Opinions

Boeiende film over verzetslui die wegens het verspreiden van pamfletten tegen het Derde Rijk opgepakt en verhoord worden. Zeer sterke benadering van de film om zich volledig te focussen op de verhoren en het proces. Puur sec en objectief, zonder marteltechnieken of slagen en verwondingen.

Pure ondervragingstechnieken en dialogen van een hoog niveau, met overtuiging gebracht en uiterst boeiend om te volgen.

Uiteraard ten gevolge van een uitstekend script en meer dan prima vertolkingen van Julia Jentsch en minstens een even sterk Alexander Held als rechercheur die elk vanuit hun eigen idealen het beste van zichzelf geven. Sophie was onverzettelijk, maar tegelijk kwetsbaar en doortastend. Het is toch een film die op mij inhakt.

Sterk overtuigende film van begin tot eind en die nog maar eens laat zien hoe het er aan toeging onder het juk van nazi-Duitsland. Knap!

Sophie’s Choice vertelt het levensverhaal van Sophie, een overlevende uit Auschwitz. Zij woont intussen in de Verenigde Staten, maar heeft haar gruwelijke verleden nog niet verwerkt. Ze heeft een relatie met de instabiele en soms agressieve Nathan die haar destijds gered heeft. Er ontstaat een driehoeksverhouding met Stingo die onder het koppel een kleine kamer bewoont.

De contacten tussen Stingo en Sophie zijn innemend en ontstaan wanneer Nathan weer eens verdwenen is na een ruzie met Sophie. Aan de hand van flashbacks wordt het verleden van Sophie kenbaar gemaakt en ontstaat er een innige band met Stingo.

Meryl Streep doet het geweldig als Sophie en dat is één van de grootste troeven van de film. Helemaal in de film heb ik niet gezeten. Bij momenten wat langdradig. De film zit vol lange dialogen die niet altijd aanslaan. Wat wel geslaagd is dat de impact van de concentratiekampen wel kenbaar wordt gemaakt zonder hierbij in gruwelijke (gebruikelijke) details te treden. Qua onderwerp een zware film, maar visueel lichter verteerbaar. Drama en romantiek zijn met elkaar verweven waarbij een tweede kijkbeurt geen overbodige luxe is.

Hier is de cirkel ook rond met mijn laatste top250-film. De remake dus van Le salaire de la peur uit 1953. Opmerkelijk dat beide films in de top250 staan. Zowel hier als in de oorspronkelijke versie duurt het wel even vooraleer het op gang komt. De beste stukken zijn nu eenmaal de vrachtwagenscènes. Te mager voor een goede film? Niet bepaald. Toch niet wanneer scènes er zo bovenuit springen dat ze haast legendarisch zijn. De spanning is echt te snijden.

Friedkin doet eigenlijk weinig mis en behoudt de ijzersterke elementen van de film uit 1953. Vraag die natuurlijk gesteld kan worden, hier en bij elke remake, is vaak welke meerwaarde dit biedt. Eerste gedeelte vond ik minder interessant, vanaf de jungle gaat het alleen maar crescendo.

Een drieluik over drie tijdsperiodes van een zussenfamilie ergens in een verpauperde Italiaanse stad. Minder- en meerderjarige zussen bij elkaar. Geen spoor van de ouders of andere familie. De inkomstenbron ligt bij het kweken en verhandelen van duiven. Ik had de koten wel wat vuiler verwacht van die beesten (stof, pluimen, drek). Mijn opa zaliger heeft er problemen met de luchtwegen en longkanker door opgelopen destijds.

De eerste episode is inderdaad de sterkste. Het best qua plot, maar ook het meest aangrijpende. Nochtans wordt niet alles ineens prijsgegeven. Daarvoor moet je wachten tot het einde. Je weet dat er iets is gebeurd, maar niet hoe. Een sterk begin, dat zeker, maar de twee andere tijdperiodes brachten minder schwung. Zeker het laatste deel was een afsluiter, letterlijk dan. Hoewel ze een verleden met elkaar meedragen, wordt beseft dat ze ook op elkaar zijn aangewezen.

Niet ondersteboven van de film, toch niet na het eerste gedeelte. Toch wel schrijnende leefomstandigheden bij momenten.

Bijzonder drama over de moord van een kind door zijn moeder. Bijzonder in die zin dat het een eigen ervaring is van de regisseur als vader van het kind. Vanuit die optiek wordt het verhaal ook vanuit zijn standpunt verteld waardoor we een eenzijdig plot kennen. Zijn echtgenote en haar context komt te weinig uit de verf waardoor het gruwelijke drama en alles daarrond te weinig wordt geaccentueerd.

Vreemd is misschien het verkeerde woord, maar wel eigenaardig hoe vergevingsgezind en empathisch de man is ten aanzien van zijn vrouw. Het gaat hier tenslotte over de de dood van zijn kind. OK, schuldgevoelens zullen hier zeker meespelen, maar toch. Desalniettemin levert deze ontvouwing een beeld op van een zekere nuance welk ik wel kan appreciëren.

Geen idee wat ik mis aan de film. Geen idee ook in hoeverre het echt overeenstemt met de realiteit, maar knap is het wel van Malmros om dit te maken als soort van eigen therapie wellicht.

Mooie stopmotion inderdaad die ik bijzonder sfeervol en goed weergegeven vond. Bijzondere stijl waarbij de personages een soort van popachtige structuur meekregen. De filmtitel, verwijzend naar de zusterlijke band tussen de karakters, gaan elk anders om het naderende onheil dat werd voorspeld. Ondanks andere overtuigingen blijft de zusterliefde overeind.

Wederom een typische Ken Loach over sociale achterstelling en maatschappelijke kwetsbaren. Ditmaal gaat het over the working poor in Groot-Brittannië. Het sociale zekerheidsstelsel in GB lijkt me een erg kil en afstandelijk systeem waarbij controle en repressie centraal staan. Menselijkheid en empathie zijn eerder afwezig waardoor de meest kwestbaren in de kou blijven staan. Ken Loach toont opnieuw geen al te fraai beeld van zijn thuisland en de lelijkheid en grauwheid druipt er werkelijk van af. Geen idee waar we nu beland waren - die asgrijze Britse aftandse steden lijken zo op elkaar - maar aan die voetbalfan te zien, zijn we dit keer in Newcastle beland.

Loach presenteert een oprechte reëele situatie van een gezin dat moeilijk de eindjes aan elkaar kan knopen. Ze werken zich beiden te pletter, maar worden fysiek en mentaal door hun werkgever uitgebuit. Door hun financiële precaire situatie hebben ze echter geen keuze. Hun gezin lijdt er onder en vooral de oudste zoon rebelleert fel. Het knappe van de film is dat Loach zich niet verliest in een ontspoord cliché subplot, maar vasthoudt aan het hoofdplot van de ouders. De klemtoon blijft liggen op uitgebuite arbeidsomstandigheden, niet op de zoon.

Ik werd echt meegezogen in de film en had veel sympathie voor de ouders die met veel zorg hun werk aanvatten. Weinig positieve boodschappen, veel ellende en troosteloze toekomstbeelden. Misschien een tikkeltje té. Prima geacteerd ook van de hoofdrolspelers. Fijn Brits arbeidersaccent ook, prima cinematografie. Geen idee of een postorderbedrijf bij ons ook op die manier werkt, maar dit verhaal neem ik mee telkens ik nog eens iets online bestel. Mooie authentieke film!

Een film die je moet aanvatten met het verstand op nul. Niets meer en niets minder dan een kolderieke actiekomedie waarbij je alles met een korreltje zout moet nemen. Vermakelijk? Wel voor een keertje, maar dan ook niet meer dan dat. Hoogstaand wordt het nooit.

Hier en daar zeker een grappige noot, maar af en toe gaat hij ook flink uit de bocht zoals met die koe of de scènes met het vliegtuigje. En die criminelen, zelfs die van de harde soort, komen niet echt doortastend of intelligent over.

Zag nu niet direct chemie tussen de twee hoofdpersonages en dat komt dan wel wat geforceerd over. En op het einde komt het allemaal goed, zoiets.

In die zin bijzonder omdat het één van de eerste films is met bewegende beelden die aan een (betalend) publiek werd vertoond. Naargelang de criteria en definities niet altijd makkelijk om te bepalen wie nou de eerste was, maar het staat vast dat vanaf dan de film zowel in techniek als in populariteit hoge vluchten ging nemen.

De film is - hoe kan het ook anders - statisch en zonder geluid. Het filmt louter de naar buitenkomende arbeidersmassa uit hun werkplaats. Veel, zo niet uitsluitend, vrouwelijke figuranten. Op zich al bijzonder op emancipatorisch vlak, maar ook bijzonder omdat het toch vrouwen zijn die gefilmd worden en dus met de "eer" gaan lopen en dat in een sterk androcentristische samenleving.

Deze kortfilm is een pure observatie, niets meer, niets minder. Ook in niets te vergelijken met bvb Le Voyage dans la Lune (1902) waarbij toch al een duidelijk script en plot naar voren komt.

Sterke film waarin geschetst wordt tot welke drama's een babywissel kunnen leiden. Uiteraard wordt er in de film geopteerd voor 2 verschillende ouderparen in welvaart en opvoedingsstijl, kwestie van de verschillen goed te kunnen accentueren.

Ik heb me de vraag ook al meermaals gesteld de voorbije dagen: wat zou IK doen mocht ik in dergelijke situatie terecht komen. Alles behalve een simpele vraag en hoe ouder een kind (en hoe langer je het reeds hebt opgevoed), hoe moeilijker het is er afstand van te doen, denk ik.

De film gaat onrechtstreeks over de kennis en vaardigheden van een individu: is dit alles aangeleerd (de fameuze 'tabula tasa') of worden kinderen geboren met talenten en biologische erfelijke factoren. In dit opzicht vind ik de film erg sterk. Koreeda probeert dit evenwicht te zoeken zonder er een standpunt over uit te spreken. Daarbij komt nog het feit dat de Japanse cultuur, meer dan de Westerse cultuur, draait om eer, (bloed)familie, prestige en respect. Deze waarden komen ook op de helling te staan wanneer blijkt dat je zoon niet jouw biologische zoon is.

In de film wordt vooral gekeken naar het standpunt van de ouders (en ook wij denken als ouder in de eerste plaats aan onszelf). Maar wat denken de kinderen ervan? Het ene kind gaat van een welvarende koel en afstandelijk gezin (de vader alleszins) naar een liefdevol geborgen aandacht schenkend armer gezin. Aandacht die hij vooraf te weinig ervoer (en dat beseft hij ook). Het andere kind maakt de omgekeerde beweging en kan amper aarden. Dit wijst er op dat mensen en specifiek (jonge) kinderen specifiek de waarden liefde en geborgenheid in principe belangrijker vinden (of moeilijker vervangbaar) dan kille materiële luxe en prestige/prestatiedrang.

Blij deze film gezien te hebben. Was me compleet onbekend. Ik las hier ook al veel goeds over 'Nobody knows'. Daar ben ik eveneens erg benieuwd naar!

Op zich is het een lovenswaardige film waarbij men de moeite genomen heeft om naast een potentieel sterk verhaal en fijne “gewaagde” jazz aandacht heeft genomen om een duidelijk boodschap te brengen. Aan de andere kant een vrij zware film in die zin dat hij veel hooi op zijn vork neemt en het niet altijd even duidelijk is wat hij bedoelt.

Beetje warrig en onsamenhangend bij momenten. Niet alle scènes waren klaargelegd voor me. En dat zal het ook niet geweest zijn voor een jong publiek. Desalniettemin zijn er genoeg fijne momenten voor zowel jong als oud. Een film die me wel wat deed denken aan Inside Out en super dat men niet altijd de makkelijke clichématige weg opgaat.

Al had ik er net dat tikkeltje meer van verwacht. Visueel wederom prachtig, zeker in die tussenwereld. Ik miste iets aan de film, maar apprecieer de insteek en moeite ten zeerste.

Van de regisseur van "Gegen die Wand", "Auf der anderen Seite" en "Der goldener Handschuh" verwacht ik wel één en ander. Jammer genoeg bleef ik hier toch op mijn honger zitten. Geen zwaar sociaal drama, maar iets luchtig, hoewel er ook wel de nodige problemen opduiken. Vaak en hit or miss verhaal wanneer een drama de komische toer op gaat.

Ruzies en meningsverschillen steken steevast de kop op in deze kolderieke komedie met een vlot tempo. De nodige clichés duiken om de hoek en hoewel ik er in het begin nog zin in had, ebde de aandacht na de helft weg. Hier en daar enkele leuke scènes zoals het koken of het eerste contact met zijn broer wanneer die terug vrij kwam uit de gevangenis.

Een docu met schwung, niet alleen door de beats, maar ook door zijn aanpak. Losjes, gezwind en met het nodige enthousiasme word je door de Belgische geschiedenis van de dancemuziek geleid. België als epicentrum van de new beat. De docu biedt nostalgisch feestgedruis en knallende muziek.

De Belgische megadancings waren destijds enorm populair en men kwam van heinde en ver om hier elk weekend te komen feesten. De docu geeft enkele leuke weetjes weer en ook zwaardere thema’s als het drugsgebruik wordt niet uit de weg gegaan.

Mooie afwisseling tussen sfeerbeelden, muziekintermezzo’s en de interviews. Goed gedaan van Devillé. Fijn om eens gezien te hebben.

Heftige film omdat het gaat om één van de meest verfoeilijke misdaden die je je maar kan bedenken. Kinderen zijn makkelijke en erg manipuleerbare slachtoffers waaruit erg veel geld en ander vertier kan geslagen worden door meedogenloze gangsters. Het is één netwerk van diverse schakels tussen ontvoerders en de laatste schakel van een oude (cliché) pedofiel die er zou kunnen uitzien als je opa of oom.

Griezelige gedachten spookten toch door mijn hoofd bij momenten. Het is iets waarvoor we onze ogen sluiten, maar het is bittere realiteit. Dat kwam ook tevoorschijn bij de aftiteling. Hallucinant om vast te stellen dat er momenteel meer (kind)slaven zijn dan toen de slavernij nog bestond.

Inhoudelijk vond ik de film in het begin het sterkst. Misschien hier en daar wel een plothole zoals hier al eens vermeld, maar er is in het begin meer aandacht op de emotionele aanpak en gevolgen van dit beladen thema. Ook wie mee in het netwerk zit - en dat kan evengoed je buurman zijn - komt beter tot uiting dan het tweede deel van de film waarbij meer gefocust wordt op survival in de jungle met machetes en kalashnikov's. Waarom net deze broer en zus gered (moesten) worden/werden is filmisch nogal makkelijk. Toch laat deze film een zekere indruk na. Wel eentje uit 2023 die niet onterecht in de top 20 staat.

Deze Sound of metaal stond al erg lang op mijn lijstje, maar schoof ik om één of andere reden steeds voor me uit. Het is toch een intense film geworden waarbij de hemel instort van een heavy metal drummer die ernstige schade oploopt aan het gehoor en zo goed als doof wordt. Onmogelijk dus om nog verder te spelen en gedaan die carrière…

Ik zit niet zo in de muziekwereld, dus ik weet niet hoe zeldzaam dit is, maar het verbaast me dat dit niet veel frequenter gebeurt. Soit, los hiervan wel een prima film met een prima aanpak van het plot en de situatie van Ruben Stone met die stiltes die nouja … oorverdovend leken.

Riz Ahmed doet het overigens uitstekend en levert hier meteen één van zijn beste prestaties af. Sound of metal is meeslepend en intens, maar zal inderdaad niet zomaar iedereen aanspreken. Ik begrijp overigens sommige reacties dat de film “iets” mist, maar ik kan er ook onvoldoende de vinger opleggen.

Samen met Grease misschien wel dé oerklassieker onder het musicalgenre. Of op zijn minst de meest bekende musical films en steevast de eerste die worden opgediept als er een voorbeeld gegeven moet worden. De film bevat ook de nodige elementen om aan te slaan bij het grote publiek. In de eerste plaats de aanstekelijke liedjes die vaak erg vrolijk van aard zijn. Bij momenten zelfs erg kitscherig en mierzoet van aard. Verder ook een geweldige setting met de Oostenrijkse bergen. Ongelukkig kan je daar niet van worden, toch? Maar ook het verhaal is best interessant met de Tweede Wereldoorlog op de achtergrond en de klassieke opvoedingsmoraal uit de jaren 60.

Dit is een zuivere vorm van cinema en entertainment. Om mensen te vermaken, te plezieren. Drama van de bovenste plank: vrolijkheid en emoties staan centraal. En ja, inderdaad, 100% commercieel uitgedragen. Sterk geromantiseerd en luchtig, tja, je moet er toch ook een beetje voor zijn. Dit neemt niet weg dat The sound of music al decennialang bewijst een meer dan geslaagde film, een icoon zelfs, is geworden in de filmwereld.

Erg onderhoudende intelligente thriller die me best wist te bekoren. Ook begin ik meer en meer waardering te krijgen voor Jake Gyllenhaal. Steengoede acteur is dat. De film bevat een leuk en interessant concept, hoewel het in zijn genre niet geheel een scoop is. Het is een korte film (amper anderhalf uur) waarin erg veel gebeurd (en wordt herhaald). De film verveelt geen seconde en blijft de spanning opbouwen. Het is zeker geen topper, maar zoals ik al zei zeer degelijk.

De zoektocht naar de dader werd goed uitgewerkt, de onthulling daarentegen kon beter. Als kijker wordt je meegezogen in het verhaal en zoek je ook naar details wie het zou kunnen geweest zijn. Het feit dat dit vrij duidelijk was adhv die achtergelaten portefeuille, bederft dit zeker niet de pret. Telkens het foutloopt, begint hij opnieuw, maar telkens met een klein extra stukje van de puzzel. De film doet me inderdaad een beetje aan Groundhog Day denken, qua concept dan, voor de rest zijn er hoegenaamd geen gelijkenissen te vinden.

Het einde is misschien wat melig en happy end, maar stoort me niet, waarschijnlijk mede omdat de hero niet echt wordt afgeschilderd als een onoverwinnelijke superhero die het probleem eens zal oplossen en de bad boys hersenloos neer knalt. Integendeel: de treinexplosie was een éénmansactie van een lone wolf wat de film ook luchtig, sober en realistisch(er) maakt.

Een haaienfilm met wisselende momenten. Degelijk, maar ook niet meer dan dat. Het begin in de oceaan vond ik nog het sterkst. Toen wel met de nodige spanning en prima in beeld gebracht.

Een haaienfilm zoals die traditioneel hoort te zijn met diverse belangen en opinies over wat men moet doen met de haai. Een oerdomme burgemeester is dan ook wat cliché als die prestige bovenop het algemeen belang plaatst. Nouja, anders heb je ook geen film natuurlijk.

De haaien zagen er wel goed uit, soms iets te snel en wendbaar lijkt me, maar voor de rest prima. De setting van de Seine moet je wel even loslaten. Hier en daar zeker een toffe scène (riool), maar in zijn geheel net iets te weinig.

Bijzondere en eigenaardige film met diverse stijlen. Op Mubi spreekt men zelfs van een animatie en zo begint het ook om even later over te schakelen naar een soort toneelvoorstelling met valse fotowanden op de achtergrond. Denk maar aan de stilstaande autoscène of het publiek dat stilstaat in het decor. De stop motion komt later zelden nog terug, maar verwijst louter de roots van Alice in Zwitserland.

Van roots gesproken, deze worden letterlijk doorgeknipt van haar schoen toen ze zich in Libanon vestigde met haar man. Inventief en wel grappig die letterlijke metaforen. De film stond er bol van zoals ook de overvliegende ooievaars waarbij het blijkbaar niet meteen lukte.

De film vertelt de woelige Libanese geschiedenis in de jaren 50, 60 en 70 met de sociale onrusten en zelfs een burgeroorlog. Erg knap gesymboliseerd door de vrouwelijke ceder (de Libanese bevolking) die het aan de stok krijgt met De Dood die angst en oorlog predikte.

De film staat bol met geweldige fijne scènes: het telefoongesprek dat op een Hitchcockiaanse splitscreen leek en het levende spiegelportret dat recht uit Zweinstein kwam. Ook de inval van de soldaten was symbolisch voor de gevangenis van twijfel waarin Alice en haar gezinsleden zich bevonden: vluchten of blijven? Vaak tegen beter weten in …

Neen, nu weet ik het wel zeker. Ik heb het niet voor Rampling. Er is iets aan haar manier van lachen, van acteren dat ik enerverend vind. Wat uiteraard niet wil zeggen dat ze op zich geen prima rol neerzet of geen goede actrice is. Maar mijn favoriet wordt ze nooit.

Intrigerend plot wel waarbij fictie en realiteit elkaar afwisselen. Bij een eerste dergelijke scène had ik eerst een flashback in gedachten, maar dat was het dus niet. Fijne Ozon wederom waarbij zijn drama's meer zijn dan louter sentiment. Met een prima montage en cinematografie biedt hij meestal iets extra's aan zijn films. De overgang tussen zee en Parijs mocht dan misschien iets te bruusk zijn, voor de rest een prima film met een onderhoudend plot.

Nooit echt een reuzefan geweest van South Park, maar deze film was dan toch een uitzondering. In mijn jeugd destijds sufgedraaid. Ook nu blijft het nog steeds heerlijk de avonturen van Eric, Kyle, Stan en Kenny te mogen aanschouwen. Politiek totaal incorrecte film, maar Trey Parker komt er telkens mee weg. Waarschijnlijk ook omdat het gewoon niet serieus te nemen valt.

De film is bij momenten een halve musical, maar de songs vervelen niet. Integendeel zou ik zelfs durven zeggen: het maakt de film net sterker. De openingssong van Mountain town zet je meteen recht in de film met de fijne humor en inside jokes. Maar ook Kyle’s mum’s a bitch, Uncle fucka, Blame Canada, What would Bryan Boitano do en de zwevende Kenny in een draaikolk van vuur zijn sterk. De film steekt zoals traditiegetrouw de draak met alles wat maar zijn kan: homo’s, porno, Canada, Saddam Hoessein, joden, religie en ga zo maar door. Daarnaast ook aandacht voor een beetje moreel en zelfkritiek betreft de oorlogszuchtige Verenigde Staten.

Bij momenten er zwaar over, maar toch kon ik er als volwassene toch nog van genieten omdat ik er ook op een andere manier kon naar kijken dan als tiener. Zowat elke scène is geweldig. Als je even in een dipje zit, kan je gerust South Park opleggen. Gegarandeerd krijg je een smile op je gezicht getoverd! Beetje de ultieme guilty pleasure. Eentje die ik gerust met mijn kinderen wil zien, maar niet met mijn vrouw ...

Ik ga akkoord met de meeste meningen hier dat deze film erg clichématig in elkaar zit en weinig origineel is. Meestal knap ik hier op af, maar om één of andere bizarre reden komt deze film hiermee weg. Eerst en vooral met een geweldige performance van Gyllenhaal, een acteur die ik tot voor een paar maanden (buiten Brokeback Mountain) amper kende (shame on me). Uiteraard weet je hoe het gaat aflopen (hoewel: ik ging voor een volledige knock-out).

Hope is een bokser die zichzelf niet onder controle heeft. Veel muscles en weinig brains, zowel in als buiten de ring. Dat keert zich uiteindelijk tegen hem door de dood van zijn vrouw. Hij verliest zijn huis, zijn kind, zijn entourage en vriendenkring. Veel dieper kan je dus niet vallen. Op typisch Holywoodiaanse stijl maakt hij een come-back. Forest Whitaker doet het zoals steeds erg goed, zeer gewaardeerd acteur voor me!
Uiteraard veel drama en veel downs met een grote up op het einde. Maar naast Gyllenhaal én de andere acteerprestaties vond ik het technisch allemaal goed in elkaar zitten. Enkele slow motions die er heerlijk uitzagen, mooie surround, nee, technisch zat het allemaal snor. Al bij al een redelijk verhaal (3,0-3,5*) en dito sfeer. Een nipte 4,0* alles in beschouwing genomen, (maar dan in de kelder van mijn andere 4,0*-quotaties).

In oude dorpen afgesneden van de buitenwereld en waar men nog rond de kerktoren woont, kan ik me voorstellen dat ruilhandel effectiever is dan geld. Deze man hier handelde en verhandelde steeds producten die hij verzilverde eens hij in de hoofdstad Tbilisi kwam. Blijkbaar waren daar aardappelen fel begeerd, want het was voor hem het ideale betaalmiddel om zijn koopwaar aan te bieden. Kinderen en ook volwassenen verbaasden zich over wat hij allemaal mee had, ook al waren dit eigenlijk banale dingen.

Interessant wel om eens een inkijk te hebben op het Georgische boerenleven in dorpen waar de tijd stil is blijven staan. Vooral het oude omaatje vat het mooi samen. Sterke scène daar ergens halfweg.

De loftrompet heeft al veel geschald over deze film als je er de recensies op naleest. Ik sluit me hier grotendeels bij aan. Ik had weinig achtergrond bij de film en had dus ook geen idee dat het eigenlijk 4 aparte fragmenten zijn die allen weerspiegelen wat Cuba is of tot wat het geëvolueerd is doorheen de geschiedenis. Vooral de laatste twee episodes benadrukken de strijd tussen Batista en Castro. Het tweede filmpje legt de klemtoon op de natuurlijke rijkdommen en het eerste filmpje focust zich meer op de bevolking.

Wat doorheen de hele film opvalt is de geweldige cinematografie en prachtige beelden die minutieus worden uitgevoerd. Zwart wit beelden hebben steeds iets magisch vind ik, maar hier komen ze geweldig tot uiting. Ook doordat vele camerastandpunten vanuit kikkerperspectief worden genomen. Of het nu de majestueuze witte kerk of het parelwitte bladerdek is, het effect is top. Prima openingsscène ook die je meteen in de mood brengt.

Ook het derde fragment vond ik interessant, zeker wanneer de opstand uitbrak tussen de revolutionairen en de garde van Batista. Inderdaad misschien wat vooringenomen scènes, maar daarom niet met liefde en vooral veel kunde gemaakt. Fijn!

Geen eenvoudige film waar ik toch even moest doorbijten om in de film te komen. Het is een erg suggestieve film waarbij je totaal wordt overgeleverd aan het denkproces van Kopfrkingl, wat een moeilijk naam heeft die man. Hij is van het principe dat aards lijden ten allen tijde vermeden moet worden. Crematie na de dood zorgt ervoor dat de ziel vrij is en vervolgens kan reïncarneren. Best allemaal nobel. Nuja, de man is wel nogal hoogdravend alsof hij een goddelijke taak tot uitvoeren heeft.

Het wordt alleen wat gek wanneer je zelf veronderstellingen begint te maken en rekening houdt met de tijdsperiode waarin men zit. Europa heeft kennis gemaakt met de nazi's en de Anschluss lijkt me ook al te hebben plaatsgevonden. De drammerige monologen, geen dialogen, toch niet gemakkelijk om je te blijven boeien.

Gelukkig biedt het visuele nog wat extra's. Mooie close-ups van de personages en er wordt goed gespeeld met de camera. Apart en bijzonder, degelijk voor mij, maar niet het meesterwerk dat sommigen er wel in zien.

Van Seidl zijn we wel wat meer gewend. Zeker op visueel vlak heeft hij het er in zijn oudere films een handje van weg om de lelijkheid (visueel en psychisch) naar voren te brengen met dingen die mensen dagdagelijks ervaren. Vaak seksueel getinte zaken dan. Hier ook, maar dan visueel wat minder expliciet.

Je voelt meteen dat er moreel gezien iets fout is aan Ewald. Hij organiseert Spartaanse trainingskampen op kindermaat en nodigt hiervoor de minderjarige buurt uit. Wat onschuldig lijkt, wordt meteen al met een wrang gevoel overgoten. We kunnen gerust spreken van een pedofiele stoornis zonder pedoseksuele handelingen te stellen.

Waar in de andere films van Seidl een vleugje voyeurisme, leedvermaak of humor zit, is dat hier toch wel afwezig. De film heeft ook weinig met Rimini, kan dus perfect los van elkaar gezien worden. Die pseudo link is zelfs niet relevant en is alleen maar verwarrend als je geen van beide gezien hebt.

En toch blijf ik met een vreemd gevoel achter. Pedofilie is niet hetzelfde als pedoseksualiteit. En als je de gewelddadige vaders bekijkt van sommige jongens, dan weet je dat het daar ook niet goed zit al wordt dat laatste moreel-juridisch gezien anders bekeken.

Ik hou wel van oude historische films zoals Ben-Hur, El Cid of deze Spartacus. Telkens heerst er een speciaal sfeertje van authentieke nostalgie. Het acteerwerk is uiteraard theatraal, maar dat hoort er gewoon bij als je dergelijke oude films ziet. Het grote bombastische trompetgeschal is eigen aan dergelijke films en toon de glorie, pracht en macht aan van een Rijk.

Visueel gezien, montage, decor en setting zijn eigenlijk subliem voor die tijd. Ook het verhaal zit er goed in elkaar en blijft boeien.

Zeer goede cast, knap einde. De film vloog werkelijk voorbij. Ook de grote veldslag, als de eerste opstand of de opleiding van de gladiatoren, wordt erg goed in beeld gebracht. Een echte klassieker in zijn genre!

Bumperkleef (Film, 2019) was er eentje waarbij je als saaie doorsnee burger in een fantasievolle bui zou in kunnen verzeild raken. Nou, deze Speak no evil slaat dezelfde weg in.

Net als de andere film moet je het geheel met een korreltje zout nemen en klopt het niet helemaal qua plotlijn, maar daarnaast is het best een amusante film. Amusant, zo begint het althans. De ongemakkelijke gênante scènes leveren wel wat humor op. Het is alleen wachten tot het écht ontaardde. Horror zou ik dit zeker niet noemen. Er zit ook geen enkele jumpscare in. Toch is de sfeer geslaagd. Die sfeer wordt te pas en te onpas ingezet met een nogal onheilspellende drastische en vooral overbodige tune.

Niets zo moeilijk om gastvrijheid te bieden wanneer culturen en waarden verschillen, maar hier had ik zelfs het gevoel dat er met de gasten nimmer rekening werd gehouden. Vreemd wel dat ze gewoon na het eerste vertrek niet gewoon vertrokken waren. Het einde is right in your face, best heftig. Daar ging de luchtigheid…

Ik zag de Deense film recent nog in review en hoewel het een remake betreft had ik toch de idee naar een andere film gekeken te hebben. Hier en daar wat minieme verschillen doorheen de film, die kleine mankementen of onlogischheden die eruit gehaald zijn.

Veel meer focus op de jongen Ant die iets minder tam is dan in de Deense versie. Qua decor ook licht verschillend waardoor je andere uitstapjes ziet. Het grootste verschil zit hem in het einde. Hoe moet je het omschrijven? De Amerikaanse aanpak, zoiets? Zonder dat dan als negatief te beschouwen.

Integendeel zelfs, ik genoot hier zelfs meer van, want over the top gaat het niet. Een prima mcAvoy ook overigens, dat helpt. Ik had ook net iets meer de indruk dat de beleefdheden om de onwaarheid te vertellen hier beter tot uiting kwam. Is deze film op alle vlak dan beter uitgewerkt? Dat nou ook niet, zo vond ik de omgang Paddy-Ant hier minder overtuigend dan in het origineel.

Een Zuid-Koreaanse film die wel wat weg heeft van Baby driver met zijn spectaculaire achtervolgingen en vette stuurmanskunsten. Het is deze actie die de film cachette geeft. Best vermakelijk en een tempo dat vlot mag genoemd worden. Uiteraard een tikkeltje met de haren getrokken allemaal, maar ik heb me zeker niet verveeld.

Zo af en toe mag er eentje inzitten waarbij buitensporig geweld en bloed van toepassing zijn. Ik vraag me toch wel af of je het niet zelf zoekt wanneer je een bedrijf uitbaat met de premisse dat je elk pakje bezorgt. Niet moeilijk dat je dan af en toe te maken krijgt met ongure klanten.