Opinions

Het waren vooral Luca Guadagnino en Julianne Moore die me prikkelden om deze kortfilm van 37 minuten te zien. Alleen bleef ik wat verweesd achter want naast het duidelijke showgehalte van mooie jurken had deze film niet te veel om te lijf. Het plot was quasi onbestaande, maar dat hoeft geen verrassing te zijn met slechts 37 minuten op de teller. Technisch zit het wel prima in elkaar en ook de beelden zijn mooi met de verlaten feeërieke Romeinse straatjes.

In plaats van Moore had men beter een Italiaanse actrice genomen zodat alles beter tot zijn recht kwam. De flashbacks waren ook storend. Beetje jammer allemaal.

Billy Wilder staat hoog aangeschreven bij me. Ik vond Stalag 17 een prima film, maar moest toch even wennen aan de (k)luchtige aanpak van de film die toch wel licht komisch is. Een POW kamp was alles behalve een pretje, maar de omgang met de bewakers en oversten hier was er eentje met spot en met kwajongensstreken zo leuk het wel. Het mocht wat mij betreft wat grimmiger aangepakt worden, zeker omdat ik dat ook verwachtte daar ik blank de film in ging.

Los daarvan zeker een boeiende en onderhoudende film. Weliswaar wat karikaturaal alsof men op scoutskamp zat. De intriges rond de verrader/spion vond ik wel interessant en was best spannend. Goed in beeld gebracht ook. De film verveelde nimmer en vloog voorbij.

Leuk wel die scène met het boek Mein Kampf van Hitler.

Sterke film over één van de meest legendarische veldslagen uit de Tweede Wereldoorlog gezien vanuit Duits standpunt. Een soldaat van de Wehrmacht is niet noodzakelijk een nazi of Hitleradept. Het komt hier even aan bod. Een zuivere anti-oorlogsfilm waarbij het leed en zinloosheid van de oorlog en deze veldslag naar voren komt.

Enkele vechtscènes zijn bijzonder sterk zoals die in de riolen of even later in de besneeuwde vlakte met de tanks. Ook de persoonlijke gevoelens en getuigenissen van de soldaten maken indruk. Zo gaf iemand iemand zijn gevoel weer van een vreemde te zijn tijdens zijn verlofperiode bij zijn gezin. Hij hunkerde er zelfs naar om terug naar het front te komen. Het is een gevoel dat niet onbekend was voor velen die na de oorlog (definitief) huiswaarts keerden.

Jonge mannen met een toekomst worden opgeofferd in naam van het Duitse Rijk. De kameraadschap onderling komt ook sterk naar voren en het is zowat het enige wat hen echt drijft. Sterke slotscène ook die indruk maakt waarbij de koude en ontbering letterlijk toeslaat.

Stalker is een erg bevreemdende en bijzondere film geworden van Tarkovsky. Mijn debuutfilm overigens van Tarkovsky en enige research leert me dat deze man wel meerdere kwalitaitef vreemde films heeft gemaakt. Ik ben alvast geprikkeld om de zoektocht verder te zetten. De plotline van Stalker is vrij eenvoudig, maar Tarkovsky maakte er een filosofische dreigende productie van die redelijk zwaar uitvalt. Het een meesterwerk of pareltje noemen gaat me (voorlopig) te ver, daarvoor greep het me te weinig aan of vatte ik niet alles om te begrijpen waar de regisseur naartoe wilde.

Qua personages is het eenvoudig en zijn we rond met een drietal, de vrouw of het kind even buiten beschouwing gelaten. De gids leidt - wellicht tegen een vergoeding om brood op de plank te krijgen - een wetenschapper en een schrijver naar de “verboden zone” waar het opperste verlangen hen toelacht. De film kent een traag tempo, maar wordt ruimschoots gecompenseerd met de dreigende sfeer die hangt over de film. Je wordt zelf getriggerd verder te kijken wat er nog te wachten staat. Ook de erg sfeerrijke, maar troosteloze desolate omgeving van zowel de bossen als het industrieterrein is visueel erg knap. Niet bepaald een vakantiebestemming dat grauwe stadje met verloederde fabrieksgebouwen en verlaten met puin bezaaide straten. Het is in die context dat een kleine dorpsgemeenschap een toekomstloos en uitzichtsloos leven leidt (en lijdt). Ook de zwartwitbeelden alsook het trage tempo en de stiltes versterken de sfeer. De bewakers en de mysterieuze trein deden me op het puntje van mijn zetel zitten.

Ook de bossen waren de moeite en je blijft wel eens stilstaan bij de zwaar milieuverontreinige schuimende rivier waarbij Tarkovsky in volle Koude Oorlogperiode wou stilstaan. Tsernobyl is nog toekomst, maar dergelijke ramp was onvermijdelijk als je weet wat voor rommel de mensheid produceert in functie van de “vooruitgang”. De dialogen zijn scherp en filosofisch, maar boeiden me minder. Ik liet ze gewoon over me heen komen zonder veel aandacht waardoor ik wellicht wat de boodschap/clue van de film miste.

Het einde is wederom bizar en roept nog meer vragen dan er al sowieso waren. Het kind dat paranormale gaven blijkt te hebben, mja, vreemde afsluiter van een intrigerende film, eentje waarvan ik niet goed weet wat ik er mee moet aanvangen. Qua regie, montage, sfeer en decor top, maar qua verhaal bleef ik toch wat op mijn honger zitten.

Stan & Ollie is me eerlijk gezegd een beetje tegengevallen. Vooral inhoudelijk vond ik het wat minder. Vond het plot niet interessant genoeg om niet te moeten aftellen naar het einde. Als ik het goed begreep ging de film vooral over de herfstdagen van het duo tijdens hun eindtournee in Londen. Het olijke duo staat inderdaad bekend als één van de grootste duo’s aller tijden in de filmgeschiedenis. Ongelooflijk hoe zij op elkaar ingespeeld waren.

Visueel is de film wel prachtig. De sfeer en timesetting werden knap weergegeven. Ook de acteerprestaties waren top. Perfecte casting met John C. Reilly en Steve Coogan als “Den Dikken en Den Dunnen”. Hier en daar fijne flashback waarbij enkele sketches ten tonele verschenen. Leuk voor een keer.

Ben niet superwild geworden van deze Stand by me. Een semiklassieker naar verluidt die in het algemeen gesmaakt wordt. Ik begrijp niet goed waarom eigenlijk. Akkoord dat het uitgangspunt van (jonge) en eerste vriendschappen gekoesterd moeten worden en op zich heeft zo'n vierkoppige vriendengroep wel iets dromerig of nostalgisch, maar het is niet iets dat echt nieuw is (al dan niet in een ander filmgenre). Los daarvan vooral tevergeefs zitten wachten op een echt plot, een echt verhaal. En voor ik het door had was de film al afgelopen.

Los van de vriendschapsbanden en kattenkwaad gaat de film eigenlijk nergens over. Wat de climax moest worden, eindigt vervolgens abrupt. Het lijk is gevonden en that's it. Ook van de pestkoppen geen spoor meer. Sfeer en acteerprestaties daarentegen wel OK. Wel graag naar gekeken, daar niet van, maar misschien lagen de verwachtingen net iets te hoog...

Ietwat vreemde short. Ik had een spetterende finale in gedachten en zat te popelen tot Stane het podium opging, maar jammer genoeg eindigt het allemaal met een sisser. De gemoederen werden bedaard en het familie-imperium is gevrijwaard van een schande. De vrijpostige dochter loopt ondanks haar bezwaren gewoon mee in de pas.

Ontgoochelend dus. Eentje die je gerust links kan laten liggen. Op het acteerwerk wel niets aan te merken.

Film over rouwverwerking wanneer de zoon verongelukt. Ieder overgebleven familielid gaat op zijn eigen manier met het verdriet om. Dit alles in een setting van een familiale huiselijke sfeer. Weinig spectaculair en zo voelde het ook voor mij aan. Intens en ingetogen, maar ik raakte maar niet in de film.

De grote ALS-vraag wordt ook gesteld in een parallelle wereld, maar brengt weinig zoden aan een dijk. Het leven is wat het is en ieder probeert op zijn eigen manier het verdriet te verwerken. Miste misschien een beetje de balans tussen betrokkenheid en sentiment. Al bij al zeer degelijke film, prima geacteerd, vrij authentiek.

Meer dan degelijke film waarbij ik met vlagen van genoten heb. Sowieso ijzersterke acteerprestaties van Lady Gaga en Bradley Cooper. Leuke en mooie songs ook. Niet mijn favoriete genre van film, maar ik apprecieer hem wel. De chemie is duidelijk aanwezig tussen beide hoofdpersonages, dit zowel op als naast het podium.

Interessant ook hoe beide carrières uit elkaar groeien en het feit dat Ally steeds meer onafhankelijk wordt van Jackson doordat ze succes heeft en doorbreekt. De badscène was indrukwekkend, maar vooral de scène op de Awarduitreiking was treffend. Het plot is wat standaard, maar de rest is wel tot in de puntjes verzorgd. Cinematografisch knap, goede muziek en goede vertolkingen. Leuk!

Voor mij ook de eerste kennismaking met Star Trek. Star Wars kent voor mij geen geheimen, maar doordat ik nooit de affectie had voor Star Trek en mede door de vele films/serie door het bos de bomen niet meer zag me er gisteren dan toch eens aan gewaagd. Voorlopig nog niet helemaal warm gedraaid voor de reeks, maar ik ben wel klaar voor de volgende!

Deze Star Trek is erg toegankelijk, ook voor de leken onder ons. Je krijgt een blockbuster SF-film voorgeschoteld vol actie en suspense. Centraal staat de karakterontwikkeling van de personages die Star Trek groot hebben gemaakt: Kirk, Spock en Scottie. Maar alle aandacht gaat toch naar Kirk en diens kibbelende relatie met Spock. Fijne cinema met karakteruitdieping! De film wisselt kwaliteit af met spetterende actiescènes en creëert zo een mooi evenwichtig geheel. Mag ook wel als je J. J. Abrams heet! Hoewel het plot niet zo eenvoudig is en je je aandacht moet bijhouden, slaagt Abrams erin er toch in het verhaal van de zwarte gaten en lichtstralen zeer toegankelijk en begrijpbaar te maken. Ook op visueel vlak is er niet veel aan te merken, mooie CGI en decorsetting.

Geen wow-gevoel zoals ik dat mag ervaren bij Star Wars, maar er wel degelijk van genoten. Dit smaakt naar meer! Misschien dat de échte fans op hun honger bleven zitten, maar tegelijkertijd zorgt/zorgde deze film er misschien voor dat het aantal fans opnieuw een boost kent/kende.

De oudste drie delen van de Star warssaga bekijk ik steeds samen en blijf ik beschouwen als één deel. In het verleden recenseerde ik hier deel V als een overkoepelende recensie voor IV, V en VI. Voor mij blijft de oude Star wars fenomenaal goed, pure nostalgie en wanneer er op wekelijks minstens één maal aan terugdenk - hoe miniem of spontaan ook - dan is dit zonder twijfel een 5,0* waard. Ontelbare keren gezien in mijn jeugd en ook vandaag nog steeds met dezelfde goesting keer en keer opnieuw. De chemie tussen de drie delen is ongelooflijk sterk en is zo nauw verbonden met elkaar.

Deel IV bevat het minste pure actie, maar is zo sterk in opbouw. Verschillende karakters worden geïntroduceerd en de vriendschapsbanden worden gesmeed. Ook Luke besef dat hij meer is dan een keuterboerke komt tot ontwikkeling. C3PO en R2D2 zijn maken ontegensprekelijk deel uit van Star wars en zijn ongelooflijk populair. Ze brengen de komische en luchtige noot in de films als klunzige en kibbelende of eigenwijze robots (de één al wat meer dan de andere). Han Solo is de charismatische schelm met het hart op de juiste plaats. Zonder hem zou Star misschien niet geweest zijn wat het nu is, wie weet? Ford heeft Star wars mee groot gemaakt. Het contrast met Luke is groot, zelfs met Hamill. En Lucas neemt zijn tijd voor de ontwikkeling van zijn karakters, prima! Centraal staat the Death Star: de bouw en uiteindelijke vernietiging ervan. Allemaal sterk gedateerd, dat wel, beetje over the top en overdreven gevechten van een paar man tegen het keizerlijke legioen, maar uit pure liefde snel te vergeten en gewoon genieten: van de eerste tot de laatste seconde!

Wat mij betreft de minst goede film van de gehele franchise. Het lijkt me sowieso een vrij complexe onduidelijke en té politieke film als je te weinig achtergrond hebt van het geheel. Het is geen film die fans zal bijcreëren, daarvoor voegt hij te weinig toe. En dat is het grootste gebrek van de film. Ook de fans zijn en waren niet al te lovend voor deze The phantom menace en dan heb ik het niet alleen over het nostalgisch wegmijmeren naar de trilogie van eind de jaren 70/begin jaren 80. Ondanks het feit dat het een prequel is, is de kennis van IV, V en VI niet te onderschatten.

Wat wel erg goed was en zal zijn voor de 2 vervolgfilms was/is de ontwikkeling van het personage van Anakin Skywalker. Ook het feit dat de Raad twijfelde om hem verder op te leiden en dat dit niet louter aan zijn leeftijd te wijten is, is een knap gegeven in de gehele filosofie van Star Wars en The Force. De podrace vond ik zowaar één van de hoogtepunten van de film, op zich nietszeggend, maar wel vermakelijk. Darth Maul vond ik geen slechte slechterik, alleen wat monotoon, eenzijdig en te beperkt in beeld. Dat eindgevecht blijft geweldig met dat speerwapen. Super achtergrond sound ook tijdens het gevecht.

Voor de rest is de film vrij banaal, oninteressante personages of volkeren, veel gewauwel, veel onnodige scènes. Het brengt niet echt vaart in de film. Als fan van de franchise en los van de ontgoocheling, kan ik The phantom menace in zijn geheel wel plaatsen. Net voldoende dus.

Eindelijk nog eens de tijd genomen om I, II en III te herzien. Episode II is sowieso een sterker deel dan het licht teleurstellende The phantom menace. Een aantal personages zijn wat concreter waardoor ook de minder ingewijden mee zijn met het geheel. Jango Fett en diens gekloonde zoon Boba Fett krijgen een belangrijke rol in deze episode. Boba Fett krijgen we ook nog een aantal keer te zien in IV, V en uiteindelijk in VI aan de zijde van Jabba The Hutt.

Interessant aan dit tweede deel is de verdere ontwikkeling van de onstuimige en eigenwijze Anakin Skywalker. Hij kan moeilijk met zijn emoties om en laat er zich te veel door leiden. De liefde voor Amidala is één ding, zijn woede en wraakgevoelens ten aanzien van het Zandvolk is een ander paar mouwen. Wanneer zijn moeder sterft is het duidelijk waarom net Yoda gereserveerd was om Anakin op te leiden als Yedi.

Attack of the clones is een typische mid-episode. Erg afgerond is het allemaal niet, maar gelukkig gaat de spanning en het plot crescendo. De actiescènes zijn ruimer dan het eerste deel en zijn van een vermakelijk niveau. Al valt het wel wat tegen om Yoda te zien als een spring-in-het-veld tijdens het gevecht met Graaf Dooku om dan doodleuk na het gevecht verder te pingelen met zijn wandelstok. De acteerprestaties zijn niet top en ook de chemie tussen Portman en Christensen ontbrak wat, maar voor de rest is het plot en het script prima.

Van de prequel-trilogie de beste episode sowieso. Sluit op 19 jaar na naadloos aan op de originele trilogie IV, V en VI, ware het niet dat Disney het opportuun vond ook nog eens Rogue One te produceren wat er ergens tussenin hangt.

In Revenge of the Sith wordt de focus nog meer op de jongvolwassen Anakin gelegd. Zijn emoties, impulsiviteit, afgunst, angst en haat komt nog meer tot uiting. Er is een mooie evolutie hoe hij kantelt naar de Dark Side. Ook Palpatine speelt hier een sterk rol in. Deze derde episode schetst een mooi beeld van wat je te zien krijgt in de verdere episodes. Je krijgt antwoorden op vragen waarom Yoda in ballingschap leeft, waar de andere Jedi's zijn, waarom Luke en Leia apart opgroeiden, hoe Darth Vader gevormd is, enz ... Geweldige scène overigens toen Dark Vader gecreëerd werd: doodse stilte en dan ineens die ademhaling die opdoemt.

Het gevecht tussen Anakin en Obi Wan tussen de lavapoelen was prachtig. Visueel zag het er allemaal prima uit. General Grievous zag er eerlijk gezegd niet uit als chronisch proestende hunchback. En het laservechten van de Keizer zag er ook vrij ongeloofwaardig uit. The Force kunnen controleren wil nog niet zeggen dat je dan automatisch een Jedi bent die met een lichtzwaard overweg kan.

En wat mij betreft voor eens en altijd: heb je SW nog nooit gezien: begin met IV, V, VI en dan de prequel-trilogie. Als je het gehele plaatje al gezien hebt, is het misschien "beter" om te beginnen met I, II en III.

Puur op nostalgisch gevoel en ook een beetje als fan deze (slot)episode meegepikt. Onder het mom van de Star Wars saga kan veel en gaan er ook velen plat op de buik. Misschien niet slecht dat er een einde aan gekomen is. Plotmatig wordt alles in dit deel aan elkaar gebreid, maar echt vloeiend vond ik het niet. Eerder wat geforceerd.

Wel interessant was de eeuwigdurende twijfel tussen The Dark Side and The Force waarmee Kylo Ren en Rey te maken krijgen. De verpersoonlijking van The Dark Side onder vorm van Palpatine was noodzakelijk om tot een degelijke afronding te komen, maar kwam uit het niets. Ik blijf Rey maar een matig personage vinden (degelijk geacteerd, dat wel), maar haar persoonlijkheid om het te schoppen tot een Jedi vond ik te mager (en te weinig uitgewerkt). Dat was toch anders bij Luke of Anakin destijds.

De actie ziet er goed uit. Veel gevechten en het lasergevecht op zee was er eentje om duimen en vingers af te likken. De luchtgevechten, zeker die op het eind, nogal voorspelbaar en melodramatisch, maar de CGI maakte veel goed. Weinig vervelende momenten ook in de film. Het is een vlotte blockbuster en hier en daar met wat humor. C3PO blijft een geweldig personage, net als Chewie. Sowieso een degelijke afsluiter waarbij alle puzzelstukjes iets te makkelijk in elkaar passen, maar kom. Heb me wel degelijk vermaakt!

Ik aanzie episode 4-5-6 als één geheel en zal ook maar één mening formuleren over dit drieluik. Meer dan 1-2-3 (het opgroeien van Anakin) sluiten deze episodes mooi op elkaar aan in één vloeiende beweging.

Star Wars is voor mij pure nostalgie. Ik ben heel zuinig met 5,0* en dit is enkel weggelegd voor films die me bijblijven en op één of andere manier raken (of geraakt hebben). Ik ben geen adept en je zal mij ook niet op premières of in gekke pakjes zien. Toch gaat er geen week voorbij of ik denk aan Star Wars of leg ik er een link naar, soms via een binnenpretje, soms maar een enkele seconde ... Star Wars is méér dan een film, sommigen zouden het haast een religie noemen

Quasi alles is perfect in dit epos: de kostumering, het decor, het geweldige verhaal dito muziek, de dialogen, de personages en figuranten (Darth Vader alleen al: Wow!), de fantasy, drama, spanning, het einde, originaliteit, concept ... Gewoonweg subliem! Net als vele anderen heb ik de reeks (voornamelijk 4-5-6) ontelbare keren herzien en ken je vele dialogen gewoonweg uit het hoofd, toch blijft dit keer op keer boeien, verveelt het geen moment. Voor zoiets kan je alleen je petje afdoen.

Episodes 1-2-3 (vooral de eerste twee dan) zijn een pak minder qua verhaal, 7 was een disaster (een schande eigenlijk). Episode 3,5 ging dan weer de betere toer op, maar 4-5-6 blijft ondanks ze al ruim 30 jaar oud zijn onnavolgbaar.

Episode VI heb ik steeds één van de leukste van de saga gevonden. Alleen al het begin is geweldig met de gevechten in de woestijn op de rondvliegende schepen van de opgezwollen worm Jabba The Hutt. Geweldig personage overigens, net als die kleine chichuahua zijnde Salacious B. Crumb, en laat ons vooral de Rancor of Sarlacc niet vergeten. Net zoals in de vorige episode is de opleiding van Luke tot jedi op de planeet Dagobah bij Yoda zowat de kern van de hele Star warssaga. Geweldige scènes in een mooi sfeerrijk kader.

Best ook hier en daar wat grappige noten zoals de fantastische introductie van de Ewoks op Endor. De achtervolgingen op de scooters zijn spectaculair en ook de droids R2D2, maar vooral C3PO komen hier goed tot hun recht. En tot slot blijft het gevecht tussen Darth Vader en Luke bis legendarisch. De spanning wordt opgedreven tot een climax met de Keizer als spilfiguur.

Hamill en tegelijk Luke groeien in hun rol en kunnen eindelijk hun voet naast Solo/Ford zetten. Zelfs Solo is verbaasd over de metamorfose van zijn vriend. Perfecte afsluiter van de trilogie, een saga die in mijn ogen geen second verveelde, eentje die ik ook keer op keer opnieuw kan bekijken. Meer dan waarschijnlijk ook de films die ik al het meest zag in mijn leven. De trilogie maakt me toegeven blind voor zijn gebreken. Ik zie de trilogie ook als één geheel en quoteer ze dus ook gelijk. Wel slechts eentje in mijn top 10, kwestie om de variatie erin te houden...

Omdat ik van vrienden vooraf gehoord had dat The Force awakens maar povertjes was, heb ik zelfs als fan van Star Wars deze film lange tijd voor me uitgeschoven. Ik moet zeggen dat mijn verwachtingen ingelost zijn: een mager beestje … En dat is jammer, zeker als liefhebber van het schitterende epos dat Star Wars wel degelijk is. Jammer dat dit zo verkl**t is! Als fan ga je gewoon mee in het verhaal omdat het Star Wars is, maar als je verder kijkt dan je Star Warsneus lang is, dan kan je alleen maar besluiten dat dit een zeer ontgoochelende prent is, in elk opzicht overigens want nergens geeft JJ Abrams aan dat er beter gewerkt is dan in de andere delen.
Er zit weinig of niets vernieuwends in deze film. Dit is gewoon een zuivere kopie van gebeurtenissen in episode 4-5-6 Death Star, wederom een ontwrichte vader-zoonrelatie, een half opgeleide Jedi die voor the Dark side kiest, de geheime boodschap in een droid, en ga zo maar dooren bovendien niet eens zo sterk vertolkt of met de creatie van belachelijke figuren zoals die Snoke. We zaten precies naar LOTR te zien. Ook de figuur van Kylo Ren was pover en boeide me helemaal niet. Dat niemand aan Darth Vader kan tippen, ok, maar dat had Darth Maul om er bvb maar eentje te noemen toch meer presence en charisma. Eveneens de personages van Finn, Poe of Rey spraken me totaal niet aan. Finn irriteerde me zelfs …
Ook het einde irriteerde me mateloos. Hoe een zo goed als opgeleide Jedi zich in de luren laat leggen door 2 pubers is mij compleet een raadsel. Ze hebben niet eens al ooit een jedizwaard in handen gehad Eigenlijk is los van de herhaling het verhaal ook erg zwak Hoe een niemendalletje en een nummer in het grote legioen van the Dark Side zo op de hoogte is van het massavernietigingswapen is waardeloos. Bovendien was het belachelijk dat hij steeds door de vijand herkend werd als ‘de verrader’… Het enige echt leuke was de nieuwe BB-8, maar die zal ook opnieuw waardeloos worden zeker nu R2D2 uit zijn winterslaap (hallo?) gekomen is?

Ook net terug van de bioscoop. Ik kan alvast zeggen dat ik me flink vermaakt hebt met deze nieuwe Star Wars. De tijd vloog letterlijk voorbij en ik heb me nooit verveeld. Toch blijf ik met weemoed terugdenken aan de oude reeks 4-5-6 die wellicht onovertroffen is en nooit meer terugkeert. Misschien wordt het wel eens tijd om de oude reeks gewoon los te laten en de 'modernere' reeksen afzonderlijk te zien en niet meer te vergelijken of af te wegen met de oude.

The last Jedi is duidelijk een tussenfilm in afwachting van episode IX. Nu Han Solo er niet meer is werd er in dit deel nog meer aandacht besteed aan de twee oudjes, Leia en vooral Luke Skywalker. Mark Hamill gebruikt zijn forum optimaal en zet een degelijke gedesillusioneerde Skywalker neer. Mooie locatie dat eiland met de mooie rotsformaties en woeste golven. Het is er alvast aangenamer vertoeven dan de moerasplaneet waar Yoda verzeild is geraakt. De insteek van zijn persoonlijke ballingschap werd mooi uitgediept en draagt ook bij tot de persoonlijkheidsontwikkeling van Kylo Ren.

Hoewel ik het personage op zich van Kylo Ren vrij immatuur vind (ik blijf Adam Driver een miscast vinden) vond ik zijn rol in de film vrij goed zelfs. Dit deel gaf de strijd tussen the Dark Side en the Force erg goed weer, het spanningsveld tussen de twee, de twijfel, de lokgroep en valkuilen naar het Kwade, liefde en haat.
Ook de slotscène met Kylo Ren en Luke was een absoluut hoogtepunt. Eerst en vooral de bloedplaneet in de sneeuw. Ook visueel en de camerahantering vóór en tijdens het gevecht. Echt genoten van de beelden toen. Ook de plottwist was best knap te noemen.

Maar de film bevat ook een aantal dompers. De film is best een tribute naar Carrie Fisher en daar heb ik geen probleem mee, integendeel. Maar die scene zwevend in de ruimte was echt tenenkrullend (althans vanaf het moment dat ze terug zweefde naar de basis). De film probeert ook zijn best te doen om humoristisch over te komen. Te vaak en vooral te pas en te onpas werden geforceerde oneliners gebruikt, beetje overbodig bij momenten. En hoewel het begin best fun was met opperrebel Poe kwam het ook vrij geforceerd en simplistisch over. Alsof het zo simpel is. Van simpel gesproken: ik blijf me overigens verbazen van de enorme ontwikkeling van Rey tot Jedi. In het vorige deel was het niet veel soeps, maar ook hier was de training toch vrij ondermaats. Dat meisje is een echte autodidact!

De papegaaiduikers waren koddige beestjes. Ongetwijfeld zullen ze over de toonbanken vliegen in de vele shops. Het leek me dan ook de enige betekenis van die beesten te zijn. Tot slot wellicht de zware opmerking dat ik de film wederom weinig vernieuwend vond, niet zo erg als deel VII, maar ook hier veel kopieergedrag. Del Toro als Lando Calrissian, Skywalker in de rol van de oude verbitterde Obi Wan, de ballingschap, enz ...

Tot slot toch nog één positieve noot: die BB-8 blijft geweldig! Perfecte vervanger van de immer populaire R2-D2! Alles bij elkaar genomen misschien een strenge, maar zeker verdiende 3,5*.

Rauwe bikkelharde gevangenisfilm vanuit Britse hoek. Een film over een ontspoorde jongere die totaal geen besef heeft van sociale regelsof hoe hij zich moet gedragen tijdens conversaties, humor, opmerkingen of kritiek. Hij kent steeds maar één antwoord en dat is zijn vuistwerk. Veel vrienden maakt hij er niet mee en er is letterlijk geen land met hem te bezeilen. Hij is een tikkende tijdbom zonder toekomstperspectief met dergelijk gedrag.

Een film die non-stop in de gevangenis draait is niet makkelijk. MacKenzie deed het daarom meer dan behoorlijk. De film verveelt niet en blijft spannend. De film voelt bij momenten wel repetitief aan. Het contact met zijn vader is vreemd te noemen al verbetert dit naar het einde toe wat. Achter al dat macho geweld schuilt ook een bange onzekere jongere. Het personage van Eric wordt dan ook degelijk uitgewerkt al wordt het aangekaarte misbruik louter informatief meegedeeld. De maatschappij ligt er immers ook niet wakker van...

Geen zwart-wit film zoals het aanvankelijk deed, maar ook niet met de oeverloze clichés die je als compensatie zou kunnen verwachten. Sterk pittig drama waarbij je binnen de survival of the fittest ook nood heb aan vriendschap en vertrouwen. Alleen red je het immers niet ...

Geweldige film van Verhoeven die qua stramien wat doet denken aan zijn andere prent Total recall. De introductie van de openbare nieuwsflashes is een goede manier om de kijker te prikkelen en te voorzien van informatie. Bij momenten wat druk en chaotisch, maar al bij al geslaagd om op korte tijd achtergrondinformatie te verwerven.

Een film vol actie met toch wel wat gore scènes, mede door de uitstekende CGI. Die bugs hakken er toch wel soms heel stevig op in. Alles wordt uitstekend in beeld gebracht en in alle chaos is alles goed te volgen. Mooie locaties ook in de dorre verlaten woestijnlandschappen. De personages zijn minder uitgewerkt en het acteren is maar zus en zo, maar stoort niet voor het geheel van de film. Mooie meid is die Denise Richards overigens.

De film verwijst met zijn imperalistische visie duidelijk naar het handelen van sommige regimes of landen. Ook de propagandamachine kwam mooi aan bod. En niet onlogisch dat het eigen handelen als moreel goed wordt beschouwd en het eigen kunnen als superieur. Als kijker kun je je er mee identificeren omdat het maar bugs zijn. Vervang ze door andere mensen en je krijgt misschien al een ander idee. Knap van Verhoeven, sowieso.

Kleine minimalistische film over vriendschap en vertrouwen. De drie hoofdpersonages groeien naarmate de film vordert naar elkaar toe. Allen dragen hun rugzakje mee en wantrouwen daarom andere mensen, hoewel Joe zich altijd zeer open opstelt, maar zelden in zijn ziel laat kijken. Dat laatste geldt nog meer voor Finbar die gebukt gaat onder zijn gestalte en vooral de botte reacties die hij daarop krijgt. Hij zondert zich vervolgens af van alles en iedereen. Zijn enige passie zijn trainen. Het is de sleutel om tot hem door te dringen en zijn vertrouwen te winnen.

Erg veel gebeurt er niet in de film. De minieme karakterontwikkeling is ingetogen en sereen. Prima acteerwerk van allen. Leuk ook om steeds Michelle Williams te spotten, had ik graag ook nog iets prominenter in beeld willen zien. Een film die treurig, maar ook hartverwarmend is. Die Bobby Cannavale, het personage Joe dus, bracht op zijn enthousiaste manier wat luchtigheid in de film zodat de balans goed zat.

Inderdaad niet Dupieux´ beste, maar nog steeds erg vermakelijk. Ik begreep niet alles van de film omdat ik het moest doen met het Frans en zonder ondertiteling, maar de grote lijnen had ik wel mee. Minder absurd dan sommige andere van zijn films, maar nog gek genoeg om entertainent te zijn.

Spitsvondig ook waarbij alcohol wordt vervangen door melk en waarbij ik toch moest lachen toen een fles Magnum werd besteld. Sigaretten waren dan ook weer uit den boze. Om er bij te horen in deze geflipte wereld was het "in" om een facelift te ondergaan. Sommigen lopen rond als een halve mummie en onze vriend Chuck kan niet onderdoen. Loopt hij er ook vervolgens rond met een mummiekop met slechts 1 open oog...

Leuk dus, onnozel vertier. Fijn om mee te pikken, maar zoals gezegd, leg gerust een andere Dupieux op als deze je niet afschrok.

Degelijke film over een geïsoleerde man die er als enige in gelooft dat de dood van een jongen geen ongeluk was. Hij heeft hiervoor een aantal onconventionele methoden die niet door iedereen in dank worden afgenomen. Er scheelt wel iets met Donald. Achterlijk zou ik hem niet noemen. Hij heeft toch een zekere intelligente en redeneervermogen. ASS zou kunnen gezien het feit dat aanraking moeilijk is, zijn beperkte en moeilijke sociale omgang, zijn gevoel voor rechtvaardigheid en gebrek aan empathie.

Het gaat soms wel erg makkelijk allemaal met wat simpele gesprekken. Dat de politie daar zelf niet achter komt getuigt van onwil of kwaad opzet. Het mysterie blijft de gehele tijd over de film hangen en dat is een heus pluspunt om de film boeiend te houden.

Prima acteerwerk ook van Andrew Scott, doet het meer dan behoorlijk. Prima setting en sfeer ook in de teloorgegane industriestaat Pennsylvania.

Intrigerende film over een streng religieuze geloofsgemeenschap. We volgen hierbij een man Johan die worstelt met het dilemma van de liefde. Hij houdt van een andere vrouw en weet bijgevolg niet goed kiezen tussen haar en zijn echtgenote met wie hij een kind of zes heeft.

Opvallend is de mildheid die hiermee gepaard gaat. Je zou in deze conservatieve kringen verwachten dat hij verbannen of verstoten zou worden, maar neen dus. Respect voor elkaar staat blijkbaar hoog in vaandel. De film focust zich vervolgens op andere punten.

De film is erg traag met vele stilistische beelden. Ook de omgeving wordt vaak opgenomen in het geheel met vele landschapsbeelden. Weinig communicatie ook tussen de acteurs, veel stiltes waarbij het allemaal erg observerend wordt. Het toont ook de kilheid en afstandelijkheid aan in de gemeenschap. Minimalistische cinema, maar boeiend genoeg om te volgen. Het geheel overtuigt me niet om er een meesterwerk in te zien, maar ik was wel blij om dit te zien. Fijn was daarbij ook dat vreemde taaltje. Maakt het net allemaal iets authentieker.

Dat topsport niet gezond is, weten de meesten ondertussen al. Stephanie is fysisch en mentaal op, niet onlogisch voor een elfjarige waarbij de druk reeds torenhoog is. Een kind mag geen kind meer zijn. Zelfs een beetje menselijkheid wordt afgedaan als 'belachelijk'.

Prima inkijk op het topsportgebeuren en van toepassing op elke sport op hoog niveau. Goed acteerwerk en authentieke weergave van het gebeuren.

Toch wel een fascinerende kijk op een disfunctionele familie die elkeen kampen met een gebrek aan (of net te veel) liefde en verlangen waardoor het één zootje wordt omdat niemand aan de verwachtingen kan voldoen. Sterben is een knap mozaïekverhaal waarbij elk apart gezin worstelt met (de zin van) het leven en hoe te voldoen aan de verwachtingen van de samenleving.

Tom, een begenadigd dirigent, slaagt er niet in harmonie te brengen in zijn complexe privéleven. Altruïsme loont duidelijk niet hier. Zijn zus is dan wat egocentrischer ingesteld, haar besluiten hebben een impact op alles en iedereen, maar dat hebben verslavingen wel vaker. Het oudere koppel, de ouders van vernoemden, botsen tegen de limieten van het ouder worden. Ziekte en dementie vragen een sterk sociaal netwerk, maar dat ontbreekt duidelijk.

Alle verhalen zijn sterk en zijn nauw met elkaar verweven, inclusief de mooi verweven symfonie die als rode draad doorheen de film loopt. Drie uur is lang, maar vliegt eigenlijk voorbij als je de tijd neemt je te laten onderdompelen in de film, mede door enkele sterke scènes.

Inderdaad wat een variant op 'A history op violence', maar dan minder uitgewerkt. Allemaal niet super gedaan met al die vlakke karakters, maar al bij al vermakelijk. Korte speelduur is een plus, maar het is pas de laatste 20 minuten dat het losbarst en deze explosie voelt eerder slordig aan.

Stereo krijgt een extra insteek door de hallucinaties die Erik ziet van een vreemde man, wat best prima werkt. Acteerwerk inderdaad meer dan degelijk, zeker van Bleibtreu. Ik lees hier dat het verhaal verwarrend was, mja, het gros van de film zit je je inderdaad af te vragen wat die hallucinaties betekenen en wie die gast is, maar alles lijkt me toch eenvoudig in de plooi te vallen op het einde. We zitten met een getraumatiseerde ex-crimineel die zijn broer en schoonzus (dat was toch die alternatieve dokter met die naalden dacht ik) vermoord zag.

Soit, niet super, niet slecht, maar toch blij deze op het laatste nippertje via Netflix meegenomen te kunnen hebben.

Steve + Sky, een film uit de begincarrière van Felix van Groeningen toen hij nog niet bij het grote publiek gekend was met De helaasheid der dingen of The broken circle breakdown. De film lag me net iets minder dan vermelde toppers, maar Van Groeningen laat hier toch ook zijn talent zien.

Een film met een korrelige structuur met de nodige creativiteit waarbij scènes herhaald worden en niet chronologisch worden gemonteerd, vooral het eerste gedeelte van de film barst van de eigenzinnigheid van Van Groeningen. Dat komt ook door de verknipte interessante personages. Delfine Bafort is een rastalentje, erg naturelle prestatie, maar ook Heldenbergh en De Voogdt doen het goed. Ook zij bewijzen vandaag nog steeds dat ze steengoede acteurs zijn.

Steve + Sky is een film die Van Groeningen op de kaart heeft gezet en de Vlaamse film voorbij pakweg Verheyen heeft geduwd. Het is deze weg die Verheyen moest ingeslagen zijn na zijn uitstekende film Alles Moet Weg (Film, 1996)...

Zeer knappe docu over de onfortuinlijke Stig Broeckx. Hij was een talentvolle renner van de Lotto Soudal ploeg totdat een zware val in de Ronde van België een einde maakte aan zijn profcarrière als profwielrenner. Zijn lot was gelukkig niet hetzelfde als Bjorg Lambrecht. Hij overleefde het al zijn de beelden in het ziekenhuis hallucinant. Zijn hersenactiviteit waren minimaal ...

Zijn ongelooflijke positivisme, zijn steedse goedlachsheid, maar vooral zijn ontzettende doorzettings- en relativeringsvermogen zorgen ervoor dat Stig een voorbeeld is (geen norm), en een leidraad zijn voor welke vooruitgang hij tot vandaag bereikt heeft. Echt een dikke chapeau met wat hij de voorbije jaren heeft gepresteerd. Zijn koppigheid en zijn wil om vooruit te gaan is ongelooflijk.

Interessant waren ook de beelden toen hij aan de eettafel kwam van de Lottoploeg tijdens de Tour de France. Thomas De Gendt sprak het letterlijk uit, maar ook de anderen wisten niet goed hoe te reageren op Stig. Het was voor hen confronterend te zien wat voor gevaarlijk beroep een wielrenner heeft. Het kan in één seconde afgelopen zijn. In eerdere interviews met renners las ik hetzelfde dat er waren die hem bewust meden, niet uit onverschilligheid, maar gewoon uit zelfbehoud. Een mens zou van minder beginnen twijfelen en net dat mag je niet doen in een wedstrijd. De minste twijfel en je kan zelf zwaar vallen. Wielrennen verloopt via instincten en via automatische piloot. Neem dat weg en hebt maar een halve wielrenner meer.

Proficiat aan Eric Goens en zijn crew die ook na "Het Huis" een bekijvende niet-sensationele docu heeft gemaakt van de revalidatie van Stig. Maar de grote ster is zonder twijfel Stig zelf. Chapeau man! Ook hulde aan de dichte familie en vriendenkring die Stig steeds hebben gesteund.