Opinions

Deze Belgische film was me niet zo bekend en ik dacht ook dat er niet zo heel veel reclame rond gemaakt werd. Ik heb nog niet zoveel van Enthoven gezien, maar ik denk dat ik met Hasta la vista het beste wel heb gehad. Broer begint veelbelovend, maar kan voor mij de verwachtingen nooit helemaal inlossen. Verdienstelijk, maar toch net onvoldoende, net geen middelmaat. Het concept, het idee van de film zat best goed, maar ik vond het verhaal te zwak uitgewerkt. Ook de spanning was snel weg. Eens je (snel) door had hoe de vork aan de steel zat, was de fun er helemaal af. Prachtige locatie is Ierland, maakt het toch allemaal net iets leuker.

Aan Koen De Bouw heeft het niet gelegen. Terecht één van onze succesvolste filmacteurs in Vlaanderen. Titus De Voogt vond ik minder, kwam ook wat overgeacteerd over. Irritant personage, dat zeker. De waanideeën over zijn broer, tja. Erg origineel of verrassend is het allemaal niet meer. Op,de duur ergerde het me zelfs. Ik vond die scènes tussen beide broers nogal geforceerd. Het einde zelf was op zich ook al geen verrassing. Je ziet zo dat daar naartoe geweekt werd. Film zal waarschijnlijk ook niet lang blijven hangen. Ik miste vooral een spannend verhaal. Niet met moordende personages zoals bvb in Get Out om er recent maar één te noemen. Maar wel met een suspens, een climax naar waar toe gewerkt wordt. Nu bleef het allemaal wat braafjes en flets.

Brokeback mountain zag ik lange tijd geleden al toen het nog vrij ongewoon was dat homo’s centraal stonden in een film. Destijds toch met de nodige controverse waarbij het suggestieve gerampetamp en openlijke gekus sommigen wat te veel werd. Gelukkig zijn de tijden veranderd en is het vandaag de dag al wat meer ingeburgerd. Er passeert tegenwoordig geen (Vlaamse) serie of film meer zonder holebi.

Centraal in de film staat de harmonieuze relatie tussen Ennis (Ledger) en Jake (Gyllenhaal). Geen evidentie in het conservatieve Texas en Wyoming te midden van een macho cowboy- en rodeowereld. Vooral het eerste gedeelte, pakweg de eerste dertig minuten, zijn voor mij het meest interessant waarbij de relatie zich openbaart. De vergezichten van de prachtige woeste natuur, het idyllische schapenhoeden en prachtige muziek maken er een topper van. Nadien verschuift de klemtoon en richt de film zich op de relaties die beide mannen onderhouden met hun gezin. De sympathie die gecreëerd werd verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer hun levens gebaseerd zijn op bedrog en leugens. Aan de andere kant valt het best te begrijpen waarom je als buitenstaander niet kan of mag oordelen.

De relatie tussen Ennis en Jack is goed uitgewerkt waardoor de relatie authenthiek en geloofwaardig overkomt. Dit niet in het minst door de uitstekende vertolkingen van Gyllenhaal, maar in eerste instantie van Ledger. Ennis is eerder het zwijgzame sombere type en is als personage veel interessanter om te volgen dan de positievere Jack. Zijn tegenspeelster Alma (de geweldige Michelle Williams) doet het ook uitstekend en Ennis staat tussen twee vuren: kiezen voor de onmogelijke liefde of het leven met zijn liefhebbende vrouw en twee dochters. Het wordt uiteindelijk geen van beiden, zo blijkt ... Geen winnaars in dit tragische verhaal en in een film kan ik dat best hebben.

Het duurde even tot ik deze wou bekijken en heb hem ruim een jaar opzij geschoven omdat ik niet echt in 'de stemming' was om deze melancholische film te bekijken. Afgelopen week kwam het er toch van. Dit is toch veruit het beste wat ik gezien heb op de algemeen toch vrij behoorlijke Belgische markt.

Uiteraard wordt je meegezogen door het dramatische verhaal van Maybelle en zie hoe oneerlijk het leven kan zijn. Toch draait de film niet alleen over Maybelle (al heeft ze er wel een belangrijke invloed op). Ik had ook niet het gevoel dat de ziekte van Maybelle werd "misbruikt" om te scoren. Deze film heeft heus wat meer te bieden dan dat alleen. De film is sterk in zijn gedetailleerde uitwerking: hoe ga je om als ouder met de ziekte van je kind, welke angsten worden er ervaren, hoe ga je om met het thema dood (zoals ook die vogel), een ziek kind blijft een normaal kind met dezelfde interesses als een ander kind enz ...

Beide ouders vullen dit anders in. Vooral bij het leven na Maybelle wordt dit heel duidelijk dat beide ouders totaal anders omspringen met hun verdriet en de oorzaak/fout leggen bij twee uitersten. De één zoekt troost bij religie/deel van het leven (hoewel niet zozeer uitgesproken). De ander creëert een soort haat tegenover de maatschappij en trekt van leer tegen God als fervent verdediger van de wetenschap.

Sterke acteerprestaties van Hendenbergh en Baetens! Jammer dat deze film nét naast de Oscar voor beste niet-Engelstalige film greep tav. La grande bellezza. De muziek vond ik erg fijn en een leuke afwisseling met de zwaardere thema's. Muziek was ook de grote passie van beide ouders. Het was een middel dat hen bindt, maar soms is liefde niet genoeg ...

Soms had ik wat moeite met het plaatsen van de scenes in de tijd. Op zich brengt dat wat vaart en variatie in de film, maar het mag niet te veel zijn. Toch zie je dat van Groeningen groeit in zijn films. Het einde was knap, niets op aan te merken en vooral erg sterk.

Prima Jarmusch met een uitstekende Bill Murray als vrouwenveroveraar die stilaan een dagje ouder wordt, maar opeens met zijn verleden wordt geconfronteerd. Grootste pluspunt is dat Jarmusch zoals verwacht niet de geijkte paden van het romantische happy feeling betreedt.

In zijn eigen ongedwongen stijl van drama en een vleugje humor laat hij het personage Don Johnston enkele oud-vriendinnen opsporen. Ook daar stelt hij vast dat het leven doorging en af en toe zijn sporen nalaat. Eén van hen is intussen overleden, zo stelt hij vast.

Het plot is traag, maar krijgt voldoende tijd en ruimte om verteld te worden. Een film waarbij het hoofdpersonage zijn leven overpeinst en vaststelt dat alles vluchtig is en hij voor zichzelf uitmaakt dat hij toch maar heeft aangemodderd. De film is hoegenaamd niet filosofisch, integendeel zelfs, maar het is wel een rol die bij Murray past. Prima einde ook dat niet verloopt zoals je in menig andere films zou verwachten.

Propagandafilm over een Russische bemanning van een kruiser die aan het muiten slaat nadat ze bedorven vlees voorgeschoteld krijgen. Te Odessa sluit de bevolking zich bij de bemanning aan en worden de overheidsgebouwen bestormd. De overheid liet dit niet gebeuren en reageerde heftig. De ‘trappenscène’ werd erg mooi in beeld gebracht en straalt één grote chaos en tristesse uit. Visueel erg knap gemonteerd overigens met close-ups en overzichtsbeelden. Hard ook bij momenten waarbij vrouwen noch kinderen gespaard bleven.

Fijne, vrij luchtige misdaadfilm in het Bronx van de jaren zestig waarbij de driehoeksverhouding tussen Sonny, Calogero en diens vader Lorenzo centraal staat. Calogero kijkt op naar beide vaderfiguren, maar wordt meer aangetrokken door de charismatische maffiabaas Sonny. Lorenzo is een hardwerkende eerlijke man die materieel die weinig te bieden heeft en verliest de greep op zijn zoon.

Een uitstekende Chazz Palminteri die een mooi uitgediept personage speelt als Sonny. Een personage waarvan ik moeilijk kan inschatten of hij een redder is van de wijk of net de pest. Zijn vriendschap met Calogero lijkt alvast oprecht (bezorgd). Ook Robert De Niro doet het uitstekend in een andere rol die we van hem gewend zijn in dit soort films. Lillo Brancato vond ik minder, maar kan makkelijk doorgaan voor De Niro’s zoon. De gelijkenis is treffend.

Verder een mooi uitgebouwd plot waarbij de onzekere en beïnvloedbare Calogero zijn weg probeert te vinden in het leven in de moeilijke buurten van de Bronx. De subplot rond zijn vriendin Jane schetst een mooi beeld van de gespannen relatie van blanken en zwarten. De liefdesrelatie zelf had echter weinig om het lijf. Voor de rest prima film, maar niet zo straf als pakweg Scarface, Casino of Carlito’s way om er maar een paar te noemen.

Dit vond ik toch een mindere Cronenberg. Al bij al gebeurt er niet zo heel veel. Het mysterie behaalt de overhand hier waarbij in een psychiatrische kliniek experimenteel onderzoek gebeurt. Veel focus op de vader en het kind. Je voelt uiteraard dat er iets niet schort met diengladde psychiater.

Komen daar opeens wat moordlustige dwergen op het appel. Veel indruk maakt het niet. Beetje verwarrend ook al valt het op het einde allemaal erg makkelijk in de plooi. Weinig gore ook of je moet het hebben van die uitwendige baarmoeder. Cronenberg kan vreemder uit de hoek komen. Een tegenvaller...

Brooklyn is een mooie sfeerfilm geworden over immigratie naar het Beloofde Land dat Amerika toen nog was. En die sfeer wordt maximaal uitgediept bij de paspoortcontrole en de scène op de boot. Eilis is een zelfverklaarde vrouw die de lokroep van het grote Amerika niet kan weerstaan en het kleine lokale Ierland achter zich laat. De film dreigt uit te monden tot een eenvoudige romantische film waarbij ze moet kiezen tussen twee geliefden, maar de film gaat verder dan dat.

Brooklyn geeft het gevoel, het onbehagen, weer van een sprong in het duister, niet goed wetende of het ooit licht zal worden. De veilige haven van een onbezorgd veilig bestaan - voor vele anderen was Europa een afgesloten toekomstloos hoofdstuk - werd ingeruild voor een kansrijk glorieuze nieuwe toekomst. Te vaak wordt de oversteek van de Grote Plas te geromantiseerd voorgesteld, alsof eenieder slaagt in Amerika (als je maar wil ...). Eilis slaagt eveneens in Amerika, maar de film creëert de emotie van de heimwee naar huis, de eenzaamheid, de onzekerheid die ontstaat door aan te komen in een onbekende nieuwe wereld.

De sfeer van Brooklyn komt geweldig tot zijn uiting met de mooie cinematografie, decorsetting en kostuums. De bruisende stad komt werkelijk tot leven met de pittoreske straatjes, mooie bruggen en gezellige uitgaansbuurten. Ook het acteertalent van Saoirse Ronan springt er bovenuit en tilt de film naar een hoger niveau. Terechte nominaties op de Oscars destijds, jammer genoeg geen verzilvering.

U2 speelt nog de aftiteling terwijl ik een woordje neerpen. Deze Brothers heeft me zeer aangenaam verrast en heeft me echt geraakt. Hoe gaat een gezin om met een vader als militair die op buitenlandse oorlogsmissie moet? Welke impact heeft dit op het gezin of op de militair? De film deed me vooraf wat denken aan Pearl Harbor, gelukkig was de kwaliteit wat beter ..

Tobey Maguire doet het zeer goed als Sam die eerst dood wordt verklaard, maar nadien wordt gered en wordt herenigd met zijn gezin. Dit is alles behalve een promofilmpje voor het leger of de oorlog. Vaak eindigen herenigingen op happy ends, maar niet hier. Zijn vader begrijpt hem en denkt ook terug aan zijn traumatische ervaringen 40 jaar eerder. Sam mist na zijn terugkomst de voeling met zichzelf en met zijn gezin. Hij voélt dat hij zijn gezin kwijt is. Hij voelt zich een buitenstaander bij zijn vrouw en kinderen. Meer zelfs, zijn kinderen hebben schrik van hem.

Zijn broer Tommy, wat een topprestatie alweer van Gyllenhaal (!), vindt eindelijk wat hij steeds gemist heeft: stabiliteit, liefde, geborgenheid, een gezin ... Bij de terugkeer van zijn broer belandt Tommy terug op de achtergrond. De (witte) filmposter vat het allemaal mooi samen, prachtig shot overigens! Ook de ontmoeting op het vliegveld was erg treffend.

De post traumatische stressstoornis van Sam wordt mooi uitgewerkt met de nodige nuances zonder over the top of de melige toer op te gaan. De film bevat een aantal erg snijdende thema's zoals Hank die laat blijken welke zoon hij het liefst heeft, de erg kwetsende woorden van de oudste dochter tijdens het verjaardagsfeestje, de scène met de kleren, enz ...

Ik vond het einde wel top. Geen happy end, wel een open einde wetende dat je dit blijft meedragen voor de rest van je leven. Mooie soundtrack overigens doorheen de film. De meisjes deden het ook prima en Portman toont nog maar eens waarom ze tot één van mijn favoriete actrices behoort. Brothers is een sereen en nederig verhaal. Geen superheroes hier (met patriottistische Amerikaanse vlaggen), ondanks de titel die aan militairen gegeven wordt. Neen, Sam is een doodgewone jongen die gewoon zijn job gedaan heeft. Sterk!

Geproduceerd door Eggers nog voor hij zich waagde aan zijn eerste langspeelfilm. Zich voornamelijk afspelend in een bos, net zoals zijn debuutfilm The vvitch dat hij in datzelfde jaar maakte. Tot daar de enige overlapping eigenlijk.

Inhoudelijk net te pover om indruk te maken. Twee kwajongens met een soort haat liefde verhouding, twee broers in feitelijk. De één, de grootste en oudste, is dominant, de andere is eigenwijs en komt voor zichzelf op. Technisch wel prima gedaan, maar het lijkt me een probeersel geweest te zijn voor wat nog komen zou.

Op aanbeveling van Maarten0402 deze originele film van Brothers gezien nadat ik vorige week die met Gyllenhaal, Maguire en Portman zag. Deze film is zeker niet slecht, maar ik vond de 'Amerikaanse' versie in zo goed als alle opzichten de betere film, niet in het minst door de geweldige zachte soundtrack, prachtige poster, betere acteerprestaties en meer verzorgde plotline.

Beide films kennen heel wat gelijkenissen op een paar kleine details na. Het zijn net die details die in Brodre gebeuren die ik net minder vond. Sommige overgangen vond ik vrij bruusk. Ook de relatie tussen de broers vond ik weinig magisch. De tijd in Afghanistan was slordiger en ook de relatie tussen Jannik en Sarah was vrij simpel en eenvoudig. Te weinig uitgediept ook om echt van liefde of een clic te spreken. Er is te weinig aandacht besteed aan de nieuwe rol die Jannik vervult als 'surrogaatvader'. De scene op het vliegveld geeft dit duidelijk weer. Bij Gyllenhaal zag je duidelijk dat dubbele gevoel terug: "ik nam de plaats in van mijn broer, maar moet nu opnieuw een stap terug ...". Hier niets van dit alles. Ook het flippen van Michael, de ruzie aan tafel, ... komt bevreemdend over. De film mist betrokkenheid en emotie. Zo voel ik het toch aan. De acteerprestaties vond ik niet top en het is raar om zeggen, maar Brodre is sensationeler dan Brothers (o.a. vechtpartij met broer).

Alles in beschouwing genomen zeker een voldoende met 3,0*. Misschien heb ik me net iets te veel laten leiden door de andere versie, maar de verschillen zijn duidelijk. Het is net omdat de Amerikaanse versie de sereniteit en nederigheid bewaart, dat ik die zo apprecieer.

Zeker qua plot een intrigerend en mysterieus geheel dat onmiddellijk mijn aandacht trok wanneer dubbelgangers van jezelf rondlopen die het op jou gemunt hebben. Het heeft wat weg van Invasion of the body snatchers met dat verschil dat we hier niet te maken hebben met een alien variant. De dubbelgangers lijken te ontstaan via je spiegelbeeld.

De film blijft wat vaag over het hoe en wat. Op zich niets mis met dat gegeven. Er is wel een gebrek aan spanning. De film is iets te lang gerekt, iets te saai om het helemaal boeiend te houden. Al bij al sfeervol en degelijk in beeld gebracht, maar de uitwerking zelf miste wat body.

Geen gore alvast hier, wel de traditionele twist op het einde die geslaagd was, maar mijn aandacht was toen al wat weggeëbd. Te plaatsen binnen het genre van mystery psychological thriller (horror zo je wil).

Klassieker waarvan ik net dat tikkeltje meer had bij verwacht. Niet dat de film niet interessant is, verre van zelfs, maar het eerste deel van de film vond ik vrij langdradig en aanslepen. Ik miste ook wat betrokkenheid, zowel met de film als met de gehele film in zijn geheel. Ik vond het ondanks het zware thema vrij afstandelijk gebracht allemaal.

Ook de moraal ligt er iets te dik op en komt daarom misschien iets te geforceerd over. Die moraal is echter meedogenloos en hallucinant. Elke oorlog kent wel zijn kindsoldaten en het is iets van alle tijden, maar het blijft toch confronterend. Vanuit aangeprate idealistische waanideeën en misplaatst patriottisme gooien tieners hun leven in de strijd daar waar ouderen op de vlucht slaan of reeds lang zijn gesneuveld. Op het einde van WOII was het niet ongebruikelijk dat naïeve jongeren van de Hitlerjugend in de strijd werden geworpen. Die blanke onschuld en goedgelovigheid of onveranderd geloof in de Führer zag je ook al een beetje terug in Der Untergang.

Globaal gezien zeker de moeite waard deze film. Knap ook dat de Duitse filmindustrie ook toen al kritisch durfde te kijken naar zijn verleden.

Nog nooit gezien deze van Verhavert, wel van gehoord, maar eigenlijk nooit aangetrokken geweest door de poster, de filmtitel ... Leve Netflix zal ik dan maar denken om deze drempels wat lager te leggen.

Best een sfeervolle film in het mooie Brugge met zijn imposante Middeleeuwse straatjes en gebouwen. Dit in schil contrast met de melodramatische gebeurtenissen van Hugues die met zijn verdriet achterblijft. Een bourgeoisie-type, stijf, wat verwaand en hoogdravend, saai zelfs, maar toch iemand met een zekere empathie en gevoeligheid. Beetje jammer wel dat deze mix van sfeer tussen de persoon Hugues en het decor steevast onderbroken wordt door die bombastische achtergrondmuziek. Dit haalt je volledig weg uit het verhaal. Wat typisch voor die tijd natuurlijk ...

Dialogen zijn veelal achterwege. Veeleer trage sfeervolle beelden. Ik vond de ontwikkeling met die nieuwe niet geheel slecht, maar Hugues weet duidelijk niet wat hij ermee aan moet. De idolatrie van zijn overleden vrouw overheerst te veel. Bruut einde van de film, letterlijk en figuurlijk te nemen. Zit ergens tussen net niet en wel (2,5*-3,0*).

Geen topper, maar best een onderhoudende misdaadfilm daar ergens in de onderwereld van het zonovergoten Nice. Bij deze ben je bij de openingsscène ook ineens op de hoogte hoe je best een lijk laat verdwijnen. Centraal staan twee broers die antwoorden willen op de dood van hun vermoorde vader. De één wil dit in alle sereniteit, maar wordt meegesleurd in het explosieve karakter van zijn oudere broer.

Wat volgt zijn raids en vergeldingsmaatregelen - oog om oog, tand om tand - alleen beseffen ze niet dat ze met hun tweetjes niet zoveel kunnen uitrichten tegen de plaatselijke maffia. Vrij entertainend allemaal, redelijk vlot tempo en zeker niet slecht geacteerd. Alleen nogal een 'twaalf in een dozijn film', eentje die jammer genoeg onvoldoende zal blijven plakken.

Interessante film van Marc Didden die zich volledig afspeelt rond het personage Max. De kijker wordt lange tijd in het ongewisse gelaten van de situatie rond Max. Meer dan observeren voor de kijker zit er niet in. Max slendert rond in Brussel, niet de meest toeristische of mooiste plekjes. Het geheel geeft een rauw deprimerend gevoel. Exact hoe we de gevoelstoestand van Max dienen te omschrijven. Een gevoel van machteloosheid bekruipt hem ook, tot het agressieve of rebelse toe wanneer hij rookt in een taxi of een snoepautomaat er moet aan geloven.

Eenzaamheid en verloedering komen sterk naar voren, elementen die heel vaak gelinkt worden aan een grootstad. Tegelijk erg sfeervolle film met prima soundtrack en camerahantering. François Beukelaers doet het meer dan uitstekend als nihilistisch rondzwervend individu, maar de vraag waarom wordt te weinig uitgespeeld.

Brussels by night is terecht een klassieker binnen de Belgische filmgeschiedenis. Eentje die je als cinefiel moet gezien hebben. Eentje geheel passend bij Marc Didden, rebels en ruw in de positieve zin van de woorden.

Het kon zomaar het vervolg zijn op het leven van Wladyslaw Szpilman uit The pianist. Adrien Brody ligt wellicht in pole position voor zijn tweede Oscar als beste acteur. Terecht ook overigens. Wat een monumentale prestatie ook alweer. Eén van de beelden en meest aangrijpende scènes vond ik toch wel het weerzien met zijn neef Attila. Bijzondere krachtige emotionele scène waar hoop en dankbaarheid van afstraalde.

The brutalist is een knap epos dat het leven van Toth volgt vanaf het moment dat hij voet aan wal zet in de VS. Eerst op Ellis Island en vervolgens na een ontspannend lokaal bezoek op weg naar Philadelphia. Meteen wordt duidelijk dat er niet meteen een warm welkom is voor nieuwkomers. De grote uittocht naar de VS ligt al 50 jaar achter hen en mede de oorlogen zorgden ervoor dat er strenge immigratieregels en zelfs stops kwamen.

De film neemt zijn tijd om die persoonlijke immigratiestrijd op te nemen. The American Dream is een streefdoel en is meer een mythe dan werkelijkheid. Toth faalt echter niet, maar leeft ook van de goodwill van machtigen rondom hem. Hij blijft die arme luis, de onbetrouwbare jood ... hij wordt gedoogd en zelfs letterlijk getolereerd.

Na de pauze komt zijn vrouw in the picture. De focus wordt wat verlegd. In Carrara was ik wat in de war met die ene scène. Het begin van het einde tussen de relatie tussen Toth en Van Buren. Totaal overbodig. Dit had de film niet nodig.

Voorts duurt de film lang, maar vind ik elke minuut zinvol en nodig om dit verhaal te vertellen. Visueel bijzonder sterk en ook auditief knap ondersteunend. Tot slot mijn grote bewondering voor eveneens de meer dan puike performance van Guy Pearce die perfect gestalte geeft aan de invloedrijke manipulatieve berekende Van Buren.

Op één uitzondering na, de mooie buurvrouw Tomassina, ademt de hele film lelijkheid uit. De verkrotte buurt die meer op een stortplaats lijkt, de lelijke mensen die de revue passeren, de één al vreemder dan de andere, ... het maakt van de film een waar spektakel. En dat is het ook! Je komt soms ogen tekort om al die rariteiten te observeren of om de gebeurtenissen te kaderen. Mooi in beeld gebracht, dat zeker!

Het bonte allegaartje van de familie Mazzatella woont met 15 samen in een donker klein huisje dat is ingedeeld in slaapbarakken. Er is duidelijk een hoek af bij de familie, niet in het minst bij de pater familias. Geweldig hoe hij tekeer kan gaan en zijn familie (met één oog) in de gaten houdt. Hij vertrouwt ze voor geen haar. Super hoe hij opeens een lelijke scharrel in huis haalt en die gewoon mee in het bed legt waar zijn vrouw bij is...

Naast het komische luik kan je er ook niet om heen dat deze schrijnende toestanden een soort maatschappijkritiek uitdragen van hoe het beleid soms grandioos faalt om zorg te dragen voor al zijn bewoners, specifiek de minderbedeelden.

Slow cinema over een armtierig bioscoopzaaltje dat nog amper volk lokt. En weinig volk betekent weinig personages. Wie dan wel naar voren treedt is zwijgzaam. Tsai spreekt voornamelijk met beelden. Het is een soort weemoedige film, een nostalgie naar de hoogdagen van de cinema.

Visueel prachtig geschoten. Je wordt haast verplicht om op andere dingen te letten. Want van de personages - die minutenlang voor zich uitstaren - zal het niet komen. En dan maakt Tsai er iets surreëel van met die twee mannen die naar hun film komen kijken, zovele jaren later. De emotie die daar werd ontwikkeld was krachtig. Sowieso vanuit zichzelf, maar ook versterkt omdat de rest van de film eerder emotieloos was.

Het klopt dat Israëlisch-Palestijnse films zelden kunnen voorbij gaan aan het reeds decennialange conflict dat daar speelt. Het is een deel van hun identiteit geworden. In deze film "The bubble" volgt men een aantal jongeren die letterlijk in een bubbel lijken te leven weg van de oorlog(sdreiging) of verpauperde Palestijnse wijken. Steden als Haifa en Tel Aviv zijn hip en trekken ook vele Europese toeristen.

Eytan Fox tracht rond het conflict een bubbel te trekken die filmgewijs doorprikt dient te worden. Veel van het conflict word je echter niet gewaar behoudens de beginscène en het heftige einde. Naar mijn gevoel zijn beide werelden onvoldoende met elkaar verbonden. Daar kon Fox toch beter doen. De contrasten zijn groot, maar de samenhang ontbreekt wat.

Het luchtige plot van een aantal jongeren is best amusant om naar te kijken. Het vrije liberale Israël - tot op zekere hoogte en waarschijnlijk ook niet overal - komt sterk naar voren met de vrije liefde en homoseksualiteit. Neem daarbij een ontluikende liefde tussen een Israëli en een Palestijn en je hebt een mooi plot rekening houdend met het feit dat Fox het niet te cliché of sentimenteel aanpakt.

Voor mij een meer dan aardige film met een geweldige cast. Nicholson moeten we aan niemand meer voorstellen. Verbluffende acteur, ook nu weer en steeds keer op keer! Deed me in deze rol wat denken aan "As good as it gets" waar hij eveneens een grumpy old man speelt (weliswaar in een totaal andere context). Ook Freeman heeft ondanks hier en daar een B-film nooit zijn talent onder stoelen of banken kunnen steken. Geweldige chemie ook tussen die twee. Hier en daar best grappig met de rake oneliners van Edward. De diepgaandere gesprekken moest je bij Carter halen. Mooie afwisseling steeds tussen beiden!

Fijne boodschap die vandaag de dag niet meer zo vernieuwend is (toen wel nog!), iedereen heeft tegenwoordig een bucket list, maar het blijft een boeiend uitgangspunt voor een film. Het klopt inderdaad dat the list allesbehalve origineel en zelfs saai overkomt (zeker vandaag de dag), maar dat stoorde me niet zozeer. Wat wel minder was is dat het sterke eerste deel van de film niet langer werd gehaald. De film kabbelde rustig voort en uiteraard mocht de traditionele clichéruzie tussen de BFF of ik-heb-mijn-kind-al-die-jaren-niet-meer-gezien niet ontbreken. En the list is ook niet altijd geheel realistisch als je even voorheen met moeite je bed uit raakt, maar nadien een heuse spring-in-het-veld bent.

Naast de humoristische noot ook aandacht voor drama en ontroering. Hoe kan het ook anders bij zo'n onderwerp? Éen quote zal me steeds bijblijven, verwijzend naar Apocalyps now van Brian De Palma: "I love the smell of chemo in the morning". Geweldig, zeker uit de mond van Nicholson!

Iets minder enthousiast dan sommigen hier, maar ik ben wel overtuigd van de sterkte van deze docufilm over een groep speologen in Zuid-Italië. Vooral erg fraai op visueel gebied. Fijne montage, rustig tempo op maat van de bewoners daar, mooie shots en ga zo maar door. Zeer sfeervol en cinematografisch sterk.

Een docufilm zonder woorden. Eentje die de beelden laat spreken en daarin wordt geslaagd. Observerende cinema waarin je je moet laten onderdompelen. Best fijn!

Sterke Iraanse prent van een vastberaden klein meisje dat naar school wil gaan. Aandoenlijk wanneer ze geld bijeen trachtte te rapen door eieren te verkopen. Mooi in beeld gebracht ook van zowel de grotwoningen van een arme gemeenschap tot de drukke stad waar handel en kleine winkeltjes welig tierden.

Het tweede deel van de film werd iets grimmiger en duidde de onderdrukking van de vrouw aan in Taliban-gebied. Onderwijs voor meisjes was aanwezig, maar sowieso strikt gescheiden van het onderwijs voor jongens. Het relaas van de kleine meid ging echter helemaal de verkeerde kant uit wanneer ze in aanraking komt met een aantal spelende jongens. De motieven waren hard en je had geenszins de idee of ze hun spelletjes meenden of niet. Bloedstollend bij momenten en ik moest geregeld denken aan die andere gruwelijke prent The Stoning of Soraya M. (2008).

Mooie ingetogen rol van de kleine Nikbakht Noruz. Eentje die op mij indruk heeft gemaakt. Misschien filmisch zeker niet hoogstaand, maar inhoudelijk wel erg knap omhuld met een duidelijke boodschap. Geen evident onderwerp alvast in die contreien.

Ik ben momenteel bezig in het boek "De meeste mensen deugen" van Rutger Bregman welk een positief mensbeeld tracht te creëren van onze (bestaans)geschiedenis. Eén van de analyses die naar voren komen in het boek is het filosofisch denken van Thomas Hobbes en J-J. Rousseau die loodrecht tegenover elkaar staan. Ik moest geregeld aan beide filosofen denken toen ik deze film zag. De filosoof zal het ongetwijfeld beter kunnen duiden dan ikzelf, vermoed ik.

Op Rousseauiaanse wijze gaat patron Julio Blanco erg gemoedelijk en familiaal om met zijn personeel. Ze krijgen veel vertrouwen en elk issue, groot of klein, werk of privé gerelateerd, beschouwt hij als het zijne. Zolang de balans maar wordt behouden, de balans van het bedrijf en die van het leven. Aandoenlijk bijna en een bijzondere charismatische Javier Bardem alweer die één is met zijn personage en de film geheel draagt. Een bijzonder fier man is hij die een nieuwe bekroning als "beste werkgever" als een eer ziet. Niet dat hij zich zoveel anders voordoet als anders, maar de aanloop van de verkiezing met het daarbij horende bedrijfsbezoek door de jury baren hem toch enige zorgen als niet alles verloopt zoals hij gewenst had.

Hobbes gaat van uit van de tegengestelde visie waarbij de mens onbetrouwbaar is en moet geleid worden door regels, structuur en gezag. Controle en hiërarchie is noodzakelijk om de zaak te doen draaien. Het is maar de vraag in hoeverre de patron tot dit besef komt. De stakende ex-werknemer, zijn rechterhand Miralles, zijn secretaresse met de printer, de nietsnut van een zoon van oude getrouwe Fortuna ... het zijn allemaal barstjes die des mensen zijn, maar die ook de balans danig verstoren. De film tracht beide componenten met elkaar af te wegen welk tot een boeiende film leidt, mede door de immer geweldige Bardem. Lekker satirisch met een vleugje humor en luchtigheid. Leuk!

Ik weet niet meer van waar precies, maar deze werd me sterk aanbevolen als een verborgen pareltje. Het hielp bovendien om een jongere Joaquin Phoenix aan het werk te zien, een paar jaar na zijn grote doorbraak in Gladiator. Helemaal ondersteboven was ik echter niet van deze film die een satirische insteek heeft van hoe het er aan toe gaat op een Amerikaanse legerbasis ergens in Duitsland eind jaren 80.

Nu, er zitten zeker enkele leuke stukken in zoals met die tank, maar ik zijn geheel vond ik het vrij flauw. Vooral het einde haalde het voor mij wat naar beneden waarbij het wat over the top gaat. Lachen is het wel met Ed Harris die een promotie bedingt tot generaal, maar van wie je je afvraagt hoe hij het ooit tot kolonel is geschopt.

Een herziening van enkele dagen terug. Ik was namelijk in slaap gesukkeld en constateerde dat ik werkelijk niets had onthouden van de film. Geen zuivere horrorfilm, eerder een psychologische thriller van een geesteszieke man die lijdt aan wanen en paranoïa. Erg overtuigend gebracht overigens door Michael Shannon, een acteur die ik over het algemeen hoog heb zitten.

En het wordt alsmaar erger. Het gaat stilaan verder dan de bugs alleen en heuse complottheorieën nestelen zich in het brein van Peter. Zover zelfs dat Agnes helemaal wordt meegezogen in de spiraal van paranoïa. De nauwe donkere leefruimte doet de rest en voelt beklemmend aan.

Zoals hier ook al terecht werd opgemerkt, wordt de film opgeluisterd met kleine extraatjes. Vooral met de camera wordt gespeeld. De liefdesscène bijvoorbeeld vond ik knap, maar ook inderdaad de dronevlucht boven het huis als het feit dat gespeeld wordt met de betekenis van het woord "bug" in het Engels.

Ik heb het gevoel dat de hype rond het eten van insecten wat voorbij is. Niet dat wel jaren terug massaal insecten gingen jagen, maar ik had het gevoel dat het toen veel meer in de media aan bod kwam. Nu hoor je er amper nog iets over. In die lijn zal ook deze documentaire geschoten zijn.

Uiteraard vrij gekleurd, maar daarom niet minder interessant.

Een film op het lijf geschreven van Jan Verheyen. Uiterst vermakelijk, beetje humor en drama, steeds teruggrijpend naar dezelfde cast, maar bovenal gemaakt vanuit commercieel standpunt en puur geschikt voor een groot publiek. Wist niet dat dit een remake was van een Nederlandse film. Ook persoonlijk wel leuk dat de film, net als Ben X overigens gedeeltelijk gefilmd werd in Dendermonde. Ook tof dat mijn vrouw in het humaniora les gegeven heeft aan “Désiré”.

Al bij al graag naar gekeken. Niet om mee uit te pakken over de grenzen of op een filmfestival, maar puur gericht op vermaak. Het voetbal werd mooi geconstrueerd en ook het acteren viel best mee, toch van Filip Peeters en Joke Devynck. Ook Gilles viel best mee. Het plot verloopt erg clichématig en simpel, bij momenten zelfs te makkelijk. Kris (Marc), in Vlaanderen vooral gekend van het duo Kris en Yves, het olijke vriendenduo met het Downsyndroom, zorgde voor de grappige droge noot.

Film zeker ook geschikt voor een jong publiek, eerder zelfs een familiefilm. Misschien moet ik er mijn zoon ook eens laten naar zien.

Onthutsende docu over de gezonken ferry Sewol. Destijds uitvoerig bericht in de media herinner ik me nog. Er waren tal van zaken niet in orde betreft de veiligheids- en laadvoorschriften waardoor tal van politieke koppen rolden. Maar wel het meest hallucinante van verhaal was toch de evacuatie van de kapitein zelf. Dat terwijl toch de ongeschreven regel geldt dat de kapitein als laatste aan boord blijft. Akkoord dat deze man ook bang is, maar gered worden terwijl hij de passagiers geruststelde en aanmaande om in hun kajuit te blijven, is waanzin. Een gevangenisstraf was dan uiteindelijk ook zijn deel wegens schuldig verzuim met dodelijke afloop. De emoties liepen hoog op, niet in het minst omdat er talloze kinderen verdronken zijn.

Interessante docu dus die ook enkele overlevenden aan het woord laat. Relatief korte docu, maar wel prima gebracht waarbij gefocust wordt op de gebeurtenissen zelf en minder op de nasleep ervan. Een echt evacuatieplan is niet echt voorhanden, en als het er wel was, alvast slecht toegepast in de praktijk ...

Ik vond het wel een behoorlijke film. Een kinderfilm ook eerder waardoor het allemaal vrij eenvoudig is. Centraal heb je de jonge Kenza die in haar volle ontwikkeling zit. Ze zit niet goed in haar vel, heeft geen vrienden en heeft een slechte verstandhouding met haar vader. Haar vader betrekt haar niet in de rouw van haar overleden moeder. Hij is nors en afstandelijk ook al maakt hij zich veel zorgen om haar. Hij krijgt het alleen niet verwoord.

Daar vindt ze meer aansluiting bij haar grootvader die gelooft in het spirituele van de voorouders. Hij zit gevangen tussen de traditionele cultuur en de nieuwe wereld van het kapitalisme en het toerisme.

Het beeld dat wordt neergezet van de Antillen is somber met slecht onderhouden graven, een schooltje in verval, met rommel her en der. Geen plaatsen alvast waar het cruiseschip zal aanmeren.