Opinions

Aangrijpende film waarbij een relatief jonge en intelligente vrouw te maken krijgt met de diagnose van een zeldzame variant van Alzheimer. Het ironische van het verhaal is dat betrokknene een autoreit is op vlak van taal en communicatie en dat het net datgene is dat door de ziekte zal vervagen. Samen met kanker moet het zowat één van de meest voorkomende ziektes zijn in de Westerse wereld voor ouderen. Een gevoelig thema ook, want iedereen zal wel iemand kennen in zijn omgeving die er aan lijdt.

Ik vond de vergelijking met kanker opvallend. Het was een emotionele impuls van Alice. Alzheimer komt heden ook meer en meer onder de aandacht, maar de link wordt nog vaak met ouderen gelegd, niet met een jonge dynamische vrouw. De film verhaalt vooral de ziekte in een vroeger stadium. Over latere symptomen wordt niet verteld. Toch blijft het zeer aangrijpend, zowel voor haar als de naaste omgeving. Ook de titel vind ik prachtig: ondanks alle vervagingen, blijft het nog steeds Alice, dezelfde Alice als voorheen. Visueel werd dit ook eens contradictorisch getoond in de film wanneer de familie aan de keukentafel over haar aan het praten was en zijzelf stilletjes in de zetel zat te zitten...

Prachtige vertolking van Julianne Moore die hiermee eindelijk haar felbegeerde Oscar ontving. Ook Baldwin en Stewart deden het goed. De film bevat vele kleine voorbeelden van hoe zij en de omgeving omgaan met de ziekte (armbandje, haar speech, het dagboek van haar dochter, ...). De videoboodschap ging door merg en been, maar balanceerde net op het randje van te sentimenteel. Het einde is abrupt en ik was verbaasd dat het gedaan was. Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Ook ik moest meteen aan "Retour à Séoul" denken bij het zien van deze film. Een film die gaat over adoptie van een buitenlands kind. Het boerenechtpaar Hans en Karen is kinderloos en vindt via adoptie een match met de Zuid-Koreaanse Carl. De cultuurschok moet groot zijn: het vrij saaie Deense platteland en het boerderijleven van de adoptie-ouders tegenover Zuid-Korea.

En dat merk je ook. In beide richtingen overigens. Carl heeft een visueel waanbeeld van een knappe Zuid-Koreaanse vrouw die hij als ijkpunt of als troost gebruikt wanneer hij het moeilijk heeft of zich alleen voelt. En aan de andere kant wordt hij steeds geconfronteerd met zijn afkomst. Stomme opmerkingen worden afgedaan als mopjes of zijn best beledigend.

De film is traag, maar boeide me wel. Er is veel aandacht voor het boerderijleven en de impasse waarin Carl zich bevindt. Goed acteerwerk ook en de gemoedelijke Bjarne Henriksen (de vader) zag ik al in andere Deense films passeren. Zeer authentieke warme film, sereen vertolkt. Wel van genoten!

Ik ben als de dood voor spinnen, maar deze Sting vond ik weinig schrikbarend. Dat heeft deels te maken met het feit dat het een reuzenexemplaar betreft, voor hetzelfde geld was het een sprinkhaan ofzo. En de CGI kon ook wel beter, je ziet duidelijk dat het nep is.

Los van dit alles wel een leuke bug movie. Een aantal leuke kills, vooral bij die ene buurvrouw ging het beest helemaal los wanneer het in de mond kroop van het slachtoffer. Anders ging het eraan toe bij de andere bewoners van het appartement, die waren in een web gerold, als dessert voor later.

Je had ook nog huisdieren en sommigen ervan kwamen er bekaaid vanaf. Grappig hoe ze die in beeld brachten, want het leek nergens op. Al bij al best spannend en een aardigheidje door geen lineair plotverloop te voorzien. En ... mottenballen? Serieus?

Ik volg arno74. Ook ik begrijp de status van de The sting niet helemaal. Aardige film met een uitstekende Paul Newman en Robert Redford, maar meer ook niet. Mogelijks ben ik minder fan van het genre misdaad in combinatie met komedie waardoor ik moeite heb om het allemaal met een korreltje zout te nemen. The sting is zeker geen slechte film, maar een wow-effect had ik er ook niet van.

Uiteraard zijn de acteerprestaties op niveau en ook de leuke deuntjes zijn best fijn. Het plot is eenvoudig en voorspelbaar en wordt nergens genieus. Sfeer en decor zijn echter wel op niveau.

Aanvankelijk was ik niet zo gewonnen voor deze film. De film bevat een hele hoop flirterig gezwets en lijkt helemaal niet van de grond te komen. Een womanizer gaat op zoek naar een scharrel, maar die laat zich niet zo makkelijk binnen doen.

Het plot lijkt nergens naar en het voelt ook allemaal wat geforceerd aan, en toch, op één of andere manier werd ik toch geïntrigeerd door de psychologische spelletjes die het meisje speelt door de touwtjes zélf in handen te nemen the day after. Als experiment of hoe moet ik het noemen best geslaagd, in realiteit lijkt me dit niet echt realiseerbaar.

Geen standaard romcom, integendeel zelfs. Niet voor iedereen weggelegd denk ik.

Vreemde film overgoten met een mysterieus sfeertje. Ook de plotline kan als bizar en intrigerend omschreven worden. De film wordt in de eerste plaats erg sterk gedragen door de drie hoofdrolspelers die het erg goed doen. Kidman als labiele en jaloerse moeder en eigenlijk het personage dat het meest haar emoties toont. Wasikowska is een mysterieuze bizarre tiener waarbij het erg moeilijk is haar gedachten te lezen.

Maar het is vooral Goode die je de creeps bezorgt met zijn feilloze vertolking van de verloren oom die een waas van mysterie over zich heen heeft. Het fijne eraan is dat hij nooit over de top gaat in zijn vertolking.

Ook aan de regie zie je dat dit niet zomaar een doordeweekse film is. Er is een constant gevoel van spanning en sfeer aanwezig, mooi opgebouwd door Park. Zie maar bvb naar de spin die op het been van India naar boven kruipt. Ook de pianoscène was geweldig. De soundtrack maakt het vervolgens af (Clint Mansell overigens die ook bij een aantal films vqn Aronofsky optrad).

Qua verhaal zeker niet omver geblazen en ik weet eerlijk gezegd niet goed waar ik de film moet plaatsen. Laat me het gewoon houden op een degelijke 3,5*.

Erg matige Netflixproductie alweer. Potentieel zat, maar zwak uitgewerkt. Vrij zoutloze film. De Samen-gemeenschap is sowieso een erg interessante cultuur. Net zoals zovele inheemse volkeren vaak onbegrepen en onderdrukt geweest. En erg lokaal hier en daar nog steeds.

Steeds fascinerend om via film telkens dat kleine culturele stukje te kunnen meepikken. Heerlijke beelden ook daar in het noorden van Zweden. Op dat vlak zeker de moeite om mee te pikken. Inhoudelijk pover. Ik begreep ook niet goed waarom men perse een sprong moest maken van 10 jaar. Het thema van de illegale jacht is wel boeiend, alleen komt het hier amper uit de verf.

The stoning of Soraya M. is een ontzettend aangrijpende film over de waanzin van culturele fundamentalistische gebruiken uit de moslimwereld. Ook de woorden barbaarsheid en misselijkmakend komen in mij op. Nu, we mogen deze gebruiken niet louter aan de islam toeschrijven. Er zijn tal van andere cultureel-religieuze voorbeelden in heden en verleden waarbij het ook niet zo nauw genomen wordt met de mensenrechten.

Deze film liet een diepe indruk bij me na, dat is zeker. De steniging van Soraya wordt zeer accuraat in beeld gebracht. Choquerend en zelfs richting geweldporno. En toch is de film erg sereen en met de nodige diepgang gebracht. Een waargebeurd verhaal die de ogen van de wereld diende te openen. Ook de ontsnapping van de journalist was bijvoorbeeld bloedstollend. De beelden zijn gruwelijk en komen haast letterlijk tot in de huiskamer. Ook de voorbereidingen tot de climax zijn vrij ondraaglijk: je weet wat er te gebeuren staat. De vrouw wordt tot haar middel ingegraven, jonge kinderen die de geschikte kei zoeken, enz ...Het gevoel dat dit waargebeurd is en dat mensen dit vandaag nog steeds ondergaan is hallucinant.

Ook in The kite runner (naar het boek van De Vliegeraar van Hosseini) is er een steniging dacht ik te zien. Ook best intens, maar in niets te vergelijken met dit.

De film is goed opgebouwd en kent een logisch verloop met een journalist die het verhaal heeft opgevangen. Soraya wordt beschuldigd van vermeend overspel omdat haar echtgenoot met een andere vrouw wil huwen. Deze onrechtvaardigheid ontaardt in een volkse woede van de menigte die een gepaste straf eist en dat is er maar één: steniging. Mozhan Marnò doet het uitstekend als Soraya en ook de journalist levert prima werk. Mooie beelden, goede setting en regie maken de film af. Een aanrader, maar niet voor gevoelige zieltjes of eentje om zomaar tussendoor te nemen. Saw, Hostel en andere martelfilms tot daartoe, maar dit ging voor mij toch nog wat verder. Weerzinwekkend, een klein meesterwerkje!

Het is inderdaad een misvatting te denken dat huishoudelijk geweld zich hoofdzakelijk alleen maar zou manifesteren binnen armere gezinnen. Het is echter iets dat voorkomt in alle geledingen van de maatschappij. Ik kom beroepsmatig af en toe wel in contact hiermee en de situatie van de vrouw is me bekend. Twijfel, angst, liefde … zijn allemaal belemmeringen om in te zien dat het van kwaad naar erger gaat, dat de loze beloftes snel opnieuw verbroken zullen worden. Vaak speelt ook de financiële afhankelijkheid of de bestendiging van de luxueuze leefsituatie een rol. Schrijnend soms en moeilijk als hulpverlener om ermee om te gaan. Enfin, niet zo zwaar als voor de vrouw zelf natuurlijk, dat spreekt voor zich…

Filmisch tenslotte prima scène, goed en oprecht geacteerd lijkt me. Emoties kwamen sterk naar voren, ook de twijfel en angst.

In navolging van Heima er ook deze van Talking Heads doorgedraaid. Deze docu is niets meer dan een gewone concertopname. Ook hier stel ik me vragen wat de filmische waarde is los van de artistieke muziekwaarde uiteraard.

Behalve Psycho Killer ben ik niet zo bekend met het oeuvre van Talking Heads. Wel een geweldige song die geregeld in menig lijstjes opduikt. Een bijzonder man wel die Byrne. Komt heel energiek en catchy over op het podium. Een bezige bij ook met zijn verdiensten als fotograaf en beeldend kunstenaar.

Erg mooie stijlvolle natuurdocumentaire al valt er ook een plot te ontwarren met de mensen. Via een voice-over wordt het verhaal ontvouwd en vertelt het leven van de dieren in het bos doorheen de seizoenen heen. Die zwartwitte beelden hadden wel iets sprookjesachtig.

In het eerste deel ligt de klemtoon op de familie vos en hun destructieve relatie met de mens. De prachtige lynx is wat de rode draad door heel de film. De otters waren ook de moeite en eentje steelt de show vanaf het tweede gedeelte. De domesticatie van de otter was fijn en toont ook aan dat de mens steeds zijn stempel drukt op de natuur.

Vond het wel vreemd dat zo'n wild en schuw dier zo snel gehecht raakt aan mensen, maar los hiervan echt genoten van deze mooie natuurfilm. Toch een kleine aanbeveling waard!

Neen, dit was hem niet voor me. Behoudens de prima setting en sfeervol kader van de jaren 30 vond ik er niet veel aan. Oninteressante personages, vermoeiende dialogen en een matig plot. Toen het halfweg wat beterde, was het enthousiasme al weggeëbd.

Een interessante film over een vrouw die zich terugtrekt in het kloosterleven en haar leven wil wijden aan God. Haar rustige leven wordt echter verstoord door haar ontspoorde - moeder overste heeft het over 'verdoemde' - broer die ineens opduikt en het klooster op stelten zet.

Je voelt dat er iets niet pluis is en dat beiden een geheim dragen dat de één verteert en de ander verdringt. Alma beseft dat ze haar verleden zal moeten voor ogen zien vooraleer ze verder kan.

Best wel prima acteerwerk van Kristine Thorp die haar rol overtuigend neerzet. Het einde is misschien iets te voortvarend en te makkelijk. Alsof het einde snel snel moest gebeuren. Verder ook een onderhoudend subplot met de dementerende zuster.

Een Sombogaart is zoals een Jan Verheyen in België lijkt me. Bekend en wel wat films op het palmares. Meestal neigend naar de commerciële populaire kant, maar voor filmcritici ideaal voer om neer te sabelen. Nuja, oertraditionele jeugdboekklassiekers verfilmen is een gewaagde bezigheid. Dat leidt meestal tot niets en dat blijft bij mij toch wat hangen. Toch wou ik De storm, verwijzend naar de rampzalige zondvloed in 1953, zeker een kans geven.

De storm en de dreigende golven, het nakende gevaar, ik vond het er best prima uitzien. Op een klein half uurtje zijn we erdoor en zien we meer de ellende achteraf als het waterpeil zijn grenzen bereikt heeft. Ook het uitgelichte verhaal van de jonge moeder Julia vond ik best goed en prima verweven met de ramp. Erg opvallend wel hoe negatief zij benaderd werd door de dorpsbewoners. Verketterd leek ze bijna in deze nog erg gelovige gemeenschap. En de vader van Julia, tja, die bevond zich tussen twee vuren, besluiteloos als hij was. Fijne rol overigens van Dirk Roofthooft.

Fijne ontvouwing ook van de vermiste baby, de ontvoering van haar zoon. Alleen wat jammer dat het schlemielige einde veel roet in het eten gooit. Nogal gemaakt, nogal makkelijk ...

Ik moest toch een aantal keer aan The Midnight Sky (Film, 2020) van George Clooney denken. Ook hier een isolement met een verstekeling gespekt eveneens met wat visuele pracht. Stowaway heeft op deze onderwerpen wel wat raakvlakken, zowel positief als negatief.

De film kent een erg rustig tempo en lijkt maar moeilijk op gang te komen. De stiltes in de film - die ik een absolute meerwaarde vond - vond ik wel passend in de uitgestrekte leegte van de ruimte. Alles draait natuurlijk rond het morele dilemma dat ontstaat wanneer een verstekeling wordt ontdekt en waarbij hij de beperkte lucht in beslag neemt van 3 wetenschappers. Niets nieuws onder de zon, maar het levert best wat potentieel op. Alleen vond ik de uitwerking ervan vrij pover en inspiratieloos. Om eerlijk te zijn had ik geen enkele feeling met geen enkel personage. Er zat weinig fut in, niet in het script, maar ook niet in de acteurs leek mee.

Visueel wel best mooi gedaan en ook technisch best prima. Dialogen daarentegen zijn eveneens verwaarloosbaar. Een film met weinig hoogten, maar iets te veel mankementen. Jammer...

Niet dat ik extreem fan ben van La strada of Fellini, maar de vierde film die ik van hem zag, overtuigt me toch enigszins. Wat het steeds goed doet - al dan niet wat uitvergroot - zijn tegenstellingen. Dit vinden we in de figuren van Zampano, een norse bruut, en diens hulp Gelsomina, een melancholisch naïef kind dat door haar moeder wordt 'verkocht' om het gezin van de hongerdood te redden. Meteen werd kader van het arme Italië in de verf gezet en ook Zampano tracht zijn armtierig leven op te fleuren door als rondreizend artiest het land te doorkruisen.

Erg sterk was het samenspel tussen beide hoofdpersonages die beiden gepolariseerd zijn tot karikaturale figuren van puurheid en verdorvenheid. Gelsomina is met haar lot aan hem verbonden en hoe lang de weg ook moge zijn, ze hoopt op beterschap, vaak tegen beter weten in. Ze krijgt geen hoogte van hem wanneer hij enerzijds wel vriendelijk kan zijn (bij de nonnen), maar tegelijk anderzijds ook wreed.

De derde hoofdrolspeler, de Gek, is een soort spiegel of wig tussen Gelsomina en Zampano en leidt het duo onrechtstreeks tot een finale beslissing. La strada is een vlotte film, aanbevelingswaardig en met een sterke cast met de nodige symboliek. Zeer hoge 3,5*, dichtbij 4,0*.

Roadmovies behoren sowieso tot één van mijn favoriete genres. Deze Lynch is één van zijn meest toegankelijke films zonder dubbele bodems of gecompliceerde plots zoals in bijvoorbeeld Lost highway. Al was dit niet zijn eerste meer “normale” film, want ook met The elpehant man gooide hij al hoge ogen. The Straight story is een simpel, maar aandoenlijk verhaal van een oude koppige man die een lange reis plant met zijn grasmaaier naar zijn zieke broer die hij al 15 jaar niet meer sprak.

Het personage dat Richard Farnsworth geeft mooi gestalte aan Alvin die via het principe “less is more” het avontuur intrekt en wel ziet wat de dag brengt. Richard Farnsworth is overtuigend als Alvin, een man die met zijn diepe groeven in zijn gezicht duidelijk al één en ander heeft meegemaakt. Dit blijkt ook wanneer hij een andere oorlogsveteraan tegenkomt en ze elk ongeforceerd hun wedervaren vertellen. Het heeft zijn leven bepaald want alcohol heeft ook veel kapot gemaakt. Of het relaas van zijn gehandicapte dochter biedt voldoende diepgang aan het verhaal zonder sentimenteel over te komen. Lynch raakt steeds de juiste snaar en Richard Farnsworth is hiervoor het perfecte middel.

Er zit een mooie balans in de film waarbij beetje bij beetje de gevoelens van Alvin geopenbaard worden. Geen scherpe vinnige alwetende dialogen, laat staan discussies of morele oordelen, maar gesprekken op mensenmaat waarbij luisteren en empathie centraal staan. Ook stiltes laten spreken, daar gaat het om. Vrij herkenbaar allemaal en op het lijf geschreven van het personage Alvin. Het gesprek met de dominee is hiervan een mooi voorbeeld. De fijne landschappen en ingetogen muziek maken het alleen maar af. Superervaring, verdiende 4,5* wat mij betreft!

Hereditary (2018) en Midsommar (2019) waren de veelbelovende debuutlangspeelfilms van Ari Aster. Daarom was ik extra geprikkeld om deze kortfilm te zien. Geen idee waarom, maar ik vergelijk Aster vaak met Jordan Peele (Get out (2017) en Us (2019)). Mede waarschijnlijk ook omdat we hier te maken hebben met een volledige zwarte cast.

Prima acteerwerk, zeker van de vader, waarbij aan de hand van dichte gezichtsexpressies de angst en de vertwijfeling op zijn gezicht te lezen staat. Sterkste scène was dan ook daar waar hij in het donker aan zijn bureau zat en opeens voetstappen hoort en de schaduwen ziet vanonder de deur.

Bizar plot weliswaar van incest binnen het gezin waarbij de vader het slachtoffer is en niet de zoon (hoewel bij de start ervan de rollen wellicht omgekeerd waren). Het einde was wat bruusk en de rol van de moeder werd te weinig uitgespeeld, maar voor de rest vrij prima kortfilm.

Hmm, ik ben al tot de constatatie gekomen dat ik die oudere (zwartwit) films van Jarmusch minder trek dan zijn meer recentere films. Het verhaal kabbelde iets te veel verder zonder echt betrokken te geraken met de personages of de film in zijn geheel.

Erg veel gebeurt er dan ook niet. Een familiebezoek van een nicht uit Hongarije om dan door te reizen naar een tante. Om dan een hele poos later een trip te maken naar Miami om wat te gokken en van het leven te genieten. Dat allemaal met een soort laissez faire gehalte.

Het zwartwit vond ik nu ook niet bepaald een meerwaarde, toch niet qua sfeerschepping of cinematografisch. Ook nogal een vreemde montage met die zwarte beelden er steeds tussen. Eentje die ik snel vergeten zal zijn, jammer.

Voor mij is Strangers on a train wel één van de betere en zelfs één van de beste Hitchcocks die ik al zag. Wat een geweldig plot heeft deze film die met een beetje fantasie en verbeelding je zomaar zou kunnen overkomen. De boel ontaardt wanneer de gewiekste Bruno Anthony zijn deel van zijn duivels plan ten uitvoer brengt en zo het mes op de keel zet van de verbouwereerde celebrity Guy Haines. Haines kan geen kant meer op en wordt gechanteerd. Naar de politie stappen zou hem alleen maar meer in een lastig parket brengen.

Het fijne aan de film is ook dat Anthony enkele malen uit arrogantie en al spelenderwijs zijn dilemma voorschotelt aan andere individuen. Het ongemakkelijke dilemma wordt weggelachen, maar opent doet sommigen ook fantaseren. Heerlijke dialogen, spanningsboog en suspense. Robert Walker doet het ronduit fantastisch als psychopaat. Ook het camerawerk is van een hoog niveau. Hoogtepunt is de moord op de vrouw waarbij de daad in de reflectie van de gevallen brillenmontuur te zien is.

De slotscène op de draaimolen was leuk en is één van de hoogtepunten van de film. Het boek van Highsmith wordt niet helemaal gevolgd en Hitchcock gaf er zijn eigen plot aan en deed dat wederom op zijn eigenreide spannende manier. Mooi!

Al bij al boeiende thriller over een koppel dat het drukkere stadsleven ontvlucht en zich terugtrekt op het platteland om tot rust te komen. Ware het niet dat de lokale bevolking er ook zijn eigen wetten op nahoudt en er niet voor terugschrikt zelf het heft in eigen handen te nemen.

Erg vriendelijk worden ze niet onthaald in het dorp. De sfeer is even grimmig als het grijze miezerige weer. Men houdt nu eenmaal niet van buitenstaanders en potentiële pottenkijkers. Qua sfeer dus zeker prima opgebouwd.

Qua plot degelijk al wordt alles opgebouwd naar de climax de laatste 20 minuten. De stoppen slaan door en hoewel de aanleiding er wel is, verbaasde het me wel dat men hiervoor zo drastisch tekeer moest gaan. Mannelijke testosteron en dominantie staan wat centraal hier. Amy is niets meer dan een begeerlijk stukje vlees, niet begrijpend waarom ze voor een sul valt. Het geweld is een soort survival of the fittest waar de wetten van aristocratie niet gelden.

Vrij leuke feel good movie met een zwaar thema. Niet zomaar een familiefilm voor het hele gezin. Me hier toch wel aan mispakt met mijn 7-jarige dochter naast mij. Vooral toen Bob nog niet in the picture was een vrij zwaar verhaal van verval. Een Trainspotting bvb wordt het gelukkig nooit, maar ik kreeg te veel vragen waarop ik niet makkelijk een luchtig antwoord kon op verzinnen.

Gelukkig wordt het nadien wat beter als Bob effectief zijn steentje bijdraagt. De film bevat aandoenlijke en grappige momenten al blijft Bowen dagdagelijks de gevolgen dragen van zijn verslaving. Blijkbaar gebaseerd op ware feiten al zal het wellicht niet zo geromantiseerd zijn geweest in real life. Een aantal leuke scènes zoals de muis bvb.

Leuke film die binnen het genre aanbevelingwaardig is. Vrij sentimenteel, maar met de boodschap op de juiste plaats!

Een film die de naam heeft als een klok en ik heb me zeker vermaakt met deze klassieker. Toch had ik hem nog memorabeler of ingenieuzer voorgesteld. Toch kan je met een Kazan zelden fout zitten. De driehoeksrelatie tussen de twee zussen en Poolse immigrant Stanley wordt uitstekend uitgewerkt en tracht de kijker toch op het verkeerde been te plaatsen.

Blanche geeft de indruk het verder geschopt te hebben in het leven. Ze heeft een respectabele job, is netjes gekleed en schrok toen ze de bescheiden woonst van haar kleine zus betrad. Het feit dat haar zus aanhoudt met een dronkenlap, caféganger en licht ontvlambaar type, zint Blanche niet echt. Haar zusje heeft meer in haar mars vindt ze en ze vergooit met hem haar toekomst. Maar de afkeer is wederzijds, want Stanley vertrouwt Blanche niet die hij erg verwaand en onbetrouwbaar vindt.

Stella bevindt zich tussen twee vuren en Stanley ondervindt dat de bloedband tussen beide zussen ijzersterk is. De plotwending is knap en de perceptie wordt stilaan omgedraaid. Mondjesmaat zag je dit aankomen, maar het duurde toch even bij mij tot ik ervan overtuigd was.

Prima acteerwerk overigens van de hele cast. Ook cinematografisch knap met een prima camerawerk. Zeker een klassieker zijn naam waardig. Mooi!

Het kon een Van Warmerdam zijn. Toch wel een bijzondere Kroatische film waarbij een familie onder een schrikbewind leeft van een oom die telkens rond Kerst op bezoek komt. Jaar na jaar proberen ze hem te behagen. Het is duidelijk dat ze schrik hebben van hem en op eieren lopen om de situatie zo goed als mogelijk te ondergaan.

De reden waarom is lange tijd onduidelijk, maar ontvouwt zich later. Ook onderling is de relatie tussen de gezinsleden erg bevreemdend. Van een hecht gezin is nauwelijks sprake. Het is soms moeilijk hoogte te krijgen van dit allegaartje. Hier en daar een komische inslag. Geen idee evenwel of je voor welk personage dan ook sympathie moet hebben.

Maar boeiend was het zeker. Ik hou wel van die absurde insteek. Best origineel en creatief. Licht aanbevelingswaardig.

Ik had het kunnen weten. Op een aantal afleveringen na steeds ontgoochelend de Black mirror afleveringen afgesloten. Ook nu weer... Ik keek nochtans tegen beter weten in uit naar seizoen 5, maar echt beter is het voorlopig niet.

Het plot is eigenlijk te belachelijk voor woorden. Twee beste maten ontdekken via lookalike van Mortal Kombat of Street Fighter in de VR dat ze homo zijn. Kan het nog gekker? Wat volgt is veel herhalingen in de VR en tussen al het oeverloze gepieker door waarbij clichés niet geschuwd worden. Gaap, vrij vervelend allemaal. De confrontatie is wat ze is en de film eindigt zoals Black mirror vaak eindigt: binnen het compromis gaat ieder zijn eigen weg en het leven gaat gewoon door.

Filmpje heeft weinig om het lijf, intrigeert totaal niet. BM onwaardig, jammer. Nog twee te gaan dan maar?

Stronger is een sterke film over een overlevende van de Boston Marathon in 2013 die door de media en bevolking als symbool werd gezien tegen deze terroristische daad. Het is een verhaal van vallen en opstaan, van wilskracht en doorzettingsvermogen, maar vooral ook een strijd met jezelf. Een concept die al meerdere malen is gepasseerd in een filmformat. Toch vond ik Stronger wel iets extra’s bieden.

Vooral de worsteling met de toegemeten heldenstatus vond ik vrij goed weergegeven. Jeff werd gedwongen in de schijnwerpers te staan hoewel hij dit helemaal niet wou. Ook zijn moeder deed hier flink aan mee en wou haar trots uitbazuinen tegen iedereen die het wou horen. Ook de onderlinge relaties werden goed uitgediept. Eerst sowieso de knipperlichtrelatie tussen Jeff en Erin met het dilemma van Erin om verder te gaan (of opnieuw te beginnen) met Jeff. Maar ook de verschillende opvattingen tussen Erin en diens “schoonmoeder” waren sterk.

Heb ook een boontje voor Jake Gyllenhaal, mijn 23e film al denk ik, en hij ontgoochelt zelden. Topprestatie wederom waarbij pijn, verdriet, angst en hoop dicht bij elkaar lagen. Net geen 4,0*. Mooi!

Als scholier moesten wij het boek van Amélie Nothomb lezen voor en in het Frans. Een huzarenstukje was dit toch wel. We spreken al van 25 jaar geleden en hoewel de hiërarchische kille Japanse bedrijfscultuur me steeds is bijgebleven, kan ik moeilijk zeggen of de film het boek al dan niet gevolgd heeft. De grote lijnen lijken wel te kloppen.

Toch wel een intrigerende kijk op de Japanse bedrijfswereld. Een bijzonder volk waarbij je soms in de ene verbazing in de andere valt. Opmerkelijk ook Amélie soms de bal helemaal misslaat. Het is niet omdat je de taal beheerst, dat je ook de cultuur en de waarden kent. Vreemd wel dat ze deze niet of nauwelijks lijkt te kennen, behoudens dan het feit dat ze nooit mag opgeven.

Toch een film die veel weg heeft van pesten en discriminatie, gestoeld op een eigen superioriteitsgevoel ten aanzien van Westerlingen. Emoties tonen, zeker waarbij een zwakte naar boven komt, wordt niet in het openbaar getolereerd. Bij momenten erg interessante scènes, maar eveneens tegelijkertijd erg oncomfortabel.

Prima acteerwerk van Testud die mooi gestalte geeft aan haar personage. Ook de humoristische insteek is knap zonder te overheersen.

Vrij inspiratieloze film over een ronddobberend zeiljacht in de oceaan. Geen storm als grote boosdoener hier, maar wel een vluchtelingenboot die op zinken staat waardoor het leven van tientallen (of zelfs meer) vluchtelingen dreigen te verdrinken.

Het plaatst de arts Rike voor een dilemma. Ik vond de openingsscène maar bizar. OK, men wou aangeven dat we te maken hadden met een arts, maar dat kon ook op een andere manier meegegeven worden tijdens het plot op de boot. Nu was de overgang (montage) zelfs héél slordig. Van de ambulance recht naar de boot in een paar seconden, nah!

Veel dialogen zijn er niet natuurlijk. Maar Susanne Wolff deed het wel behoorlijk. Vreemde plotontwikkeling was er ook bij de drenkeling die aan boord werd gehesen. Prima weergave denk ik wat zijn gezondheidstoestand betrof: meer dood als leven, onderkoeld, uitgeput en ga zo maar door. Vreemd om dan een paar uur later rond te huppelen op de boot. Zijn gedrag daaropvolgend valt wel te begrijpen uit pure onmacht en wanhoop. Voorts stelt het allemaal weinig voor behoudens het dilemma en de houding van derden (dat cargoschip én de hulpdiensten) om al dan niet (snel) hulp te bieden...

Oliver Tate is een wat vreemde vogel. Het lezen van woordenboeken behoort tot zijn favoriete tijdverdrijven en hij is niet meteen mister popular op school. De openingsscène alleen al brengt me meteen in de stemming waarbij Oliver fantaseert hoe zijn omgeving zou reageren bij zijn overlijden. Erg mooie rol overigens van Craig Roberts.

Zijn zoektocht naar een vriendinnetje om ontmaagd te worden is leuk, des te meer omdat ook Yasmin Paige een eigenaardige maar goede rol neerzet.

Ook het subplot met Oliver's ouders is fijn. De bizarre karakters - maar ook die van sommige schoolgenoten - gaan nooit over the top van excentriciteit. Verder is de humor geslaagd, lekker droog Brits en is de setting en sfeer uitstekend. Saai wordt het nooit.

Submarine is een frisse onderhoudende coming-of-age gedept in een Brits eighties sausje die lekker wegkijkt. Fijn om eens gezien te hebben al wordt het nergens memorabel.

Erg rauwe grimmige prent van een kansarm gezin waar twee jonge broertjes de zorg opnemen voor hun baby broertje terwijl moeder lief zich lazarus drinkt in de pub. Kan niet anders dan fout lopen natuurlijk. Beide broers verliezen elkaar later uit het oog, maar ook dan blijkt dat beiden het moeilijk hebben zich staande te houden in de maatschappij.

Het verleden en de kansarme opvoeding zorgt ervoor dat hun huidige levens ook niet via de geijkte paden verloopt. De één is alcoholverslaafd en agressief, de andere is een junk die de zorg voor zijn zoontje op zich neemt. Ondanks de harde karakters en verkwanselde opportuniteiten die zich voordoen, had ik toch met beiden te doen. Zeer realistische weergave van de gebeurtenissen, mede door de sterke acteerprestaties van de hoofdpersonages. Boeiend om te volgen van begin tot eind. Dat komt ook gedeeltelijk door de sterke montage waardoor het (gescheiden) leven van de twee broers knap wordt afgewisseld.

Beetje vreemd subplot van de dikkerd, maar wel aangevend hoe impulsief of naïef kwetsbare personen kunnen zijn (los van het feit dat éénieder de verantwoordelijkheden moet nemen voor de daden die ze begaan).