Opinions

Op zich een leuk concept en vrij vernieuwend. Maar toch niet helemaal mijn ding en dus met een kleine ontgoocheling achtergebleven. Niet in het minst omdat ik het verhaal zelf niet zo bijzonder vond. Te weinig boeiend om ook nog naar het einde toe er ee volle aandacht aan te schenken. Mogelijks heeft dit te maken met de vele loops die je voorgeschoteld krijgt wanneer je een “foute” keuze maakt. Alsof je net als Stefan niet de vrijheid hebt en je gewoonweg gestuurd wordt zoals Bandersnatch. Die loops maakten de film erg vervelend. De gemaakte keuzes en loops leidden me te veel af van reeds rommelige verhaal.

Aan de andere kant lever ik me ook liever over aan de creativiteit en de visie van een regisseur om me te verrassen welke kant een film opgaat. Op zich een leuk experiment, maar de uitwerking noch het verhaal van deze Bandersnatch overtuigden me om er wild van te worden. Ik blijf sceptisch, maar schrijf de idee nog niet volledig af. Op naar en beter scenario en beter keuzemenu. Een puzzelfilm zoals Memento bvb zou met dit idee wel kunnen werken.

Laatste aflevering van het laatste seizoen. Sowieso een interessante serie met het aanwezige potentieel. Het viel me op dat de iets langere afleveringen iets meer nuance en diepgang brachten. Het niveau van acteren was wisselend. Deze Black museum sluit het seizoen degelijk af.

Het is intrigerend uitgangspunt en een beroemd wetenschappelijk experiment waarbij je als individu de macht en controle over iemand hebt en je over de mogelijkheid beschikt hem pijnschokken toe te dienen. Het is een sadistisch kantje van de mens dat er blijkbaar meer zijn dan je aanvankelijk dacht. Ook het eerste verhaal van de dokter was interessant. Verslaafd aan pijn zoals een drug en steeds hunkerend naar meer en meer, en vooral ook extremer en extremer. Beetje gestoord, maar best vermakelijk.

Sfeervolle klassieker die hem vooral moet hebben van zijn prachtige decor en settting. Dat klooster zo hoog in de bergen is echt verbluffend. Telkens genieten wanneer die klok geluid moet worden. Acteerwerk is ook meer dan behoorlijk.

Qua verhaal wat traag en iets te weinig vaart om echt aan te slaan. Film ook volledig vanuit Westers katholiek standpunt gemaakt. Film raakte me nauwelijks, nogal afstandelijk en feitelijk. Nochtans een sterk en veelbelovend begin, maar ik had meer focus op het kloosterleven gewild. Die man kwam iets te nadrukkelijk op de voorgrond.

Mja, niet echt een Marvelfan, maar deze superhero movie wou ik toch zien. Wel beetje verbaasd dat deze het geschopt heeft tot de nominaties voor de beste film op de Oscars. Mogelijks omwille van het feit dat men een politiek statement wou maken omdat zowat de gehele cast zwart was. Mij maakt dat alvast niet uit, al waren ze blauw. Als men dan toch zo politiek correct wil zijn, vind ik het toch vreemd dat ze doorheen de film stereotiep met speren staan te zwaaien.

Het plot is slordig en springt van de hak op de tak. Ook de laatste veldslag leidt tot niets en is niet boeiend. Een film die eerder een statement heeft gemaakt, waarvoor hulde, maar dat maakt het nog niet tot een goede film. Jammer.

Als horror zou ik deze film niet catalogeren. Het masker is misschien eng, maar dat is louter functioneel. Een vleugje mysterie misschien met wat onverklaarbare zaken, maar eigenlijk is deze film een prima ontvoeringsfilm waarbij de klemtoon ligt op de gevangenschap en niet op het politioneel onderzoek. Dat laatste is overigens vrij belabberd.

Wel ook een prima eighties sfeertje en dat apprecieer ik wel. Wie, hoe, wat van de dader kon beter uitgewerkt worden, want daar wordt weinig aandacht aan besteed. Wel een prima rol van Ethan Hawke overigens.

Ook de spanning wordt hoog gehouden en de film verveelt nergens. Vrij eenvoudig opzet allemaal, maar wel prima gedaan.

Ik stel me mee achteraan de rij: Black swan ook lange tijd voor me uitgeschoven omdat ik nooit echt in de mood was een balletfilm te bekijken. De momenteel opnieuw controversiële Aronofsky (mother!) en de mooie Natalie Portman deden me overstag gaan.

Voor fijn plezier ben je met Aronofsky aan het verkeerde adres. Black swan geeft een intrigerende inkijk van de snoeiharde competitieve wereld van het ballet. Ballet is hier dan wel het thema, maar je kan best nog wel wat andere werelden met het motto "survival of the fittest" bedenken. De film doet me dan ook denken aan zijn eerdere productie 'The wrestler' waarbij de passie een obsessie/verslaving wordt waaraan je fysiek, maar vooral mentaal aan tenonder gaat.

Maar Black swan gaat verder dan The wrestler, dieper en intenser, maar vooral met een grotere symboliek en verwevenheid. Het zwanenmeer van Tchaikovsky, het verhaal van de witte en de zwarte zwaan, wordt perfect verbonden met Nina's leven, waarbij ook zij deze dubbelrol letterlijk in zich moet opnemen.

Black swan is een visueel en auditief pareltje met veel oog voor detail. De acteerprestaties zijn van een uitstekend niveau. Het toont nog maar eens aan dat Portman écht wel als een topreferentie mag beschouwd worden actrice. Net als in Jackie gooit ze hier hoge ogen. De schijnwereld en hallucinaties waren niet steeds te onderscheiden van de realiteit. Het maakt de film intens en mysterieus, een combi van drama en thriller. Een film ook die je letterlijk op je vel zit (zoals TornadoEF5 al aanhaalde), zeker bij die vingerscène.

Voor mij niet Aronofsky's beste film, maar wederom erg geslaagd. Ik ben fan: 4,0*

Sissako heeft nogal vaak de neiging zijn optimistische humanistische visie los te laten op zijn films. Zijn personages verkeren in een soort van ballingschap op zoek naar hun nieuw geluk.

Aya geeft haar leven een totaal nieuwe wending door te emigreren van Afrika naar een Chinese metropool. Haar toekomstige man liet ze wijselijk achter. Stern begin overigens van de film, maar nadien werd het maar slappe thee. Thee als bindmiddel tussen haar cultuur en de Chinese.

De ontluikende en geheime liefde met Cai is wat geforceerd. Ik vond het magertjes en veel chemie viel er niet te bespeuren. Hier en daar wat subplotjes zoals de moeilijke verstandhouding tussen de Afrikaanse gemeenschap en China, maar te weinig om me te boeien. Jammer.

Een bijzondere short van John Smith gaande over een man die opeens een zwarte toren lijkt te zien in het straatbeeld. Alsof het nooit anders is geweest, maar hij het nu pas opmerkt. De film is in zijn geheel verteld met een voice-over. Een man die observeert en zijn gedachten de vrije loop laat. Het blijkt ook dat hij de enige is die de toren ziet. Een toren die soms ook verdwijnt en elders opduikt.

Het einde verklaart naar mijn gevoel wel iets, maar mogelijks zijn er andere theorieën. De man zou lijden aan hallucinaties, maar zou - ik wachtte al op het moment - wanneer hij de toren betrad, overlijden. Ik zoek het dan eerder als een soort van metafoor rond zelfdoding.

Ondanks het repetitieve karakter toch meeslepend genoeg door het mysterie. Aangename Britse stem ook die John Smith.

Ik ben niet zo thuis in de wereld van Marvel, maar voor ScarJo en Pugh wou ik toch eens de overstap wagen. Geen typische Marvel zo hoor ik, maar ik vond het best redelijk. Vooral door het sterke begin waarbij een gezin spionnen op de vlucht moet. De kinderen begrijpen het niet goed, zeker de jongste niet en komen er pas later op uit dat het happy family gedoe één grote nepluchtbel is.

ScarJo en Pugh kunnen bij mij sowieso weinig verkeerd doen, maar ook Harbour doet het goed, heel goed zelfs. Wanneer hij op het scherm verschijnt, valt er steeds wat te beleven. Veel kritiek lees ik hier. Ik kan nauwelijks vergelijken.

Met superhelden had deze weinig te zien natuurlijk. Het had meer weg van een spionageverhaal. Maar voor mij werkte het wel.

Ik ben van de generatie die is opgegroeid met Free Willy. Een matige film, maar wel eentje die een groot kassucces was destijds. Toch was die film toen ook al een pleidooi om dierenparken met orka's aan banden te leggen. Het enige wat ze daar in stand hielden was van een orka een knuffeldier te maken, net zoals dat vandaag ook het geval is met een panda of een ijsbeer, waarbij sommigen verbaasd zijn dat het eigenlijk (in het wild) gevaarlijke predatoren zijn.

Onthutsende, maar geen verbazingwekkende documentaire. Dit was tien jaar terug niet nieuw. Wel bracht het een soort zelfbewustzijn naar boven in de samenleving en bij vele bezoekers. Ik blijf ervan overtuigd dat de mensen die in direct contact stonden met de dieren echt wel het beste voor hadden met de orka's. Die trainers leefden misschien in een fantasiebubbel waardoor enig kritisch denkvermogen wat verloren ging, ze waren wel oprecht begaan met de dieren. Alleen horen zij niet in zo' beperkt bassin in gevangenschap te leven. Het gestoorde gedrag dat ze soms uitten was daar een kenmerkend gevolg van. Het zijn ook sociale dieren, net als wij, maar dat wil niet zeggen dat ik met iedereen kan en wil samenhokken.

Een aantal scènes zijn vreselijk, zoals die orkajachten of de manipulatieve informatie van de CEO's. De docu heeft een emotionele activistische impact, dat is zeker, kwalitatief is het eerder matig, maar dat is bijzaak hier.

Beetje gemengde gevoelens kreeg ik bij afloop van BlacKkKlansman. Ik zal BlacKkKlansman vooral onthouden als een leuke vermakelijke film. Meer moet je er ook niet van maken, denk ik. Hoewel het onderwerp bittere ernst is en het gebaseerd is op waargebeurde feiten, moet je het toch allemaal niet te serieus nemen. We gaan er toch geen wetenschappelijk werk van maken zeker? Spike brengt daarentegen een satirische kijk op dit heetgebakerde onderwerp. En gevoelig ligt het wel degelijk als je weet dat hij in Cannes een litanie afstak tegen de Amerikaanse democratie. Niet dat hij geen punt heeft, maar zijn discours is eveneens te veel gebaseerd op emoties, net als deze film overigens. Misschien dat het op deze manier wél aanslaat in plaats van steeds die harde droge serieuze racismefilms?

Een typische Spike Lee movie, deze BlacKkKlansman, die vaak racisme in zijn films verwerkt zoals hij dat al eerder deed met 'Do the right thing' en 'Malcolm X'. Amusant is het dus wel en moest het niet waargebeurd zijn, je zou het script ongeloofwaardig gevonden hebben. De film kijkt vlot weg en Adam Driver en John David Washington zijn aardig op dreef. De KKK-leden zijn vrij karikaturaal met hun domme bekrompenheid. Vooral die ene met zijn idiote lach sprong er bovenuit. Topher Grace leek overigens verduiveld erg sterk op de echte David Duke.

Niet alles in de film is reëel en hier en daar zijn er ook wat plotgaten. Toen die wacko Felix de blanke Ron Stallworth thuis ging opzoeken, maar de zwarte versie aantrof, dan ging er geen belletje rinkelen toen diezelfde zwarte Stallworth bij het bezoek van de Wizard een politie-agent was. Hetgeen me eigenlijk het meest stoorde was de begingeneriek en vooral de eindgeneriek waardoor de film een politiek pamflet werd. Onnodig en ongepast. De gewelddadige extreem-rechtse betoging in Charlottesville en de verwijzingen naar Trump waren niet nodig. Het punt van Spike Lee was al lang gemaakt, nu kreeg het een zuur sausje op het einde. Zonde.

Sinds lang nog een Hitchcock gezien. Eentje uit de oude doos en wellicht de oudste die ik al van hem zag. Een film waarbij de dialogen beperkt bleven, voornamelijk uit technisch vlak en tijdscontext. Geen gehele silent movie, maar wel met vele elementen hiervan. Toch even wennen deze aanpak, maar inhoudelijk had de film ook wel wat boeiends te bieden.

Nogal langdradig in het begin, maar het plot krijgt pas echt schwung als de driehoeksverhouding tussen de vrouw, politieagent en voormalig crimineel tot uiting komt. Het psychologische spelletje en de morele druk op de vrouw is dan echt voelbaar.

Fijn deze gezien te hebben, maar Hitchcock is gelukkig gekend van vele betere films.

Deze film na een dikke 15 jaar ofzo nog eens terug gezien. Als tiener vond ik dit een zalige film. Nu ben ik iets gematigder. Blijft één van mijn betere actiefilms. Snipes is geknipt voor deze rol. Een beperkte acteur, maar eentje met een eigen flair en uitstraling.

Het verhaal valt best mee, die douchescene dito muziek blijft legendarisch.

Eigenlijk niet zo’n heel slecht vervolg op de prima eerste Blade. Snipes speelt zijn rol met verve en had in diverse films uit die tijd een soort van onoverwinnelijke cool en aura over zich. Niet alleen in Blade, maar ook in Demolution man bijvoorbeeld.

Een prima sequeel dus met Guillermo del Toro aan de knoppen. Stijlvol en visueel in orde. Redelijk verhaaltje waarbij Blade moet samenwerken met zijn oude vijanden om een nog grotere gemeenschappelijke vijand te bestrijden.

Blade zelf is prima, alleen komen de andere personages niet uit de verf. De actie is goed, niet overweldigend, maar gewoon fijn om hersenloos te ervaren.

Ik zag Blade runner voor het eerst vorige week omdat ik naar de nieuwe 2049 ging zien. Geen cultstatus of nostalgische bui voor mij die sommigen wel hebben met deze film. Wat me vooral opviel was de uitstekende cinematografie van de film die voor die tijd erg vooruitstrevend was. De special effecten waren erg mooi en het Los Angeles van de toekomst werd zeer karakteristiek en sfeervol weergegeven. Het is een donkere film, grauw en somber. En de constante regenval bevestigt dit alleen maar. Het is een oord waarbij je hoopt dat dit niet de toekomst van onze planeet zal zijn. De muziek van Vangelis maakt het plaatje compleet.

Inhoudelijk vond ik de film vrij beperkt en is de opbouw zeer traag. Rutger Hauer zet hier een fenomenale prestatie neer als de gewiekste meedogenloze Roy Batty. Ook Sean Young doet het zeer goed en op Harisson Ford is weinig aan te merken. Het hoogtepunt bevindt zich terecht op het einde van de film met de filosofische uitspraak van Batty. De relatie tussen Deckard en Rachel is dan weer erg cliché en geforceerd. De verwachtingen waren misschien wat te hoog gespannen en deze werden jammer genoeg niet ingelost. Visueel, technisch en qua concept best goede punten, inhoudelijk en qua uitwerking dan weer wat minder.

Om eerlijk te zijn heb ik ongeveer hetzelfde gevoel als de film uit 1982. Villeneuve behoudt de originaliteit en basis van de oudere film. Vele zaken komen terug en zijn erg herkenbaar, dit alles uiteraard in een nieuw proper jasje gestopt.

Ook deze 2049 moet het vooral hebben van de erg mooie beelden, special effect en sfeerschepping. De openingsscène was een enorme trigger voor de rest van de film. Het desolate troosteloze wereldbeeld is prachtig weergegeven met ondermeer die oranje stoffige woestijnen. Ook de sfeer op de gigantische vuilnisbelten was top. Het geluid en de muziek onderstrepen dit alleen maar. Veel product placement ook, maar die enorme reclamevrouw was een waar genot (filmtechnisch bedoel ik dan).

Inhoudelijk bleef ik wat op mijn honger zitten. Net als bij Mad Mad heb ik nooit die echte clic ervaren die fans wel hebben bij Blade runner. Voor mij is dit persoonlijk ook geen cultfilm, maar begrijp wel dat anderen dit er wel in zien. Het basisidee van replicants is natuurlijk knap, maar ik blijf worstelen met de uitvoering ervan. De boodschap of filosofie die erachter zit volg ik wel, maar ik word er niet wild van, maar nogmaals, dit is persoonlijk. Interessant om hierbij op te merken dat de regisseur mooi minderheden en rascisme subtiel verwerkt heeft in de film. Ik kan me dus best vinden in PCTERN's recensie behoudens dat ik Gosling wel erg goed gecast vond.

OK, het was een kwestie van tijd om Blade tegenover de pater familias, de oervader, van de vampiers te doen kampen. Eentje die niet gevonden moest worden in Roemenië, maar ergens in de woestijn. Blade valt of staat met Wesley Snipes die als een superhero de wereld tracht te ontdoen van het vampierengespuis en diens volgers. Het blijft een eigenaardig uitgangspunt om het bestaan van vampiers te ontkennen, hoewel ze haast overal zijn, ma soit.

Snipes komt minder charismatisch over dan in de eerste twee delen. Zijn norsheid slaat niet aan en eigenlijk is hij maar een vervelende nukkige klier geworden. Zijn cool of flair is irritant geworden. Het plot helpt ook niet echt en de Blade zijn kompanen is een bijeengeraapt allegaartje. Ook de bad guy heeft te weinig uitstraling om het allemaal echt dreigend te maken.

Het kijkt misschien allemaal nog lekker weg, hoewel, maar het voelt allemaal nogal bloedeloos aan. Weinig ziel, weinig fond. Geen verrassing voor een uitgemolken franchise natuurlijk.

Deze remake of vervolg uit 1999 moet toch het onderspit delven voor het origineel. Weinig vernieuwend en te vaak teruggrijpend naar de elementen die de eerste versie zo sterk maakten. Alleen mist ik het belangrijkste om de film geslaagd te maken. Er was te veel een gebrek aan angst en sfeerschepping.

De tocht in de bossen was saai. Ook ‘s nachts veel gedoe about nothing. Gelukkig maakten de laatste 20 minuten in het huisje nog wel één en ander goed, los van het kunstmatig gecreëerde onweer dan. Het tunnelcomplex was leuk én spannend en de vele kamertjes in het huis waren creepy.

Het uitgangspunt is na al die jaren wel wat vreemd te noemen alsof men werkelijk geloofde of Heather nog in leven zou zijn. Jammer ook dat op het vele geroep van vermiste personages geen gehoor kwam. Alsof men zo ver afdwaalt om niets te horen (maar even later wel op te duiken in een scary jump en men doet alsof er niets gebeurd is). Beetje te cliché dus. Voor de rest redelijk ok, maar niets bijzonders.

Ik herinner me nog goed dat A Blair witvh project destijds op school en in de media een heuse hype was. Eén van de meest beangstigde horrorfilms ooit. Nu, alles moet uiteraard in zijn context gezien worden. Bekijk deze film onder een parasol bij het zwembad en je vindt er niets aan. Maar bekijk hem met vol geluid in het donker op "den buiten" (als dan niet met een bos in de omgeving) en hij heeft heus wel iets, nog steeds!

De hand held camera is een gegeven die je simpelweg moet aanvaarden als premisse. Zo niet, dan moet je er niet eens aan beginnen. Deze camerahantering heeft het grote voordeel dat hij een erg beklemmend gevoel geeft. Het is het claustrofobische effect, de paniek, het gefluister en last but not least de bevreemdende geluiden die een scary coctail opleveren van wat een griezelfilm moet zijn. Met zijn +/- 80 minuten ook een ideale speelduur om er het maximale uit te halen. Alles wat langer duurt zou te eentonig of te repetitief overkomen wat aan angsteffect inboet dan.

Chaotisch? Ongetwijfeld, maar het totaalplaatje is wel geslaagd. Je zou zowaar geloven dat het echt gebeurd is en dat was ook zo destijds. Nog net te weinig doorgebroken internet of social media om honderden theorieën op te zetten, maar dat potentieel had/heeft deze film.

Blancanieves doet me wat denken aan The Artist (2011) waarbij de stomme film in een hedendaags kleedje werd gestopt. Vrij toevallig ook ongeveer tegelijkertijd uitgekomen. Zeer aangename film om te volgen. Een stomme film heeft iets nostalgisch en komt erg mooi tot uiting in Blancanieves. Blancanieves is een hedendaagse vertelling van het beroemde sprookje Sneeuwwitje.

Het decor van de jaren 20 in Sevilla is prachtig en de arena en de stierengevechten zijn mooi in beeld gebracht. De klassieke of symfonische muziek, typerend voor stomme films, komt hier goed tot uiting op het ritme van de stier en de toreador.

Dialogen zijn er niet, daarom moet er extra gelet worden op het visuele aspect of de gezichtsuitdrukkingen van de acteurs/actrices. Goeede montages en cinematografie maken er een aangenaam kijkstuk van. Zeker genoten van deze Blancanieves. Leuk!

Een vrij doordeweekse gezapige film met slechts 3 acteurs. Centraal in dit alles is de tiener Rodrigo. Hij heeft een goede band met zijn moeder en het contact is soms nogal intens. Het is dan ook wat aanpassen wanneer zijn moeder komt aandraven met een nieuwe vriend. Dat contact verloopt al bij al redelijk.

Rodrigo doet voorts niet te veel. Hij hangt voornamelijk rond, altijd alleen, vrienden lijkt hij niet te hebben en dat lijkt hem ook niet te storen. Hij passeert zijn tijd door rond te dolen op het autokerkhof. Tussendoor zijn er wat passages met zijn moeder en diens nieuwe vriend.

Toch aanvaardt Rodrigo de relatie niet helemaal. Wanneer hij ze close ziet zijn met elkaar, heeft hij het moeilijk. Er gebeurt iets te weinig en er is te weinig omkadering in het hoe of waarom om echt aangrijpend of intens te zijn. Niet slecht, maar iets te vlakkig. Gelukkig is de speelduur niet te lang waardoor het zeker niet verveelt.

Fijne relatief luchtige film over bedelarij in een Filipijnse grootstad waarbij een klein meisje optrekt met een eveneens bedelende oude blinde man. De film is helemaal niet rauw, maar wijst toch op het harde leven van daklozen en bedelaars, niet in het minst dat het vaak ieder voor zich is en elke dag je opnieuw moet beginnen.

De chemie tussen Millari en Gabutero is aanwezig en de scènes tussen beiden tillen de film naar een hoger niveau. Het kind droomt van een normale situatie waarbij ze terecht komt in een warm nest dat ze steeds heeft moeten missen. De speelduur is beperkt, maar bevat voldoende screen time om het verhaal te brengen.

Serene, authentieke en mooie kleine film zonder veel poeha. De moeite om te bekijken al vertelt het plot weinig nieuws dat je nog niet eerder zag.

Hoe Maria van een perfect leventje met haar gezin verzandt in een nachtmerrie waarbij haar leven verzandt in chaos en schijn. De film speelt zich af tegen de achtergrond van de Griekse financiële crisis waardoor de setting wel een belangrijke rol speelt.

Alleen vond ik de film bijzonder chaotisch en is het zoeken naar een gangbaar plot om te volgen. De montage is niet geweldig en het plot springt van her naar der. Afwisselend krijg je er wat stomende seksscènes bovenop.

Dat alles is gebald in een 75 minuten. Hier en daar aardig, maar te rommelig om een blijvende indruk achter te laten.

Zeer bizarre film over een even bizar jongetje dat maar niet groeien wil en eeuwig ten dage 3 jaar blijft. Al trommelend zie je hem door de film heen lopen met bij momenten erg vreemde manieren en eigen willetje. Zijn ogen zijn soms opengesperd - zijn mond evenzeer - en daar heeft het glas in de buurt alles van geweten ...

Maar Oskar is niet enige vreemde in de film. De romance tussen zijn grootmoeder en -vader alleen al is een mooie intro van hoe komisch absurd het er in deze familiegeschiedenis aan toe kan gaan. De film acteert op kinderniveau en de droomwereld en fantasie die daarmee gepaard gaat. Vergis je echter niet, soft is deze prent zeker niet, want bij momenten worden er ook mensen gefusilleerd. Zware thema's wisselen de humoristische scènes af. Ook Oskar zelf is vrij dualistisch door de vele dingen die hij meemaakt: bang en angstig versus vreemd en onverschillig. Hij mag dan wel klein zijn en er zich naar gedragen, maar waar ligt de grens van zijn verantwoordelijkheden?

Boeiende film alvast die je niet onverschillig laat. Mooie beelden, goed in beeld gebracht. Eentje die je als filmliefhebber toch eens gezien moet hebben.

Weinig inspirerende film met een komische ondertoon in de setting van een gevangenis. Hierbij moet je vooreerst de klik kunnen maken dat het allemaal erg luchtig is en de scherpe kantjes er zijn afgevijld. Een gevangenis is geen pretje, het gebouw nog de bewoners ervan. Hier valt het eigenlijk allemaal goed mee.

Verder ook weinig verrassende film. Het is niet nieuw dat de criminaliteit binnen de gevangenismuren alles behalve rooskleuriger is dan erbuiten. Het was een film die me weinig boeide en het verloop van de film veranderde daar niet veel aan.

Hier en daar een leuke insteek, maar in zijn geheel te beperkt om te spreken van een geslaagde film.

Een bijzondere sterke film die niet zozeer over homoseksualiteit gaat zoals het plot doet vermoeden. Het speelt uiteraard wel mee, maar is veel minder dominant aanwezig dan verwacht. Eigenlijk is het een film die draait rond (onvoorwaardelijke) liefde tussen man en vrouw.

De vrouw die ondanks de geaardheid van haar man steeds veel respect voor hem heeft gehad. Hij houdt ook van haar. De liefde, zeg maar emotionele binding en betrokkenheid is groot. Ook wanneer hij het seksueel moeilijk heeft of wanneer zijn vrouw zwaar ziek is. Het is die sterke band tussen hen die onverwoestbaar is en zo fijn fragiel naar voren komt in deze film.

Als extra krijg je een blauwe draad voorgeschoteld van vakmanschap dat vader op zoon werd doorgegeven. Zeer mooie ambacht met al die prachtige stoffen. Treurig om vast te stellen dat haast geen enkele klant de waarde of exclusiviteit van de gewaden kan inschatten. Topfilm!

Vreemde en verwarrende film inderdaad. Je wordt een aantal keer op het verkeerde been gezet en in het begin had ik niet door wie nu de echtgenoot was. Een film die in de eerste plaats gaat over isolatie en eenzaamheid van een blinde vrouw. Een blinde vrouw die voorheen kon zien, een normaal en schijnbaar goede relatie had en vervolgens vrij plots blind wordt en haar hele leven in elkaar ziet vallen.

Wat volgt zijn in elkaar lopende scènes van realiteit en fictie, van dromen en werkelijkheid. De film is traag in opbouw, maar die verwarrende scènes vragen toch wel wat aandacht waardoor ik als kijker toch enigszins geboeid was hoe het verder ging.

Ik kon ook niet alles plaatsen. Had die ene vrouw nu een zoon of een dochter? Of, en zo verklaar ik de film, meet Ingrid als auteur zich een dichterlijke vrijheid toe bij het schrijven van haar semi-autobiografische roman waarbij ze zichzelf als personage ziet in die andere vrouw en ze lustig fantaseert hou haar partner en personage haar hiermee bedriegt? Ook haar kinderwens die in werkelijk onbestaande is, kan ze hier kwijt in haar fantasie/boek.

Ik vond niet alles even geslaagd, verwarrend tot daar aan toe, maar soms klopte het niet of werd het niet goed uitgewerkt of gemonteerd voor de kijker, leek het wel. Meest fijne scènes toch wel die in bed waarbij de man ligt te chatten én eveneens de scène met de LP die op de grond viel.

Mja, een verhaaltje over godenverering, vrij hypnotiserend en nog interessant om te volgen. Grafisch vond ik het wel minder met die grote ogen en mond. Beetje slordig.

Voor mij een nostalgische film die ik na pakweg 25 jaar terugzie. Destijds ettelijke keren gezien en was er toen wild van. Nu ben ik iets gematigder. Uiteraard stelt het allemaal niet te veel voor en is de plotlijn serieus bij de haren getrokken. De boeven zijn oerdom en het is niet logisch dat een bende het niet kan opnemen tegen een enkeling, laat staan een blinde.

Het is vooral Hauer zelf die met zijn charisma de film tot net dat tikkeltje meer brengt. Fijne rol die hij met verve speelt. De actie is leuk, de humor mocht dan weer achterwege gebleven zijn, want die past niet in het plot. Puur sentiment en daarom nog steeds een nipte voldoende.

Een vrij mierzoete film over een rijk gezin die een dakloze zwarte kolos in huis neemt. Iets te sentimenteel uitgewerkt voor mij, maar het werkelijke verhaal lijkt ook te mooi om waar te zijn. De liefde en financiële steun is onvoorwaardelijk en dat mag je best letterlijk nemen. Hier draait het allemaal goed uit, maar er zijn eveneens andere scenario’s mogelijk natuurlijk waar het minder goed uitdraait.

Bullock won hiervoor de Oscar van beste vrouwelijke hoofdrol voor. Ze deed het inderdaad niet slecht, maar zeker niet uitzonderlijk of onuitwisbaar. Degelijk zonder meer. Dan vond ik haar bvb in Gravity sterker.

De film zakt nergens echt in. Het is rechttoe-rechtaan, zonder veel verrassingen. In zijn geheel beschouwd vloog de film wel voorbij, dus dat is zeker geslaagd. Een ander type dramafilm dan wat ik gewend ben van drama’s, maar dat is niet geheel onlogisch met deze Hollywoodiaanse insteek.