Opinions

Een pakkend ziekenhuisdrama over een jonge vrouw die plots kampt met neurologische problemen, maar waarbij de medische wereld voor een raadsel staat wat er precies aan de hand is, laat staan wat de oorzaken ervan zijn.

De speelduur is perfect en valt mooi binnen de 90 minuten. De film slaagt erin betrokken te zijn met het hoofdpersonage en de ongeruste familieleden. Gezien het een biografische film betreft en dus de gebeurtenissen waarheidsgetrouw zijn, is het verhaal wat het is. Toch is de spanning en de beklemmende sfeer zeker aanwezig tot in de huiskamer.

Fijn ook om vast te stellen dat de ietwat norse en drukke baas veel geduld met haar had en empathisch reageerde op haar vreemde gedrag. In andere films zijn dergelijke figuren het cliché om harteloos te zijn. Leuk dat Susannah later erin slaagde haar verhaal neer te pennen voor de buitenwereld zodat er meer aandacht kwam voor deze ziekte. Ook deze film droeg daar uiteindelijk aan bij.

Wat een geweldige culthorror! Het was even wachten tot de metamorfose van de moeder, maar dan breekt de hel los met heel veel gore, pulp en bloed. Uiteraard mag de nodige absurditeit en humor niet achterwege blijven.

Het kwam redelijk traag op gang met die kannibalenstam. Eigenlijk had dit weinig affiniteit met de rest van de film. Dat beest zag er overigens niet uit. Maar kom, de eerste paar minuten hadden we toch al enkele amputaties, dat beloofde voor de rest van de film.

Wat volgde was één grote bloedfontein, zeker naar het einde toe met de grasmaaier. Maar er is wel meer: opengespalkte schedels, levende ingewanden, rondlopende benen en ga zo maar door, je kan het zo gek niet bedenken. Niet voor gevoelige magen dus. Over eten gesproken, die scènes aan tafel eerst met de grootmoeder en de pudding en later met de vier zombies ... geweldig!

Beetje over the top allemaal, maar erg vermakelijk en super om eens te zien. Leuk!

Op zich geen superslechte film, maar de Vlaamse markt heeft wel wat beters in petto. Niet te ingewikkeld of spectaculair, maar best wel amusant om de avond te passeren mits je je behoedt van een aantal missers. Zo lijkt het plot nergens naar wanneer Pascaline voor een ultimatum wordt gesteld door haar oude vlam die ineens weer opduikt. Het ultimatum is ronduit ridicuul en totaal niet over nagedacht. Alsof het perse die avond moét beslist worden.

De tafeltjes in het restaurant waren allen vrij oppervlakkig en cliché. Desalniettemin zorgt de cast ervoor dat het nog best te verdragen valt. Stuk voor stuk gekende en gerenommeerde acteurs in Vlaanderen. Daaraan lag het zeker niet. Sowieso is het niet eenvoudig voor een regisseur om ruim 100 minuten te draaien op haast één en dezelfde locatie. Bij vlagen nogal soapachtig, maar voor een keer mocht het wel.

Deze vierdelige documentaire was een jaar geleden erg in trek en werd uitgebreid aangekondigd op Canvas tijdens de herdenkingen rond WOI. Onder andere mede door deze reeks (en anderen) kwam het oorlogstoerisme in de Westhoek tot een hoogtepunt. Werkelijk iedereen wou wel eens afzakken naar de regio Ieper of Diksmuide.

Deze docu vertelt de situatie van België van augustus 1914 tot november 1918. De docu is alomvattend en bevat vele thema's. Het cameragebruik wordt ondersteund met drones en luchtbeelden, de geboden info is ruim, maar bevattelijk. Montage zit prima en ook de verhaalstem van Vic De Wachter is aangenaam. Het verhaal wordt in beeld verteld door Sophie De Schaepdrijver: zij is de centrale verteller en het ‘gezicht’ van de serie. De geboden info wordt gegeven vanuit hedendaagse beelden - de zogenaamde stille getuigen.

Kortom, een absolute aanrader die meer wil te weten komen over de oorlog. Knap gemaakt, bevattelijk en enorm interessant. Het niveau gaat richting BBC zoals ook Film Pegasus al aanstipte.

Braveheart is nog zo'n film die de revue passeerde tijdens mijn puberjaren. Ik was er destijds helemaal wild van. Ook bij het herbekijken na 15 jaar ofzo moet ik zeggen dat de film erg weinig inboet aan mijn indrukken van destijds.

Laat ons direct beginnen met de grootste minpunten. Uiteraard is dit epos op historisch vlak een minkukel. Zowat alles in de film is fout: het hoofdpersonage, het verhaal, de klederdracht, de periode, ... soit, veel blijft er dan niet meer overeind. Indien dit nog een beetje correct mocht geweest zijn, ik deed er 0,5* of misschien zelfs 1,0* ster bij. Toch stoort me het onnauwkeurig historisch aspect me minder dan in pakweg WOII-films omdat die écht laten uitschijnen historisch correct te zijn (Inglourious bastards niet te na gesproken).
Een ander minpunt dat eigenlijk volledig huist in het romantische gedeelte van de film is de relatie met de Engelse (toekomstige) Koningin. Tja, erg serieus kan je dat niet opvatten natuurlijk. Ook de steeds wederkerende zakdoek baart me zorgen ...

Maar de hoge quotering is gerechtvaardigd omdat de film ook heel veel goede dingen omvat. Van Mel Gibson weten we allemaal dat hij best in staat is zeer goede films te maken vol oog voor details (soms té), mooie camerastandpunten, technisch in de puntjes verzorgd, steeds met een boeiend verhaal enz ... Ook als acteur vond ik Mel Gibson een sterke rol neerzetten. Wallace als keuterboertje die in het geheim met zijn grote liefde huwt, vrede en kinderen wil, vergeving vraagt aan zijn 'schoonouders', ten strijde trekt voor zijn vrouw, vrijheid én Schotland. Er werd veel diepgang in het personage van William Wallace gestopt: jeugd, vriendenkring, huwelijk, zijn ideeën, idealen en motieven, enz ... Net als in pakweg Lethal Weapon komt ook hier zijn mooie, onschuldige jongensachtige glimlach te voorschijn. Mooi om ook te zien was de ontnuchtering toen hij verraden werd door de clanleiders: eerst toen de ruiterij niet thuis gaf en net even later toen hij Bruce letterlijk ontmaskerde. Vreemd overigens hoe Bruce op het einde van de film de Schotten opnieuw aanvoerde. Wie vertrouwt die man nog? Bovenop het al vermelde verraad was hij ook mede "betrokken" bij het gevangen nemen van Wallace. Hoe leg je dit uit aan die Hamish en die Ier?

Eigenlijk is dit een romantische film. Het eerste deel focust daar in zijn geheel op en later in de film nogmaals met de Koningin. De nogal melodramatische muziek kan sommigen wellicht op de zenuwen werken, mij stoorde dit minder. Het viel me trouwens op dat (naast de bekende tune) de sfeer en andere muziek (geluiden) erg sterk waren en zeker tot het verhaal bijdragen. De sfeer met de mooie Schotse Hooglanden, adembenemend!
Voor de rest is de film een aaneenschakeling van repetitieve veldslagen die vrij bloederig in beeld worden gebracht. Typisch Mel zou je denken (zeker in 1995), vandaag de dag zijn we al wat gewoon. Het kon natuurlijk nog gruwelijker/explicieter (de foltering of lepragewijs de tentoongestelde ledematen laten zien). Gelukkig gebeurde dit niet. De film is intussen 22 jaar oud en staat er nog steeds. Mooi!

Bikkelharde misdaad- en gevangenisfilm waarbij een mislukte drugdeal centraal staat. Brad (Bradley) is er eentje met een peperkoeken hartje waarmee je sympathie creëert als kijker. Niettemin is en blijft het een drugdealer. Alleen zijn de lui waarmee hij te maken heeft nog een stuk erger en hebben die geen moreel kompas.

Bikkelhard zei ik al, en dat wordt het ook. Zeker rond het moment dat Cell 99 écht opdoemt. Botten worden gekraakt en schedels wordt verpletterd, niet één maal, maar meerdere keren. Het verschil met het begin van de film is vrij groot, van rustig opbouwend tot een rollercoaster.

Ik had er al veel van gehoord en had hem eigenlijk lang verward met een Spaanse film over een cipier of politieagent die infiltreert in de gevangenis (de naam ontgaat me even), maar dat was hem dus niet. Goed dat ik deze alsnog kon meepikken vooraleer hij verdwijnt van Netflix.

Terry Gilliam is blijkbaar niet bepaald mijn favoriete regisseur. Los van mijn persoonlijke mening heeft hij voor het filmpubliek wel succesvolle én uiteenlopende films gebracht als 'Monty Python' (1975), ‘Twelve Monkeys’ (1995) en ‘Fear and Loathing in Las Vegas’ (1998) om een maar een paar te noemen. Deze 'Brazil' past perfect in het rijtje van gek tot geniaal, lijkt me. Aan fantasie en creativiteit geen gebrek althans. Dat zie je ook bij 'Baron von Münchausen'.

Ook Brazil heef diezelfde aparte stijl. Retro en futuristische beelden vloeien in elkaar. Die futuristische look, gecreeëerd in de jaren 80, lijkt vandaag de dag wat simpel met knopjes, schermpjes en draadjes, maar het slaat wel redelijk aan vind ik. Ook de achterliggende gedachte van de totalitaire bureaucratische staat die doet denken aan Orwells' '1984' kon ik best plaatsen.

Alleen ben ik niet zo wild van die absurde speciale humoristische aanpak van Gilliam. Die komt niet altijd tot zijn recht voor het basisplot. Er is wat overdaad wat mij betreft en het boeide me na verloop van tijd minder en minder.

Knappe animatiefilm van de Ierse Nora Twomey over het leven van een gezinnetje ergens te Kaboul waar de Taliban de plak zwaait. De film belicht de situatie vanuit de ogen van het kleine meisje Parvana. Het wordt meteen duidelijk dat vrouwenrechten fel gereduceerd zijn. Er passeren talloze voorbeelden de revue, de één al wat schrijnender dan de andere. Zonder mannelijk hoofd is een familie gedoemd om te verkommeren gezien ze niet alleen over straat mogen lopen of voeding kunnen kopen.

Interessant was ook de rol van die jonge Talibanstrijder. Doet een beetje stoer om erbij te horen en is de grote Jan, maar als hij opgeroepen wordt om te strijden, wacht hij als een bang konijntje zijn lot af. De animatie is erg mooi getekend en ook het verhaal is boeiend. Het sprookje in het verhaal was in het begin best ok, maar nam later te veel screen time in beslag waardoor ik uit de realiteit van Parvana werd gehaald.

Geen extreme beelden, dus ook geschikt voor wat jongere kijkers, maar psychologisch toch niet te onderschatten. Een kwalitatieve animatiefilm, een aanradertje, mooi!

Minder enthousiast dan de meesten hier. Sowieso een stijlvolle film met een Audrey Hepburn die van het scherm spat. Klassevolle dame in een glansrol als een Pretty woman avant-la-lettre. George Peppard, die we kennen als Hannibal Smith uit de serie the A-team, is misschien niet zo'n ladykiller als Richard Gere, maar de chemie tussen hem en Hepburn is zeker geslaagd.

Het plot boeide me maar matig en ik geraakte maar niet in de film. Zoals hierboven ook al vermeld, duurt het toch wel een uur vooraleer het echt wat op gang kwam, zowel de film als de toenadering tussen Holly en Paul. Het afstoten en aantrekken kwam dan wat beter uit de verf. Die kat die daar rondliep trok eigenlijk nog de meeste aandacht bij mij. Dat zegt ook wel iets.

Maar hier en daar wel een prima scène zoals in Tiffany's zelf of met die maskers, maar memorabel wordt het voor mij nooit. Vooral cinematografisch sterk, prima camerawerk, dialogen en acteerprestaties.

Een cultklassieker zowaar, maar niet voor mij. Al erg veel over gehoord, maar nog nooit gezien. De verwachtingen waren dan ook torenhoog en deze werden nooit ingelost. Het was aftellen naar het slot eigenlijk, wat nog enigszins OK was, maar toen was het kalf reeds lang verdronken.

Zoals ook hier al meermaals aangehaald zeer stereotiepe personages, bovendien ook vervelende en irritante tieners. Vond de moraal van het verhaal ook ver gezocht. Alsof alle issues van tieners te maken hebben met verstoorde ouderrelaties of sociale druk. Ook vrij makkelijk en cliché dat er opeens twee relaties voortvloeiden uit de strafstudie. Nochtans waren ze allen heuse tegenpolen. Iets te geforceerd naar mijn zin allemaal. Jammer.

Tragikomische film over een travestiet in het katholieke en conservatieve Ierland. Nu dat conservatieve viel eigenlijk wel mee. Behoudens hier en daar wat rare blikken, zijn de acties en reacties op het anders zijn van Patrick oftewel Kitten vrij beperkt. Geen bashing of ultieme vernederingen waardoor de film vrij luchtig is. Al meteen in de eerste scènes met de roodborstjes had je al het idee dat het die richting ging uitgaan. Ook het feit dat de opbouw in die diverse hoofdstukken werd gekapt, gaf je al het idee dat het vertier boven het serieuze ging staan.

Ook de vele catchy songs maken het aangenaam om volgen waardoor het feel good gehalte van de film alleen maar stijgt. Op de achtergrond speelt zich het thema van de Ierse kwestie zich af. Dat thema komt af en toe prominenter op de voorgrond, maar de focus gaat nimmer weg van het personage Kitten.

Fijne film, maar wist me nergens echt te raken ongeacht het sympathieke naïeve hoofdpersonage die als rode draad op zoek gaat naar zijn biologische moeder.

Breaking the waves is een vrij toegankelijke film van Lars von Trier waarbij het dramagehalte hoog opspeelt, maar nergens het randje opzoekt of erover gaat. De film greep me mee van in het begin waardoor het geen moment verveelde en ik me betrokken voelde bij het duo Bess en Jan. De debuterende Emily Watson presenteert een geloofwaardig diepreligieus personage waarbij haar onschuld, liefde en naïviteit centraal staat. Haar intimiteit met Jan is innemend en zeer sterk.

Hoewel de film over religie gaat, wordt religie niet zomaar afgebroken door von Trier. Dit is geen atheïstische film, wel wordt de waanzin van het geloofsfanatisme aan de kaak gesteld zoals dat nog wel meer gebeurde in onder meer het jaren 60-70 in de Angelsaksische landen. Ook the Magdalene Sisters is daar een goed voorbeeld van.

Op filmisch vlak doet de film nogal oubollig aan met verouderde beelden, sobere technieken waardoor de principes van dogma naar boven komen. Het draagt bij tot de troosteloze antipathieke sfeer in de film. Alleen de liefdesrelatie tussen Bess en Jan zorgen voor een lichtpunt in het conservatieve Schotland van destijds. Vrouwen werden ook als minderwaardig beschouwd omdat ze niet mochten spreken in de kerk of aanwezig mochten zijn bij uitvaarten. Degoutant waren dan ook de wederkerende woorden bij een begrafenis waarbij een overleden ongelukkige werd toegesproken als: “Je was een zondaar, en je verdient je plekje in de hel."

De metamorfose van Bess is aangrijpend en haar motieven zijn niet geheel duidelijk. Uiteraard is haar krachtbron de liefde voor Jan, maar ook haar zwakzinnigheid en psychoses maken deel uit van haar acties. Ze bloeit dan ook helemaal open bij Jan waarbij ze de grenzen van haar seksuele driften en identiteit ontdekt. Dit wordt haar niet in dank afgenomen Religie is een middel om mensen te onderwerpen. Wie niet leeft volgens de regels van de (kerk)gemeenschap wordt zonder pardon een paria en wordt uitgestoten. Breaking the waves is een meeslepend drama van von Trier waarbij hij net als in zijn andere films een duidelijke boodschap of maatschappijkritiek naar voren schuift. Een aanrader!

Film inderdaad in het genre van I spit on your grave, Hostel en Martyrs. Komt nooit in de buurt van die laatste film. Het plot is erg mager en vaag. De klemtoon ligt dan ook meer op het proberen shockeren van de kijker. Ook daar slaagt men niet ten volle in, ook al zijn er hier en daar wat heftige scènes. Ik was eigenlijk nooit mee in het verhaal waardoor het me allemaal vrij koud liet.

Ik zag al wat Deense films en dit was ook voor mij de eerste in dit genre. De spanningsboog vond ik dan wel weer geslaagd. Enerzijds door het tempo dat hoger kwam te liggen na een half uur, maar anderzijds ook door het kille groezelige decor van de bunkers en donkere kamertjes met al dan niet flikkerende TL-lampen.

Ja, ik kan begrijpen waarom Theunissen hier wild van is. Zowat elke vrouw gaat hier zowat naakt en bijna elke scène is het van dat. Soms zelfs om weinig relevante redenen. Oja, we hebben ook nog te maken met een alien mutant - zeg maar een kerel in een body suit, want dat creatuur had bij momenten wel erg menselijke trekjes.

Aan bloot dus geen gebrek, maar er is ook wel voldoende gore aanwezig. Zeker wanneer de alien zich meester maakt van menselijke lichamen en de slachtoffers het uitgillen van de pijn en angst. Uiteraard een B-filmpje, en ik stoorde me wel aan het passieve gedrag van sommigen toen ze de gruwel aan het aanstaren waren. Niet te best geacteerd dus, maar wel vermakelijk.

Met zijn 77 minuten een leuk tussendoortje. Die Kim Kincaid had ook een voet bij Necropolis met daar Baker in de hoofdrol. Hier met een kleiner rolletje weliswaar. Een film met de status 'slecht' waardoor het goed/vermakelijk wordt!

Beetje een droge (niet humoristische) en plombe docu-vertelling van de beruchte laatste zes maanden vóór het referendum van de Brexit. Niet in de lijn van een McKay waarbij satire de bovenhand neemt. Interessant was het wel hoe een propagandamachine tot stand komt en hoe de massa bespeelt wordt met halve waarheden en populistische uitspraken via onder meer social media. En de tegenpartij? Tja, die stond erbij en keek ernaar ... Het contrast kon niet groter zijn.

Verontrustend is het wel hoe bepaalde boodschappen naar eigen hand worden gezet en welke impact dat heeft op een hele bevolking. We zeggen altijd dat de burger niet dom is, misschien niet, maar wel makkelijk beïnvloedbaar is om data, gegevens en (pseudo)feiten te laten interpreteren. En OK, ik had bij het 'remain team' gezeten ook al denk ik dat er heel wat schort aan dat wereldvreemde clubje in Brussel en Straatsburg, maar wat hier kan, kan en gebeurt ook elders (VS, Hongarije, Turkije, en ga zo maar door).

Soit, ik onthoud vooral ook de prima rol van Cumberbatch. Ontgoochelt nooit in zijn rollen. Zeer sterke acteur. Die hele campagne en strategie was niet altijd goed te volgen met al die politici (buiten Farage en BoJo) die ik niet kende. Die finesses ontbraken me wat als niet-Brit. BoJo vond ik wel leuk gecast, een tikkeltje magerder dan de echte versie, maar zijn maniertjes zaten er toch wel in.

Ik apprecieer deze film om zijn onschuld. Om zijn speelsheid en luchtigheid waarbij een creatieve eenzame ziel een buddy creëert. Een soort van Frankenstein, maar dan de olijke zachtaardige versie ervan. Geen tot leven gewekt lijk, maar een allegaartje van verzamelde rommel dat letterlijk een tweede leven krijgt.

Zelden ben je dan beter af in het Verenigd Koninkrijk waar je een pittoreske vibe van sappige dialecten, Britse humor en mooie landschappen. De gemene buren waren echt wel de vreemde eend in de bijt. Leuk wordt het wanneer Charlie de eigenzinnige koppigaard begint uit te hangen. Hij beseft immers niet dat de beperkingen die hem worden opgelegd zijn veiligheid garanderen.

Uiteraard allemaal wat zoet en clichématig. Erg voorspelbaar ook, maar ik kon het wel hebben deze feel good film met het hart op de juiste plek. Niet onaardig. Die mockumentary-stijl was ook even wennen, hoefde wel niet perse. Kon best ook eindigen met een 3,0*, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel.

Een film waarvan ik meer verwachtte en waarvan ik hoopte meer te zien na een sterk begin. Nazneen wordt op jonge leeftijd uitgehuwelijkt en wordt aan haar natuurlijke habitiat onttrokken door zich te vestigen in een arme Londense buitenwijk. Haar man is een stuk ouder, maar is vooral egocentrisch en eigenzinnig. Het rollenpatroon komt ook sterk naar voren.

Maar zoals hierboven ook al vermeld vond ik het voor de rest niet echt een geweldig drama. Ik voelde het isolement en de heimwee te weinig. Ik vond het dramagedeelte iets te zoet, meer iets voor een TV-film. Er zijn een aantal subthema's die aan bod komen: haar affaire, haar relatie met haar dochters, haar echtgenoot, de brieven van haar zus, maar geen van allen komen echt van de grond. Het blijft allemaal wat in de marge ronddraaien.

De dikke man vond ik eigenlijk nog het best naar voren komen. Niet dat Chatterjee het slecht deed. Haar twijfels lijken echter alleen maar toe te nemen en zo ook mijn idee over de film. Jammer.

Degelijke film ten tijde van de Koude Oorlog. Vooral het eerste en het laatste deel waren van een uitstekend niveau. Het middenstuk moddert wat aan en heeft weinig om het lijf. Zeer mooie sfeerschepping en decoropbouw van de jaren 60 in de VS en in Berlijn. Al moet er aan worden toegevoegd dat er tegenwoordig maar weinig degelijke films meer zijn waarbij de sfeer van pakweg de 20e eeuw niet mooi tot zijn recht komt. Dus er echt mee uitpakken doe je ook lang niet meer.

Het verbaast me toch een beetje hoe een spion wordt verketterd en vrijwel onmiddellijk tot staatsvijand nummer 1 wordt gebombardeerd. De publieke opinie is echt wel bezig met zo'n zaken, wellicht omdat het recht in hun patriottische ziel raakt. De rechtbankscène vond ik echter te beperkt uitgewerkt. Audiovisueel prima film, goede Tom Hanks en Mark Rylance ook. Verhaaltechnisch soms wat bizar. Zo bleek in het eerste deel dat de assistent een (geheime) relatie had met de dochter van Donovan, maar werd daar uiteindelijk niets meer mee gedaan.

Ook de wissel op de brug vond ik erg sterk. Erg mooi in beeld gebracht in het donker en met die schijnwerpers. De scènes aan de Berlijnse Muur onderstreepten hoe gespannen de sfeer in die tijd was. Beetje Hollywoodiaans, dat wel, maar ik was tenminste terug bij de pinken.

Een prachtige oorlogsfilm deze 'The bridge on the river Kwai' met de gelauwerde Sir Alec Guinness in de hoofdrol als de charismatische kolonel Nicholson. Het is geen typische oorlogsfilm, maar het is het psychologische spel tussen vooral kolonel Nicholson en kolonel Saito dat hoge toppen scheert. Wanneer de troepen van Nicholson verplicht worden in krijgsgevangenschap een belangrijke spoorbrug te leggen, protesteert Nicholson hevig door zich te beroepen op één of andere internationale krijgswet dat officieren hiervan vrijgesteld dienen te worden. Wat volgt is een psychologisch steek- en machtsspel tussen beide heren.

Ook Saito zet een voortreffelijke rol neer. Het is een harde man, maar is eigenlijk iemand die alleen orders uitvoert en zijn taak - namelijk het bouwen van een brug - zo goed mogelijk wil vervullen. Het is een man met eergevoel en plaatst zijn gezag en trots opzij met het oog op de best mogelijke manier om de opdracht te vervolmaken. Geen meedogenloze Japanse bevelhebber, refererend naar de gruwelijke strafkampen die de geschiedenis ons naliet. Het komt de film ten goede dat Lean niet in deze gekleurde valstrik tuinde.

Nicholoson wint het pleit en vergaart meer en meer invloed over wie, hoe,waar, wanneer en wat betreffende de bouw van de belangrijke brug. Interessant om op te merken hierbij is het feit dat Nicholson het besef verliest dat hij halvelings collaboreert en de vijand een grote dienst bewijst. Hij plaatst zijn eigen prestige, vakmanschap en leiderschap als een eerste de beste haantje voorop. Hij verliest daarbij echter nooit het welzijn van zijn mannen uit het oog, maar mist op den duur wel het grotere plaatje van de oorlog. Ik meen begrepen te hebben dat dit Lean niet overal in dank werd afgenomen?

Een ander sterk punt is haast de perfectie en met veel oog voor detail waarmee Lean alles in beeld brengt. De voorbereidingen in het water om de brug op te blazen, de observaties van de brug nemen heel wat filmminuten in beslag. Maar het is geen opvultijd geworden, integendeel, ze tillen de film naar een hoger kwalitatief niveau.

Ook het marsdeuntje ‘The Colonel Bogey March’ zal ik voortaan linken aan The bridge on the river Kwai. Heerlijk nostalgisch deuntje! Prachtige film al strookt het niet met de definitie van een Japans werkkamp, maar een oorlogsfilm hoeft niet steeds een ode of visualisering te zijn aan geweld en martelingen. Het is net doordat deze film sereen gebracht is, dat erover gesproken wordt waardoor de échte gruwel nooit vergeten wordt. Hetzelfde effect heeft La vita è bella op mij gehad: het is net de subtiele insteek die ervoor zorgt dat je nooit vergeet wat er écht gebeurd is.

Wel een fijne familie- / jeugdfilm waarbij zoals zo dikwijls vriendschap centraal staat. Jesse is alles behalve de meest populaire jongen van de klas, hoewel hij nochtans uitblinkt in sport. Daarnaast is hij veelal op zichzelf. Dit verandert wanneer er een nieuwe klasgenote komt die eveneens zijn buurmeisje is.

Ze trekken samen met elkaar op en trekken vaak naar het bos achter de rivier waar een hele nieuwe fantasiewereld open gaat en waarbij ze de zorgen van het algemene (school)leven achter zich kunnen laten. De chemie tussen beiden zat goed en ook de betrokkenheid van de personages en het verhaal was voelbaar. Niet dat er zoveel spectaculairs gebeurt, maar het is leuk gemaakt.

Mooie fantasiescènes doen je wegdromen van de werkelijkheid. Uiteraard ligt de focus op de jeugd en voor dat doelpubliek is deze film helemaal niet slecht.

Mooie weergave van wat operatie Market Garden was ten tijde van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Boeiende film met enkele uitstekende battle scenes. Cinematografisch sterke film, goede regie en de odige aandacht voor tactische besprekingen en duiding vooraleer ten tijde werd getrokken. De film slorpt wel een hele hap uit je vrije tijd ook: haast drie uur ben je aan het scherm gebonden. Kon best wat korter, maar vervelen deed het nooit.

Fijn om ook vast te stellen dat de logica van de talen werd gerespecteerd. Nederlanders spreken Nederlands en Duitsers praten Duits. Het kunnen details zijn, maar dergelijke aandacht komt de geloofwaardigheid en authenticiteit van de film ten goede. A bridge too far kent een geweldige sterrencast en de meesten doen het meer dan behoorlijk, zeker Connery. Blijkbaar niet altijd overal accuraat, maar los daarvan een interessante film die de tand des tijds mooi heeft overleefd.

Film die me onbekend was, maar met Clint Eastwood achter de schermen ben ik er meestal vrij gerust in. Ook nu weer. Met The bridges of Madison County levert Eastwood een top romantische film af met weinig gezwemel, maar wel met de juiste touch. Het verhaal start met het testament en de nalatenschap van Francesca. Daaropvolgend gaat de film in flashback doordat de kinderen het dagboek van hun overleden moeder lezen. Schokkend is het wanneer ze vaststellen dat hun moeder een korte maar hartstochtelijke affaire heeft gehad.

Eastwood en Streep doen het fantastisch. Beiden voelen elkaar goed aan, weten de juiste snaar te raken en hun magie slaat over op de kijker. Fijne dialogen worden afgewisseld met mooie beelden. De film is niet geforceerd en doet echt aan, gaat niet in overdrive en kent een gepast einde. Ik genoot het meest van de kleine fijne dingen ten huize Francesca in Iowa. De conversaties en de situatie waarin Francesca zit lijkt zo vertrouwd en herkenbaar. Hoeveel mensen zijn er niet binnen hun relatie of huwelijk die hun leven wegcijferen voor hun gezin? En is dat wat je voor ogen had toen je als kind droomde over je toekomst? Niet dat Francesca ongelukkig is, want ze heeft een goede man. Geen vent die drinkt of haar mishandelt. Alleen is het de sleur, de lusteloosheid van haar bestaan ergens in het plattelandse Iowa. Maar is dit hét dan? Moet je je schikken in het lot doordat je het pad van het huwelijk bent ingegaan? Als extra pigment wordt de maatschappelijke sociale druk ook mooi verweven in het verhaal. Vreemd gaan is not done in sommige conservatieve streken in de VS, toen niet en wellicht nu nog steeds niet.

Het einde maakt de film daarom sterker omdat dit dilemma een hoogtepunt bereikt. Gezien het een flashback betreft en de kinderen van niets wisten, wist je eigenlijk al welke keuze Francesca gemaakt heeft. Beetje jammer, maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door het pakkende einde. Super film, één van de beste romantische films die ik al zag. Eentje om over na te mijmeren ...

Een doordeweekse romcom moet zowat het genre zijn dat me het minst ligt. Deze soort films grossieren in een clichématig gewauwel en voorspelbaarheid waarbij originaliteit of een degelijk verhaal vaak ontbreken, hier en zijn uitzonderingen mogelijk met Groundhog day of zelfs Love actually. Dit was ook jammer genoeg niet het geval met Bridget Jones’s diary. Toch heeft de film een vrij groot succes gekend. Dit moet uiteraard iets te maken hebben met Renée Zellweger die een vrij authenthiek en herkenbaar personage speelt: geen fotomodel (als Julia Roberts of Cameron Diaz), maar een normale alledaagse vrouw worstelend met het halve maatje te veel, beetje boertig en lomp, op zoek naar haar grote liefde nu ze toch al de dertig gepasseerd is. Hoe herkenbaarheid is het niet wanneer je zelf op kerst- en nieuwjaarsfeestjes te horen kreeg dat er dit jaar wel een goed lief zou inzitten ...?

De film zelf stelde niet zoveel voor. Humor vond ik best flauw. De aantrekking en afstoting is vrij typisch. Nee, niet echt iets voor mij. Hoewel ik dacht dat het dakboek een veel prominentere rol zou spelen (genre telenovelle Sara), is dit hier slechts beperkt. Firth vond ik al bij al als stijve advocaat nog wel meevallen. Grant zag ik al beter presteren zoals bvb in Notting Hill. Gezien het rolmodel dat Zellweger had in deze film toch nog een nipte 2,5*.

Ik hou wel van de animaties van Steve Cutts. Hij heeft er een aantal erg mooie die vaak rond hetzelfde draaien. Apocalyptisch en met een diepere moraal voor de mensheid. Vaak erg ironisch of deprimerend van aard. Dit is hier niet anders.

Vaak ook met veel details en vele gebeurtenissen die de revue passeren en die je nauwelijks allemaal waarneemt. Daarom ook dat een herziening steeds erg fijn blijft.

Wie deze apprecieert, moet zeker ook eens afstemmen op:

Man (Film, 2012)

The Turning Point (Film, 2020)

Happiness (Film, 2017)

Een fijne klassieker die wellicht wel wat stof heeft doen opwaaien in die maatschappelijk puriteinse tijd. Vandaag de dag is dat morele thema net iets minder schokkend en verliest het wat aan kracht, maar los hiervan heeft Lean voldoende andere elementen in de strijd gegooid om het meer dan boeiend te houden.

Best wel een leuk uitgangspunt: hoe omgaan met verliefdheid op iemand anders wanneer je zelf in een erg gelukkige relatie en geslaagd huwelijk zit. Het klinkt tegenstrijdig, maar dat hoeft het niet te zijn.

Interessant vond ik vooral ook de manier waarop de het verhaal uit de doeken werd gedaan via een flashback om dan later in de film te komen bij de scène waarbij de film eigenlijk startte. En dan worden ook alle ogenschijnlijke onbelangrijke details extra naar waarde geschat. Het waarom Laura zo van haar melk was in de trein en ze even uit het café verdwenen was.

Een fijne chemie tussen de twee protagonisten. Fijne dialogen ook waarbij het allemaal voortkabbelt, maar onderhoudend blijft. Echt genoten van de sfeer en de vibes die de film uitstraalt.

Ik heb deze film eventjes voor me uitgeschoven, maar dit weekend kwam het er toch van. Ik was vooral een beetje terughoudend omwille van de recensies in de media. Deze spiegelden een expliciete geweldfilm tegen vrouwen voor. Koolhoven werd ei zo na verketterd als een machts- en mediageile vrouwenhater enz ... Mel Gibson had een opvolger, zo ver ging het soms, al was het niet allemaal zo negatief. Nu, ik ben niet vies van een beetje geweld in een film, maar deze commentaren zorgden alvast voor lage(re) verwachtingen, iets in het genre van "goede film, maar omwille van ... toch mijn quotering wat bijpassen" wegens té.

Welk geweld en vrouwonvriendelijk vertoon kwam dan wel aan het licht? Een muilkorf (recht uit Con Air of Hannibal), wat zweepslagen en wat hoerderij, daar bleef het bij. Oja, ik was de tong, de zelfmoord en het varken haast vergeten... Uiteraard ben ik er me van bewust dat de film een eenzijdig en verdraaid beeld weergeeft van de uiterst gelovige geëmigreerde calvinisten uit die tijd, maar toch. Er is heus nog wel een verschil tussen sadisme en een streng gelovige gemeenschap. Nu, het was ook de periode van de Amerikaanse burgeroorlog waar zwarte burgerrechten ook op een laag pitje stonden (om het heel zacht uit te drukken, beeldmateriaal genoeg denk ik zo) en waar het 13e amendement een hot item was. Macht (hebben over iets of iemand) kan soms een aardig beestje creëren ...

De vrouw en vooral de vernedering en onderwerping ervan, gestoeld op de bijbelse leer van God de Heer staat centraal in deze film. Een vrouw moest haar man behagen, op alle mogelijke manieren, net omdat hijzelf zijn kostbare tijd in nuttigere dingen te stoppen. De vrouw wordt afgebeeld als een object, als een speeltje (al blijft het allemaal visueel braafjes). Psychisch blijft één en ander wel nazinderen: soms is de verbeelding sterker dan wat je werkelijk ziet. Koolhoven teert hier dan ook op. Die muilkorf als een soort boerka of het moment van de tong, het bezorgt je koude rillingen...

Ik hou wel van de opbouw van het verhaal volgens het principe van C-B-A-D. De kijker krijgt zo stelselmatig de noodzakelijke info en verklaringen. De uitstekende acteerprestatie van Guy Pierce gaf de film extra geloofwaardigheid mee, boeiende monologen/preken ook (vooral tijdens de zelfmoord van zijn vrouw). Dakota Fanning deed het ook erg goed, al vond ik de jongere Liz/Joanna sterker presteren. De dominee was de verpersoonlijking van het kwaad, een aardse duivel, letterlijk zelfs. De vlammen (zowel in het begin bij die radeloze vader) als op het einde symboliseerden dit mooi.

Het enige wat me echt stoorde was het zwakke einde waar Liz halve Excorcist-krachten krijgt door met haar armen te "zwaaien". De dood van de dominee was ook een beetje bizar: staat hij daar doodleuk een liturgie af te steken? Daarom ook geen hogere quotering. Ook de twee verborgen outlaws vond ik een plotloos idee met weinig toegevoegde waarde. De identiteitswissel daarentegen, Liz als vroedvrouw, de paar zinnen Nederlands of het hoerencafé vond ik dan wel fijn. Ook de scenes in de sneeuw vond ik een toegevoegde waarde en vond ik knap gefilmd. De spanning en het mystieke droop er toch echt af. Alleen begrijp ik niet dat zij wel kon ontsnappen.
De film kent geen happy end en de waarheid wordt achterhaald. Toch verloochent Joanna haar wilskracht en doorzettingsvermogen niet: ze beslist nog steeds zelf en zet iedereen te kijk door zelf haar lot in handen te nemen.

De sfeer en het decor zit goed. Ook de soundtrack was passend. Kortom: een geslaagde film voor Koolhoven. Het is geen perfecte film geworden, al merk je wel met hoeveel zorg en liefde Koolhoven deze film omarmt heeft.

Film begon goed met een neurotische gestructureerde vastgeroeste dame. Ook de ondertoon vand e film, gevat en licht komisch sloeg wel aan met die voice-over van Britt-Marie. De sleur van het huwelijk kwam goed naar voren waarbij het respect voor het werk van Britt-Marie sterk ondergewaardeerd werd, was een uitstekend uitgangspunt voor een droge stijve komedie.

Toen ze echter naar Borg verhuisde om als jeugdwerker en voetbaltrainer aan de slag te gaan, daalde het niveau aanzienlijk. De humor en de omstandigheden zijn te eenvoudig waardoor het allemaal wat slappe kost werd. Het sleepte vervolgens ook te lang aan.

Jammer eigenlijk, want Pernilla August doet het eigenlijk uitstekend en is na verloop van tijd het enige lichtpunt in de film tussen alle goedkope clichés door.

Er bestaat blijkbaar nog een (gelijknamige) film over Broadway, ook uit 1929. Ik had al op de verkeerde gestemd. Lat ons wel wezen, deze film pikte ik louter mee omdat hij bij de primitieve Oscars in de prijzen viel. En het musical genre is nu niet bepaald mijn favoriete genre. Het is overigens een jaar later dat de Oscars uitbreidde met de categorie sound. Dat was weggekomen nu er meer en meer geluidsfilms ontwikkeld werden.

We spreken ook van de periode rond 1929. In datzelfde jaar was er ook de heuse beurscrash van Wall Street, ook het echte Broadway deelde toen mee in de klappen.

Superslecht zou ik de film niet noemen. Eerder revolutionair, zowel in de winst van het beeldje als de mogelijkheden die de film (en het genre) met zich meebracht. Of dat nu de juiste manier was om dit te belonen, laat ik in het midden. Alleen is het kwalitatiefmve contrast met de winnende films van ervoor (Wings en Sunrise) en erna (All quiet on the Western front) wel érg groot.

Inhoudelijk sowieso te mager om me (te blijven) boeien. Dat gekissebis over liefde en die driehoeksverhouding, het kon me gestolen worden. En de songs waren ook niet echt mijn ding, maer dat is erg subjectief.

Op zich wel een intrigerende film met overigens prima acteerwerk, maar ik vond de film bij momenten nogal geforceerd overkomen. Niet in het minst omwille van de ontdekking van über neonazi Jimmy dat hij homoseksueel is. Het contrast lijkt me erg groot en ik vind het nogal makkelijk, nogal sentimenteel. Ook de ontwikkeling van het personage Lars in het plot is eigenaardig te noemen. De neonazibeweging stelt wel erg veel vertrouwen in het nieuwe lid dat zich zelfs vrij openlijk distantieert op fysisch en verbaal vlak van racistische uitlatingen.

Eens dat je je daarover zet krijg je wel een duaal thema binnen enkele uitersten. Het brute discours versus de kwetsbare relatie-ontwikkeling tussen twee mannen. Cinematografisch voorts ook meer dan degelijk. Zoals vaak vond ik Nicolas Bro er bovenuit steken. Een bijzonder personage, samen met die Ebbe het intellectuele brein van de organisatie. Iemand die qua uiterlijk een atypische neonazi is, maar toch veel respect afdwong binnen de groep. Het feit dat hij 'Bolle' werd genoemd, deed weinig ter zake.

OK einde ook, doet in dat opzicht wat denken aan American history X.

In deze short en één van de eerste producties van Adil el Arbi en Billal Fallah zie je hun grote potentieel al naar voren komen. Ook qua thematiek zie je waar ze later verder op geborduurd hebben. Ze snijden vaak migrantenthema's aan vanuit de migrantengemeenschap zelf en trachten naast de inkijk wat nuance te brengen.

Wederom goed gefilmd. Dynamisch en energiek. Wel een fijne moraal van het verhaal ook. Ik zou alvast de vraag niet kunnen beantwoorden. Dat laat ik over aan Allah. Geen overbodige short om mee te pikken als het duo hoog hebt zitten.