Opinions

Inderdaad een erg sfeervolle film over een apocalyptische wereld. Er zou een grote explosie hebben plaatsgevonden die de hele wereld heeft verwoest. Veel meer dan woestijnlandschappen met desolate nederzettingen is er niet meer over. Deed me hierdoor qua setting wel wat denken aan Mad Max. In welk jaar we zaten werd niet meegegeven, alleen dat de ramp zo’n dertig jaar geleden plaatsvond.

Washington speelt een lone wolf met een missie. Beetje mysterieus en cool, zoals wel meerdere van zijn rollen. Verder al het goeds dat een actiefilm kan bieden. Prima cameragebruik, overzichtelijke actiescenes en prima setting.

Einde viel een beetje tegen, al vond ik de twist rond het boek wel OK. Dat Solara ineens de heldin moet zijn die de rol overnam, is wat cliché. niet geweldig allemaal, maar best vermakelijk en genietbaar.

Degelijke nazifilm over een Duits gezin die de NSDAP niet zo goed gezind is en zelfs onderdak biedt aan een Joodse vluchteling. Een film waar de scherpe kantjes zijn van afgevijld en die ik gerust samen bekeken zou kunnen of willen hebben met mijn 10-11 jarige dochter.

Ik ben alleen niet zo overtuigd van enkele passages. Herinner ik me het nu slecht, maar ik ben het even kwijt in welke periodes we de levensgang van Liesel zagen in de film. Ik zag Kristallnacht passeren, maar dat was in 1938 en dé boekenverbranding (in Berlijn) was in 1933. Er zullen heus nog wat andere historische momenten geweest zijn ter herhaling van deze beroemde passages, maar toch. Het bewust fabriceren van tijdsbeelden om foute suggesties te creëren bij kijkers, daar hou ik niet zo van. Het deed me denken aan de film Pearl Harbor en de slotscènes met de atoombom. Het één lijkt het gevolg van het andere, maar in werkelijkheid zat er bijna 4 jaar tussen beide gebeurtenissen.

Los daarvan wel een aandoenlijk plot waarbij Liesel centraal staat. Ook van Geoffrey Rush heb ik genoten als zorgzame vader. De film is wat verhaal betreft evenwichtig en geeft ook aan dat niet iedere Duitser zomaar blindelings Hitler of zijn partij volgde. Er zijn voor- en tegenstanders, maar ik hoorde ook liever het Duits dan het Engels in dergelijke producties. Qua beleving en authenticiteit scheelt dat toch, voor mij althans. Ook de voice-over hoefde voor mij niet perse, al is die niet overheersend.

The bookshop is een idyllische typische Engelse plattelandsfilm die me gezien sfeer en decor wat deed denken aan het betere The Patato Pealing Pie Society. Jammer genoeg zal deze film snel uit de herinneringen verdwenen zijn. Vrij fletse film met weinig hoogtes of memorabele momenten. Je hebt al het cliché tegen dat een film over boeken niet spetterend is, maar dat het zo’n suffe bedoening zou worden, bevestigt dat cliché alleen maar.

Weinig opvallende personages (wel degelijk geacteerd), irritante voice-overs, monologen in de camera, opgeklopt sentiment en bovenal een verhaal op slakkentempo. Weinig bezieling, geen humor, neen, niet goed. Een film die duidelijk schwung miste. Wel genoten van sfeer en decor, maar dat is het dan ook.

Wegens de redelijke kritieken in de media deze high school movie in mijn achterhoofd gehouden. Nu achteraf gezien vrij ontgoocheld met de getemperde verwachtingen. Ik zie niets nieuws of verfrissends. De idee leek nochtans veelbelovend.

De humor vond ik niet steeds geslaagd, eerder voorspelbaar en flauw. Dit gecombineerd met gevloek, gekrijs en getier levert geen leuke combi op. Zeer druk ook bij momenten wat dan weer een overkill oplevert. De twee hoofdrolspeelsters deden het behoorlijk, zowaar één van de weinig lichtpuntjes.

The Boondock Saints is een flitsende actiefilm uit het maffiamilieu in het New York van de jaren 80-90. Naast de politie zelf waren vooral rivaliserende clans de grootste bedreigingen om het eigen territorium te bewaken. De broers McManus vinden er niet beter op om misdaad met misdaad te bestrijden en ze maken er een heilige tocht van om een moordraid te houden op een aantal topcriminelen. De FBI onder leiding van Paul Smecker (Willem Dafoe) weet er geen raad mee. Moeten ze nu blij zijn of niet? Ook de publieke opinie is verdeeld. De één aanziet hen als helden, voor de andere zijn ze geen haar beter. Het zijn deze tegenstrijdigheden die deze film net een tikkeltje beter maken dan de standaard actiefilm.

Neem daarbij de mooie Ierse sfeer en setting en je zit gebeiteld voor een avond. Het zou ook iets geweest zijn voor Dropkick Murphys. Ook de dialogen zijn sterker dan gemiddeld. De kleurrijke personages worden goed neergezet en zijn intrigerend. De religieuze insteek werkt goed en sleept de kijker mee in het verhaal wáárom ze aan het moorden slaan. De actie wordt goed weergegeven, hier en daar met een slomo. Fijne actiefilm, mooi!

Ongelooflijk sterke oorlogsfilm die het vooral moet hebben van zijn spanning en emotie. De film doet me in dat opzicht ook wat denken aan Dunkirk waarbij ook de vijand nauwelijks in beeld wordt gebracht, maar steeds onderhuids aanwezig is. Ik las een tweetal jaar terug het boek "Lusitania", het schip dat werd getorpedeerd op 7 mei 1915 door een U-boot. Het boek verschafte me onder meer inzicht hoe een duikboot werkt. Dikke aanrader/tip alvast! Ook het bezoek aan de Russische duitboot uit WO II die aangemeerd ligt in Zeebrugge gaf me een betere kijk op het leven op een U-boot. Het zijn die kleine extra gegevens die me nog meer betrokken doen voelen bij deze film.

Zoals in zovele oorlogsfilms (of -taferelen) ervoeren vele soldaten/mariniers een euforische roes wanneer ze ten strijde trokken voor het vaderland. Vanop het dek werd duchtig gezwaaid naar de kades. De commandant van het schip is minder enthousiast en stelt zich openlijk vragen over de jonge roedel wolven die hij tot zijn beschikking kreeg. Erg hoog loopt hij niet met Hitler op, laat staan de oorlog in zijn geheel. Mariniers en vliegeniers leven vaak in hun eigen cocon. Das Boot heeft aandacht voor details waarbij in de Messe een foto prijkt van de erg bekwame grootadmiraal Karl Dönitz (en niet Hitler).

De openingsscènes doen met wat denken aan The deer hunter, andere context weliswaar, maar een mooi inleidend gedeelte over feestvierende soldaten op hun laatste avond vooraleer het vaderland roept. In hun kielzog wordt door propagandaminister Goebbels een oorlogsfotograaf (Werner) meegestuurd om leuke (en vooral strijdvaardige) kiekjes te maken.

De film duurt erg lang, toch als je de meer uitgebreide versies bekijkt. De 'bioscoopversie' zou ik in alle geval vermijden, al is voor sommigen 2,5 uur ook al een dikke brok over een film met hoofdzakelijk 1 locatie. Hoe uitgebreider, hoe intenser de film wordt. Je krijgt een inkijk in de kleine donkere holen van een duikboot. Alles is zeer compact ingedeeld en bij het minste alarm staat de hele bemanning in rep en roep. De één duikt en de ander springt door de kleine cirkelvormige deuren naar een andere ruimte. De motorkamer is fascinerend om te zien en ook de private ruimten met slaapvertrekken, keuken en toilet zijn zeer de moeite. Het camerawerk, dito geluidsondersteuning, is fabuleus!

Deze prachtige decorsetting resulteert in intense spanning, zweetangst van de crew en een algehele beklemmende sfeer om u tegen te zeggen. Ook de beelden buiten de duikboot zijn zeer de moeite. Denk maar bijvoorbeeld aan de duikboot bij zonsondergang of de avontuurlijke opspattende golven die wel iets weghebben van de beelden in Jaws.

De film is en oogt erg realistisch. Er wordt geen eenzijdig beeld geschetst van nazi's. In de eerste plaats krijg je gewone lui die tegen wil en dank hun plichten vervullen. Het leven in een duikboot is geen lachertje. Naast het claustrofobisch effect en het besef dat je je tientallen meters onder de zee bevindt (dat krakende geluid, vrezend dat hij elk moment door de waterdruk in elkaar kan klappen, beangstigend (!)), zou ook geurtelevisie op zijn plaats zijn om alles nog in een beter perspectief te plaatsen. Want 42 volwassenen, opeengepakt in een kleine ruimte met slechts 1 (?) toilet, het moet de hel zijn...

Een beetje de Hostel stijl met ontvoeringen en torture gore, al viel dat laatste al bij al wel mee. De film valt wel meteen met de deur in huis. Niet dat het geweldig in beeld was gebracht - wat donker - het liet toch weinig tot de verbeelding over.

Gebaseerd op waargebeurde feiten blijkbaar waarbij de Mexicaanse politie maar geen vat krijgt op een gestoorde drugsmaffiabende die niet wilden onderdoen voor de Azteken destijds met hun menselijke offers. Hier en daar nog een leuke scène zoals in het hotel, maar de film valt toch wel een paar keer stil.

Geen volbloed horror, eerder een stevige thriller. Met die gore zijn er wel wat horrorelementen aanwezig, maar al bij al bleef het toch beperkt. Zeker geen verkeerde film, maar memorabel is dit allerminst. Eentje die snel in de vergeethoek zal geraken.

Vrij onderhoudende en entertainende film over tennislegendes Borg en McEnroe. De focus ligt eerder op het de situatie van Borg. Jammer dat McEnroe niet meer uitgelicht kon worden. Wat ik niet wist is dat ook Borg in zijn jeugd eerder een driftkikker was, maar zijn matchen verloor doordat hij te veel energie en focus verloor door het negatieve. Diezelfde energie echter die net McEnroe wél vooruit hielp ...

Toch wel mooie prestaties van beide acteurs, al kwam de echte McEnroe nog wel wat straffer uit de hoek als hij het had op het terrein. Verder ook een prima Skarsgard, die zelden ontgoochelt. Jammer dat het tennisgebeuren zelf misschien net iets te weinig aanwezig was, maar ook daarnaast blijft het leuk om te volgen.

Zeer eigenaardige film deze Borgman. Een film ook waarbij ik de motieven van de protagonisten ook maar moeilijk kon vinden of verklaren. Ook waarom men net deze familie belaagt, blijft me onduidelijk omdat Camiel voorheen ook al elders had aangebeld. Het is een film waar je je hoofd over kan breken om de gebeurtenissen te plaatsen en waarbij je je vragen kan stellen bij "waarom dit niet" en "dat wel".

Bepaalde gebeurtenissen mogen dan wel als komisch bestempeld worden, rauw en hard waren ze tegelijkertijd. Effectief was het natuurlijk wel om beton te gebruiken, dit zinkt immers makkelijk ...
Borgman is een film die bijblijft in zijn setting van absurdisme en psychologische mindf*cks. Want dit laatste zorgt met de honden, dromen, wanen en manipulatie ook voor een ongewoon sfeertje.

Borgman is geen film met pasklare antwoorden of een mooi afsluitend gevoel. Het gevoel van WTF of onbehagen overheerst bij de aftiteling. En toch kon ik een monkellachje niet onderdrukken. Geknipte rol trouwens voor Jan Bijvoet die erg makkelijk een gestoord personage kan neerzetten. Zweeft toch richting de 4,0*, maar het knaagt toch nog wat. Waarschijnlijk was ook dat de opzet van de film ...

Born on the fourth of July is Oliver Stones tweede film over Vietnam na het geweldige Platoon. Beide films liggen echter mijlenver uit elkaar. In deze film wordt voornamelijk gefocust op het leven vóór Vietnam en dat erna. De periode in Vietnam en de gevechten aldaar beslaan maar een klein stukje van de film. Dat de film erg vaderlandslievend is en bulkt van de Amerikaanse vlaggen mag op zich niet zo verbazen als je de filmtitel in beschouwing neemt.

De film begint met een jonge Kovic die naar een veteranenparade gaat kijken. Hij is erg onder de indruk van een armloze man. De sfeer wordt erg goed weergegeven tesqmen met de bombastische muziek die zo eigen is aan de jaren 80-films. Nadat een officier nog later zijn college toespreekt, is, hij vastberaden om zijn land te dienen. De klemtoon van de film ligt vooral na de oorlog waarbij Kovic het gevoel krijgt bedrogen te zijn door de politici en een heuse vredesactivist wordt. Dit wordt hem niet door iedereen in dank afgenomen. Alvast een geweldige Cruise hier die het beste geeft van zichzelf en deze scènes extra kleur geeft.

Stone geeft het personage van Kovic veel aandacht en het personage wordt uitstekend uitgediept. Geen propagandafilm alvast voor de VS. De appreciatie voor Vietnamveteranen is soms ver te zoeken (de onverschilligheid van de maatschappij) en tegelijk is het ook not done om zich tégen de oorlog uit te spreken want dan ben je een communistische verrader. De film doet me dan ook wat denken aan Forrest Gump en de passages van Captain Dan.

De film wisselt uitstekende momenten af met minder goede. Voor mij blijft voornamelijk het derde deel overeind en quoteer ik de film met een sterke 3,5*

Documentaire die sterk in de lijn ligt van het eerdere "Nostalgia de la Luz". Hier staat het water centraal, de bron van alle leven. Dit nota bene vertrekkend vanuit Chili, het land dat de plaats herbergt de droogste plek ter wereld te bezitten. Daarnaast worden linken gelegd met de kosmos en de ruimte. Ook de historische geschiedenis van Chili of het continent passeert de revue. Veel hooi op het vork dus, maar verbazingwekkend zit er wel structuur en lijn in.

De documentaire is visueel erg sterk, net als de montage en het geluid. Leuk om gezien te hebben!

Ongemakkelijke film over een meisje dat tijdelijk op logement gaat bij haar tante wanneer haar moeder een mislukte zelfmoordpoging achter de rug heeft. Een minimalistische film waarbij de afstandelijkheid en liefdeloze benadering naar voren komt. Die tante is een kreng. Wellicht zal ze achteraf tegen iedereen rond bazuinen hoe barmhartig ze wel niet was om belangeloos haar nichtje op te vangen tijdens deze moeilijke momenten.

Een rauwe en wrange film waarbij op zich niet zo heel veel fout gebeurt, maar er een unheimliche sfeer heerst op dat benepen appartementje. En dan heb je nog 'nonkel' Jean-Pierre die zich ook wil laten gelden en zijn lusten niet onder controle kan houden.

Knap gespeeld door het meisje. Prima cinematografie ook met die close-ups bij het innemen van die pillen. Deprimerend, maar interessant!

Een stabiele Rohmer met steeds van die herkenbare situaties toen je zelf op zoek ging naar het andere geslacht als student. Hels was het wanneer je iemand op het oog had die opeens niet meer te zien niet wetende wat er is gebeurd. Je gaat altijd uit van het ergste. Onze vriend hier tracht dan maar het nuttige aan het (on)aangename te koppelen en trekt dan maar op met het bakkersmeisje, bij gebrek aan beter.

Leuk, fris en speels. Wel fijn om eens mee te pikken. Fijne setting ook van enkele Parijse quartiers. Wel vreemd dat onze vriend telkens zijn servet in de riool gooit. Was dat de mode in het Parijs van de jaren 60?

Blood in, blood out... Een film uit de top250 met heel wat tegenstrijdige meningen. You love it or you hate it. Maar de liefhebbers zijn er wel degelijk voor deze cultfilm. Alleen hoor ik er alvast niet bij. Het lijkt op een misdaadfilm waarbij diverse bendes de straten onveilig maken. Vooral de afgunst en de drang om de meest invloedrijke te zijn, zorgt voor een meedogenloze strijd. Hierbij staat intern de broederschap, vriendschap en loyaliteit centraal.

Op zich dus een prima uitgangspunt ware het niet dat ik het uitgangspunt maar zeer beperkt vond. Over de acteerprestaties is al veel geschreven, maar ze kunnen alleen maar onderschreven worden. Vrij pover en ongeloofwaardig, zelfs op het lachwekkende af. Nog even dacht ik dat het te maken had met het gebroken Engels van de Latino’s, maar het ging toch verder dan dat. Wanneer emoties gespeeld moesten worden, viel menig toch door de mand.

Ook de uitwerking van de gevechten was magertjes. Denk maar aan die messteken bvb. Maar ook het plot was onvoldoende uitgewerkt. Drie uur voor iets wat zich als een epos voorstelt, is hemeltergend lang. Ondanks de belabberde acteerprestaties vond ik de eerste 45 minuten nog behoorlijk waarbij de vriendschap wat centraal staat. Het lange deel in de gevangenis daarentegen katapulteert je zowat in een andere film met weinig affiniteit met de rest van de film. Dat nadien de twee protagonisten elk aan de andere kant van de wet staan, maakte het er niet beter op.

Ontgoochelend dus. Veel meer dan een B-film is dit niet. In niets te vergelijken met diverse andere topmisdaadfilms.

Lange tijd geleden dat ik deze eerste van Jason Bourne nog eens zag. Gelukkig is de tweede binnen een paar dagen ook aan de beurt zodat ik de reeks op relatief korte tijd kan bijbenen. Matt Damon is een acteur die ik beter en beter kan appreciëren. Hij zal nog niet direct in mijn top 10 komen, verre van, maar onder meer hier en ook in The departed of The martian vond ik hem zeer goed. Toch komt hij me nogal houterig over, net met iets te weinig flair en toch kan hij hét (zoals in The departed met stip).

De film valt weinig stil en van in het begin wordt spanning gecreëerd. Een vrij eenvoudig plot, niet te gecompliceerd zoals een reeks andere meer intellectuele actiethrillers in hetzelfde genre, maar toch zit je als kijker met enkele vragen (wie, wat, waarom?). Wie is Bourne? Waarom herinnert hij niet meer wie hij is? Waarom moet hij dood? Enz ... Een jacht wordt geopend en hij gaat op zoek naar antwoorden bij zijn ex-bazen. De film kent een open einde en liet een opening voor vervolgfilms. Superveel diepgang zit er niet in de film, hoewel je toch een behoorlijke impressie krijgt hoe verward Bourne is niet te weten wie hij is. Los van zijn verloren identiteit beseft hij wel een aantal vaardigheden (als geheim agent) heeft die niet random zijn. Hier en daar wel een tikkeltje ongeloofwaardig (de val van de trap met dat lijk bvb). Dit hoeft gewoon niet, maja ... Voor de rest erg fijne achtervolgingsscenes, ook de scene met de sniper vond ik erg geslaagd. Een degelijke 3,5*. Ik kijk alvast uit naar deel 2!

Dit middendeel ligt een beetje in dezelfde lijn als het eerste en afsluitende deel. Een goede uitstekende Damon als Jason Bourne. Het is een rol zijn lijf geschreven. Veel actie en vooral spectaculaire achtervolgingsscènes in deze reeks. Vooral dit laatste erg aangenaam om volgen, evenals de klopjacht op Bourne zelf. Hier en daar een beetje overdreven (zo'n auto wil ik ook wel hebben!). Desalniettemin net als in de andere delen nogal warrige actie. Maar ideaal voor een avondje entertainment waarbij een paar hersencelletjes actief moeten blijven om de plotlines en intriges te volgen.

Hmm, ik zag verschillende delen kort na elkaar en probeer nu een week later mijn wedervaren neer te pennen en ik merk dat ik alles door elkaar haspel niet goed wetende wat waar gebeurd is. Misschien wel het grootste pijnpunt van de film: weinig vernieuwend, vele van hetzelfde, weinig diversiteit. Desalniettemin een leuke kijkervaring waar de spanning en actie van afdruipt.

Matt Damon blijft het goed doen Jason Bourne. Uiteraard géén link met James Bond, maar ik zie wél gelijkenissen (zeker in dit deel) met andere spionagefilms als Enemy of the State (met Will Smith). Hier en daar ook niet geheel realistisch (bvb toen de auto van het dak viel), net wat over the top, maar voor de rest een zeer aangename kijkbeurt. Vooral in het begin had ik wat moeite met de flitsende beelden (epilepsie is niet aan de orde dan). Soms gaan de beelden te snel op en af. De Kung-fu handelingen probeer ik al niet meer bij te houden ...

Ik twijfel tussen een 3,0* en 3,5*, maar de reeks Jason Bourne heeft wel iets, daarom nipt "goed".

Superveel is er in de hoofden van vele Amerikanen nog niet veranderd als het aankomt op wettelijke zelfverdediging en wapengebruik. Trieste getuigen daarvan zijn de nog steeds veelvuldige schietincidenten op publieke plaatsen. In aantal schietpartijen was 2019 een zwart jaar in de VS zoals die onder meer in El Paso of Pittsburgh.

Ongeacht Michael Moore op erg populistische wijze en entertainende wijze op oorlogspad gaat, heeft hij uiteraard wel een punt. Hij probeert angst als de grootste drijfveer aan te wenden om aan te tonen waarom mensen zo vaak (en makkelijk) naar hun wapens kunnen grijpen. De docu is tweeërlei waarbij het eerste deel wat incidenten in montage deelt om dan in deel twee zich te richten op de NRA, de (machtige) Amerikaanse wapenassociatie. Charlton Heston die als frontman getroffen scholen tracht te overtuigen van pro wapenbezit is hallucinant en onbegrijpelijk.

Bowling for Columbine is een sterk getekende emotionele docu. En Michael Moore steekt dit ook niet onder stoelen of banken. Hoe doet zich naïef voor, heeft de kijkers op zijn hand, maar haalt vervolgens ongenadig hard uit naar de wapenlobby en het tweede amendement (onderdeel van de Bill of Rights) waarmee ze schermen.

De film deed me eveneens denken aan de case Bulger en is daar blijkbaar deels op geïnspireerd. Sober en mistroostige setting in een kansarme wijk ergens in Groot-Brittannië waar twee jongens opgroeien. De gebeurtenis wordt verteld aan de hand van flashbacks. De montage was best prima.

Ook het acteerwerk zat prima met Mullen en Garfield. Moeilijk om sympathie te vinden voor het personage van Garfield als moordenaar. Maar net daarom des te interessanter. Knap was het ook hoe zijn personage worstelde met zijn nieuwe kansen en oog op een nieuwe toekomst.

Dat alles uiteindelijk als een kaartenhuisje ineen valt is een boeiende ontwikkeling in de film. Prima subplot ook met die romance. Een film die tot nadenken zet, ongeacht hoe je denkt over dergelijke projecten waarbij misdadigers met een nieuwe identiteit een nieuwe toekomst krijgen. Dikke 4,0*!

Er wordt van alles gedaan met Jared vanuit het oogpunt van bezorgdheid en de liefde, behoudens dat er naar hem geluisterd wordt. Vaak gaat het ook van wat anderen denken en hoe veroordelend ze zouden kunnen zijn. De vader bvb is zelf een dominee. Als je zoon dan zelf homo blijkt te zijn, dan kan ik me inbeelden dat het gegeven extra binnenkomt.

Toch wel een enge film over godsdienstfanatici die ten strijde trekken tegen homoseksualiteit. Sommigen jongeren komen er gewoon nog slechter uit dan voorheen. Getuige daarvan die ene jongen die zelfmoord pleegt.

Sterke film om even bij stil te staan. Sterke prestatie wederom van Crowe. Ook van Kidman overigens al vond ik haar pruik/kapsel wel heel opvallend.

Het is inderdaad een film die een bepaald standpunt inneemt en handelt vanuit progressieve ideeën. Toch slaat de slinger niet geheel door. Ondanks de eigen visie redelijk gematigd en niet karikaturaal.

The boy in the striped pyjamas is een typisch voorbeeld van een film met een groot potentieel die te zwak en te beperkt is uitgewerkt. Met een thema over de Holocaust "scoor" je als regisseur altijd wel, dus je moet het al erg bont maken als het grote publiek het niet smaakt. Hier zat het concept wel goed: 2 jongetjes die per toeval elkaar treffen en een vriendschap opbouwen. Het doet me denken aan de animatiefilm van Frank en Frey (de hond en de vos), waarbij vriend en vijand vriendjes worden. Het is een ontroerend uitgangspunt.

De film komt echter totaal ongeloofwaardig (en slordig) over. Het is totaal niet uitgewerkt. Hoe Bruno er dagelijks in slaagt te ontsnappen aan de aandacht van zijn moeder en bewakers. Het is me een raadsel. Ook van kampbewakers langs de grenzen van "de boerderij" totaal geen spoor. Het wordt nog absurder wanneer Bruno een schop meebrengt en zichzelf een weg baant IN het kamp. Het resultaat hiervan laat ik nog in het midden al is het eveneens vreemd dat een (overbodig) jongetje van 8 voorheen nog niet werd geloosd. Ik weet trouwens niet of ik nog andere kinderen gezien heb in het kamp?
Kijk, La vita è bella is eveneens niet realistisch te noemen, met dat verschil dat dat net het uitgangspunt was van die film. Binnen het concept en absurditeit is die film wel geslaagd en zit de uitwerking goed. Hier dus niet.

Er waren ook goede dingen te bespeuren. De propaganda en indoctrinatie van de kinderen aan de hand van de privéleraar bijvoorbeeld, ook de verbloeming van de situatie (cinemafilm over een werkkamp), enz ... Fijn was ook de gedachtegang van een onschuldig speels jongetje van 8 die tracht te begrijpen hoe de wereld in elkaar zit. Zijn kijk op de wereld was erg ontroerend (Mag ik gaan spelen op de boerderij? Waarom dragen jullie pyama's? ...).

Jammer dat er ook Engels werd gesproken (deze omgezaagde boom komt vaak terug bij velen). Het verhaal kon trouwens nog intenser gebracht worden indien de jongetjes elk een andere taal spraken. Op die manier kon er meer diepgang gestoken worden in de vriendschap. Nu bleef het zeer oppervlakkig en nietszeggend.

Al bij al net een voldoende met 3,0*.

Zeer degelijke Britse film over de voormalige kolonie die heden Malawi heet. Niet te veel zin om de geopolitiek die even de moeilijke economische omstandigheden in de film aanhaalden als een drogreden te zien. Het is nu eenmaal een feit dat de Malawi naar verluidt één van de armste landen in Afrika is en dat de wereldcrises begin 21e eeuw hen, maar ook heel Afrika (eerst) hard troffen.

Ook aangenaam om eens een Afrikaanse film te zien zonder geweld, kindsoldaten of ontvoeringen. Ondanks de zware levensomstandigheden toch een vrij luchtige en hoopvolle film gezien waarbij onderwijs gestimuleerd werd ook al is het pokkeduur en niet voor iedereen weggelegd. En ook vrouwen hadden hier toegang toe. De jonge William tracht via de school en zelfeducatie zichzelf en zijn dorp vooruit te helpen.

Film in gebrekkig Engels afgewisseld met lokale dialecten, zeker niet fout lijkt me. The struggle van de boeren om te overleven werd goed neergezet. Hun afhankelijkheid van de natuur evenzeer waarbij de hand van de mens een niet te onderschatten impact heeft. Mooi debuut van Ejiofor met sterke acteerprestaties en interessant verhaal.

Ik had duidelijk meer verwacht van Boyhood. Boyhood is een film die op zich weinig om het lijf heeft en rustig voortkabbelt waarbij het leven van de jonge Mason voor de komende 12 jaar uit de doeken wordt gedaan. Behoudens de insteek dat de film gemaakt is over een periode van 12 jaar, is deze prent weinig bijzonders.

Linklater bouwde met andere woorden redelijk wat risico in om deze film te maken. Geheel origineel is dit concept niet, maar het is zeker gewaagd en zeer opmerkelijk te noemen. De film laat zich ook moeilijk voorspellen omdat Linkwater niet weet welke sociale thema's of hype zich in de toekomst zullen handhaven (Obama bvb). Het grote nadeel van dit concept is ook dat je zeer plots in een bepaalde levensfase van Mason belandt, maar dit even abrupt wordt beëindigd omdat je ineens één jaar later zit. Hierdoor mis je betrokkenheid en diepgang.

Inhoudelijk, ondanks een aantal goede scènes, er niet bovenuit springend. De film oogt te fragmentarisch (niet onlogisch). Acteerprestaties zitten wel ok.

Op één film na het volledige oeuvre van Jan Verheyen gezien. Niet dat ik altijd even wild ben van zijn films, maar met die oudere films is het altijd wel fijn wel acteurs of Bekende Vlamingen destijds in de kinderschoenen stonden van hun carrière. Inhoudelijk niet zo geweldig en gaande over vriendschap, liefde en seksualiteit, over jongeren (jonge gasten in dit geval) die plezier maken, weinig zorgen hebben en maar aan één ding denken. Niets bijzonders dus. Een genre die wel meer sloop in het oeuvre van Verheyen. Jammer, want hij kan méér dan dit.

Het acteerwerk is niet geweldig, maar dat zal ook aan het feit liggen dat de taal nogal afgeborsteld is. Het mist de film vervolgens aan spontaniteit. Een zuivere feel good film, weinig mis mee op zich, maar het mag voor mij wel wat meer zijn.

Confronterende film over een trans meisje dat een jongen wou zijn ergens in de mid belt of Amerika, Nebraska. Bekrompen geesten ontmoeten Brandon en dan weet je dat er heibel van komt.

Het meest denigrerende vond ik het moment dat die moeder sprak van "het" (it), alsof het een monster was of een dood object.

Aangrijpend en waar gebeurd, mij was dit niet bekend, maar verwonderd ben ik er jammer genoeg niet om. Toprol van Swank die het beste van zichzelf geeft. Geen zwart wit verhaal, maar een sereen portret van een gedesillusioneerd persoon op zoek naar liefde en erkenning.

Ik zag op dezelfde avond Do the Right Thing (Film, 1989) van Spike Lee. Misschien qua gelijkaardig onderwerp van discriminatie en sociale verpaupering van de zwarte gemeenschap net wat te veel van het goede.

Desalniettemin een sterke film over sociale ongelijkheden en territoriumafbakening van diverse jongerenbendes met het nodige geweld tot gevolg. Een hoopvolle toekomst van talentrijke jongeren wordt onder deze omstandigheden vaak gehypothekeerd. De machteloosheid van de vader (Laurence Fishburne) vond ik vervolgens vrij pakkend en ik ervoer de machteloosheid wel. Er tegenin gaan of preken leidt mogelijks tot het verder afstoten van je zoon. Moeilijk soms.

Verder een mooi portret van drie opgroeiende jongeren in een coming of age verhaal. Zeker een aanbevelingswaardige film waarbij opgroeien en groeien centraal staan.

Echt zeer aangenaam verrast door deze sterke Poolse film van Komasa. De film heeft wel wat weg van Der Hauptmann (2017) waarbij ook een andere identiteit of functie wordt aangenomen. Daniel kan wegens zijn strafblad zijn roeping als priester niet uitoefenen. Hij slaagt er echter toch in om aan de slag te gaan in een klein dorpje dat gebukt gaat onder een groot trauma.

Zeer interessant personage is die Daniel. Hij komt erg schuchter en onzeker over en hij had in het begin veel moeite om zijn preken voor te bereiden of uit te spreken. Maar hij groeit erg snel in zijn rol en al heel snel wint hij het vertrouwen van het dorp met zijn onconventionele aparte stijl. Ook het feit dat hij het trauma van het dorp niet uit de weg gaat en beide partijen tegemoet komt, wordt goed onthaald door de meesten. Mede door de uitstekende acteerprestatie van Bielenia vergeef je zijn tekortkomingen uit het verleden of het feit dat hij in functie de gemeenschap belazert. Je krijgt zelfs enigszins sympathie voor zijn toewijding en gedrevenheid.

Het heeft wel iets zo'n stoere priester die aan zijn brommer sleutelt, naar gabbermuziek luistert en er eerder uitziet als een skinhead met zijn magere gezicht en grote ogen. En het feit dat hij aan bepaalde lusten en verlangens niet kan weerstaan, wordt hem met de mantel der liefde vergeven. Want ook daar draait het rond in deze film: Vergeving van de zonden en zoeken naar de mens achter de persoon. Ook daar waar enige morele bezwaren geuit kunnen worden.

Oja, ik volg ook de redenering van De filosoof die stelt dat het soms iets te clichématig en makkelijk wordt voorgesteld. Alles wat hij aanraakt, verandert in goud, mja ... De enige reden overigens waarom ik niet strooi met een 4,5*.

Vrij matte rampenfilm die de geijkte paden van het genre betreedt. Enige wat een extra bracht waren de fantastische Noorse fjorden. De beelden waren bij momenten adembenemend. Voor de rest erg standaard met één wetenschapper die gelooft in de ramp, maar de anderen - nochtans even intelligente - op sleeptouw moet nemen om hem te geloven.

De ramp zelf wel prima in beeld gebracht, zeker naar Noorse normen. Het typische gezinnetje mag uiteraard niet ontbreken en natuurlijk worden ze op het eind herenigend. de vader is ook dé grote held van het verhaal die hen uiteindelijk vindt. Als summum moet de held na enkele “spannende“ minuten ook nog gered worden.

Interessant plot wel dat berust is blijkbaar op wetenschappelijke feiten die zich echt kunnen voordoen.

Een musical (als film) uit België zowaar. Dat is nieuw voor mij. Best wel een leuke insteek op die manier. Inhoudsmatig viel het misschien allemaal wat te licht uit, maar er is wel wat liefde in de film gestoken. Er zijn vele dorpen bij ons met een eigen harmonie en het zijn zeker heus niet allemaal gepensioneerden die daar lid van zijn. Die folkloristische evenementen blijven het gelukkig redelijk goed doen.

Geen grote sterrencast hier in de hoofdrollen, wel vele bekende gezichten in de bijrolletjes met Verbist, Audenaert, Peeters, Van Impe ... Ik vond het plot echter bizar waardoor een soort Vlaanderen Wallonië vete ontstaan tussen twee harmonieën. Weinig harmonie te bespeuren in elkaar geval.

Het verhaal neemt soms een loopje met zichzelf en ontdoet zich ook niet van het torenhoge filmcliché van een nakend huwelijk dat opeens op springen staat wanneer een complete nobody (vaak nog een womanizer) het pad kruist. Maar al bij al charmant, maar geen hoogvlieger.

Heerlijke onzin dit. Nu niet dat die wormachtige parasiet zo geslaagd was, ik hield wel van de algemene sfeer van de film. Blijkbaar zijn er wat gelijkenissen met Basket case dat ik nog niet eerder zag (maar daar komt binnenkort verandering in).

Wel een leuke 80s vibe in de New York, de groezelige steegjes, cheapy hotels en gure buurten. De film neemt zich niet echt serieus met Eylmer op kop, wel cool hoe hij Brian aanspreekt en hem afhankelijk van zich maakt. Door de komische noot kan de film bezwaarlijk eng genoemd worden. Een beetje jammer misschien dat de kills nogal hetzelfde zijn.

En met Brian heb je wel te doen. Een drugsverslaafde, maar dan zonder drugs. Zijn afhankelijkheid van Eylmer is gigantisch en de scène daar in dat vies hotelkamertje vond ik best sterk. Die pijpbeurt was best origineel. Hier en daar dus wel een leuk gegeven, maar veel meer dan dat moeten we er ook niet van maken. Nipte 3,0*.