilemma of de aangehaalde feiten een moord kunnen goedpraten is een maatschappelijk precedent. Feit is wel dat de twee daders hoegenaamd geen doetjes waren en al één en ander op hun kerfstok hadden. Een mens blijft nog steeds verantwoordelijk voor zijn daden, verzachtende omstandigheden of verklaringen kunnen steeds gezocht (en gevonden worden), maar het is en blijft moord. Dat éénieder getekend door het leven gaat staat buiten kijf, hoe ordentelijk en sociaal aanvaard sommigen ook door het leven gaan. "Do you still sleep with the light on?" Een zin die bij mij bleef nazinderen. Het is een zin die voor elke slachtoffer gold ...

De film moet opletten niet in een sentimentele opgekopte dramafilm terecht te komen waarbij verkeerd geplaatst populisme de bovenhand dreigt te nemen. Het is balanceren op een slappe koord. Dead men walking, nog zo'n film over een moeilijk moreel dilemma, is op dat vlak bijvoorbeeld genuanceerder en iets neutraler (voor zover dat soms mogelijk is voor élke kijker).