Opinions

Bikkelharde Britse wraakfilm die wat doet denken aan de Kill Bill franchise. Ook hier een criminele bende die een voornaam bendelid dumpt waardoor die zo pissed off is dat hij iedereen om zeep helpt. Best rauw en extreem gewelddadig.

Het hoofdpersonage is alles behalve een doetje. Hij schuwt in ware maffiastijl het geweld absoluut niet. De verwerking van de flashbacks zit goed. Ook de spanning en het tempo waren prima.

Het einde is inderdaad bizar en apart. Toch wel een vreemde ontwikkeling met een climax die velen hier weinig konden appreciëren. Ik zag er de humor wel van in. Niet dat het grappig was, maar zeker gewaagd en beklemmend.

Misschien niet altijd een coherent verhaal, want ik moest er toch even de aandacht bijhouden om mee te zijn. Niet dat het nodeloos complex wordt, maar vaag is het wel. Visueel dan weer een pak sterker met die fijne zwart wit structuren en een tempo dat zowel rustig als in een stroomversnelling komt bij de geweldplegingen.

Niet ondersteboven van deze film, maar de appreciatie is wel aanwezig. Acteerwerk soms nogal hysterisch en overroepen (letterlijk dan), niet altijd ongewoon bij Aziatische films, maar hier viel het toch op.

Deze stond al even op mijn lijstje om te bekijken, maar veel prioriteit had die niet. Nu de roddels rond de nieuwe Bond opnieuw oplaaien en Aaron Taylor-Johnson uit de bus komt, wou ik deze film ineens wel snel meepikken. Op zich geen spijt gehad. Bullet is een flitsende energieke actiefilm die wat doet denken aan Tarantino en Rodriguez.

Kleurrijke personages en hoewel vrij karikaturaal voorgesteld best toffe rollen. Uiteraard is de nodige humor absoluut noodzakelijk om een entertainende avond te hebben. Te serieus moet je dit niet maken, dat heeft Leitch goed begrepen.

Leuk ook die Japanse storytelling die wel iets extra brengt. Op het einde gaat het zoals verwacht helemaal los, maar OK, voor de rest zeker niet slecht.

Om eerlijk te zijn heb ik me gisteren best vermaakt in de bioscoop. Bumblebee is een verademing ten opzichte van de andere Tranformers-films. Daar zal het wegvallen van de heer Bay niet vreemd aan zijn. Bumblebee is geen topper en superhoogstaand is het allemaal niet met zijn nog steeds overtollige Hollywoodclichés, maar op één of andere manier slaat de film wel aan.

Het plot is niet origineel, bij momenten wat te sentimenteel, maar gaf me toch steed het gevoel betrokken te zijn. Geen brute overdreven hyperkinetische robotoorlog (zoals de eerste 5 minuten), wel een evenwicht tussen de actiescènes en de opbouw van een teder verhaal. Centraal hierbij, de jonge Charlie die vanuit haar persoonlijke issues een innige relatie ontwikkelt met B-127. Erg tof om te volgen allemaal.

Ook de humor slaat aan en is bij momenten echt raak. Toch een aantal keer een glimlach tevoorschijn getoverd. De 80-muziek is wat cheesy, maar past binnen het losse familiale gevoel dat de film uitstraalt. De slotactiescène is er weer een beetje over, maar dat kon de pret niet bederven. Blij om gezien te hebben: dikke voldoende, zwevend tussen 3,0*en 3,5*.

Gisteren eindelijk via de bibliotheek kunnen ontlenen. Toch wel naar uitgekeken na deze pagina's hier gevolgd te hebben. Degelijke film en me ermee vermaakt, dat is zeker. En hoe langer ik erover nadenk zelfs met een iets diepere boodschap of moraal dan aanvankelijk gedacht.
Misschien wel achterliggend een maatschappijkritische opvatting van hoe we ons gedragen in het verkeer. We hebben steeds de mond vol over de anderen, maar stellen zelden of nooit ons eigen rijgedrag in vraag. Niet de vader, niet de moeder, maar eigenlijk ook niet de seriemoordenaar die eigenlijk rechts moet invoegen of de vrachtwagen(s) gewoon moet voorbijrijden op zo snel mogelijke tijd zonder de regels te overtreden.

Interessant personage toch wel die seriemoordenaar die moordt met een bepaalde modus operandi, namelijk het aanpakken van de ongelikte wegpiraten. Met de openingsscène is het niet geheel duidelijk wat er aan de hand is, maar de fietser zal zich wellicht niet aan de regels gehouden hebben (bvb voorrang van rechts genegeerd, ik zeg maar iets), maar wel vanuit eigen perspectief misbaar hebben gemaakt aan de autobestuurder.
Hij fixeert zich ook enkel op de daders en wenst niet louter de familieleden te vermoorden. Anders waren de grootouders ook het hoekje om geweest, of de kinderen ...

Weinig sympathieke personages ook. Die vader was een bloedirritante macho. Thuis vertrekken met gierende banden als er kinderen op straat spelen? Not done in mijn ogen, even straatracen op de snelweg, bumperkleven ... Mja, niet netjes. Erg fijne scènes wel in de wagen. Ook de paranoia is goed weergegeven!

Met het gedeelte in het huis wordt de klemtoon wat verlegd, maar vond ik niet erg. Wel wat schoonheidsfoutjes met de tijdsmomenten (dat busje kan onmogelijk die auto terug op het spoor zijn), de mogelijkheden om de moordenaar neer te slaan/aan te rijden waren legio). Maar ook in het huis vond ik het wat vreemd. De familie ging zeer behoedszaam naar binnen. Waarom? Alsof men vermoedde dat hij er was? Klopt niet. Ook het feit dat bij de eindscène aan het huis geen wit busje is gevonden in de buurt, is eigenaardig. Rare scène ook overigens met die smartphone. En zo kan ik nog wel even doorgaan

Desalniettemin een leuke film waarbij aan bovenstaande alinea niet te veel stilgestaan mag worden. Is wellicht ook niet de opzet van dit soort film. Genoten ook van de spanningsboog dito geluiden, aanwezig, maar niet overheersend. Leuk!

Dit was inderdaad een bizarre film. Niet echt een volbloed horror te noemen, maar er is wel voldoende mysterie aanwezig om er een beklemmend gevoel aan over te houden. De film duurt gelukkig niet zo lang, maar achteraf blijf je toch met een vreemd gevoel achter.

Mij boeien dergelijke films wel die eens buiten de lijntjes willen kleuren. Het personage Klaus alleen al, een dwerg die werd beschouwd als een normale 10-jarige. Eentje die ervan droomt om president van Amerika te worden. Of beter, wiens ouders dat verwachten. Geweldig grappig wordt het wanneer de student droog aanhaalt dat er wel wat meer nodig is dan alleen wat hoofdsteden te kennen...

Inderdaad niet zo makkelijk om te bepalen wat de film goed maakt. Hem afkraken is namelijk een stuk eenvoudiger en veiliger. Het zijn die kleine absurde dingen, de creativiteit van het gebeuren ook al gebeurt er niet zo heel veel. Je hebt telkens dat idee dat de climax nog moet komen. Die blijft echter wat uit, maar dat vond ik geenszins erg.

Deze wou ik absoluut nog eens terugzien. Na al die jaren blijft dit een fantastische western. In mijn ogen dé referentie in dit genre. Een film die nooit verveelt of zal vervelen hoeveel je hem ook al gezien hebt. Een film die meer dan terecht als topklassieker bestempeld kan worden. Hét hoogtepunt van Sergio Leone al is de concurrentie in zijn oeuvre best pittig.

In de eerste plaats een fantastische cast met het trio Eastwood-Van Cleef-Wallach. De film start erg goed met een indrukwekkende individuele introductie van het trio dit ondersteund door de aangrijpende muziek van Ennio Morricone. Deze introducties zijn ronduit geniaal te noemen: de sfeerschepping en het bevriezen van het beeld met de verschijning van de letters "The Bad, The ugly en The good". Die sfeerschepping, kenmerkend voor Leone, wordt de gehele film doorgetrokken: weinig dialogen waardoor hij de kracht heeft de beelden voor zich te laten spreken. De wijde open vlaktes met hun typische puntrotsen zijn een streling voor het oog. Leone bezit ook de gave te spelen met het cameraperspectief en dieptezicht: close-up beelden gecombineerd met vergezichten. De soundtrack en andere doordringende muziek/sound van Morricone maakt het gewoon af. De film gaat richting de drie uren, maar verveelt geen seconde. Elke minuut is een waar spektakel.

Het verhaal is eenvoudig, maar wordt uitstekend uitgewerkt. Het achterliggende thema van hebzucht is de rode draad. Niet alleen bij het zoeken naar de schat, ook bij de lucratieve handel tussen Blondie en Tuco in het eerste gedeelte van de film. "The Good" blijkt dan toch niet zo rechtschapen te zijn zoals zijn naam doet vermoeden. De personages zijn top: Blondie als zwijgzame mysterieuze lonely met een bovengemiddeld intelligentieniveau, de gemene maar eveneens grappige stuntelige grofgebekte Tuco waarvoor je nog enige sympathie kan opbrengen en de nietsontziende schurk 'Angel Eyes'.

Maar het beste moet dan nog steeds komen: het einde is een ware mokerslag, een apotheose die je voor eeuwig bijblijft en waarbij de begraafplaats van Sad Hill mythische proporties aanneemt. Het duel is indrukwekkend, de stiltes, de spanning, Morricone, maar het begint eigenlijk al net ervoor met het rondgehuppel van Tuco, zo blij als een kind, bij het aankomen op de begraafplaats. Sublieme film, kan ik niets anders dan 5,0* voor geven! Wie deze film niet kan appreciëren mag het steeds eens komen uitleggen ...

Een film waarvan je hoopt dat je nooit in die situatie terecht komt. Nog een geluk voor het slachtoffer dat er nog wat licht en zelfs een gsm aanwezig was of het werd helemaal creepy. Geen Kill Bill hier waarbij je wat planken stukslaat om te ontsnappen.

Het claustrofobisch effect kwam goed tot uiting en ook de éénlocatiesetting verveelde hoegenaamd niet. De paniek en angst komen goed naar voren. Ook de spanning wordt goed vastgehouden tot het einde. Ook het einde kent een passend slot.

Niet evident trouwens om een film te dragen helemaal in je eentje. Zeker van genoten. Fijn!

Wel een fijne mozaïekfilm met tijdsprongen in heden en verleden. Het duurde wel eventjes vooraleer ik dat door had. Niet dat het ingewikkeld is, het komt tenslotte allemaal wel op zijn pootjes terecht. Elk personage heeft wel te kampen met verdriet en drama. Gelukkig wordt het niet te sentimenteel gebracht.

Eigenlijk staan de drie vrouwen die worden geacteerd door Theron, Basinger en Jennifer Lawrence centraal. Ze staan dichter bij elkaar dan aanvankelijk gedacht. Prima montage van de verschillende scènes om alles mooi in elkaar te laten overvloeien. In de lijn van het andere kwaliteitswerk dat Arriaga als producer dan al afleverde. Al zijn Babel en 21 Grams nog een stuk inhoudelijk sterker.

Het is alvast geen straf om deze voor een tweede maal te bekijken wanneer je alle puzzelstukjes vooraf wat beter kan inschatten. Fijn!

Vrij standaard slasher waarbij opnieuw een hoop hitsige tieners dienen als slachtvee voor een ronddolende psychopaat. Een psychopaat die uit is op wraak nadat hij na een ongeval verminkt is geraakt. Locatie: ergens in weide bossen op kamp. Ideaal verhaaltje dus om rondom het kampvuur te vertellen.

Het duurt wel even vooraleer het op gang komt, maar later zijn er wel een aantal leuke kills. Niet zozeer gore, wel wat bloed en hier en daar ook wat bloot. Er zijn andere films waar dit toch beter in beeld wordt gebracht. Zuiver inhoudelijk wel wat men van een 80s mag verwachten. Veel vals alarm ook van zogenaamde schrikmomenten, vooral in het eerste gedeelte van de film, vermoedelijk om de spanning wat op te drijven.

Fijn wel om de jonge Jason Alexander te spotten, voor mij gekend van de serie Seinfeld.

Vrij brave zelfs melige film gaande over respect tussen de oudere en jongere generatie. Het cliché wil dat probleemjongeren hun gedrag verklaard wordt door innerlijke spanningen - hier het ontbreken van een vaderfiguur - en dat het heus wel goede jongens zijn. De kortfilm bewandelt de geijkte paden, maar wordt wel goed neergezet.
Beiden groeien dichter tot elkaar toe door het gemeenschappelijke raakpunt, namelijk lezen, hoewel dit inhoudelijk nog wat elkaar ligt. De confrontatie op het einde was fysisch voorspelbaar, maar ook wat er zou gebeuren.

Aangenaam verrast door Busanhaeng. Toch één van de betere, zoniet bij de beste, zombiefilms die ik al zag. Waar je denkt dat een thema wat uitgemolken is, komt Sang-ho Yeon met iets verfrissends door een aparte locatie te voorzien. Zombies op een trein creëren een extra beangstigend en claustrofobisch effect. Of het nu een Koreaanse of een Amerikaanse film is, doet er weinig toe, integendeel zelfs. Dit is gezien het vrij beperkte budget knap in beeld gebracht. Jammer dat er hier enkelingen zijn die afknappen omdat het Aziaten waren, tja.

Knap ook van Sang-ho Yeon om ook heel mooi het dramagevoel mee te geven aan de film. Hierbij staat het kleine meisje centraal dat in het begin van de film een speelbal is van een nakende vechtscheiding. Naar het einde van de film toe is het afscheid met de vader hartverscheurend. Vooral het geween van het ontroostbare kind was authentiek en raakte me wel.
De film bevat ook een duidelijke moraal. Het viel op dat er naast kuddemensen ook slechte egoïstische mensen waren. En die houding was niet alleen te vergoeilijken op angst of overlevingsdrang. Voor sommigen was het hopen wanneer het hun beurt was. Daartegenover stond het overdreven altruïstisch gedrag van sommigen zoals die dakloze op het einde gezien zijn panische angst gedurende de hele film, beetje cliché. De vader vormde een goed duo met die geblokte vader in spe.

Visueel knap en zeker ook niet te schokkend of te rommelig gefilmd. Alles werd prima in beeld gebracht. Uiteraard hier en daar wat schoonheidsfoutjes zoals de afremmende trein wanneer er een tiental zombies de trein probeerden te stoppen; of het glas dat gedurende de film enerzijds onverwoestbaar was, maar later al wat makkelijker brak; ook de zombies transformeerden na een beet ook niet gelijktijdig, enz ...

Na The sting mijn tweede film wat beschouwd wordt als een topper van George Roy Hill. Wederom met het duo Paul Newman en Robert Redford. Ook deze keer overtuigde de film me niet helemaal. Zelfde gevoel als bij The sting eigenlijk. Je ziet dat er wel duidelijk vakmanschap aan te pas kwam, maar het verhaal zelf boeide me niet zo. Ik had veel moeite om er de aandacht bij te houden.

Hill moet me wellicht niet liggen. Ook hier vond ik de satirische insteek minder geslaagd. Aan de acteurs lag het niet, want naast de uitstekende dialogen deden Redford en Newman het erg goed. Mooi samenspel tussen beide heren. Maar bij een western hou ik eerder van een andere, iets hardere rauwere aanpak. Iets te luchtig dus in mijn ogen om “serieus” genomen te worden. Goede cinematografie ook met ook een afwisseling tussen kleur en zwartwit. Uiteindelijk tevreden hem eens gezien te hebben. Zeker al bij al een voldoende.

Hoewel ik steeds geïntrigeerd naar Afro-Amerikaanse films uit de jaren 60-70 (en daarvoor) kijk heb ik steeds het gevoel dat ik ze ver voor me uitschuif. Een gevoel van plaatsvervangende schaamte overvalt me steeds bij het diepgewortelde geïnstitutionaliseerde racisme. Dit is hier niet anders al ligt de klemtoon van de film toch anders. Racisme en blanke neerbuigendheid komt zeker aan bod, kan ook bijna niet anders, maar ik was blij te zien dat de focus toch eerder bij Cecil Gaines en het gebeuren daarrond bleek te liggen ook al zijn de presidenten die de revue passeren eerder figuranten en decorvulling.

Prima rol overigens van Forest Whitaker die zelden of nooit ontgoocheld in zijn prestaties. Interessant was verder de blijvende onderdanige houding van vader Cecil en de meer rebellerende van zich afbijtende houding van zijn zoon Louis. Het contrast is groot is vormt een breuklijn tussen verschillende generaties door. De jonge generatie weet niet hoe het was destijds op de katoenvelden waarbij zwarten, (pseudo) slaven ook (nog), straffeloos vermoord of mishandeld konden worden.

Een geweldige cast ook, de één al wat meer geslaagd dan de andere, maar ook Winfrey deed het hier erg goed. Het acteerwerk was echter in zijn geheel wel sterk te noemen. Prima film in zijn geheel in een woelige periode waarin zwarte burgerbewegingen de Afro-Amerikaanse geschiedenis prominent enkele decennia vorm hebben gegeven.

In de loop van de film had ik door dat ik deze film ooit nog al eens gezien had. Meestal niet zo'n goed teken als je je niet meer kan herinneren als je een film al dan niet gezien hebt. Toch vond The butterfly effect nog meer dan ok. Uiteraard ben ik helemaal weg van het concept, het uitgangspunt dat kleine veranderingen in het verleden de gehele toekomst wijzigt. Het geeft tot gevolg dat je moet concluderen dat je lot bepaald is en dat je dit als mens moet ondergaan, toch als je niet kan teruggaan zoals Evan Treborn om één en ander aan te passen tot het perfect is.

Ik bekeek de film overigens op DVD en kon dus de twee verschillende eindes zien. Ik was bekend met de bioscoopversie (het bedreigen van kleine Kayleigh) en op zich vond ik dat geen slecht einde. Proper afgewerkt en op zich weinig op aan te merken. Het originele einde daarentegen - daar waar de ongeboren Evan zelfmoord pleegt - verklaart de film beter en past beter in het verhaal. Geen idee overigens waarom dit einde zo schokkend was dat dit aangepast moest worden door de producers ... Evan Treborn, what's in a name, wetende dat de mama reeds twee ongeboren kinderen baarde en waarschijnlijk dezelfde genen hebben geërfd van de vader en deze beslissing waarschijnlijk uiteindelijk genomen hebben. Los van het feit dat dit einde beter bij de film past, ben ik er niet uit of ik dit een beter einde vind: een ongeboren kind dat zelfmoord pleegt door zich te verhangen aan de navelstreng, serieus?

Het verhaal zit dus ok, alleen wat weird dat de minieme wijzigingen zo'n drastische gevolgen hebben. Dat lag er bij momenten wat te vingerdik op. Het doet me trouwens terugdenken aan die ene aflevering van The Simpsons (Halloween) waarbij Homer ook steeds zijn toekomst kon beïnvloeden. Hilarische momenten toen, zeker toen hij de regende donuts niet doorhad ..., soit, dit terzijde.
De cast was ok, maar ik werd er niet door weggeblazen. Beetje hinkend op twee gedachten om te quoteren, maar dergelijke concepten geven bij mij vaak de doorslag, 4,0*.

Ik heb geen idee de hoeveelste productie dit is, maar ik heb niet de indruk dat men echt vernieuwend is. Veel van hetzelfde en het nieuwe gaat er vervolgens wat af. Men mist wat creativiteit. Ik had ook steeds de idee dat dit een Nederlandse animatie was. Ik zit waarschijnlijk met een aantal cliché in mijn hoofd. De Nederlandse film helpt ook niet echt natuurlijk. Tsjechisch dus voor alle duidelijkheid.

Jammer eigenlijk, want de idee op zich is best prima. Er kan veel meer gehaald worden uit deze stuntelige gezellige op zich zelf en met elkaar aangewezen buren. En als de humor niet uit de verf komt, dan is er inderdaad niet meer zoveel aan...

Ik ben eigenlijk vrijwel blank de film ingegaan. De items op het Journaal maar half half gevolgd en misschien zelfs helemaal niet van plan geweest hem mee te pikken in de zalen. Ik had een vooringenomen idee over de film van het hellhole van Brussel waarbij het plot draait rond wat straatschoffies en hun criminele activiteiten. De film opent ook met een aantal (verbrande) oneliners van bekende personen over de stad. Ik zette me dus al schrap.

Heb ik me daar schromelijk vergist. Dit is helemaal geen misdaadfilm, maar eerder een gelaagd drama. Misschien wat geromantiseerd, maar daarom helemaal niet verkeerd. Eigenlijk zelfs helemaal geen geweld in de film. Alleen de politie komt er wat bekaaid vanaf, tot drie maal toe.

Interessant die kleine touch rond radicalisering en het daarbij horende open einde, waarvan ik niet verwacht dat de zachtmoedige Tarek zal radicaliseren. De tweede film over Brussel stad op korte tijd. La Nuit Se Traîne (Film, 2024) is een ander genre, maar wel met een aantal dezelfde decorscènes zoals de openbare glazen lift.

Vooral drama, maar hier en daar ook wel een grappige luchtige noot, grotendeels afkomstig van de jongsten van de cast. Fijn zo dat klasgebeuren, die verliefdheid, het willen indruk maken op. De cage fight vond ik tenslotte een tegenvaller. Die vond ik nogal rommelig in beeld gebracht. Voor de rest een prima film.

Knappe Japanse anime alweer waarbij het visuele aspect opnieuw een belangrijke plaats inneemt in het geheel. De neerdwarrelde sneeuw, de omgeving, de trein ... ze laten allemaal een prachtige indruk na. Ook inhoudelijk is deze coming of age best aangenaam om te volgen. Vrij herkenbaar ook, want velen onder ons maakten het wellicht als kind mee dat een beste vriend verhuisde of naar een andere school ging en daarmee het contact verwaterde. In landen waar de afstanden groter zijn, zal dit wellicht wel vaker het geval zijn.

De interactie tussen Takaki en Akira is sterk en intens. Erg sfeervolle film waar ik zeer van genoten heb. De soundtrack vond ik niet zo bijzonder en zelfs de eindgeneriek met die J-Pop vond ik eerder een teleurstellend en niet passend bij het serene verhaal.

Het eerste gedeelte sprak ook mij het meeste aan al vond ik het in zijn geheel een geslaagde anime. Zo bij tijd en stond gaat zo'n Japanse anime er steeds lekker in!