Opinions

Op zich wel een boeiende film die geheel draait rond de uitdrukking "vergeten en vergeven". Een uitdrukking die in het dagelijks leven voor velen moeilijk toe te passen is omdat emoties van haat of verdriet die vaak in de weg staan. In dat opzicht heb ik, naast de vergelijkbare films die hier al werden opgenoemd ook moeten denken aan The Matrix, de blauwe of de rode pil, weet je wel?

Blink twice wordt langzaam opgebouwd. Het duurt wel even vooraleer het mysterie of de eigenaardigheden van de grond komen. We zijn dan al heel wat (repetitief) gefeest voorbij. Ik begrijp dat sommigen het daarom als saai ervoeren. Ik vond het eerder onderhoudend en genoot wel van de vibes en de sfeer. Ook van het acteerwerk, niet oscarwaardig denk ik, maar toch meer dan degelijk. Prima camerawerk ook wel vond ik hoe bvb (de blikken van) Frida en Sarah in 1 beeld werden genomen.

Toch begrijp ik de beweegredenen van onze techneut niet zo goed. Als je zo rijk bent kan je alles krijgen wat je wil. Waarom dan op deze manier? Daarom hoef je vrouwen nog niet te drogeren? Het einde is de omgekeerde wereld, best wel met een zoete grappige touch. Ik weet alleen niet of het logisch is in de geest van de film.

Anders Thomas Jensen heeft de gave om van een (misdaad)verhaal een luchtige geheel te maken waarbij zijn personages wegkomen met hun minder ethische kantjes. Hij wordt hier inderdaad gesterkt door steeds te kunnen putten uit een Deense sterrencast. Dezelfde acteurs komen vaak terug: Mads Mikkelsen, Ulrich Thompsen en Nicolaj Lie Kaas behoren net als Nicolas Bro tot zijn favoriete acteurs. En dat helpt, want ze brengen vaak iets extra aan hun veelal verknipte personages.

Absurditeit is gewoon een rode draad in zijn films. Dat is hier niet anders waarbij 4 kleine criminelen op de vlucht voor "echte" gangsters er niet beter op vinden om onder te duiken en een restaurant te openen. Geweldige scènes bij momenten zoals die met de passionele jager/boer die gerust als vijfde lid van de bende niet zo misstaan. De personages zijn over the top, net als sommige situaties, maar Jensen komt er gewoon mee weg. Net zoals hij er ook mee weg kwam in Riders of justice (Film, 2020).

Die paasei-scène is inderdaad een leuke en Sofie Grabol doet het hier ook geweldig. Hilarisch om Nicolaj Lie Kaas met angst te zien kijken voor wat komen gaat ... Fijn!

De film valt ineens met de deur in huis met een indrukwekkend inferno in Londen. Zo heet wordt het nooit meer, maar we begrijpen wel meteen waarom de Britse overheid zo´n draconische maatregelen nam om kinderen te scheiden van hun ouders. De schrik van een Duitse invasie zat er zelfs zo hard in dat wegwijzers werden weggehaald of bewust fout werden aangegeven.

Saoirse Ronan is altijd een plezier om naar te kijken en geeft ook hier het beste van zichzelf. Voorts hebben we te maken met een veredelde roadmovie met het wedervaren van de kleine George. Inhoudelijk misschien eerder een net niet, maar dat wordt technisch vakkundig goedgemaakt met de ervaring van McQueen.

Ha, eindelijk ook de allereerste film gezien van de Blob. Kent wat meer gelijkenissen met de film uit 1988. Die uit de jaren 70 is dan wel het (mindere) buitenbeentje.

Het blijft een heerlijk creatuur! Minder expliciet dan de jongste versie, maar dat zal wel met de tijdsgeest te maken hebben, vermoed ik. Rustige opbouw van de film waarbij mysterie voorop staat. Typisch hierbij dat de enkelingen niet geloofd worden.

Wanneer het dan echt duidelijk wordt dat er iets aan de hand is - de scène in de bioscoop - gaat het plots wel erg snel. Na die ouderwetse foodtruck is het al gedaan met de blubber beetje jammer zo dat die laatste 10 minuten zo afgehaspeld worden. De film miste zo wat balans.

The blob is een geweldige nostalgische horror. In mijn jeugd diverse keren gezien en bij elk gorgelend geluid uit de gootsteen moest ik angstvallig denken aan de film. Nu vind ik het eerder een leuke gore komedie dan pure horror. Scare jumps zijn er niet en behoudens die typische eighties bloederige taferelen die je ook vaak terugzag in de zombiefilms uit die tijd is er niet zo heel veel aan.

Zeker van genoten gisterenavond, maar bij momenten een totaal foute film. Alleen al het begin waarbij de opschriften tevoorschijn komen in gloeiende letters. Het duidt op SF en behoudens die meteoriet (die er vrij goedkoop uitzag) is er weinig SF aan te zien. Het slijmerige wezen zelf zaait dood en vernieling en het is even wachten tot iedereen het doorheeft. Doet me wat denken aan Nightmare on Elm Street waarbij de schelm eerst de schuld krijgt en de jonge mooie deerne het wel verkeerd gezien zal hebben.

Jammer dat die space cowboys eraan te pas komen. Past eigenlijk niet bij de film en het haalt de schwung en sfeer uit de film. De dialogen en acteerprestaties zijn niet al te hoogstaand, maar dat drukt de pret evenmin. The blob is zo fout dat het gewoon geweldig is. Het wezen lijkt log en is dat ook vaak totdat het bij momenten toch wel erg snel vooruit beweegt, maar kom, hoe meer slachtoffers hoe beter. Verrassend was wel dat zelfs kinderen niet gespaard bleven. De dominee was een interessant personage en leek geplukt te zijn uit Silver Bullet (1985), die andere klassieker. Het open einde is wat lame, want er waren wel meerdere diamantjes verspreid dan enkel dat potje, maar bon.

Leuke short animatiefilm van Belgische bodem. Beetje coming-of-age waarbij we 2 hartsvriendinnen een aantal gebeurtenissen in hun leven en vriendschap zien passeren. Zeer speels en luchtig, maar daarom niet met mindere gevolgen.

Fijn geanimeerd met 2D- en 3D-effecten. Ook de figuurtjes met tevoorschijn gekomen bloed of aderen is leuk gevonden. Speels en vrolijk. Een film over vriendschap en puberteit. Wel leuk!

Zeer uiteenlopende meningen over Blonde. Ik kan die deels wel begrijpen. Vooral op inhoudelijk vlak dan, want ik laat me vertellen dat deze biopic niet overeenstemt met het leven van Marilyn Monroe en dat het vervolgens beter is dit er totaal los van te zien. Technisch gezien daarentegen vond ik de film wel knap. Er wordt gegoocheld met diverse camerastandpunten, met slomo's, ... Ook de montage al dan niet met een vleugje hocus pocus was verre van slecht. Ik was wel niet goed mee met het constante wisselen van kleurgebruik naar zwartwit (en omgekeerd).

Wat we hier zagen was een getraumatiseerde vrouw die bezit was geworden van het (mannelijke) publiek, de managers, de filmwereld in zijn geheel. Het paradoxale was dat ze deze vrouw wou zijn, maar deze tegelijk verachtte. Het maakte haar groot en ze genoot van de aandacht, maar tegelijkertijd ging ze er totaal aan ten onder. Opmerkelijk was de scène met toneelschrijver Arthur Miller toen die verbaasd was dat ze haar mening kwijt wou én dat ze belezen was. Ook de scène met de dames die haar maquilleerden/kleedden vond ik interessant dat ze opwierpen "Elke persoon zou een ledemaat willen afstaan om jou te zijn. Wie wil nu niet Marilyn Monroe zijn?" Het Hollywood van toen was meer dan ooit een seksistische discriminerende wereld waar haaien genre Weinstein goed in gedijden.

Een geweldige performance van Ana de Armas overigens die een prima weergave neerzet van Marilyn Monroe. Adembenemend en misschien wel terug te zien bij de Oscarnominaties als beste vrouwelijke hoofdrol. Akelig ook om vast te stellen hoe ook zij psychisch en mentaal eronder door ging door de roem en de verwachtingen, mede gesterkt door haar reeds traumatische verleden die ze niet verwerkt heeft. Haar moeder enerzijds, maar ook haar afwezige vader. Vreemd ook dat ze haar echtgenoten aansprak met "papa", dan borrelt er toch iets in die geest tot het ooit knapt ...

De vergelijkingen met Sisu zijn hier al legio gemaakt. Er is wel iets van aan. Sisu vond ik misschien nog net iets beter, mede door de enorme karakterkop van het hoofdpersonage daar. Leuk vertier ook hier waarvan je niets serieus moet nemen. Historisch een sof, maar dat mag ook wel eens een keer.

Wel genoten van het tempo en het plot dat nimmer stilviel. Acteerwerk niet bijzonder, maar wel pure fun. Leuk zo zo'n doorslechte bad guy, de sergeant nog meer dan de luitenant-kolonel.

Heerlijk hoe die nazi's worden afgeknald, toch wel karma na hun zwijnengedrag gedurende de gehele film. Tof met het verstand op nul.

Ik vind Di Caprio een schitterende acteur. Toch vind ik dit één van zijn mindere rollen. Het uitgangspunt van de film is erg goed. Diamanthandel, kindslaven, burgeroorlog, hebzucht en hypocrisie ... alles veelbelovend om er een sterk verhaal van te maken. Toch miste ik iets. Behalve een paar scenes had ik te weinig voeling met de film. Hij raakte me nét te weinig.

Hounsou deed echter het uitstekend en het is altijd een plezier om Jennifer Connelly te zien. De sfeer zat goed en visueel was het ook aangenaam om naar het mooie Afrika te zien. Hetgeen me het meest stoorde was de soms wat overijverige Danny Archer die als de grote held zich een weg schiet naar zijn grote geluk. Eén van de meest pakkende scenes uit de film is het vluchtelingenkamp. Erg emotioneel en sterk in beeld gebracht! De wanhoop en het verdriet van Hounsou werd tot in de huiskamer gebracht.

Nu weet ik waar sommige films hun mosterd hebben gehaald. Het is een scenario dat ik ook al in andere films zag waarbij een bepaalde seriemoordenaar telkens aparte lichaamsdelen van zijn slachtoffers meeneemt. Maar blijkbaar is deze film meer en geldt hij zelfs als één van de pioniers in het splatter genre in het algemeen.

Gesplatterd wordt er inderdaad wel. Veel bloed, nouja, veel nepbloed alvast. Misschien destijds erg schokkend, vandaag oogt het eerder wat klungelig. Maar lovenswaardig is het zeker. Vrij beperkte speelduur van de film en mede met het acteerwerk vrij monotoon van aard.

Het zijn de gruwelijke scènes die in het oog springen en de film tot de cultstatus hebben gelift. Daarmee is dan ook alles gezegd, want de rest was vrij ondermaats. Beetje vreemde soundtrack die je ook te horen krijgt. Een must see voor elke liefhebber, maar laat deze film alvast de aanzet gegeven hebben voor al wat later is toegevoegd. Ook dat is een verdienste!

Een vrij matige folk horror uit de 70s. De spanningsboog lag me net te laag om er de hele film de volledige aandacht bij te houden. Op wat bezeten en vervolgens balorige kinderen na, dit in een sfeertje van sektes en riten, is er niet zo bijzonder veel aan de hand. Een duivelse macht zou zich over het dorpje gebogen hebben. De één gaat daar al wat koelbloediger mee om dan de andere. Vrouwen zijn dan ook de eerste verdachten als het aankomt op heksen in dienst van de duivel.

Maar het maakte allemaal geen onuitwisbare indruk op me. Vrij saai bij momenten. Fijne setting wel met het dorp en de bossen errond. De finale is wat pittiger, maar maakt het geheel niet goed. Dat geldt eveneens voor de hier en daar schaars geklede dames.

Moeilijk te kaderen. Eigenlijk een aaneenschakeling van een hele hoop onzin, misschien net te veel in overdrive. Veel seksistische taal en dirty talk, best creatief bij momenten, maar naar mijn gevoel te 'vol' met dat soort dingen waardoor de waarde ervan wat verloren ging.

Door de dirty talk wel veel gepalaver en lange 'dialogen', veel geruzie dat best geestig was, maar waar veel wordt gepraat, is er tegelijk weinig actie. De actie die er wel was, mja, leuk wel. Beetje gore en daar.

Het is zo´n horror parodie die ik al bij al best kan smaken in een challenge, maar op een ander random moment misschien minder apprecieer. Hoogstaand kan het nooit worden, vermakelijk zeker en vast. Leuke verknipte personages, dat ook wel.

Inhoudelijk een dikke flop en eerlijk gezegd interesseerde me dat ook niet zo. De film is low budget en het acteerwerk is dramatisch. Het camerawerk is ook van een pover niveau. Bij momenten nogal schokkend en dat irriteert snel.

Maar wat een aankleding. De zombies zagen er wel goed uit. Hier en daar iets te veel pop of eerder skeletten met wat vlees aan, maar binnen dit budget zeer goed gedaan. Een film binnen het gore & splatter genre. Wel, dat mag je gerust letterlijk nemen. Wat een feest aan bloedfonteinen! De één na de andere, het spuit, loopt en vloeit langs alle kanten. Geen less is more hier, soms zelfs wat overdaad, want het is veel van hetzelfde. Toch een dikke pluim voor de aanpak hiervan. De splatter staat centraal en je zal het geweten hebben...

Zoals hier al eerder vermeld een mix tussen Snipes’ Passenger 57 en een horde vampieren in een vliegtuig. film die vooral het eerste uur vrij behoorlijk was. Daarna sloeg de slinger wat door. Het duurde ook net iets te lang voor dit genre.

Een psycho moet er altijd wel zijn, maar hier kwam hij toch niet zo goed tot zijn recht. En de egoïstische zak mocht ook niet ontbreken natuurlijk. Het plot overtuigde niet echt en hoe het ontspoorde verliep toch maar mank. Sfeer en spanning vond ik bijvoorbeeld het eerste uur nog behoorlijk.

Al bij al bijzonder plot, maar te weinig beklijvend en te clichématig om hem boven het gemiddelde te trekken.

Wie hoog durft te pokeren, moet ervoor zorgen dat hij de beste kaarten heeft. Marty verliest de controle over zichzelf en de situatie wanneer hij vaststelt dat zijn vrouw hem bedriegt. Aan zijn persoon te zien niet abnormaal, want erg sympathiek komt hij niet over met zijn bezitterige, arrogante en weinig verzorgde indruk. Een cliché redneck als het ware.

Ook hier zie je al dat Coen oog heeft voor spannende intrigerende misdaadverhalen waarbij de personages in verschillende concubines uitstekend tot hun recht komen. De gevatte dialogen, de sfeer en het opbouwende tempo dragen er toe bij dat dit een erg genietbare misdaadfilm is. Allemaal erg zorgvuldig gemaakt door Coen en een ideaal opstapje voor wat nog zou volgen voor Coen.

Pure nostalgie uit mijn kinderjaren deze Bloodsport met een uitstekende Van Damme. Zo’n ideaal filmpje dat gelijk liep als een rode draad samen met arcadespelen als Street fighter en Mortal kombat. Als film stelt het allemaal niet zo heel veel voor, maar de vechtscènes blijven geweldig. Leuke diverse personages, een heerlijke bad guy, een wacko vriend en ook wat afwisseling met de bakstenen. Het hele sfeertje van het toernooi is gewoon geslaagd.

Het was ook één van mijn eerste kennismakingen met de opvallende figuur van Forest Whitaker. Grappige rol waarbij de kat het steeds moest afleggen tegenover de muis. De flashbacks zijn wat cliché, maar bieden een leuke afwisseling met het geheel. Met Van Dammes geroep en gebekketrek toen hij even blind was, blijf ik het echter nog steeds moeilijk hebben, al is grappig beter op zijn plaats. Voor de rest prima vertier.

Los van het feit dat je weet dat de betoging erg slecht ging aflopen zag je in de film al snel in dat het voor parlementslid Ivan Cooper een onmogelijke opgave leek om de opgehitste gemoederen in goede banen te lijden. Het was vechten tegen de bierkaai. Interessant was het ook hoe opgefokt en zonder enig respijt de Britse militairen zich klaarmaakten om de betoging in de kiem te smoren. Het was deze cocktail die leidde tot Bloody Sunday ...

De film geeft een boeiende inkijk op die grimmige dag door vooral te focussen op wat voorafging op die 30e januari. Paul Greengrass heeft al meermaals bewezen perfect in staat te zijn dergelijke films prima te herkauwen voor het filmpubliek. De film doet bij momenten wat documentaire-achtig aan. De sfeer is explosief en beklemmend, dat kwam sowieso al naar voren, maar met die handheld camera was dit nog intenser.

Het blijft een complex gegeven dat religieuze politieke gedoe. Ik moet me dringend eens inlezen in die geschiedenis. Het feit dat Greengrass erin slaagt dat bij me aan te wakkeren, maakt het een geslaagde film voor mij.

Blow zag ik nog niet eerder en lag ook al lange tijd op de stapel. Ondanks het zware onderwerp een erg luchtige rise and fall van ene George Jung. Blijkbaar ook gebaseerd op waargebeurde feiten. Hier allemaal nogal romantische en eenvoudig voorgesteld. En los van de uitzondering kwam het toch allemaal erg makkelijk over.

Deze aanpak daarentegen zorgt wel voor een behappelijke toegankelijke film die door het vlotte tempo makkelijk wegkijkt. Naar het einde toe had ik het wel gehad met de film, want op zich kwam het steeds op hetzelfde neer waardoor de film in herhaling trad. Herhalend was ook de jeugd van George welk hij later in zijn gezin ook ervoer. Wel een boeiende scène.

Montage en camerawerk prima. Fijne vermakelijke film, geen wereldtopper, maar met Depp toch een persoonlijkheid in de hoofdrol al ben ik nooit fan van hem geweest. Een typische mainstream film waarbij de schurk een aimabele en positieve status krijgt.

Ik had eerlijk gezegd nog niet van deze Blow out gehoord tot ik hem zag passeren op Cinema Canvas straks bijna twee maand terug. Een goede quotering op MM / IMDB en een film van Brian De Palma, meer had ik niet nodig om dit de nodige aandacht te geven. Blow out, verwijzend naar de lekke band die de rode draad vormt doorheen de film.

Het begin van de film brengt je onmiddellijk in het verhaal. Een originele en interessante benadering ook van een film om de focus op het auditieve vlak te leggen. Uiteraard verouderd, maar ik vond die montages met die geluidbanden en de film in de film de moeite. De Palma besteedt hier enorm veel aandacht aan (de geluiden van de wind, kikker en uil alsook later toen bewegende beelden gemaakt werden van de foto’s). Wat volgt is een mysterieus sfeertje waarbij de spanning en opbouw top is. Audiovisueel uiteraard prachtig weergegeven met een aantal verrassende camerahoeken. Ook Travolta doet het zeer goed en voelt de film goed aan. Zijn maniakale obsessie van geluid en video is dan ook het verlengde van het paradepaardje van De Palma. Het gegeven om de werkelijke gil van zijn liefje te gebruiken was voorspelbaar, maar desalniettemin geslaagd.

Neen, nu weet ik het wel zeker na zijn 6 bekendste en meest bekeken films gezien te hebben. Antonioni is niets voor mij. Met La notte haal ik nog een 3,5*, de rest zit eronder. Ook deze Blow-up dus waar ik inhoudelijk weinig kon mee aanvangen. Ik mist telkens die diepere laag die er schijnbaar steeds blijkt te zijn.

Visueel vond ik het wel een meerwaarde met de mooie fotografie en aankleding. Inhoudelijk bizar en mysterieus. Een waas tussen realiteit en fictie met wat in het park te zien is, vooraf en achteraf, en wat te zien is op de ontwikkelde foto's. Interessant, maar het kon me onvoldoende grijpen.

Daarnaast veel spielerei met wat modellen, de één al wat welwillender dan de andere, niet in het minst om de eigen carrière van de grond te krijgen. Het einde is open en laat je verbaasd achter. De verklaringen liggen alvast niet voor het rapen.

Weerasethakul is een boeiend regisseur, soms een hit, maar even vaak een surrealistische miss. Met deze kortfilm van hem kon ik echter niet veel. Ongetwijfeld vol symboliek als een soort rituele crematie die al dan niet religieus (boeddhisme) geplaatst moet worden. Het lichaam, slapend, halfwakker, ligt schijnbaar rustig de overtocht naar het hiernamaals af te wachten.

Enfin, weet niet goed wat ik ermee moet. Filmisch stelt het alvast niet veel voor. Veel meer dan het observeren van een slapend persoon is er niet. Nogal eentonig en visueel weinig bijzonders.

Toch één van de zwakste Belgische films die ik in jaren zag. Weinig samenhangend en nogal amateuristisch in elkaar geflanst. Ik weet niet wat het budget was voor de film, maar het moet weinig geweest zijn.

Een cast nobele onbekenden behoudens Saartje Vandendriessche, maar dat kan je bezwaarlijk een actrice noemen. Vreemd inderdaad die Engelse taal, het past als een tang op een varken met dat "Vlaamse" decor.

Een film die een rode draad tracht te spannen rond een aantal ophefmakende Belgische gebeurtenissen, maar daar eigenlijk grandioos in faalt. Er zit misschien wel een idee achter het script, maar er is een gebrek aan professionele omkadering.

Niet dat de film zo geweldig is, laat staan gelaagd, maar ik vond het gevoelsmatig één van de betere dingen die ik zag op het online MOOOV festival van 2022. The blue girl is gewoon een aanstekelijke en erg enthousiaste film van een aantal dorpskinderen die gedreven op zoek zijn naar een voetbalveldje om te shotten.

Niets meer, niets minder eigenlijk, maar de dynamiek van de kinderen is zo geweldig en zo een promo voor het voetbal dat ik het gewoon geweldig vond om ernaar te kijken. Niet alleen de fixatie van een geschikt veld komt naar boven, ook de adoratie van de sterren op het moment komt naar voren wanneer tegelijkertijd het WK 2012 op TV de revue passeert. Geregeld passeren er TV-beelden van matchen waarbij jong en oud, jongen en meisje, naar de matchen kijken. Eenieder heeft zo zijn favoriete land. Die koerier alleen al met zijn getuned Japans busje, geweldig toch?

Vorya die het dorp entertaint met zijn gegoochel, de posters aan de muren, de geknutselde vlaggen langs het veldje, ... The blue girl is een erg leuke onbevangen film geworden waar de liefde voor het voetbal centraal staat. Ik durf te wedden dat je er zelfs van geniet ook al hou je niet van voetbal. Fijn!

Nu niet dat ik al veel films van Woody Allen zag, toch niet in verhouding tot zijn oeuvre, maar als er eentje passeert op TV, dan durf ik mijn digicorder wel in te stellen. Manhattan vind ik tot op heden zijn beste, maar ook deze Blue Jasmine vond ik best te pruimen.

De film vertelt het verhaal van twee zussen. De één is een normale echtgescheiden vrouw uit de lage middenklasse die steeds verkeerde partnerkeuzes maakt. De andere is een mondaine arrogante vrouw die zich profileerde in het walhalla van de rijken doordat haar man een succesvol zakenman is. De relatie tussen beide zussen is geforceerd en Jasm8ne heeft lang neergekeken op haar zus en haar leventje totdat ook zij aan de grond zit.

De film start erg sterk en toont aan wat voor een persoon Jasmine is. De scène met haar buurvrouw in het vliegtuig is treffend voor wie ze is: egocentrisch, narcistisch en verwaand. Ook in de eerste scènes met haar zus lijkt het precies of ze de verhalen van haar zus niet wil horen. Later groeien ze naar elkaar toe om dan opnieuw de polariserende toer op te gaan. De mannen in het verhazl zijn vrij stereotiep neergezet, maar de acteerprestatie van Cate Blanchett zet toch alles in de schaduw. Geweldige perfomance! Zo’n vreselijk mens vond ik het nu ook weer niet. Ok, ze is een bepaalde snobbistische standaard gewoon, maar ze trachtte toch opnieuw zelf de draad op te pikken om zelf carrière te maken (ook al loopt dat niet zo vlot).

Fijn waren ook de flashbacks met Hal die een leuke afwisseling gaven. Ook toen was Jasmine niet gelukkig, maar toen kon ze nog genieten van haar rijkdom en omgang met de hogere klassen. Veel schone schijn dus. Boucquet was eigenlijk Bucket, wel Jasmine was oorspronkelijk ook iets volkser (naam ontsnapt me even). Leuk filmje!

Toch wel een fijne kleine Netflixproductie over twee mensen die elkaar na twintig jaar terugzien. Ze hebben geen relatie meer en beiden leiden hun eigen leven. De eerste kennismaking is zo herkenbaar en even stuntelig als in het echte leven. Hoewel je oprecht blij bent iemand terug te zien en de clichévraag met het clichéantwoord naar voren komt, is het aartsmoeilijk om een stap verder te gaan.

Hier gebeurt dit uiteindelijk ook, maar pas bij de tweede kans op de parking. Wat volgt zijn nostalgische momenten en het ophalen van herinneringen. Eten, lachen, dansen, bijpraten en plezier maken. Het hoort er allemaal bij en het is een onvergetelijke avond. Tot het keert en de aap uit de mouw komt waarom de relatie werd beëindigd.

Ik zag het niet aankomen en ook het ontvreemden van die brief maakte pijnlijk duidelijk dat er destijds grote wonden geslagen zijn. Los hiervan gaat het er heel gezapig aan toe. Eerder een praatfilm, maar het blijft boeiend. Leuk!

Het verbaast me telkens dat het hoegenaamd nog niet zo lang geleden is dat homoseksualiteit een waar taboe was. Nu ja, 35 jaar, lang en niet lang natuurlijk. Het homohuwelijk werd pas gelegaliseerd in 2013 in dan nog slechts bepaalde delen van het Verenigd Koninkrijk. In Nederland was dit 2001, België volgde twee jaar later.

We volgen hier het personage Jean die lesbisch is en leeft in twee totaal aparte werelden. Enerzijds geeft ze les en is het absoluut not done uit te komen voor haar geaardheid omwille van de fameuze sectie 28. Ze blokkeert er ook door, promoot het zelfs mee en trekt op die manier andere personen, leerlingen, mee naar beneden.

Anderzijds leidt ze een ietwat losbandig leven in één of andere verdoken pub. Ze trekt op met andere lesbiennes met geheel andere waarden ver weg van de schoolbanken. Ze, de vriendin dan specifiek, lijken niet te begrijpen waarom ze zo terughoudend is over haar geaardheid in het openbaar.

Blue Jean is is een ingetogen portret over dit dilemma. Hier en daar een pakkende scène. Zo vond ik de houding van haar zus erg confronterend tijdens het babysitten of het familiefeestje. "Ik begrijp en aanvaard dat je 'anders' bent, maar ...". Gruwelijk.

Toch wel genoten van deze wraakfilm. Trage opbouw, maar met veel spanning. Saulnier doet het uitstekend en beheerst perfect de feeling om spanning op te drijven met de uitstekende camerastandpunten, sfeer (donker en grauw) en de beperkte dialogen. Geen blitzfilm, maar de kracht zit hem in zijn eenvoud, stiltes, en opbouw.

Macon Blair deed het uitstekend. Ideale rol voor hem denk ik, acteren zonder veel dialogen. De onzekerheid en angst droop ervan af. Geen Rambo of superhero (gelukkig maar). Ook fijn om Devin Ratray nog eens te zien (Buzz uit Home Alone en Cole uit Nebraska).

De film verveelde geen moment. Geschoten met weinig budget, vrij donkere grauwe film ook van een gewone man die uit is op wraak. Geen topper, maar misstaat zeker niet. Biedt meer dan een hersenloze actiefilm, maar damn, dat wapenbezit is echt geschift in the States. Of hoe je met actie en reactie een totally f*cked up situation krijgt... nipt een 3,5* voor mij.

Nineties nostalgie in een typische komedie politiefilm. Lawrence die ook hier weer alle aandacht naar zich toe trekt als lawaaierige brulboei. Lawrence die lustig verder borduurde op zijn successen in Bad boys. Doet het hier prima in zijn dubbelrol. Vermaak van de bovenste plank met wat actie en humor.

Beetje bij de haren getrokken allemaal, maar het tempo is goed, de balans zit juist en de tijd vliegt. Binnen het genre doet het erg weinig mis en is het gewoon goed. Hoogstaand wordt het uiteraard nooit.

Erg fijne film die ik aanvankelijk van naam verwarde met Blue Jasmine van Woody Allen totdat ik getriggerd werd door Ryan Gosling en Michelle Williams. Geweldige actrice die Williams en na elke film stijgt ze gestaag op mijn lijstje van favoriete actrices. Vooral in de rollen waarbij ze een wat onderdanige of eenvoudige huisvrouw speelt zoals in Manchester by the Sea of pakweg Brokeback Mountain steelt ze steevast de show. En ook hier doet ze het goed naast de zijde van Ryan Gosling. De magie en het plezier dat beiden aan de dag leggen is lovenswaardig.

Mooie montage waarbij het heden en de flashbacks elkaar afwisselen. Ook de metamorfose van de kalende onverzorgde Gosling is steeds even wennen. Blue Valentine vindt het perfecte evenwicht tussen een romantische film en drama. Het contrast tussen beide tijdsperiodes werkt uitstekend. De typische puberverliefdheid van twee geliefden die op zich weinig met elkaar gemeen hebben. Zij, een briljante studente, hij een arbeider met grote mond uit een gebroken gezin. Later kampend met een drankprobleem en opvliegendheid. Zijn band als vader met zijn dochter was innig en ook het geslaagde slot van de film draagt bij tot bovengemiddelde kwaliteit binnen het genre.

Rauw, realistisch en oprecht. Blue Valentine verraste me op meerdere vlakken. Uitstekende acteerprestaties en een aanhoudend niveau maken deze film zeker de moeite waard om te zien.

Gisteren Blue Velvet voor de tweede keer gezien. Het is een bizarre film die bipolair is opgebouwd: het idyllische perfecte leventje volgens het American dreamprincipe versus de onderwereld die schuilgaat achter deze heilige huisjes.

Nadat Jeffreys vader een hartaanval krijgt, vindt Jeffrey een afgesneden oor in het gras. Symbolisch doordat je letterlijk moet grasduinen in de zoden van het gazon om te beseffen dat de harmonieuze samenleving niet meer dan een likje vernis is dat ongedierte (letterlijk) ophoudt in een wereld vol verderf, kwaad, geweld en andere rottigheid. Deze realiteit of illusie wordt zeer knap weergegeven door het liedje van Roy Orbison ‘In dreams’. In de eerste plaats een schitterend nummer van een fantastische zanger, maar hoe Lynch dit schijnbaar luchtig nummer introduceert in zijn film is ronduit fascinerend.

Jeffrey wordt vervolgens meegezogen in deze wereld door zelf op onderzoek te gaan. Hij wordt hierbij gesteund door het naïeve onschuldige blondje Sandy, eveneens de antipool van Dorothy (eveneens letterlijk én figuurlijk). Er wordt een wereld betreden van voyeurisme, SM, seks en macht. De onderdanige wordt slachtoffer en omgekeerd. Aankijken en niet aangekeken/aangeraakt mogen worden. Jeffrey ervaart tegenstrijdige emoties (opnieuw die polariteit): liefde versus geweld wordt liefde door geweld. Hoewel hij gruwelt van Frank Booth ontdekt hij in zichzelf ook een stukje Frank Booth. Hij schaamt zich hiervoor (zie zijn huilbui in combinatie met de knappe flash backs).

Blue Velvet is een intrigerende film. Knap geacteerd, mooi verfilmd, bizarre scenes, perversiteit ten alle (al valt dit anno 2017 wel mee), maar vooral vol verborgen boodschappen en plots. Niets is wat het lijkt. Het einde met het roodborstje is wederom symbolisch gelaagd waar de droom van Sandy de werkelijkheid een onderdeel van de droom kan worden als je er maar in gelooft. Zo zie ik het althans, hier en daar vind ik wat manco’s of onduidelijkheden terug. Maar een 4,0* verdient dit wel.