Opinions

Kortfilm die handelt over een Syrisch gezin die door het oorlogsgeweld veroordeeld is tot het zichzelf opsluiten in de eigen woning. Dat dit na jaren van monotone onzekerheid kan wegen op een gezin is een understatement. En nog meer wanneer er geen nieuws is van de vermiste oudste zoon.

De benepen rommelige living geeft een claustrofobisch effect weer, net als de beperkte lichtinval van de beplakte ramen. Met de oorlogsschoten op de achtergrond wordt het oorlogstreffen goed nagebootst. Interessant was ook het cameragebruik waarbij geregeld de ruimte 360° werd getoond.

Gisteren te zien op Canvas, nu online beschikbaar op VRTNU.

Niet slecht, maar ondanks mijn 4,0* net iets minder opgewonden dan de meesten hier. Ik was aan het twijfelen of de film richting het supermelige Yedinci Kogustaki Mucize (Film, 2019) ging uitgaan. Dat was het deels zeker, vooral wanneer de kleine meid vol verwondingen in het ziekenhuis belandde en de nodige strijkers en het inzoomen van de camera ten volle werd benut. Bah, dacht ik op dat moment, dit is niet mijn soort drama.

Nadien herpakte de film zich wanneer de interactie tussen vader en dochter zich ontwikkelde en dat op een meer ingetogen serene manier. Dat knuffelpak had wel iets en was de ideale ijsbreker om de voorheen emotioneel beperkte contacten tussen beiden te verbeteren. Aandoenlijk was de scène wanneer de vader zijn gezicht kenbaar maakte in het pak.

Ook interessant dat de impact van de klasgenootjes in beeld wordt gebracht en dit wordt getoond door onder meer de versieringen aan de winkelramen. Verder zoals reeds eerder gezegd prima degelijk acteerwerk. Eerst een degelijke 3,5* voor ogen, maar uiteindelijk door de verdere uitwerking van de vader-dochterrelatie geneigd naar een nipte 4,0*.

Ik heb helemaal niets met Facebook en zal hier wellicht één van de enigen zijn die geen profiel heeft.

Deze film was vanavond op tv en ik wou hem toch niet zomaar laten voorbij gaan. Hoewel het onderwerp me in se geen moer interesseert vond ik dit best een onderhoudende film. Ondanks het feit dat er niet zo heel veel gebeurt, heeft de film een zeker tempo. De dialogen zijn erg goed en er wordt goed geacteerd. Fincher heedt er het beste uitgehaald en dat kan alleen maar gewaardeerd worden. De film had niet mijn volledige aandacht, maar dat lag aan mij.

Het was fijn om grotendeels de reëele ontstaansgeschiedenis van Facebook te zien. Zoals steeds overal en altijd draait het om macht en geld. It's lonely at the top ...

Het is al een tijdje geleden dat ik Alive zag, maar het lijkt me een zuivere remake. Weinig mis mee, want deze hier doet het meer dan prima. Geen sentimenteel gedoe, maar een bikkelhard rauw drama, letterlijk en figuurlijk. De film neemt ook zijn tijd om de gevolgen van de crash op je te laten neerkomen. Hierbij is er aandacht voor eveneens de mentale impact. Het lange wachten, de hoop op redding, het emotionele overleg welke laatste optie nog rest wanneer al het eten op is, ...

Enkele rake scènes hebben wel een indruk nagelaten. De crash zelf waarbij botten breken als twijgen, maar met die nuance dat het niet om de sensatie was te doen. De scène waarbij ze ontdekten dat de reddingsacties werden gestaakt, was ook erg imponerend.

Knap acteerwerk, naturel en authentiek, met vrees en ontzag voor het gebergte. Fraai gefilmd ook, met de juiste camerahantering etc. Mooi!

Een beetje vreemd eigenlijk dat ik deze van Coninx nog niet eerder zag. Ik kan me wel herinneren dat mijn vrouw - die anders nooit naar films kijkt - deze toen in de bioscoop zag, terwijl ik die namiddag druk in de weer was met onze nieuwbouw. Dat ik me dat nu nog herinner, zegt ook wel iets over mijn filmdrang...

Coninx, baron Stijn Coninx moeten we eigenlijk zeggen, is een verdienstelijk regisseur en kende grote successen met zijn films eind jaren 80, begin jaren 90. Hector, Koko Flanel en Daens waren grote (kas)successen. Later was het beduidend minder. Over de kwaliteit van de Urbanusfilms kan gediscussieerd worden, maar ze betekenden wel iets in Vlaanderen, of zelfs Nederland.

Een gerespecteerd regisseur, dat zeker, en met Soeur Sourire verfilmt hij wederom een biopic dat lief en charmant is, eentje voor het brede publiek, maar omvergeblazen word je er niet van. Het is onduidelijk waarom Jeannine Deckers het klooster ingaat, hoewel haar eigenzinnig en wispelturig karakter zeker een rol heeft gespeeld. Haar gedrag heeft haar enerzijds parten gespeeld in het strikte kloosterleven, maar heeft haar ook opportuniteiten geschonken.

De film heeft een feelgood gehalte hoewel het leven alles behalve rooskleurig was voor Jeannine Deckers. Zeker wanneer ze definitief uit het klooster treedt en ze officieel niet meer onder de merknaam "Soeur Sourire" mocht optreden, ging het vooral ook financieel bergaf. Deze tristesse die op een tragische manier wordt beëindigd wordt te weinig belicht in deze luchtige film. Veel draait om het wereldberoemde liedje, terecht ook, maar dat het tegelijk een vloek was, komt te weinig aan bod.

Deze Belgische kortfilm was op de laatste Oscars genomineerd in de categorie beste kortfilm. Hij haalde het jammer genoeg niet. Het plot doet veelal denken aan het Deense Den Skyldige (2018). Een prima Veerle Baetens, die eigenlijk van alle markten thuis is. Als actrice toch één van het beste wat we te bieden hebben. De film zit goed, kort en krachtig en eveneens ongemeen spannend. Mooi!

De film start met een opschrift uit het Marokkaanse burgerlijk wetboek waarbij wordt gesteld dat seksuele handelingen buiten het huwelijk strafbaar zijn. Het plot suggereert dan wel dat een 'verstandshuwelijk' de zaken regulariseert, in werkelijkheid moet het vaak complexer zijn.

Dat miste ik eerlijk gezegd in deze film. De diepgang en de wil om bepaalde gebeurtenissen verder uit te werken. Het voelde allemaal vrij makkelijk en braafjes aan. Weinig tot geen familiale spanningen, beperkte problemen met de overheid, weinig of geen gevolgen vanuit de omgeving ... Voor alles was er een pasklare oplossing of werd het gewoonweg genegeerd.

Ik begreep ook niet waar de film heen wou met de twist. En er werd ook niet verder op ingegaan. Ik moest al even denken wie die Ahmed was. De Belgische Lubna Azabal was opnieuw op dreef, al werd ze niet geholpen door het plot. Ze kan nog véél beter en dat bewees ze al. Ze houdt op haar eentje de boel een beetje recht.

Kleine warme film over een dame die het moeilijk heeft de touwtjes aan elkaar te knopen. Ze is het beu mee te draaien in het kapitalistische systeem van het geld en besluit haar huurhuis op te zeggen. Via benchsurfing klopt ze aan bij diverse vrienden om te mogen logeren.

De idee geeft de mogelijkheden om diepmenselijke relaties te zien ontluiken. Dar komt er maar gedeeltelijk uit. Toch is de film in zijn geheel geslaagd. Toch verloopt deze nieuwe manier van leven niet zonder strubbelingen. Het leven is nu eenmaal niet zo romantisch en zorgeloos. Dat ondervindt Mi-so al snel als blijkt dat niet iedereen opgezet is met haar nieuwe levensvisie. En je zomaar murwen in het leven van een (ruziënd) koppel is ook geen evidentie. Op de koop toe ervaart ze dat ze niet de enige is met zorgen. Al deze kleine verhaaltjes zorgen ervoor dat de film vrij authentiek aanvoelt.

Nogal kort om iets zinnigs over te vertellen. Moest ik nu ook weten waartoe die hele heisa diende, het zou helpen. Nu heb ik er ook het raden naar. Weinig zeggend, maar visueel wel erg mooi gedaan. Blijkbaar eerder een try-out zonder veel meer?

Een film gebaseerd op de klassieker van Tarkovsky. Een film ook met een traag tempo waarin niet zo heel veel gebeurd. Geen spetterende actie of wat dan ook ondanks George Clooney. Prima rol wel van Clooney.

Prima sfeersetting en visueel ook best in orde. Een film die draait rond mysterie en meer vragen oproept, dan dat hij beantwoordt.

Geen film weggelegd voor iedereen, maar toch iets toegankelijker en minder filosofisch dan de versie van

Tarkovsky. Duurt ook een pak minder, dus dat scheelt wel. Zeker geen verkeerde film, maar gaf ook geen verpletterende indruk.

Het liefdesverhaal mocht gerust achterwege gelaten zijn, maar kon ik wel hebben. Film die weinig fout doet, maar ook in niets echt uitblinkt. Iets te gemiddeld om omver geblazen te zijn geweest.

Wat Daens (1992) is voor Vlaamse filmliefhebbers, is Soldaat van Oranje dat voor Nederlanders wellicht. Vanuit filmhistorisch aspect voor beiden haast cultureel erfgoed en een absolute klassieker van eigen bodem. Niet alleen klassiekers als film, maar ook als boek en theaterstuk. Enige nostalgische gevoelens zullen dan ook bepaalde scores opleveren. Ik heb dit gevoel bij deze film ook minder, om niet te zeggen “niet”.

Ook het onderwerp spreekt aan. Verzet plegen tegen de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog levert fijne en mooie beelden op, zeker als goed worden uitgevoerd. Kosten noch moeite werden gespaard om dit project op poten te zetten. Je ziet dat er met Verhoeven een vakman aan het werk is.

Realisme en kwaliteit staan centraal. Het ziet er allemaal zeer degelijk uit. Desalniettemin nooit echt “in” de film gezeten. Een film die ik apprecieer, maar niet bij mijn topfilms uit Nederland hoort.

Vrij standaard doordeweekse rescuefilm film van een man die zich in een erg penibele situatie bevindt. En als het gebaseerd is op waargebeurde feiten, dan kan je er ook niet ineens vanalles bijhalen om het pittiger te maken.

De uitwerking is best behoorlijk en je weet wel hoe het zal aflopen, maar de aanpak is dus zoals gezegd OK. Alleen stoorde ik me aan die veelvuldige nietszeggende flashbacks om het plot te rekken. Ze haalden me uit het verhaal en de sfeer.

Ik ging met lage verwachtingen naar de bioscoop om Solo mee te pikken er vanuit gaand: "het is Star Wars", dus best fun. Nu, inhoudelijk verwacht ik in de verste verte sowieso niet meer dat het nostalgische gevoel van de oude reeks terugkeert en an sich had deze Solo erg weinig met Star Wars. Maar desalniettemin ben ik vrij tevreden teruggekeerd.

Aangenaam verrast ook door Alden Ehrenreich. De tics en houding van Ford zaten vrij goed en ook zijn personage kwam redelijk uit de verf. Hij kan Ford zeker niet doen vergeten, maar wie zou dit wel kunnen? Charisma kun je nu eenmaal niet acteren. Ook van Donald Glover kan gezegd worden dat er goed gekeken is naar de oude Calrissian. Denk maar aan zijn glimlach en gespeelde boosheid/hartelijkheid zoals we ook al zagen in The empire strikes back op de locatie 'Cloud City'. Dus op dat vlak is de film zeker geslaagd. Howard leverde een degelijke SF-avonturenfilm af met de nodige actie en special effects. Alles zag er behoorlijk netjes uit. Ook het plot was redelijk te noemen, weliswaar met vrij op zichzelf staande actiescènes, maar er werd naar het einde toe wat toegewerkt naar The phantom menace (het keizerrijk en de rebellen) en de beroemde planeet Tatooine. Ook fijn om het pokerspel uitgewerkt te zien om vast te stellen hoe de Falcon in het bezit kwam van Solo.

De intrede van Chewbacca vond ik eigenlijk het minst geslaagde van de hele film. Chewbacca wordt hier voorgesteld als een meedogenloze predator zoals de Rancor in Return of the Jedi, maar dat past eigenlijk niet bij zijn karakter. Ook het feit dat Solo opeens Wookies kon spreken was grappig bedoeld, maar was eigenlijk onnozel en dus helemaal niet grappig. De uitdieping van de vriendschap tussen Solo en Chewie vond ik dan wel weer geslaagd.

In zijn geheel dus een prima vermakelijke film los van de Star Wars-saga, maar met hier en daar kleine verwijzingen. Niet super, maar zeker ook niet slecht!

Solyaris is mijn tweede kennismaking na Stalker van Tarkovsky. Zijn films zijn nu niet echt producties die even er tussendoor bijneemt. Je moet er echt tijd voor maken. Stalker vond ik net iets beter, maar Solyaris kon ik ook best appreciëren zonder het echte wow-gevoel te ervaren. Ik begrijp de vergelijking met Kubricks meesterwerk: zelfde tijdsgeest, even complex, periode Koude Oorlog, SF, stillistisch, maar daar het toch op want het plot en onderwerp valt niet te vergelijken.

Wederom staat deze Tarkosky bol van filosofische insteken. Hij brengt de opbouw op een een trage haast stillistische manier waar je je als kijker moet zien doorheen te worstelen. Toch wil je weten waar Tarkovsky heen wil en hoe het zal aflopen. Het concept stemt wel degelijk tot nadenken: wat als je verbeelding en gedachten werkelijkheid worden? Deze creaties echter worden gevoed door je innerlijke zelf en ontberen enige vorm van gemeenschappelijke ervaringen. Kan je dan nog genoegen nemen met deze projectie als “lege doos”? Vriendschap, liefde en alle andere emoties worden opgebouwd door interrelationele contacten. Het is net daarom waarom herinneringen aan bvb dierbaren zo sterk en emotioneel geladen zijn. Mooi einde ook waarbij Tarkovsky (alweer) teruggrijpt naar de natuur, de eenvoud en de vergankelijkheid van het leven.

Technisch ook een knappe film als je weet dat Tarkovsky nauwelijks special effects heeft gebruikt. Enkel zijn talent, inzicht en een simpele camera deden het werk. Dat stillistisch filmen was me net iets te traag om me steeds 100% bij de les te houden, maar ooit bekijk ik hem nog eens opnieuw. Mensen die dit maar niets vinden, kan ik best begrijpen. Ik zweef er wat tussenin: topconcept (doet al veel voor mij), technische appreciatie, maar de inspanning was eveneens groot en lang voor me.

Ik kan me best voorstellen dat in bepaalde conservatieve middens destijds - en dat zullen geen uitzonderingen geweest zijn - deze film werd afgebrand. Wilder plaatst hier met deze "Some like it hot" seksualiteit helemaal in the picture. Niet dat er veel seks aan te pas komt, integendeel, maar vele scènes en motieven van personages zijn seksueel getint met het middel verleiden. Komt daarbij dat mannen zich gaan verkleden als vrouwen, zich daar goed bij voelen en zich in hun nieuwe identiteit ten volle gooien. De slotscène met de kapitein is dan ook baanbrekend.

Wanneer Jerry en Joe getuige zijn van een afrekening binnen het maffiamilieu dienen ze te vluchten en zich te vermommen als vrouwen. Ze moeten zich vermommen om in leven te blijven, maar naarmate ze hun nieuwe rol aannemen, worden ze letterlijk een vrouw. Dit geldt sowieso voor Jerry (John Lemmon) die zich de rol van vrouw toeëigent. Het levert leuke grappige situaties op. Ook Joe (Tony Curtis) laat zich niet onbetuigd en heeft enkel oog voor de mooie Sugar (Marilyn Monroe).

En Monroe doet het ook geweldig. Niet te verwonderen dat ze één van de eerste echte sex-iconen was. Tijdens het liedje 'I Wanna Be Loved By You' wordt camera en belichting zo gebruikt dat je de illusie krijgt dat ze er halfnaakt staat (of althans met een erg diepe decolleté). Curtis en Lemmon zijn de echte sterren: hun magie onderling is geweldig. Scherpe dialogen, fijne humor, goed plot ... Kortom: genoten ook. Dikke 3,5*!

Ik vind het vaak wel boeiend om een film te zien met een 'apart' hoofdpersonage. Anders dan anders, ondanks de structuur van werk en setteling weinig sociaal aangepast aan de maatschappij of de directe omgeving. Niet zozeer ten gevolge van een handicap of een trauma. Het lijkt me zo op afstand eerder aan te sluiten bij ASS. Fran is een jongedame op zoek naar regelmaat en veiligheid. Dat blijkt ook uit al aan acties, hoe vreemd die (eerst) ook mogen overkomen.

Daar tegenover staat de praatzieke Robert met zijn obsessie voor films. Ook hij vindt moeilijk verbondenheid met de rest van de maatschappij, maar kan dit meer camoufleren. Beiden trekken met elkaar op, maar ook dat loopt vrij stroef.

Het is een sombere film, maar toch met die komische touch. Niet om te lachen, maar wel met die speelse insteken. Het plot is beperkt, maar de film stelt de 2 hoofdpersonages centraal. Hun omgang onderling, het contact met de collega's ... Boeiend!

Een ietwat andere Bergman dan wat ik zou associëren met de rest van zijn oeuvre. Eentje die me ook iets minder aansprak, al vond ik het bij momenten zeker charmant. Visueel sowieso sterk zoals altijd met fraaie plaatjes.

Vrije liefde en heen en weer gefladder met een humoristisch laagje. Qua vrije moraal kon het wel tellen in de jaren 50. Luchtig en vermakelijk en niet zo zwaar als vele van zijn andere films. Best wel eens fijn om gezien te hebben.

Erg luchtige sportfilm met de nodige romantiek geproduceerd. Wellicht en veelal met een korreltje zout te nemen. Het is sowieso al een mythe dat de Deense ploeg uit vakantie moest geplukt worden. In werkelijkheid hield men al veel langer rekening met deze mogelijkheid al was de officiële beslissing wel last minute.

Ik vond de klemtoon en aanpak van de film niet zo bijzonder. Richard Moller Nielsen komt over als een schlemiel die niets van voetbal kent, een softie ook. Peoplemanagement en doortastendheid leken niet aan hem besteed te zijn. De spelers vervolgens waren een bende onprofessionele wildebrassen die niets liever deden dan feesten of lummelen in plaats van zich te gedragen als prof. En dit zootje ongeregeld won op een paar dagen tijd van werelds 2 beste landenploegen?

Vermakelijk dat zeker, en wellicht speelt ook de speelse komische insteek een rol, maar de werkelijkheid was toch genuanceerder. Zo’n Brian Laudrup bvb was weergaloos met zijn broertje destijds, met het karakter van in de film zou hij nooit voorbij de Deense eerste klasse geraakt zijn. En Schmeichel is een persoonlijkheid om U tegen te zeggen, zowel op als naast het veld, zat toen al bij ManU. Toch wel een contrast met de slappe vod die hij was in de film. Vilfort’s verhaal kende ik niet. In dat opzicht is voetbal maar een stom spelletje natuurlijk...

Een bigfoot of een yeti, ze vissen vaak allemaal in dezelfde vijver. Wat volgt is een inspiratieloos filmpje met een klassiek plot. Zeker wel mooi geanimeerd. Het ziet er allemaal netjes uit. Ook het verhaal start vrij goed. De reünie met de vader vond ik echter een serieuze tegenvaller. Vrij melig en geforceerd, pijnlijk zelfs bij momenten. Vanaf de ontvoering gaat het terug de betere kant op en krijgen we een soort Incredibles versie in het hol van de leeuw.

Soundtrack is best ok en hier en daar ook grappig, al heb ik al grappigere dieren gezien. Geen personages die alvast in het collectieve geheugen verdwijnen. Maar vermakelijk was het allemaal wel.

Een vrij standaard drama die me iets meer kon behoren dan de anderen hier, maar hoogstaand werd het nooit. Een drama op automatische piloot van een jongeman met de diagnose van pancreaskanker. Gabriel Sara vond ik wel een fijne en energieke rol spelen als dokter, maar om nu de conclusie te trekken dat het er allemaal zo aan toegaat, hmm een brug te ver lijkt me dat. Deneuve, toch een grote dame in de Franse filmwereld, deed het eerder op ervaring, zonder meer. Magimel als patiënt deed het behoorlijk. De France haar rol stelde al bij al ook erg weinig voor. Geen film die boven het maaiveld uitsteekt en eerder te veel afhangt van goedkoop sentiment dan van een diepgaand drama.

Knappe debuutfilm van Mohammadi waarbij de streng religieuze normen de toekomst van een alleenstaande moeder in de weg staan. Ze bevindt zich dan ook al gauw in een patstelling waarbij een huwelijk impliceert dat ze haar job zal verliezen en ze bovendien afhankelijk wordt van een man. Ondanks alle financiële moeilijkheden houdt ze wel van haar zelfstandigheid, maar wordt ze gedwongen deze op te geven om haar dochter alle kansen te geven tot medische zorg. Tegelijkertijd dient ze haar zoon (op te geven) wegen één of andere absurde religieuze regel

Extra interessant wordt het wanneer er niet echt een richting of oordeel wordt geveld door de regisseur. Je kan als kijker alleen maar met ongeloof de feiten in je opnemen. Erg sterk drama waarbij de personages sterk tot hun recht komen. De ondergeschikte positie van de vrouw binnen een patriarchale samenleving komt goed tot zijn recht. Daar waar het eerste deel van de film focust op de moeder, komt de klemtoon in het tweede deel op de zoon te liggen. Verschrikkelijk bij momenten ...

Deze “The Son” is inderdaad niet “The father” van dezelfde regisseur Zeller. Maar dat wil nog niet zeggen dat dit een slechte film is, integendeel. Het zijn ook twee totaal verschillende onderwerpen. Beide zijn gebaseerd op een toneelstuk en zijn van de hand van dezelfde regisseur met telkens Anthony Hopkins, hoewel in deze laatste film hoogstens een paar minuten.

In de media lopen de opinies ook sterk uiteen. Zeer unfair trouwens om déze film als te negatief of deprimerend te bestempelen. Enig “feelgood gehalte” had de film goed gedaan las ik ergens. Waarom vraag ik me dan af? Dit is de bittere realiteit. Niet alles hoeft verbloemd te worden met een Hollywoodiaans sausje. Ja, deze film blijft op de maag liggen, maar daar is niets mis mee. Bij Close (Film, 2022) bijvoorbeeld hoorde ik dit gejammer niet.

Verbazingwekkend ook om te lezen dat we in de 21e eeuw heus wel weten wat een depressie is en wat we ermee aanmoeten. Flauwekul denk ik zo. Het onbegrip en vooral de onwetendheid is nog steeds bewust of onbewust erg groot, ook in de naaste omgeving. Het enige waarin ik de critici/recencenten gelijk moet geven, is de erg clichématige aanpak van de schrink in de sofa met de hond op de mat. Hij had ook totaal geen idee wat aan te vangen met de jongen. Daar gaat Zeller wél uit de bocht.

Voorts een erg sereen en ingetogen film met een loodzwaar thema. Prima acteerwerk, ook en zéker van Jackman. Dern ook op niveau en Hopkins blijft zoals altijd indrukwekkend, hoe kort zijn optreden ook moge zijn. Geen film om happy van te worden, maar zo heb ik ze het liefst. Eentje die bijblijft…

Zeer minimalistische Indiase film over het leven van herdersgemeenschappen in de bergen. Vele lange shots kenmerken de film alsook de vele statische beelden waarin je het gebeuren gewoon observeert. Veel schapen passeren de revue, knappe landschappen en vergezichten ook waarbij hier en daar een herder (of een schaap) door de camera wandelt.

Men gaat op zoek naar de brokstukken van een neergestort vliegtuig en een verdwenen herder. De film krijgt een mysterieus gehalte door het verhaal van de mythe op de berg, het bijgeloof van de gemeenschap. Het brengt een extra dimensie aan de film.

Vrij authentieke realistische film die best boeiend is als je houdt van vreemde culturen en gebruiken.

Eigenzinnige Kitano alweer. Die Japanse maffiafilms boeien me niet zo en dat is voor deze film niet anders. Toch is de aanpak geheel anders dan wat je meestal voorgeschoteld krijgt. Inhoudelijk nogal een standaardverdragen over rivaliserende bendes, verraad en wraak.

Alleen is het plotverloop best speciaal te noemen. Het middenstuk en eigenlijk de klemtoon van de film ligt op de humor. Soms gaat die humor gepaard met wreedheid. Ontzettend droog - nou ja - was toch wel de scène met de hijskraan boven het water. Die humor gaat later verder wanneer de bendeleden uit verveling wat absurde spelletjes bedenken.

De insteek alleen al maakt het interessant. De actie en afrekeningen waren minder aan mij besteed. Vond er weinig aan, beetje nep ook. Voor de rest wel onderhoudend genoeg om me anderhalf uur bezig te houden.

Wondermooie authentieke Ierse animatiefilm over het verhaal van de selkies waarbij zeehonden/mensen in elkaar kunnen transformeren. Erg sfeervol gebracht met de prachtige animaties en de uitstekende passende Ierse traditionele muziek. De film voelt aan als een sprookje over elfen, reuzen, heksen en zoveel meer.

Verder brengt de animatiefilm ook het belang bij van het vertellen van verhalen en sprookjes die de fantasie en creativiteit van kinderen aanscherpen. De film is meeslepend en boeiend om te volgen vanaf het begin tot het eind. Ook de personages zijn goed uitgewerkt en zijn bovenal kleurrijk.

Kijk ernaar uit om ook Moores eerste film The Secret of Kells eens te zien. Sterk!

Sheng Nan heeft het even niet meer wanneer ze geconfronteerd wordt met het feit dat ze kanker heeft. Ze loopt doelloos rond in de stad, weet met zichzelf geen raad, maar staat er alleen voor. De omgeving gunt haar geen blik waardig.

Uiteindelijk vindt ze toch een doel en komt ze terecht bij een schilder die als kluizenaar in de bergen leeft. Het is een wereld die niet de hare is. Tijdens haar reis vergezelt haar vervelende moeder haar. De twee hebben het moeilijk elkaar te vinden, maar vinden na verloop van tijd toch toenadering. De film is openhartig en het plot kabbelt rustig door. Ik werd er niet helemaal door begeesterd. Een film die me snel ontgaan zal zijn, vrees ik. Hier en daar zeker prachtige beelden en camerawerk. Prima acteerprestatie ook van het hoofdpersonage.

Deze van Chloé Zhao wou ik toch meepikken vanop Mubi. Ligt in de lijn van haar andere films The rider en Nomadland en vertelt het verhaal van een kleine leefgemeenschap in de Verenigde Staten met zijn eigen culturele regels en gebruiken. Centraal staan broer en zus, Johnny en Jashaun Winters, beiden net halfwees geworden na de dood van hun afwezige vader. Het raakt de gemeenschap, want de vader had diverse kinderen van verschillende vrouwen.

Het is een film die een traag tempo kent, maar extra aandacht legt op de individuën. Het is een film over identiteit en over welke waarden belangrijk zijn. Het lijkt een gemeenschap waar de tijd is blijven stilstaan, waarin weinig toekomst ligt behoudens de interne vlucht in het stierenrijden of boksen.

Interessant om te zien hoe Johnny ern Jashaun er uiteindelijk toch andere ideeën op nahouden. Hij wil zo snel mogelijk weg, zonder bepaald plan voor ogen, op zoek naar een toekomst in LA. Zij daarentegen ervaart pas later dat haar toekomst thuis ligt met de waarden en tradities die daar voorhanden zijn. Meer dan degelijk, fijn!

Sterke Nederlandse film die eigenlijk uit twee grote delen bestaat. Enerzijds heb je de periode tijdens het Interbellum en vervolgens doet de film het nazitijdperk aan. Het is voor onze normen een grootste film waarbij het leven van Waldemar en Rika veel aandacht krijgen.

Waldemar, een Surinaamse jongen, trekt als (half)wees de Atlantische Oceaan over om te gaan studeren. Discriminatie en racisme zijn echter zijn deel. Rika is gehuwd met een hufterige rijke man en zit als vrouw vast in een keurslijf. Assertief en eigenwijs dat ze is, bewandelt ze haar eigen paden, welk haar geregeld op tegenkanting en achterklap komt te staan.

De positie van de vrouw en de zwarten komen goed en sterk naar voren. En rijkdom dwingt bepaalde rechten af wat het hoederecht betreft blijkbaar. Later evolueert de film naar het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Inhoudelijk een vrij sterke film: beklijvend, intens en meeslepend. Alleen vond ik de acteerprestaties nogal houterig en was dat toch een afknapper bij momenten. Ricky Koole was de enige die ik nog op niveau vond.

Ik denk dat er wel betere Laurel & Hardy films zijn, maar deze is zeker fijn om mee te pikken. Een vrij klassiek verhaal waarbij een man onder de sloef ligt van zijn vrouw en met een leugentje probeert te ontsnappen aan de realiteit. Gekunsteld, maar best wel grappig. Het duo komt ermee weg, zelfs nog steeds vandaag.

Daarnaast de gebruikelijke lolbroekenhumor. Beetje flauw, maar het werkt wel. Eerst met het fruit, de waskuip, het telefoongesprek en ga zo maar door. Er zit voldoende schwung in de film om je blijven te entertainen. En bazige vrouwen zijn nu eenmaal grappig in dit soort settings.

Zeker niet de onvoorwaardelijke fan van het duo, maar ik apprecieer het wel. Blijft leuk!

Alweer een prima film van wijlen Kim Ki-duk. Ontwapenend vooral over een huisvrouw die een terdoodveroordeelde opzoekt om zelf te ontsnappen aan haar dominante overspelige man. De vrouw geeft zich (figuurlijk) bloot en stelt haar kwetsbaar op door op een vrolijke manier te "performen". Geweldige scènes waren het wanneer Yeon met haar attributen liedjes over de seizoenen zingt en daarmee het ijs volledig breekt tussen haar en Jin.

De film is prachtig in zijn eenvoud. Geen melodramatische of sentimentele ondertonen te bespeuren. Kim ki-duk raakt met zijn minimalistische benadering de juiste snaren waarbij eenzaamheid en erkenning centraal staan. Wat de beweegreden was van de vrouw is onduidelijk, maar de film is wel symbolisch te noemen in die zin dat beiden in een uitzichtloze vervreemding - hij in death row, zij in haar bloedeloos huwelijk - maar net terug openbloeien door hun contacten.