Opinions

Voila, alle films van Sam Mendes zijn eindelijk afgevinkt met zijn 2 Bondfilms. Jammer genoeg vond ik deze Spectre niet het niveau halen van Skyfall. Zoals steeds begint het goed met dit keer een knaller op de viering van de Mexicaanse feestdag Día de Muertos. Terug in Londen wordt het plot via een geheime cyberboodschap gelinkt aan de vorige films met Craig in de hoofdrol.
De schurkenrol wordt dit keer toebedeeld aan Christopher Waltz, een op het eerste zicht perfecte casting. De geheimzinnige Oberhauser wordt langzaam en mysterieus geïntroduceerd. Alleen jammer dat zijn personage vrij oppervlakkig blijft. De uitleg dat hij zowat de baas is van alle voorgaande slechteriken slaat bij mij niet echt aan. Ralph Fiennes is echter gegroeid in zijn rol en kan nog wel een aantal films mee. En de krachtpatser Hinx kan de vergelijking perfect doorstaan met de legendarische Jaws. Geweldige brute gevechtscène in de trein overigens. Tot slot ook een dikke pluim voor de verrukkelijke Léa Seydoux!

De Bondfilms met Craig bevatten wat meer persoonlijke drama en emoties in de karakters. Ook deze weer waaruit blijkt dat Bonds (stief)broer de opperschurk blijkt. Jammer dat het einde overigens vrij flauwtjes was en niet zo spectaculair was zoals we gewend zijn. De duurste Bondfilm ooit zo blijkt, jammer genoeg is dat niet recht evenredig met de beste Bondfilm ooit. Degelijk, maar ook niet meer dan dat. Over de titelsong van Sam Smith wil ik het geeneens hebben... Als pure Bondfilm misschien een goede film, maar in het algemeen iets te matig. 3,0*!

Speed is een oerdegelijke actieklassieker uit jaren 90 die vandaag de dag nog steeds erg lekker wegkijkt. Volgend jaar 25 jaar oud, het is er nauwelijks aan te zien. Speed is terecht één van de beste actiefilms van de jaren 90. De film bevat een goed origineel verhaal, een goede wisselwerking tussen Bullock en Reaves. Wat is Sandra Bullock overigens geweldig. Puur fysisch een prachtvrouw destijds! Humor ontbreekt ook niet en de rol van slechterik wordt uitstekend vertolkt door Dennis Hopper.

De spanning blijft te snijden ondanks het feit dat je hem al een tiental keer gezien hebt ofzo. De muziektune versterkt dat gevoel alleen maar. Niet alleen de spanning op de bus was goed, ook bijvoorbeeld in het begin in de lift. Hier en daar wat onvolkomenheden zoals de laatste scène in de metro en die handmatige bom, maar dat mag allerminst de pret bederven. Speed is zo'n filmpje waar ik kan blijven naar kijken. Nergens valt het in en de volle twee uur blijft het spannend en blijft je geboeid kijken. Mede door het leuke uitgangspunt zijn 3,5* meer dan waard!

Toch wel een bijzondere Hitchcock waarbij hij de psychoanalyse van Freud centraal plaats in zijn film over een man die ervan overtuigd is een moord te hebben gepleegd, maar voorts lijdt aan amnesia.

Het is aan de mooie en charismatische dokter Petersen om uit te pluizen hoe de vork aan de steel zit. Uitstekende rol overigens van Ingrid Bergman die haar rol moeiteloos draagt. Met Peck had ik meer moeite. Vrij houterig en emotieloos. Dan vond ik hem bijvoorbeeld in Roman holiday een stuk beter presteren.

Hitchcock zou Hitchcock niet zijn zonder suspense en fraaie camerawerk. Hoewel dat laatste niet altijd aanwezig was. De skiscène was bijvoorbeeld niet geweldig, dit in tegenstelling met het perspectief van de camera in de scènes met het melkglas of de slotscène met de revolver.

Bijzondere inkijk op de gouden kooi en het strakke keurslijf waarin Prinses Diana zich bevond binnen het Britse koningshuis. Geen letterlijke biografie, want de film beslaat slechts drie dagen van haar leven. Een driedaagse die bol staat van traditie en protocollaire regels. Geen gezellige familiereünie, maar een afstandelijke haast georchestreerde poppenkast waarbij warmte wordt ingeruild voor kil- en afstandelijkheid en dat tijdens de belangrijkste dagen van het christelijke jaar.

Gezien de leeftijd van de kinderen waren Diana en Charles al gescheiden. En aan hun onderlinge relatie te zien was het ook al in te schatten dat ze geen koppel meer waren. De focus ligt volledig op Diana en haar worstelingen met de situatie. The Queen bijvoorbeeld had maar één zinnetje in de hele film, iets over het nemen van foto’s, en komt ook maar zelden in beeld. Uitstekende rol van Stewart die het prima doet.

Belangrijke bij een dergelijke insteek is de empathie die je als kijker zou moeten ervaren met het personage. Hier lijken Larrain en ook Stewart in geslaagd te zijn. Nu, belangrijk om aan te stippen is dat het leven van Diana veel meer is dan dit alleen. Deze film mag geen valkuil zijn voor de uitvergroting van dit ene facet van haar leven. Larrain waagt zich zelfs aan een aantal surrealistische scènes, niet altijd even geslaagd, net als die ruime interesse in Anna Boleyn, maar het levert wel een eigenzinnige en eigengemaakte biopic op.

Een film met een bijzondere aanpak waarbij de herinneringen uit de jeugd visueel worden weergegeven met de volwassen versie van Dennis Clay. Alleen klopt het niet altijd omdat hij als kind ook niet altijd en overal aanwezig kon geweest zijn. Het is dus voor de kijker ook inschatten in hoeverre werkelijk en de fantasie van Dennis elkaar vermengen.

Prima rol overigens van Fiennes die een geloofwaardige acteerprestatie neerzet van een psychisch weinig stabiele man. De film kent een laag tempo en laat slechts sporadisch informatie los waardoor sommigen zouden afhaken. De film lijkt te blijven hangen, maar tegelijkertijd was de film dreigend en vooral sfeervol. Dat was ook de grootste reden waarom ik de film erg onderhoudend vond en ik absoluut wou blijven kijken.

Prima twist ook die vervolgen toch een hele andere kijk geeft op de hele film. Prima setting ook, de mistroostige deprimerende omgeving was recht evenredig met het zielige psychotische personage van 'Spider'.

Een levendige vertelling uit het boek der zeldzame en bijzondere aandoeningen. In dit geval veroorzaakt door inteelt. Het lijdt onder meer tot psychopathische trekjes en bij de één althans een bijzondere voorliefde voor spinnen. Er passeren wel wat spinnen de revue, maar dat is zeker niet het engste. Wanneer er gasten arriveren beseffen ze niet dat ze als insecten gezien worden als middagmaal voor de spin.

De film voelt oubollig aan, maar blijft onderhoudend en sterk. Je kan er een creepy kid horror in zien, maar staat ook gecatalogeerd onder exploitation horror. Ik kan er me iets bij voorstellen in de sixties waarbij het huisje-tuintje-boompje principe het nieuwe streven was in de suburbs.

Een aantal scènes springen er toch uit. Zoals die aan de dineertafel eigenlijk. De meiden doen het erg goed, lekker creepy en koud. Ze kunnen elk moment hun controle verliezen, wachtend op hun prooi. Als een spelletje, maar ook de ironische ondertoon zit mooi in de film vervat.

Beetje ingehaald door de tand des tijds, maar al bij al heeft het vandaag zeker nog zijn plaats. Leuk!

Spider-Man zag ik in het verleden al een aantal keer. Normaal gezien ben ik niet zo’n grote fan van super hero movies, maar deze eerste film van Spider-Man kan ik best appreciëren. Ook omwille van het feit dat er een vrij behoorlijke karakteruitdieping is van het personage Peter Parker. Morele dilemma’s rond ‘goed versus kwaad’ of de tagline ‘grote macht/kracht vereist grote verantwoordelijkheden’ zijn issues waarmee het hoofdpersonage mee worstelt. Het is ook iets wat terugkomt in de Batmansaga van Nolan. Ook hier in Spider-Man wordt dit vrij goed uitgewerkt. De mensheid is van nature wantrouwig en achterdochtig. En je kan nu eenmaal niet goed doen voor iedereen. Zie bvb de scène met de overvaller of zijn verhouding met zijn beste vriend.

Je kan voor of tegen Tobey Maguire zijn – ik heb er niets op tegen – maar hij is het geknipte personage om de rol van Peter Parker en Spider-Man op te nemen. Een ietwat sullig personage die dankzij een spinnenbeet heroïsche krachten verwerft. Zijn stuntelige relatie met MJ kent een leuke insteek en is bij momenten best grappig. De omgekeerde kusscène is hierbij ook één van de hoogtepunten van de film.

De actie is na al die jaren nog steeds ok. De Kobold vond ik iets minder en ook Willem Dafoe vond ik net iets minder passen in zijn rol. Ondanks het feit dat ik zijn acteerprestaties in sommige films waardeer, zal ik nooit een fan worden. Steeds fijn om ook J.K. Simmons aan het werk te zien. Heerlijke rol overigens als bulderende krantenmagnaat.

Ik kon me niet meer herinneren dat ik deze al eens gezien had al kwamen vele scènes me in de loop van de film wel bekend voor. De Spider-Man saga met Tobey Maguire vind ik voor het genre uitstekend. Niet dat ik zo heel veel Marvels heb gezien, maar de Spider-Man reeks vind ik toch bij de beste. Vooral het gegeven dat er voldoende aandacht wordt besteed aan de uitdieping van de personages.

Zo vind ik het aangenaam dat de rol van een superheld met zijn voor- en nadelen knap werd verwerkt in de film. In de Batman movies met Christian Bale of in de animatiefilm The incredibles komt dit ook terug. Door een superheld te zijn verwachten mensen altijd meer en willen ze je steeds en altijd ter beschikking stellen. Het zorgt ervoor dat je geen privéleven meer hebt. Peter Parker maakt er dan ook een zootje van: hij krijgt ruzie met zijn vriend(in), heeft geldgebrek, is werkloos, is onhandig en is een luie student. Op de koop toe leiden zijn twijfels en gebrek aan zelfvertrouwen aan een vermindering van zijn superkrachten. Fijn ook dat het dilemma flink op de proef wordt gesteld bij de bvb de straatroof of een politie-achtervolging.

Dr. Octopus vond ik tot tegenstelling van vele anderen minder geslaagd. Beetje eenvoudig en simpel. De actiescènes daarentegen waren wel goed. Het einde was minder en clichématig, maar de rest van de film maakt veel goed. De magie tussen M.J. en Peter was aanwezig en beiden zijn goed op elkaar ingespeeld. James Franco is en blijft de zwakke schakel. En een J.K. simmons op,dreef blijft geweldig om te zien. Tot slot ook fijne humor in de film met een knullige Peter en de rake oneliners van de mediamagnaat. Alles in beschouwing genomen een nipte 3,5*!

De laatste Spider-Man met Maguire en Raimi ook eindelijk gezien. Sowieso de mindere van de eerste twee films, maar ondanks enkele ergernissen redelijk bevonden. Het probleem van dit derde deel is dat het niet goed weet welke richting hij uit wil. Meerdere vijanden treffen Spider-Man - dat is nieuw - maar door de verdeelde aandacht neemt de film wat te veel hooi op zijn vork waardoor het bij momenten mosselen noch vis is.

Eigenlijk is het uitgangspunt van de zwarte Spider-Man een leuk script op zich. Veel verklaring van het hoe, wat en waarom wordt er niet gegeven behoudens dat het afkomstig is van een meteoriet. Flauw geïntroduceerd, maar het resultaat is echter wel fijn. De Spider-Man films zweefden sowieso al rond de normen en waarden van wraak en de erfenis om "goed" te doen en de erfenis van de status van held. Ook het grote "Clark Kent contrast" met Superman komt hier ook sterk naar voor met de schlemielige Peter Parker. Dit wordt te niet gedaan door het zwartje goedje en de nieuwe persoonlijkheid van Peter Parker is een welgekomen verfrissing, hoewel niet altijd correct geacteerd.

De Goblet van Harry Osborn is wat flauw en doet te veel denken aan de eerste film met Willem Defoe. Weinig inspirerend dus, laat staan het sullige geheugenverlies van Harry in de loop van de film. De hereniging naar het einde toe is wat melig, maar de vete op zich stak op de duur ook tegen. De Sandman is op zich een leuk personage, maar werd eveneens té melig uitgewerkt met dat dochtertje, laat staan met het kokhalzende einde dat hij geen slecht mens is en dat hij geen keuze had. Die flashback met oom Ben als plottwist (tot 2 maal toe) om de kijker op een ander gedacht te brengen deed de film dus ook geen goed. Alleen daarom al zou ik de film als "zwak" quoteren, maar de actie, de achterliggende (versterkte) boodschap en goede CGI doen me net een voldoende geven met 3,0*.

Deze heb ik erg lang voor me uitgeschoven. Uiteindelijk toch eens meegepikt. Ziet er vooral technisch erg verzorgd uit met de coole sets en prima animatietechnieken. Ook de soundtrack mocht er zijn. Zeer flitsend met een hoog tempo. Flashy beelden met erg veel divers kleurgebruik. Soms in dat geval wat overdaad. Iets te druk en chaotisch bij momenten.

Een volbloed actieanimatie en dat is er wel aan te zien. De combi met de verwijzingen naar een comic book was goed gedaan. Daarnaast hier en daar geslaagde humor, vooral tussen Peter Parker en Miles. Inhoudelijk wel OK met die andere dimensie. Fijne vilain ook. De andere Spidermanfiguren vond ik minder geslaagd. Het zorgde alweer voor wat overdaad en te veel karakters.

Vrij zoutloze Netflixproductie eigenlijk dat nergens echt van de grond komt. Nochtans vond ik het plot best intrigerend waarbij emoties via ampullen gecontroleerd en gereguleerd konden worden. Alleen staat nog niet alles op punt en lopen sommige experimenten niet altijd zoals ze moeten.

Maar echt begeesteren doet het nooit. Veel gewauwel en dode momenten zonder interessant te worden. Jammer dat de idee dat ik wel iets vond hebben er echt niet uitkomt. De film mist kracht en overtuiging. Hemsworth redt het niet, integendeel zelfs. Teller deed het beter.

De film deed inderdaad aan als een soort Black Mirror aflevering, maar haalde dat niveau allerminst. Ontgoochelend …

Ik had nog eens zin in een monster bug film, maar ik had beter moeten weten, want dit was echt niet zo super. De spinnen zagen er niet uit, vooral niet de grote. Meer monster dan spin en dat pakt niet in een spinnenfilm. De kleintjes waren iets beter, maar ook hun bewegingen oogden nogal fake. Echt griezelig was hij ook niet, laat staan spannend, waardoor de ergernissen steeds vaker de kop opstaken.

Van de acteerprestaties en het plot liep ik ook niet direct warm. Allemaal vrij ontgoochelend dus.

Best een vermakelijk Netflix zonder echter hoge toppen te scheren. Binnen het thema best wel wat beters op de markt waaronder Game Night (Film, 2018) of Perfetti Sconosciuti (Film, 2016) of een gezellige praatfilm onder vrienden met Letzter Abend (Film, 2023). Nu, deze film heeft een veel komischere insteek. Bij momenten wel een aantal grappige momenten, soms echter slaat men de bal totaal mis.

Beetje typisch voor dit soort films is dat het erg zoet en voorspelbaar is. Je weet dat de prille relatie onder hoogspanning komt te staan om dan uiteindelijk toch als held naar boven te komen. Op dat vlak wat een "Meet the parents-gevoel".

Vrij vervelende vrienden allemaal. Hoogdravend en neerkijkend op een fietsenmaker, -verkoper., behalve K. dan. Maar de film vliegt voorbij, perfecte speelduur in minder dan 90 minuten.

Vrij vermoeiende drukke film die zich niet altijd even serieus neemt. Of het moet zijn dat het duo Spies & Glistrup werkelijk zo excentriek waren. Opportunisten eerste klas en eigenlijk schaamteloze witteboordcriminelen met narcistische trekken. Allemaal erg luchtig en vermakelijk gebracht, maar ik had er geen goed gevoel bij.

Hier en daar wel een doorgedraaide scène. Neem de scène nu met de gorilla of de scène waarin hij met de pers op de achtergrond aan letterlijke vleeskeuring doet en bepaalt wie zijn "meisje van de maand" zal zijn. En bij twijfel voerde hij woord bij daad. Tja.

Ik had wel wat meer verwacht van Christopher Boe, alhoewel want zo te zien beoordeel ik zijn andere films ook niet geweldig. Nicolas Bro daarentegen heb ik sowieso hoger zitten. Geweldige films heeft die man

Splash is voor mij pure nostalgie uit mijn jeugd. Destijds stiekem verliefd geweest op deze Daryl “Madison” Hannah. Een erg mooie meid was het toen mede door die prachtige glimlach van haar. Het moet ruim 25 jaar geleden zijn dat ik Splash nog eens zag. Ik vond hem gisteren online op archive.org.

Op zich wel een fijne romcom. Niet alles is even grappig en af en toe zijn de grappige situaties getelefoneerd, maar vermakelijk blijft het wel. Soms een wat simpel verloop van het plot, maar dat is niet het belangrijkste. Het zijn de personages die de film maken en die doen dit hier uitstekend. John Candy en Eugene Levy doen het prima, maar ook Hanks is goed in zijn eerste commerciële succes.

Prima onderwaterbeelden ook, prima casting en een vleugje nostalgie doen de rest. Film is me steeds bijgebleven en ook de herziening zovele jaren later beviel me. Mooi!

Omdat ik één dezer dagen Glass in de zalen ga zien, wou ik toch nog even Split meepikken. Ik had er ook geen idee van dat Shyamalan Split zag als een soort vervolg op Unbreakable en zonder de laatste 2 minuten zou het ook als een perfect op zichzelf staande film kunnen geweest zijn.

Shyamalan brengt me ondanks een aantal missers nog steeds in vervoering als een "must see director". Deze Split is zeker niet zijn minste prent, een film met duidelijk potentieel, maar ongeveer halfweg de film had ik wel een gevoel van een herhalend statische plotlijn. Het einde geeft dan vaak de doorslag van dat halve sterretje bij of niet en het werd wat mij betreft "niet".

Het uitgangspunt van een ontvoerder van drie tienermeisjes, lijdend aan een gespleten persoonlijkheid, is op zich uitermate spannend. Het begint ook spannend, maar daarvan blijft na verloop van tijd niet zo heel veel meer van over. McAvoy geeft daarentegen voldoende kleur aan zijn complexe personage om de film in zijn geheel ook nog in gang te houden. Zijn mimiek, lichaamshouding en stem veranderen naargelang welke identiteit zijn personage zich aanmeet. Knap gedaan!

Ook Anya Taylor-Joy deed het meer dan behoorlijk. Wel wat overbodig vond ik de plotlijn van de psychiater dr. Fletcher die eigenlijk nergens toe leidde. Ik had geen boodschap aan het zinloze gewauwel over zijn stoornis, toch niet als het niet de klemtoon of het doel van de film was. Laat het dan gewoon voor wat het is. Hier en daar wel een mooie scène waardoor het zeker de moeite waard is om verder te kijken. Net geen 3,5* wat mij betreft.

Best wel een leuke. Voornamelijk visueel dan, waarbij gebruik wordt gemaakt van een split screen waardoor je tegelijk ziet wat de ene en wat de andere aan het doen is. Het fijne is ook dat de regisseur ervoor gezorgd heeft dat er meestal een vloeiende overgang is tussen beide splits. Soms krijg je het gevoel (en dat heeft veel te maken met het kleurgebruik en dezelfde positionering van de camera) dat die lijn er niet is en dat beide personages naast elkaar zitten.

Inhoudelijk maar gewoontjes, maar ik vond het best een aangenaam experiment. Niet vernieuwend, maar wel fijn om af en toe eens te zien.

Een wat eigenaardige film over een jonge vrouw die spoorloos verdwijnt op een snelwegparking. Bizar in die zin dat het gerechtelijk of politioneel onderzoek uitbleef, zelfs wanneer blijkt dat zij niet het eerste en vermoedelijk ook niet het laatste slachtoffer was.

Een film met een sterk begin waarbij de spanning wordt opgebouwd en het gebeuren met de nodige tijd mooi wordt geconstrueerd. Deze aanpak komt ook terug naar het einde toe wanneer de dader en Rex elkaar ontmoeten. Jammer genoeg valt de film in het middenstuk volledig in en was het voor mij een weinig boeiend gedeelte.

Ik zie er niet direct een klassieker in, maar in zijn geheel genomen best een degelijke film. Vermakelijk zonder meer, maar het einde maakt wel wat goed. Die psychologische spelletjes bieden vaak toch een meerwaarde.

Spotlight is een onderhoudende thriller die de misdaden van de Kerk onder de loept neemt. Het is een teage film met erg veel dialogen. Toch wordt de nodige spanning behouden en wordt duidelijk uit de doeken gedaan hoe het onderzoek verloopt en hoe de verschillende zaken tot één case gesmeed worden.

Het is een sereen verhaal, een verhaal gebracht door journalisten die tot op het bot en met oog voor detail, doortastendheid en de objectieve waarheid een dossier trachten op te bouwen. Journalisten die hun job doen, niets meer, niets minder. Zeer degelijke dialogen en acteerprestaties ook. Spotlight is een film die nergens uit de toon valt, maar zich nergens ook echt onderscheidt.

Beste film op de Oscars een paar jaar terug. Mja, terechte nominatie, dat zeker. Als winnaar ik een andere gekozen vanuit het lijstje. Vreemd ook om op te merken hoe de samenleving of bepaalde middens onderhuids "wist" wat er aan de hand was en dat niemand er echt van opkeek. De Kerk is niet de enige schuldige in deze smerige affaires. Het doet je stilstaan bij sommige dingen...

Ontroerende film, dat zeker. Uiteraard een pakkend en zwaar onderwerp. Zeker als je zelf iemand verloren hebt die net als Josée aftakelde. Nu filmtechnisch gezien alles behalve een hoogvlieger. De acteerprestaties zijn bijzonder flauw. Stany Crets kon nog net door de beugel evenals Viviane De Munck. De rest was schabouwelijk en even goed geacteerd als de sketches in een dorpstheater. De dialogen waren niet hoogstaand en het dialect uit de regio Sint-Niklaas was niet geheel geslaagd.

Jammer dat de film ook vele clichés bovenhaalt. De afstandelijke koele verpleging die er nooit is als je die nodig hebt, de betuttelende hulpverlener in de reva, verpleegsters die hun uren kloppen zonder om te kijken naar de patiënten en hun bezoekers, een hoogdravende dokter zonder enige empathie, de bitcherige gevoelloze manager/fotograaf, een homobar zoals je je die voorstelt als je er nog nooit één vanbinnen gezien hebt (misschien zien ze er écht wel zo uit, wie weet?) enz ...

De flashbacks vond ik wel een meerwaarde, niet zozeer qua vertolking, eerder inhoudelijk dan om flarden uit het leven van Jan en Josée te ontdekken. Wat me wel enorm ergerde was het feit dat Josée er na een periode van weken/maanden treuren en zuipen er ineens weer stond alsof er niets meer gebeurd was. Net of die slome peptalk van Roger heeft geholpen... Dat de flashbacks ineens voor het personage Jan zichtbaar werden in het heden is misschien wat vreemd. Hier werd ook duidelijk waarom Jan niet zo hoog oploopt met zijn moeder: erg fijne dingen werden er niet gezegd toen bleek dat hij homo was.

Het einde vond ik wel sterk. Ook de pamperscene vond ik schrijnend. Tederheid, hulpeloosheid en liefde dreven boven in dat fragment. Het beste van de film in mijn ogen.
Het einde met de voorstelling van het boek maakte de film af tot een sluitend en passend geheel. Toch miste ik iets (vrij veel eigenlijk). Een voice-over van Stany Crets bvb had de het personage van Jan meer diepgang, meer emotie gegeven. Enerzijds van zijn gevoelens over het aftakelen van zijn moeder, anderzijds de bewoordingen van zijn emoties op papier, voor zijn boek. Ook de andere hoofdpersonages, Greet bvb, lopen er voor spek een bonen bij. Een gemiste kans.

Hete kussen uit Salou of zwoele strelingen op Ibiza of Lloret de Mar. Zo kan je het eerste deel van Spring breakers samenvatten. Aan wilde en knappe meiden geen gebrek. Feestend en zonder zorgen met behulp van veel alcohol, seks en drugs de nacht induikend. Fijne cinematografie en opdwepende muziek, snelle montage en lekker sfeervol. Yolo en carpe diem zijn de lijfspreuken!

Ik kan best volgen waarom sommigen dit een topfilm vinden. Ik echter miste wat dialoog en diepgang. Een echte boodschap ook. Het bleef allemaal wat oppervlakkig met een erg mooie verpakking (vul zelf maar in wat ik daarmee bedoel), maar verder dan dat ging het niet. Na verloop van tijd had ik het ook wel gezien.

Met de intrede van Alien veranderde de opzet. Het wilde feesten met wat crimineel kattenkwaad werd ingewisseld met een grimmigere sfeer waarbij de macht van de straat centraal stond. Twee drugsbaronnen die elkaar het zonlicht in de ogen niet gunnen en met drie meiden er middenin. Eentje was intussen al afgehaakt. Wel eens leuk om gezien te hebben. Het einde, ook al moet ik het waarschijnlijk niet te serieus nemen, deed me het voordeel van de twijfel geven. Nipte 3,0* in plaats van een 2,5*.

Sterk in het verlengde van de Naked Gun-franchise, maar het mist de eigenheid van die reeks. De inzet is hetzelfde met het slapstickgehalte en inside jokes, maar creatief of inventief is men al lang niet meer. De verwijzingen naar andere films - ze zijn hier al veelvuldig opgesomd - draagt het niet voldoende. Lt. Drebin had nog zijn eigenheid, dit miste ik hier toch een beetje.

Vermakelijk blijft het wel natuurlijk, maar goed kan je het zeker niet noemen. Nostalgische film uit mijn jeugdjaren. Leslie Nielsen blijft toch wel OK voor dergelijke rollen ook al zette de leeftijd er de mot soms in.

Toch wel een meer dan degelijke Bondfilm. Vooral het samenspel met Triple X vond ik een geslaagde combinatie. Uiteraard springt ook Jaws uit het oog en is hij toch als uitvoerende bad guy / bodyguard een legendarische tegenspeler geworden van Bond, toch meer voor mij persoonlijk dan de dwerg Nick Nack en de gehoede Oddjob uit Goldfinger. In het mindere Moonraker mag Kiel nogmaals opdraven als de gevreesde Jaws.

Verder ook de introductie van de mooie witte Lotus die zelfs multifunctioneel blijkt. Toch ook wel een iconische scène als die uit het water opdoemt. Daarnaast is het plot best OK en is actie en humor met elkaar verweven. Stromberg als bad guy is best geslaagd en ook de openingscène mag er wezen.

In een sterke bezetting voor de bekroning voor beste buitenlandse film kwam deze The square net te kort voor de Oscars in 2018, maar in Cannes had Östlund meer geluk. Dankzij een promocampagne van De Standaard en Lumière kon ik deze film dit weekend toch meepikken. Het werd alvast een geweldige ervaring. The square is een bijzondere film met een filosofische maatschappelijke boodschap rond abstracte moderne kunst.

Hier en daar oogt de film vreemd en kom je in absurde situaties terecht, maar de kernboodschap blijft overeind. Met een abstract vierkant laat de kunstenaar een altruïsche visie schijnen op de koude individualistische samenleving. Die egoïstische samenleving komt verschillende malen aan bod met een aantal voorbeelden zoals de beroving van Christian. Het leidt tot een bijzonder verhaal naar de zoektocht en wraakpoging naar de dief. Maar ook de overenthousiaste PR-lui die een surrealistisch promofilmpje maken was best fijn om volgen. En de zeer vreemde dialogen tussen Christian en de Amerikaanse journaliste waren uitstekend, boeiend én humoristisch. Die discussie over dat condoom, geweldig! Of hun conversatie of hij wat voelde en of er nog andere veroveringen waren vóór haar. En liep er geen aap rond in het appartement toen ze aan het vrijen waren?!

De meest in het oog springende scène is die van de filmposter. Die halfwilde die mocht doen wij hij wilde. Chocqueren, intimideren, behoudens wat ongemakkelijke pozes aannemen, deed niemand wat. Ook niet toen de vrouw werd aangerand todat hij écht wel te ver ging. Na eentje volgde de rest vrij snel. Alsof je niet de eeste wou zijn?

Maar The square haalt ook andere thema’s aan zoals de beknotting van de vrije meningsuiting, de vooroordelen ten aanzien van de lagere economische klassen (bedelaars en migranten), de hypocriete politieke correctheid, enz ... zeer boeiende film die geen moment verveelde! De fijne humoristische insteek maakte het dan ook af: de bedelaarster die geen ui op haar hamburger wou, schitterend!

Niet dat mijn quoteringen voor Baumbach spectaculair hoog zijn, maar ik vind zijn films toch steeds wat hebben. Ook deze The Squid and the Whale (2005) komt in de buurt van het eveneens sterke, maar misschien nog iets krachtigere Marriage Story (2019). Zelfde thema en toch anders ingevuld, maar net als in de andere films die ik al van Baumbach zag steeds met een wat intellectuele achtergrond van literatuur, toneel (Marriage story), filmwereld (While We're Young (2014)) of kunst (The Meyerowitz Stories (New and Selected) (2017)).

Als koppel zijn Bernard en Joan volledig uitgekeken op elkaar. De passie is over en de scheiding is nakend. Van een echte vechtscheiding is geen sprake, maar het gevit en bitse opmerkingen over en weer blijven niet achterwege. Zeer goede vertolkingen trouwens van Daniels en Linney. Zowat het hele gezin worstelt met zijn gevoelens en seksualiteit. Grandioze scène overigens toen de ouders naar school werden geroepen voor de seksuele uitspattingen van de jongste zoon. De onderlinge verwijten alleen al, de blik van de directeur, het schuldige stilzwijgen van "tja, ligt het aan mij of wat?" Superscène!

Het gesprek bij de psycholoog was ook sterk, maar dan vanuit andere motieven. Zeer ontwapend, eerlijk en pijnlijk ook. Het toont aan dat relaties en gevoelens erg complex zijn en steeds een invloed hebben op iemands kijk op de andere, bewust en onbewust.

En ook hier bieden de literaire zijsprongetjes iets extra's aan het verhaal. Fijne tussendoortjes in plaats van nietszeggende conversaties. Fijne film met een vrij korte speelduur. Wel van genoten!

Oops, een tegenvaller. Sloeg werkelijk nergens op. Nogal kinderachtig met die vervelende pop-ups, figuren en slierten die rondspringen op het scherm. Om nog maar te zwijgen van de irritante geluidjes. Een ander noemt dit wellicht speels of creatief. Mij zei het niet veel. Ook inhoudelijk erg ondermaats. Gelukkig duurde het allemaal niet zo heel lang…

Om eerlijk te zijn, had ik hem extremer verwacht. Extremer in die zin dat heel veel schokkende gebeurtenissen amper of niet expliciet in beeld komen. Nu niet dat dit hoeft natuurlijk, de ideeën zijn al pervers genoeg. Het is vooral psychologisch dat de film hard binnen komt. Vaak draait het om het suggestieve mentale geweld en minder om het echt visuele. Neem nu bvb de scène met de vrouw met de getrokken tanden. Weinig aan te zien. Mentaal uiteraard hallucinant, maar in Hostel bvb zou je misschien in de eerste plaats de horror van het trekken van de tanden op de eerste rij zien meemaken. En nogmaals, het is niet omdat je het niet ziet, dat je het daarom moét zien.

De scène waarbij de vrouw afgeslacht wordt tijdens het hondjes rijden, is zowat de enige scène waar het echt expliciet wordt, maar dergelijke scènes kom je ook tegen in andere films. Tegenwoordig kijkt men amper op van onthoofdingen in actie- of horrorprenten.
Het hele snuff gedoe is voor een normaal mens onwezenlijk. Maar blijkbaar is daar irl echt een markt voor on the dark net. Net als de walgelijk pedo- en necrofilie.

Wat de bedoeling van de regisseur is, weet ik niet. Schokeren? Misschien... De uitleg van de verknipte samenleving na de burgeroorlog kan ik moeilijk hiermee vereenzelvigen. Ik laat het dus in het midden. Soms neemt de regisseur een loopje met zichzelf. Die skull fuck op het einde? Daar gaat het écht fout en verliest hij me helemaal...

Dat er grenzen moeten zijn op het verfilmen van taboes vind ik niet, zolang het maar met de juiste insteek en bedoeling wordt gedaan. Voorts technisch wel prima verzorgde film met prima montage en camerahantering. Het moet gezegd.

Hong-rim is het hoofd van het elitekorps van de koning van Goreyo dynastie. Hij is naast een vertrouweling zelfs de minnaar van de koning. De positie van de koning is echter zwak omdat hij onvruchtbaar is en de troon geen nakomelingen kan geven. Wanneer van Hong-rim verwacht wordt dat hij ook dat oplost ontstaat er een giftige driehoeksverhouding met de koningin erbij.

Wel een aangename film met prachtige decors en kostuums. Ook de gevechtsscènes werden prima in beeld gebracht. Deed me allemaal wat denken aan die Chinese films - geen zin om titels te gaan opzoeken, maar iedereen weet wel wat ik bedoel.

Naast het vechten opmerkelijk veel aandacht voor de intermenselijke relaties binnen deze driehoeksverhouding waardoor het geheel meeslepend en intens wordt. Tragedie staat centraal en kent zijn hoogtepunt op het einde wanneer actie en drama letterlijk samenkomen. Erg fijn!

Nog niet zo lang geleden zag ik Operation Finale (2018) waarbij de jacht en ontvoering op Adolf Eichmann werd belicht vanuit Argentinië. Deze Der Staat gegen Fritz Bauer focust zich dan weer op wat zich afspeelde in Duitsland zelf. Een item dat me minder bekend was en ondanks het feit dat Bauer in zijn opzet slaagde - met name Eichmann laten terecht staan - was het langs politieke weg alles behalve evident om dat voor elkaar te krijgen. Het moest dan nog via Israël gebeuren.

De haat-liefde verhouding met zijn verleden speelde Duitsland grondig parten als het de nazivervolging betrof. Velen ontsprongen de dans en bekleedden ook na de oorlog binnen het keurslijf van gematigde partijen invloedrijke functies. Anderen werden wel bejaagd, soms intens, eveneens latent waardoor vaak de echte beweegredenen dubbelzijdig blijven.

Interessante film waarbij het huidige Duitsland (en diens filmindustrie) zijn ongemakkelijke verleden niet uit de weg gaat. Prima vertolkingen in deze biografische thriller. Elk moment dacht je wel dat er een aanslag gepleegd kon worden.

Een vrij simpele rechttoe rechtaan western waarbij indianen stereotiep als bloeddorstig slecht worden afgebeeld. Nu, een eerste indien komt pas te voorschijn iets na het uur. En de raid waar ik als pure filmkijker naar uitkeek besloeg amper een tiental minuutjes. Toch wel wat karig.

Moesten we het doen met het bonte gezelschap in de postkoets. Een bont allegaartje van divers pluimage. Het blijft nogal oppervlakkig met wat beleefdheidsdialogen, verder komt het niet. Het decor is wel spectaculair en de zeer opwekkende (trompet)muziek heeft wel iets.

Het einde met Wayne was wat vreemd. Rare toevoeging die er letterlijk wat is bijgeplakt. Al bij al wel een onderhoudende western, maar er zijn er betere denk ik.