Opinions

Erg fijne sfeervolle (high) school movie die veel weg heeft van George Lucas’ American Graffiti (1973). Een film over tieners, hun liefjes en de problemen die ze ervaren. Een tiener uit de jaren vijftig of vandaag: zo heel veel verschilt er niet hormonaal.

Wat wel verschilt en mooi in beeld werd gebracht was het autoritaire katholieke onderwijs uit die tijd. Frank Aendenboom zit een schitterende rol neer als bikkelharde onderdirecteur die nooit compromissen sloot. Daarnaast ook enkele leuke rollen voor Frank Dingenen als godsdienstleraar en vreemde eend in de bijt, de lerares Frans, gewoon omdat ze vrouw was. Franstalig ook, maar daar heeft naar verluidt de RTBF iets mee te maken als medeproducent.

Verder ook een uitstekende Michael Pas die tot de top behoort in Vlaanderen, een mooie Babette van Veen en enkele kleurrijke personages zoals de scholier met zijn filmkennis en de rol van Stijn Meuris. Verder een toepasselijke en aanstekelijke soundtrack voor een film die de fifties ademt. Fijne film!

Een prima film over pesten op school. Een goede en overtuigende vertolking van Elske Rotteveel. Ik kon me best goed inleven in de film en ik voelde me als kijker zelfs machteloos wanneer ze het hard te verduren kreeg. Fijne momenten ook wanneer ze zich kon afzonderen met het lezen of de momenten met haar gehandicapte broertje.

Het kon misschien aan de DVD liggen, maar de beeldkwaliteit vond ik niet geweldig. Gelukkig wel met ondertitels, want dat is een gemis met Nederlandstalige films.

Verder aangrijpend en boeiend genoeg om te volgen. Film die minimalistisch is geschoten met een duidelijke boodschap. Goed!

Eigenlijk deze The Blues brothers lange tijd voor me uitgeschoven. Ik had niet zo'n zin in een musical of wat cliché broederschap. Maar al bij al zeker genoten van de film. Luchtig, amusant en met hier en daar een beetje actie, voornamelijk achtervolgingen.

Er passeert nogal wat bekend muziekvolk in de film. De liedjes waren niet overdadig, maar waren gewoon ook swingend leuk. The Bleus brothers is een charmante film geworden met ook wat humor. De rol van Carrie Fisher alleen al was geweldig als losgeslagen gedumpte vrouw.

Ook Belushi en Aykroyd deden het goed en pasten wel bij elkaar. Het is een film waarin vooral veel plezier zit. En dat werkt deels aanstekelijk. Vreemd dat ik deze nooit eerder gezien had. Leuk!

Sterk Belgisch drama over zelfprostitutie van minderjarigen en mensenhandel. Mooie rol van Deborah die de uitzichtloosheid van haar armoedig bestaan wil ontvluchten door via escortwerk een cent bij te verdienen. Voor ze het beseft komt ze meer en meer in de macht van haar pooier en kan ze nauwelijks terug. Ze is impulsief en naïef al had ik van haar vriendje een ruwer beeld verwacht. Nu bleef het iets te oppervlakkig en te braaf.

Sterk einde ook ergens in het Saarland, een vlucht die vermoedelijk haar leven redt, waarschijnlijk nooit wetend wat er met de andere twee is gebeurd. Indringende confrontatie met haar opa ook in de jeugdinstelling. Jammer dat de band of escalatie met haar moeder te weinig werd uitgediept.

Geen topper, maar van Vlaamse bodem toch zeker fijn om te bezien. Goede sfeersetting, goed geacteerd, maar het mocht wat intenser en rauwer om de ernst extra te benadrukken.

Het jammere van de gehele film is dat dat reuzenzwijn er ongelooflijk nep uitziet. Zijn kop valt wel mee (nouja), maar dat lijf zag er me een lomp stuk rond vlees uit. Vrij sullige film waarin in het rond gestrooid wordt met 'luv' hier en 'pop' daar, alsof die outbacks niets anders kennen.

Die familie met die schoonzoon was nog wel grappig. Van een vrije opvoeding gesproken. Het uit de kluit gewassen broertje was minder enthousiast. De Australische Dwayne Johnson of Dave Bautista zeg maar, wat een kolos. Die ging wel even koteletten maken van dat zwijn dacht ik zo.

Het hoe en waarom is nogal ondergeschikt hier. Het beest is er gewoon. Bijzonder lame einde alsof de regisseur het niet aandurfde om de lijn door te trekken.

Dit is ook eentje die bij mij onder de radar is gebleven. Mede ook omdat ik in tegenstelling tot de meeste mensen niet zoveel met muziek heb. Wat niet wil zeggen dat ik niet genoot van de geweldige sfeer en soundtracks van The boat that rocked.

De film deed me wat denken aan een andere film - waar ik even niet kan opkomen - waarbij ook de aandacht werd gelegd bij de conservatieve houterige Britse regering in de jaren 60-70 en de vrije liberale rebelse jeugd dat er op los experimenteert met een eigen subcultuur met muziek en klederdracht.

Een fijne insteek ook deze film. Erg nostalgisch, luchtig én die fijne Britse humor die alom aanwezig is. Het is inderdaad een feest om iedereen aan het werk te zien. Erg aanstekelijke film die me qua muziekstijl en -sfeer eveneens deed denken aan Last night in Soho.

Niet mijn genre film, inhoudelijk misschien wel, maar de omkadering dan weer wat minder. Ik ben wellicht te oud geworden om me te laten meeslepen door een aantal dolgedraaide gillende grieten.

De idee van who dunnit is best wel prima. Alleen vond ik het visueel ook niet altijd even aantrekkelijk. Veel dondere beelden, net iets te veel goed goed te zijn. Wat variatie had gemogen, ook in de onderlinge beschuldigingen. Uiteraard komen er leugentjes en wat geheimpjes naar boven. Niets nieuws onder de zon.

Een anthology van drie gebundelde verhalen van het duo Carpenter en Hooper. Jammer dat het wat in dalende lijn ging voor mij. Eng werd het nooit, beetje jammer. Het eerste verhaal vond ik het beste, het meest "enge" ook al is alles behalve origineel. Typisch ook dat een ontsnapte gek wordt aangekondigd op de radio. Zo is iedereen ook op de hoogte wat er staat te gebeuren. Misschien het minst grappige van de drie al zag ik er toch de humor er van in. Leuke kill van de moordenaar uiteindelijk. Grappig wel dat natintelen...

Het verhaal van de kale man is best amusant. Helemaal niet eng, maar gewoon erg geestig. Deed me wat denken aan het verhaal van koning Midas. Beetje de domme gretigheid die hem de das omdoet.

Het laatste verhaal vond ik het minst. Vrij flauw, maar wel fijn om Hamill te terug te zien. Zoveel zie ik die buiten Star Wars niet passeren. Eerder komisch deze anthology dan eng of pure horror.

Hitchcock passeerde hier al de revue, maar ik moest bijvoorbeeld ook denken aan Altman’s The Player (Film, 1992). Het einde was bizar. Sommigen zagen hem als een soort droom, weg van de realiteit. Ik zag het nog anders en ga er vanuit dat het een film in de film was waarbij het plot met de twee vrouwen gewoon een filmscript was met Jake, de acteur, in de hoofdrol. Geen droom dus, maar ook niet reëel.

De film in de film kende voorts maar een eigenaardig plot die zich meer leende tot een b-filmpje met een matig acteur die weinig aan de bak komt. Achter de grote schermen heb je dan een sterke De Palma die met deze soft erotische thriller, typisch eighties denk ik, hoge ogen gooit met montage, sfeer en decor. Dat winkelcentrum bvb was erg knap en ook de daaropvolgende scène in de tunnel had wel iets.

Dat de b-film in de film goedkoop en erg voorspelbaar was, was net het opzet van deze film voor De Palma waardoor deze film toch net dat tikkeltje meer is dan anders. Althans zo zag ik het toch.

Zo goed als alles is over deze film al verteld. Ik zou alleen maar in herhaling vallen. Ik ben het dan ook eens met de meeste meningen hier. Een soort van voorloper van Basic instinct en zo'n filmgenre dat in de jaren 80 en vooral jaren 90 wat opmars maakte als thriller met een seksuele erotische lading. Femme fatale van dienst is hier Kathleen Turner. Kathleen Turner, toch een vrij bekende naam uit de eighties en nineties, maar om nu te zeggen dat ik al veel films van haar zag, dat is ook niet waar.

In zijn algemeenheid een best vermakelijke, maar doordeweekse thriller met een twistje op het einde, maar dat was enigszins te voorspellen. Je zag en voelde dat het personage Matty altijd en overal de controle had over de situatie. Ned mocht misschien dat gevoel (ook) hebben, als je te veel je broek achterna loopt (de emoties), dan kom je meestal bedrogen uit.

Verder kenmerkend voor dit genre film is de zwoele sfeer, niet alleen door de hitte, maar door de seksuele geladenheid, de passie en het overspel dat centraal staat. Prima soundtrack ook met die typische jazzdeuntjes. Kortom leuk dus!

Degelijke film, maar niet op hetzelfde niveau van DiCaprio's andere films omtrent een perimeter van 5 jaar. DiCaprio doet het uiteraard uitstekend. Met de acteerprestaties in zijn geheel was overigens niets mis. OokMark Strong deed het uitstekend als Jordaans topambtenaar, waar het charisma, flair en tikkeltje arrogantie van afdroop.

Jammer genoeg zijn er over het thema betere, of althans beter uitgewerkte films, gemaakt. Lone Survivor bijvoorbeeld. Nu, het zijn de acteurs die de film draaiende houden, DiCaprio, strong, maar ook Crowe die tijdens het "babysitten" door koeltjes via de telefoon terrorismenetwerken tracht bloot te leggen. Het verhaal zelf kon me maar matig boeien.

De romantische subplot deed me huiveren en is totaal irrelevant en haalt de film naar beneden. Wat de film (naast de cast) wel naar een hoger niveau bracht was het verschil in leefwereld tussen diegenen die op afstand de beslissingen nemen en diegenen die on the field de beslissen moeten uitvoeren. Dit was kenmerkend toen Ferris uit de brandende auto werd gehaald en zijn vriend/partner niet. Ed Hoffman kende hem niet eens. "Expendable assets" zou Dutch (Schwarzenegger in Predator) het noemen. De contradictie tussen beiden kon niet groter zijn.

Maar de film blijft voor mij te flets, te oppervlakkig, te middelmatig, eentje die dra in de vergetelheid zal belanden ondanks enkele erg mooie dialogen (de openingsquotes van Ed Hoffman in het begin van de film om er maar één te noemen).

The bodyguard is eigenlijk wat jeugdsentiment voor me. In mijn jeugd om één of andere reden verschillende keren gezien. Achteraf bekeken kan je je misschien de vraag stellen waarom. Niet dat de film gigantisch slecht is, maar de middelmaat overstijgen doet hij allerminst.

Van een echte chemie tussen Rachel en Frank is er eveneens weinig sprake. De ontluikende romance lijkt vrij geforceerd en niet geheel geloofwaardig, laat staan professioneel voor een gereputeerd veiligheidsagent die zijn strepen al meermaals verdiend heeft.

Misschien ligt het aan de muziek en het showbizzgehalte? Op zich is het personage van Rachel wel goed gekozen en speelt ze zowat zichzelf als Whitney Houston. De songs zijn uiteraard reëel en die waren in de jaren 90 gewoon catchy. De songs zijn mooi verwerkt in de film en je krijgt ook een eenvoudige inkijk in het leven van een popster en de neveneffecten die ermee gepaard gaan als er een losgeslagen gek het op je gemunt heeft.

Als romantische thriller wel geslaagd, maar niet met brio. Het is wellicht een film die de jongere generatie wellicht niet zal kennen. De oudere generatie herinnert hem zeker wel nog, maar ook dat is een compliment.

Hoe ook eenvoudig geanimeerde beelden kunnen zorgen voor prima entertainment als het verhaal of de boodschap maar goed zit. Een fijne korte animatiefilm die de moraal opzoekt van hebzucht, dierenmishandeling, doping en de negatieve kantjes van het kapitalisme waarbij een kleine keuterboer sterk afhankelijk is van de markt en de macht van de distributiebedrijven.

Erg graag naar gekeken. Ondanks zijn korte speelduur voldoende stof om over na te denken. Vrij speels en grappig gebracht, maar evenzeer triest voor zowel de dieren als de boer zelf die aanvankelijk hopen geld werd beloofd...

Film die volledig in de lijn ligt van die andere Vlaamse boerenfilm die enkele jaren eerder uitkwam, Het Gezin Van Paemel (Film, 1986). Net zoals daar wordt het harde boerenleven uitgebeeld, al wordt er in Boerenpsalm ook af en toe het leven geromantiseerd. Uiteraard ook hier ellende die niet zo uitzonderlijks was voor die tijd. Kindsterftes en andere overlijdens passeren ook de revue, maar daar waar in Het Gezin Van Paemel het pessimisme overheerst, valt het hier op dat de film een stuk optimistischer is, mede uiteraard door de positief ingestelde boer Wortel.

Geen andere subthema's als het opkomend socialisme of het liederlijke leven van de adel. Dat laatste is slechts een voetnoot in het verhaal. De rol van de pastoor, eveneens een vriend van boer wortel, komt prominenter in beeld en mede door hun vriendschap is het plot vrij gemoedelijk.

Geen Senne Roefaer, maar wel een prima Ronny Waterschoot als pater familias, net als Jef Burm als dorpspastoor. En ook Karen Vanparys mag niet ontbreken. Leuk!

Ik kan me inbeelden dat de echte Queen-fans ontgoocheld zijn met het resultaat van de film. Ik, als pure filmliefhebber die nota bene bitter weinig interesse heeft in de muziekwereld, kon de film daarentegen wél enorm smaken. Want op puur filmisch vlak heeft Singer het meer dan prima gedaan. Ik heb vanaf de eerste tot de laatste seconde echt genoten van de film en de ronduit fantastische muziek. De film en de muziek hebben me echt geraakt en ik wou absoluut dit gevoel ervaren op het grote doek.

Maar ik las inderdaad her en der de kritieken dat de film niet de "echte" Freddie Mercury benadert met deze vrij softe lightversie. Alle scherpe kantjes zijn er wat afgevijld waardoor de realiteit onrecht wordt aangedaan. De extravagante drugfuiven en seksorgieën - zo liet ik me vertellen - waren destijds wat, nuja, diepgaander dan wat blijkt in de film. Ook qua timing zou het niet allemaal kloppen over zijn kennisgeving aan de band dat hij aids had. Dat de kassa extra ringde op Live Aid toen Queen het podium stal was wel wat een flauwe insteek. En een wereldhit schut je ook niet zomaar uit je mouw, laat staan een hele hoop ...

Desalniettemin ontzettend genoten van de film en de toch wel zeer knappe performance van Rami Malek die bij momenten de echte Freddie Mercury benaderde met zijn charisma en flegmatiek. Dit kan toch niet onopgemerkt voorbij gaan op de eerstvolgende Oscars? In de film werd ook duidelijk dat Freddie Mercury worstelde met zijn privéleven waarbij eenzaamheid, loyaliteit en vertrouwen centraal staan. God op het podium, maar daarnaast was hij erg gevoelig en kwetsbaar.

Ook op vlak van montage, geluid en camerahantering zat het allemaal prima. Fijn ook om de echte beelden van Live Aid mee te integreren in de film. Vele songs passeerden de revue - allen uiteraard geweldig. Eentje miste ik aanvankelijk, tenzij ik even niet oplette, nl Bicycle Race. Ik wou eerst een 4,5* toekennen, maar een dikke 4,0* misstaat eveneens niet.

Ik loop ook niet bepaald wild van de film over Braziliaanse cowboys die er hun plezier in hebben om aan stierenstaarten te trekken. Ik miste een duidelijke lijn in de film, maar veel verder dan de uitzichtloosheid van het armoedige bestaan van deze boeren kwam ik niet. Erg veel gebeurde er niet.

Gelukkig was het wel visueel geregeld de moeite om de film te bekijken. De stieren en de actie bijvoorbeeld komt erg goed in beeld, maar het absolute hoogtepunt werd inderdaad behouden voor het einde met de passionele vrijpartij met de zwangere dame. Erg stijlvol en prima hantering van camera en belichting.

Bijzonder ook dat Mascaro geregeld genderidentiteit in de film naar voren bracht. Bij momenten opvallend en zeker niet verkeerd.

Na The Menu (Film, 2022) op korte tijd een andere gastronomische film. Geheel in een ander genre weliswaar waarbij we hier de avondshift meepikken van een gerenommeerd restaurant. Boeiend in die zin dat er nooit rust of controle lijkt te zijn in de keuken. Dat heeft veel te maken met chef Andy die de greep op zichzelf en het gehele gebeuren verliest.

Dat laatste is naast de basis van de film ook zijn achilleshiel. Dat werken in de horeca en specifiek in de keuken erg chaotisch en bijzonder stressvol is, kan ik best volgen. Niet echter dat de chef schijnbaar zelf de zwakste schakel is van het proces. In geen enkele scène komt de chef Andy over als een chefkok. Ik miste zijn gedrevenheid, zijn perfectionisme of zijn overzicht. Ik zag er ook geen leider in die zijn personeel op sleeptouw nam met ZIJN creaties. Integendeel.

Maar wel knap is de weergave van de dynamiek in de keuken en de service. Daar deed de one shot techniek erg veel aan. Fijn ook die onvoorspelbare klanten die zowel arrogant, onbeleefd, opdringerig of veeleisend kunnen zijn. Goed om gezien te hebben, maar niet alles was even overtuigend.

Prima film over de vriendschap tussen twee jongens die er op school niet echt bijhoren. Pablo mag dan wel rondhangen met enkele schoolgenoten, echte vriendschap of erkenning heeft hij nooit gekregen. Integendeel, respect en aanvaarding dienden afgedwongen te worden met gevaarlijke do-or-die spelletjes langs de spoorweg.

Vrij rauw portret van het leven van Pablo die zich zijn thuissituatie ontvlucht en warm onthaald wordt door de vader van zijn vriend Alfredo. Opvallend dat in de hele film en dus in beide gezinnen niet echt een sterke vrouw naar voren komt. De focus wordt gelegd op de vaders van de kinderen. De mishandeling kaderend op de projectie van de overleden zoon komt als rode draad goed naar voren. Prima acteerwerk overigens in het algemeen.

Gelukkig niet overdreven sentimenteel waarbij ik dacht dat die treinspelletjes wel eens verkeerd zouden kunnen aflopen.

Wel een fijne stop motion uit Slovenië over een alleenstaande eenzame man die leeft en werkt voor zijn auteurscarrière die maar niet van de grond lijkt te komen. Prima gemaakt en visueel weinig op aan te merken. Niet alleen de poppetjes zijn geslaagd, ook bijvoorbeeld het grauwe vervallen straatbeeld dat een paar keer kwam opduiken. Ook die scène waar hij danste op de typemachine was knap.

Fijne twist ook leek het me toen bleek dat werkelijkheid en fantasie in elkaar vloeiden alsof hij met heimwee terugblikte naar die onbereikbare liefde of hunkerde naar een liefde die zijn pad nog niet mocht kruisen.

Bolt zag ik ooit al eens en dit blijft een uitstekende animatiefilm die wat mij betreft net boven de middenmoot uitsteekt. Vooral het script is aanlokkelijk - geheel origineel zou ik het niet durven noemen. De idee waarbij een personage niet weet van zichzelf dat zijn leven eigenlijk bestaat uit een film komt ook erg duidelijk naar voor in The Truman Show (1998) van Peter Weir.

Door dit concept is het voor kleinere kinderen niet altijd even gemakkelijk om te volgen - men mag al eens nadenken - maar verveeld hebben ze zich zeker niet. De film bevat leuke “Incredibles actiemomenten” en biedt ook enkele humoristische momenten met de kat en de hamster. Vriendschap en trouw staan zoals zo dikwijls centraal. Ook de moraal van dieren als vervangobject of wegwerpproduct komt even aan bod.

Kortom, mooie prent met en zoet einde. Geen absolute topper, maar zeker ruim voldoende. Ook visueel staat hij nog steeds zijn mannetje. Het enige wat me een beetje stoorde was de karikaturale manager met zijn onhebbelijke trekjes, maar voor de rest prima filmpje. Verdiende 3,5*!

Mijn eerste Ki-Duk Kim en hij beviel me wel. Bin-Jip en Seom moeten de volgende films zijn die ik van hem wil zien als ik nog eens in de bibliotheek passeer. Bom ... bom is een rustige serene film, geïnspireerd op de boeddhistische leer van een Oude Monnik en zijn leerling. De locatie is om te beginnen prachtig: een kleine tempel midden op een meer, omgeving door bos en bergen. Zoals hier al vaak aangehaald zijn de natuurbeelden prachtig en merk je pas later in de film op - tijdens de excursie van de jongeman met het beeld in zijn armen en de molensteen rondom zijn lichaam - hoe adembenemend de setting is.

Zoals verwacht is de film onderverdeeld in 5 delen welk het leven voorstelt in seizoenscycli. Deze cycli zijn verbonden met belangrijke levensfases in ontwikkeling tot de opperste boeddhistische ethiek. Voor de eerste 2 delen spraken me het meest aan. Het eerste deel (Lente) waarbij de jonge leerling een wijze levensles krijgt wanneer hij dieren martelt door hen een steen aan te binden. Ook het tweede deel (zomer) was boeiend om volgen wanneer hij de vleselijke verlangens niet kan onderdrukken wanneer een mooie jonge vrouw in het tempeltje verblijft. De Oude Monnik waarschuwt hem nog dat lusten lijden tot bezit en de dood.

De andere delen waren ook interessant met de spirituele zelfverbranding van de Oude Monnik en de terugkeer van de leerling. Op het einde herhaalt de cyclus zich. Het gebrek aan kennis over het boeddhisme is geen hiaat, maar het zou je wel helpen een aantal dingen beter te kaderen. Vermoedelijk is de film vol symboliek (zoals bvb het afplakken van de zintuigen omdat die niets meer te bieden hebben). De winter kon ik moeilijker plaatsen. Wie was die vrouw bvb?

Bom ... bom is serene rustige film met als centrale uitgangspunt de vergankelijkheid van het leven. Ideaal om naar te kijken na een stressvolle dag. Ik was onmiddellijk zen ... Dit smaakt naar meer!

Ik had deze film wat uit het oog verloren, maar met de Oscar challenge die momenteel loopt op MM deze terug op de radar gekregen. Een film die wat in de lijn ligt van van Adam McKay voorschotelde met Vice of The big short. Een film die fictie, realiteit en vooral actualiteit bij elkaar brengt. Vaak en ook hier erg flitsend gebracht in een hoog tempo.

Het grote probleem van dergelijke films is de voorkennis die je als kijker moet hebben als je alles goed wil begrijpen. De grote lijnen lijken me geen probleem te zijn, maar de inside jokes, subtiele verwijzingen, de vele personages of dingen die je alleen maar kan weten door in de Verenigde Staten te wonen, mis je wel. Kan me bij deze goed voorstellen dat de film ginds beter aanslaat dan in Europa. Uiteraard zal deze film binnen de Republikeinse Partij, Trumpisten en diens volgers neergesabeld zijn.

Daarom zeker een gewaagde film waarvoor lef nodig was. Dat alleen al verdient lof. Aan de andere kant betwijfel is of film het medium was om dergelijke politieke spelletjes uit te vechten, want dat was het wel. Charlize Theron komt hier als actrice erg goed uit de verf. En ook Margot Robbie doet wat ze moet doen. De rest is slechts bijvulsel.

Het is al lang geleden dat ik The bone collector nog eens zag. Veel herinnerde ik er mij alvast niet meer van. Dat zal na deze kijkbeurt ook niet meteen veranderen. Bij momenten een goed wegkijkende thriller, maar inhoudelijk en qua plot nogal magertjes. Ongelooflijk om deze film te vergelijken met Se7en. Los van de seriemoordenaar en diens lugubere gedachten zie ik weinig gelijkenissen.

Wat me het meest stoort aan de film zijn de onvermijdelijke Hollywoodclichés die de kop opsteken. Een rookie wordt door een externe ex-flik opgehemeld en gepromoveerd tot meester spoorzoeker.Alles lijkt ook vanzelf te gaan. Robert Langdon-gewijs worden alle puzzelstukjes naast elkaar gelegd en worden er onmiddellijk verbanden en oplossingen aangereikt. Dat terwijl er blijkbaar al veel langer dergelijke moorden plaatsvonden waarbij de seriedoder al contacten trachtte te leggen met de politie. Daarbij komt ook nog dat ons Angelina steeds op de juiste plaats is om dingen te vinden of te verijdelen. Denk maar aan de rivierscène en de daaropvolgende loodsscène waarop ze een nummer linkt aan Rhyme. Allemaal nogal simplistisch en vlotjes voorgesteld.
En op de koop toe moet er natuurlijk een kwal van een overste zijn die zowel dwars ligt én oerdom/incompetent is tegelijk. Neen, dan gaat ook het humeur bij mij pijlsnel naar beneden.

De twist op het einde verandert daar niet veel aan, integendeel. Beetje vergezocht en op zich niet relevant. Waarom zoveel moeite doen, vraag ik me dan af? Eens mooi als tijdverdrijf, maar dat is het dan ook.

Beetje eigenaardige film waarbij de verwachtingen hoog gespannen stonden, maar er eigenlijk heel veel niét gebeurt. Vond het in die zin ook wat onevenwichtig waarbij alles in het laatste half uur werd geperst. Onevenwichtig ook omdat ik de film nogal slordig vond, vreemd in zijn plots.

Die kannibalen zijn dan wel leuk gevonden, maar het blijft toch weinig uitgebouwd hoe ze gedroegen of wie ze werkelijk waren. Geen spirituele rituelen ook ofzo ondanks de ritecirkel die gemaakt was. Vreemd ook dat 4 mannen waarvan een half kreupele en half gepensioneerde het kon halen van deze wilden, om nog maar te zwijgen dat ze hen van mijlenver zagen aankomen. Ook de geweerschoten naar het einde toe moeten toch een alarmfase inluiden, maar opeens ging het wel heel snel bergaf voor de wilden. En dan heb ik het nog niet over dat geluidsbeentje.

Op het einde toe wat smurrie, fijn ok, maar dat redt de film toch onvoldoende. Maar vermakelijk is het allemaal wel ondanks de weinig interessante personages.

De film deed me wat denken aan Beast (Film, 2017), maar er zijn er nog zo enkele in dit genre. Of Grave (Film, 2016), maar dan louter om het kannibalisme. Echt horror is dit niet natuurlijk, het is echter maar wat je eronder definieert natuurlijk. Enge scènes ziten er niet in en echt angstig ben je niet. Wel is het een apart gegeven dat in een soort romantische coming of age kannibalisme zit.

Maren worstelt met haar afkomst en is tegelijk verbaasd en opgelucht dat er wel meerdere personen zijn zoals haar. Vampieren zijn het dus niet, want die zouden je niet met bones and all opvreten, het summum naar verluidt. Net zoals er verschillende mensen bestaan, is ook niet elke kannibaal hetzelfde. Lee heeft een beter moreel kompas, maar legt zich bij zijn situatie neer en doet ook wat de natuur hem opdraagt te doen.

Interessant is de verdere uitwerking van het verleden en het gevoel van Maren, met Lee dan als gids. De film zakte wel wat in, maar het acteerwerk houdt veel staande. Geen topper, maar gewoon degelijk.

Deze film wordt hier wel zeer slecht onthaald. Nu niet dat dit een meesterwerkje is, maar ik heb er toch redelijk van genoten. De trigger om deze te bekijken is natuurlijk te wijten aan de geweldige cast met Tom Hanks, Bruce Willis en Morgan Freeman. Ook Brian De Palma overtuigde me extra om mijn avond te vullen met 'The Bonfire of the Vanities'.

De film lijkt luchtig en eenvoudig, maar is diepgaander dan dat hij laat uitschijnen. De heerlijke satire en spot over het rechtssysteem en de publieke opinie worden fijntjes uit de doeken gedaan. Het is een verhaal van een doodgewone rijke man die alles onder controle heeft, maar opeens in de oog van de storm komt te staan en voordat hij het weet in een heksenjacht is beland. De casting zelf vond ik vreemd. Zowel Hanks als Willis vond ik niet echt passen. Ook Freeman vond ik maar magertjes als rechter. Weinig diepgang en vrij rommelig voorgesteld. Het idee zat goed bij De Palma, maar van uitwerking verwacht ik meer. Het eindpleidooi van Freeman komt geforceerd over en overtuigt niet (al slaat de booschap wel nagels met koppen). Alles in beschouwing genomen een nipte voldoende met 3,0*.

Mijn beste Varda tot nu toe. Wat een geweldig leuke film! Enorm kleurrijk met al die bloemenpracht en de olijke kleedjes van Thérèse. Een echte zomerfilm en eigenlijk ook wel een film om vrolijk van te worden. Varda slaagt erin om elk shot iets extra's te geven. Iets nostalgisch, dromerig, onschuldig en vrolijk. Het schilderachtige decor, sterk ondersteund ook door wat opgewekte klassieke muziek doen je wanen in la douce France. Het opperste gezinsgeluk wordt visueel perfect uitgebeeld.

En toch wil François meer en zoekt hij het vleselijke genot ook elders. En hij vindt het goed dat zijn lusten ook maximaal worden bevredigd. Hij zegt het zonder schroom, met een haast logische uiteenzetting dat je bijna zou denken, alé wat voor een bekrompen geest ben ik?

Nu, geen confrontatie met al dit overspel. Zo zit Varda niet elkaar denk ik. En toch moest ik even fronsen hoe het harmonieuze gezinsgeluk gewoon wordt verder gezet na de dood van Thérèse. Alsof je een paar kapotte schoenen inruilt voor andere. De één voor de ander, en het leven gaat door. Idyllisch, maar tegelijk hoogst vreemd. In al mijn ruimdenkendheid is het moeilijk een concreet oordeel te vellen over François. Was het leven maar zo simpel ...

Vermakelijk was het allemaal wel deze nieuwe film van Provost. Op zich ook een mooi uitgangspunt met een maatschappijvisie die 50 jaar geleden nog standaard was. Eigenlijk ongelooflijk hoe een ingeburgerd gedachtegoed op zo’n korte tijd ao geëvolueerd is. We hebben nu wel de mond vol van gendergelijkheid en ook dat is op vele vlakken nog niet altijd evident, maar de vrouw als meid en onderdanig wezen om de man te behagen, dat ging toch wel erg ver.

Het jammere is dat de film een genre uitgaat (de komedie) die amper of niet aanslaat. Mijn inziens had een degelijk drama over het thema beter tot zijn recht gekomen. Nu komt het allemaal wat flauwtjes en weinig overtuigend over. En een parodie kan je het ook niet echt noemen. Binoche blijft sowieso fijn om naar te kijken en ook de mooie beelden van de Elzas hadden wel wat.

Op het einde wordt het bewustzijnsproces wel heel makkelijk omgeslagen. Bij Paulette kon ik het nog hebben. Ze worstelde al langer met de idee. Maar de schoonzus en ook de non, neen, toch iets te makkelijk. Net niet, maar wel eens fijn om te zien als je voor een avondje luchtige Franse cinema gaat.

Het verbaast me enigszins wel een beetje dat er niet meerdere films over het beruchte duo bestaan. Je hebt er nog eentje uit 2013 en er is ook een recente serie, maar dat is het zowat? Een mythisch en tot de verbeelding sprekend koppel alvast, eentje met vele halve en hele waarheden en veronderstellingen die al dan niet hun eigen leven zijn beginnen leiden. Een koppel wiens namen vrijwel door iedereen gekend zijn.

Een misdaadfilm, dat zeker. Er passeren zo toch wel wat achtervolgingen en geweersalvo's. En toch heeft de film ook een luchtere kant. Zoals hier al vermeld met een erg speels deuntje tijdens de car chases die je dan eerder bij Herbie of één of andere (mute) slapstick zou verwachten. Het duo zelf - niet dat ze sympathiek overkwamen - worden ook niet meteen als volbloed gangsters neergezet. Ze krijgen iets menselijks, misschien vandaar ook de mythe rondom hen als moderne Robin Hood, al slaat dat wel volledig door...

Ik vond het al bij al wel goed gedaan. Prima sfeer- en decorsetting daar in de jaren 30 in de VS. Hackman is een leuke toevoeging, het personage dat zijn vrouw speelt was dat misschien wat minder. Prima actiegebeuren door de goede cinematografie waarbij het vakmanschap van de regie onderstreept wordt.

Boogie nights is een aangename film die een inkijk biedt over the way of life binnen de pornowereld (dito film-industrie). Mooi leuk uitgangspunt, zeker met de zeer fijne sfeerschepping die geboden wordt met de disco uit de jaren 70 en 80. Het decor en de sfeer zit erg goed en er wordt een rechtstreeks verband gelegd tussen deze decennia en de pornowereld waarbij excessen en het motto "love, peace en rock & roll" hand in hand gaan. En bij disco hoort natuurlijk de onvermijdelijke 'foute' muziek. Ik waande me bij momenten op een jubilee van mijn tante of bomma.

Daarnaast creëerde PT Anderson een aantal erg leuke (wederom foute) personages. In eerste instantie de sterk "presterende" Mark Wahlberg die zijn talenten optimaal gebruikt die hij van Moeder Natuur gekregen heeft. Dertien inch of 33 centimeter, je kan het je haast niet voorstellen, zelfs niet binnen de pornowereld (en die kennen er naar verluidt wel wat van). Het personage van Dirk Diggler is geboren en hij doet het geweldig! Ook pornoregisseur Jack Horner (Reynolds) doet het fantastisch als charismatische vaderfiguur en diens eega Amber als moederkloek (de sexy Julianne Moore, het mag gezegd).

Maar de gehele cast (Buck Swope, Little Bill, Rollergirl en absoluut Scotty) speelt op niveau. Ook de bijrollen bieden kwaliteit en leveren interessante verhalen op. Glitter en glamour in de eerste plaats, maar dit is net zoals de pornowereld zelf slechts een likje gouden verf op een metalen buis. Hoewel de sixties, seventies of eighties bekend staan als “vrijheid, blijheid en rondn**kende hippies” is het algemeen maatschappijbeeld vrij conservatief, vooringenomen en hypocriet. De meesten ondervinden moeilijkheden om beide werelden te combineren: denk maar aan het gesprek van Buck bij de bank of de tragiek van Amber om haar zoon te zien.
Little Bill daarentegen kent zelfs geen andere wereld dan de porno-industrie waarbij hij met lede ogen moet aanzien dat zijn pornovrouw het met alleman doet (behalve met hem zelf). Het doet zijn stoppen doorslaan en zéér jammer dat hierover later in de film niet meer is op teruggekomen. Alsof er niets gebeurd is???
Ineens het grootste manco van de film: prima ‘rise-verhaal’, maar the fall van specifiek Dirk Diggler was abrupt en te beperkt uitgewerkt. Zijn status van wegwerpproduct daarentegen vond ik dan wel weer boeiend (alleen erna iets te vanzelfsprekend en eenvoudig).

Andere leuke momenten waren de erg kolderieke “Starsky & Hutch”, zo dramatisch fout én grappig dat het een erg fijne insteek was. Het doet me denken aan Jack Horner die zei dat hij films wou maken waarbij mensen ook na het afleveren van hun kwakje in de zetel blijven zitten tot de film gedaan is. En dat is misschien wat ook gebeurt bij deze Boogie nights. Nu niet dat dit me interesseert, maar de kijker werd eveneens beloond op het einde van de film met een Dirk Diggler in vol ornaat. It ain't over till the fat lady sings (of zoiets). Leuke film, 4,0*!