Opinions

Hmm, voor mij toch een beetje een tegenvaller. Vond er niet zo heel veel aan en zat maar te wachten tot het verhaal zich ontplooide, maar kwam maar niet. Hoewel ik Ralph Fiennes vrij hoog heb zitten, vond ik hem nu eerder irritant met wat overacting, al kan dat ook gelegen hebben aan het hautaine karakter van zijn personage.

De rest vond ik vrij kleurloos. Gelukkig was er nog een bepaald sfeertje dat Guadagnino goed naar voren bracht. Zwoel las ik hier ergens, vat het mooi samen alvast. Ook de mooie ontspannen beelden redden het voor mij in zijn geheel net niet.

Duurde in zijn geheel ook iets te lang. Heb moeite moeten doen om hem uit te kijken, jammer.

Oei, wat was me dat. Ik ben compleet blank de film ingestapt. De film is op één of andere manier in een MM-toplijst van Film Pegasus gesukkeld, wellicht door wat hoge stemmen van wat enkelingen. Ik kon hem bekijken via Archive.org. De schaamstreek mocht dan wel geblurd zijn, het liet echter weinig tot de verbeelding over...

Vrij expliciete film vol gestoorde acties van een uitermate disfunctioneel gezin. Niet voor gevoelige zieltjes deze perversiteiten van gestoorde geesten. Verkrachting, mishandeling, necrofilie en ga zo maar door.

Geen idee waar de regisseur heen wou. Inhoudelijk weinig soeps. We krijgen gewoon een inkijk van wat schokkende

gebeurtenissen. Niet voor tere zieltjes...

Mooi sterk ingetogen drama waarbij een voorval een andere drama naar de oppervlakte doet drijven. Het is een film die beklijft en erg goed in beeld is gebracht. Zeer aangrijpend en emotioneel zonder de platte toer op te gaan. Het sterke punt van de film is ook dat er ethische kwesties de revue passeren. Komt daarbij ook de dreun die de vader te horen krijgt dat zijn zoon niet zijn biologische zoon is. Doordat hij hierdoor niet geschikt is als donor, moet er op zoek gegaan worden naar de echte vader. Niet evident dus, zeker niet onder deze emotionele omstandigheden. Hij zoekt uiteindelijk zijn toevloed op de illegale markt, maar ook dat is niet zonder risico.

Erg sterk is de authenticiteit van de film. Alles wordt erg goed in beeld gebracht. Sterke rollen van de ouders waarbij de machteloosheid centraal staat, de hoop en wanhoop ook. Ook de uitstekende regie hielp hierbij. Sterk einde ook waarbij je niet goed weet hoe het zal aflopen. Maximale betrokkenheid dus bij de kijker waardoor de film blijft nazinderen.

Leuke onderhoudende film over de opkomst van het motorrijden in de jaren 60 in de VS. Er werd wat argwanend naar gekeken, maar stiekem wou iedereen erbij horen. Het sprak tot de verbeelding en het was een symbool van vrijheid. Centraal staat ook de kameraadschap en het verwerven van een eigen identiteit en status.

Erg veel gebeurt er inderdaad niet. Toch blijft het voldoende boeiend om te volgen. Het is geen documentaire, maar met het centrale interview en de flashbacks heeft het wel een prima script.

Best wel een erg sfeervolle film met prima acteerwerk. Harde alsnalfamnnetje die zijn bende bijeen tracht te houden en dat is niet zo eenvoudig. Je moet opletten dat je geen slachtoffer wordt van je eigen succes waardoor de kernwaarden verloren gaan door de schaalvergroting en nieuwe generaties die een andere kijk hebben op de motorcultuur.

Wel een fijne satirische prent waarbij de Egyptische fanfare van de politie wordt uitgenodigd om te gaan spelen in een Israëlisch dorp. Blijkt nu dat ze helemaal vergeten werden en ze moederziel alleen op de luchthaven staan. Wat volgt is een droge satirische verhandeling van een soort road movie en tussenstop in de middle of nowhere. Hoewel de band bestaat uit een zevental personen zijn er slechts 2 die op de voorgrond treden. In de eerste plaats de generaal die met zijn doordringende blik tegelijk streng en hulpeloos lijkt. Het plot dat zich ontvouwt met de barvrouw is het best uitgewerkt en vormt de kern van de film. De loverboy komt in mindere mate aan bod, maar is ook nog goed om volgen.

De film mist wat beter, maar desalniettemin een prima wegkijker voor deze korte speelduur. Het is een film die het moet hebben van zijn interacties, contacten en emoties van alledaagse dingen en beslommeringen. Verwacht geen spectaculaire dingen alvast. Dat tikkeltje humor is daarenboven erg leuk meegenomen.

Zeer fijne geslaagde familiefilm die ik op het laatste nippertje via Netflix wou meepikken. Billy Elliot is me niet onbekend, al dikwijls zien passeren, maar nog nooit gezien zo blijkt. Billy Elliot speelt zich af in het kader van de jaren 80 van Thatcher. Stakingen en sociale verpaupering in een kleine mijnbuurt, het zou zomaar een setting kunnen zijn voor Ken Loach. In deze kansarme buurt groeit Billy op. Normaliter was hij voorbestemd om in de mijnen te werken, maar dankzij zijn talent voor ballet kan hij zijn horizonten verleggen.

Typische genderfilm met vele conservatieve opvattingen. Dat Billy’s nieuwe hobby niet in goede aarde ging vallen, was niet zo moeilijk te voorspellen. Wel was de ommezwaai wel heel makkelijk en zonder echte aanleiding ook, van zowel en vader als de grote broer. Die laatste was in het eerste deel van de film eerder een pestkop. Toch heel wat anders dan hoe hij later werd voorgesteld.

Fijne acteerprestaties, goede sfeersetting en leuke enthousiaste soundtrack. Aangename film om naar te kijken, ook met het hele gezin. Fijne boodschap ook waarbij eenieder steeds zijn dromen moet nastreven en vooroordelen uit de weg moet gaan.

Ik weet het niet. Vond het allemaal nogal makkelijk dat gepest en de pogingen om erbij te willen horen. En die gasten gingen wel érg ver in hun disfunctioneel gedrag. Jammer ook dat zowel beide jonge hoofdrolspelers niet altijd goed verstaanbaar waren. Het lag niet aan mijn geluid of het eventuele dialect/spreektaal, maar gewoon aan hun gemompel. Vrij lame reactie van die directrice ook, laat staan de plottwist op het einde. Beetje allemaal teveel op die korte 15 minuten.

Door de korte speelduur was Bin-Jip mijn tweede Ki-duk Kim van de avond. Ik zie in de Aziatische markt (Japan en Zuid-Korea) een kleine openbaring en zal in de nabije toekomst nog geregelder een Japanse of Zuid-Koreaanse film opleggen. Kore-Eda, Takita, Miyazaki met zijn Ghibli-producties, Miike, Kurosawa (films liggen hier klaar) of deze Ki-duk Kim waren tot voor een paar maanden vrij onbekend, maar een nieuwe wereld ging open. Zelden ontgoochelend, steeds sereen en meestal puur vakmanschap!

Ook dus deze Bin-Jip die om aandacht schreeuwde om zijn sterke ranking en quotatie op IMDB en MM. Bin-Jip - duidelijk vertaald als "leeg huis" - vertelt het verhaal van een luxe-zwerver die tijdelijk leegstaande huizen kraakt om zich te soigneren, maar intussen ook de was en de plas te doen. Een interessant uitgangspunt waarbij hij in den lijve ondervindt dat het niet steeds loopt volgens plan. Een overleden vereenzaamde man dreigt roet in het eten te gooien of de overactieve narcistische echtgenoot die als hobby graag zijn vrouw fysiek en mentaal kleineert. Het zijn vaak die kleine voor ons onbekende culturele gebruiken die ik zo fijn vind om te ontdekken in dit soort films: de zorg en het respect om lichamen op te baren bijvoorbeeld.

Derde film van Ki-duk Kim en derde film met amper dialogen, zal iets typisch voor hem zijn denk ik dan. Maar wederom laat hij de beelden zelf spreken met een uitstekende choreografie en serene voor zichzelf sprekende cinema. De evolutie van het hoofdpersonage is spectaculair te noemen. Hij was onzichtbaar en ging op in het huis als "inbreker". Zijn transformatie op het einde ging echter nog een stapje verder: de inbreker werd in de bewoonde huizen een deelnemer van het gezin, als geest ronddwalend in de ruimtes, onzichtbaar, maar ongemakkelijk voelbaar, behalve voor die ene dame dan. Erg knap in beeld gebracht! Die kus op het einde, wow! Bin-Jip is een speciale versie van een liefdesverhaal, niet melig romantisch, maar sereen en overweldigend. Ik ben fan! Op naar de volgende!

Toch samen met Witte Wieven de beste van de reeks van Koolhoven. Een bijzondere long short over de positie van transvrouwen in de erotische sector. Lekker zwoel en intens, goed in beeld gebracht en met een prima vibe. Misschien ook wel de film die het meest "eng" overkomt van de reeks. Een beetje body horror en de ontwikkeling van een alter ego als demon. Al valt die body horror heus wel mee.

Eigenlijk vrij symbolisch of metaforisch die demon die letterlijk een uiterlijke visualisatie krijgt over hoe ze worstelt met haar lichaam, haar gevoelens en hoe haar familie daar tegenover staat. Het maakt haar machteloos en tegelijk woedend, zeker wanneer ze gekleineerd of misbegrepen wordt.

Fijne climax naar het einde toe waarbij het ontspoort. Binnen de perken wat mij betreft voor het brede publiek, maar toch. Voor een eigen productie best goed gedaan.

Verrassend aangename en leuke familiefilm over Binti, een illegaal meisje die een groot entertainend talent heeft om haar ding te doen op social media. Ze vormt een ideale mix met de wat saaiere teruggetrokken Elias. Een film voor het hele gezin met uiteraard de nodige clichés, maar het voordeel van de film is dat hij enorm lekker wegkijkt en een mooie boodschap bevat.

Het wordt ook een beetje sentimenteel, maar er wordt niet in overdreven. Binti doet het erg goed als spring-in-het-veld en ook de andere karakters zijn aangenaam om te volgen. Binti's filmpjes zijn creatief, geanimeerd, speels en best grappig. Vooral het okapifilmpje is de max.

Het einde is redelijk open, maar gaat toch een bepaalde richting uit. Het algemene plot is ook geslaagd. De film gaat over verdraagzaamheid en doorzettingsvermogen. Nooit de moed opgeven en steeds je dromen najagen. Een film die luchtigheid combineert met een ernstige toon. Kortom, fijne jeugdfilm!

Mijn derde film van Ceylan en ook deze overtuigde me niet ten volle. Al bij al sfeervol met die lange scènes in de auto of daar ergens in de woestijn. Op zich gebeurt er weinig opzienbarends behoudens het zoeken naar een verborgen lijk. De twee verdachten zitten er maar wat bedremmeld bij. De politiechef, procureur en arts tateren er op los, al dan niet werk gerelateerd.

Allemaal wel prima met een soort van onderhuidse spanning, maar moest dit nu echt rui 2,5 uur duren? Zijn andere films hebben hier ook last van. Dit kon best een dik half uur korter. Vaak lange shots en de traagheid van bepaalde scènes stellen het geduld van de kijker danig op de proef.

Grootste pluspunten zijn toch de authenticiteit en puurheid van de film. Realisme staat bovenaan en ook technisch is er weinig op deze film aan te merken.

Een schrijnend portret van Bailey, een twaalfjarig meisje dat opgroeit in een achtergestelde wijk. Aan haar ouders heeft ze niet veel. Ze zijn gescheiden en leiden elk hun eigen leven. Beide levens zijn niet te benijden. De vader staat zelfs op trouwen met iemand die hij amper kent. L´historie se repète ongetwijfeld...

Ze vindt haar heil bij een mysterieuze einzelgänger Bird. Mooie rol overigens van Franz Rogowski, die toch wel één van de topacteurs is in Europa.

Bird is een mooie rauwe en serene film. Erg authentiek. Leuk die metafoor met vogels, vogels die toch een hoopvolle toekomst suggereren, ver weg van de uitzichtloze marginale situatie waarin Bailey zich bevindt.

Bird box is een film die heel snel doet denken aan Shyamalan’s The Happening (2008). Qua concept dus zeker niet origineel, maar wel nog steeds intrigerend. De media heeft er ook een handje van weg om bepaalde films op te blazen door verdwaalde berichten op social media in the picture te zetten. Dit is geen horrorprent! Er zit zelfs geen enkele jump scare in hoewel dit zeker kon - ondanks het feit dat het totaal misplaatst zou geweest zijn. Potentieel? Zeker en vast! Maar hier en daar toch eerder net niet. Toch er zeker van genoten, voor één keer. Bij een tweede kijkbeurt lijkt de spanning en de lol er wel vanaf te zijn.

Die zelfmoorden en vreemde wind waren een schaamteloze kopie van Shyamalan. En die vogels zag ik ook al elders (War of the worlds?). Sandra Bullock heeft wel een leuk snoetje, maar mijn favoriete actrice wordt het wellicht nooit. Hier en daar wat vreemde gebeurtenissen. De trip naar en in de supermarkt kwam nogal knullig over. Wel interessant en eveneens om er de vaart in te houden met de C-A-B vertelstructuur. En waarom de kinderen geen naam hadden, was eigenaardig. Uit fatalisme of angst om zich te hechten is maar een loze verklaring ...

Een echt duidelijke verklaring waarom een deel van de populatie wel kon zien, is er niet. Vermoedelijk omdat ze als gekken immuun zijn voor de terreur? En ook het einde bevredigt me niet helemaal met de gezellige happy commune waarbij zich schijnbaar geen praktische en logistieke problemen voordoen (voeding, energie, etc...) in een wereld vol verderf. En ondanks alle kritiek best wel genoten van de film, maar een hoogvlieger is het niet. Gewoon een voldoende dus met 3,0*.

Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik niet te veel meer weet van de film met Sandra Bullock. Maar zo zwak als deze Spaanse versie kan het niet geweest zijn, toch? Een film die weinig toevoegt aan het origineel denk ik. Is dit de weg die Netflix wil inslaan?

Een film die veel weg heeft van Shyamalan's The Happening (Film, 2008) natuurlijk. Het eerste uur was bij deze zeker OK. De chaos, de paniek, de random zelfmoorden, het mysterie. Het had wel iets. Nadien volgt een uiterst vreemde verklaring van goddelijke engelen en mensen die moesten bevrijd worden. Ook het einde evenaarde het fijne begin niet echt. Op de Montjuic met de kabelbaan, allemaal iets te veel van het goede. Laat staan hoe Sebastian die anderen trachtte tegen te houden. Veel magie of mysterie bleef er niet meer over ...

Ik had lage verwachtingen bij deze film. Ik vreesde een surrealistische pantomine van absurde verweven 'Birdmanmomenten', maar dit bleef op één scene na beperkt (en die enkele keer kon ik wel smaken omdat dit de film niet overheerste). Nee, in de plaats kreeg ik een sereen drama met een goed verhaal. Het hebben van lage verwachtingen helpt om een goede quotering te geven als het best meevalt al is het iets te kort door de bocht.

De acteerprestaties Keaton en Norton sprongen uit het oog. Ook Watts en Stone vond ik meer dan behoorlijk. Eigenlijk is dit een vrij depressieve film waar Riggan enerzijds hunkert naar zijn glorieus verleden, maar anderzijds zijn vorige leven haat en wil bewijzen waartoe hij echt in staat is. Mensen worden soms in een rolletje geduwd of worden geassocieerd met iets waardoor je een label opgeplakt krijgt. Riggan wil meer zijn dan dat, maar merkt dat het in het theaterweteldje ook draait rond macht, afgunst en vriendjespolitiek. Showbusiness draait nu eenmaal om populariteit en zich steeds bewijzen om toch maar een hero te zijn én blijven. Het is een drug die hij wegduwt en aantrekt tegelijk. Mede daarom vond ik het einde ijzersterk en blijft dit hangen, toch wel één van de premissen om voor mij het label 'goede film' te krijgen.

Vreemd genoeg had ik The birds nog nooit eerder gezien. Hier kreeg ik gelukkig afgelopen weekend alle mogelijkheden toe via CAZ waardoor ik geen excuses meer had. The birds is vooral een film die het wederom moet hebben van zijn ongelooflijke spanningsopbouw en sfeerfactor. De special effects en de geluidseffecten van de vogels waren voor die tijd erg vooruitstrevend. De vogels creëren een beklemmend gevoel en je moet wel Hitchcock heten om dit maximaal uit te buiten.

Niet voor het eerst vind ik het verhaal vrij eenvoudig en heb ik de indruk dat dit de minste zorg is van Hitchcock. The birds kent een vrij lange aanloop en het duurt wel even vooraleer we de aanvalslustige vogels in actie zien (eerst eentje bij Melanie, uiteindelijk dan toch in zwerm). Inhoudelijk stelt het bitter weinig voor en de eerste ontmoeting tussen Melanie en Mitch is goedkoop en amateuristisch (om nog maar te zwijgen van haar visite).

Neen, het begint pas echt boeiend te worden wanneer de vogels opduiken natuurlijk. Voor die tijd - we spreken straks toch van 55 jaar terug - best gewaagde stukken gezien. Die man met de uitgeprikte ogen bijvoorbeeld, was vrij heftig. Ook de aanval op de schoolkinderen waarbij een jongetje en meisje valt, kan best "choquerend" geweest zijn in die tijd.

Tippi Hedren doet het fantastisch als Melanie Daniels. Niet voor niets werd ze hiervoor meermaals bekroond. Vanuit het niets introduceerde Hitchcock haar naar de filmbusiness. Ze deed dit nogmaals over in Marnie. Haar carrière nadien raakte wat in het slop en het is onthutsend te moeten lezen dat er ook hier sprake zou geweest zijn van seksuele uitbuiting en chantage.

The birds is een goede thriller, maar toch ben ik niet helemaal tevreden. Hier en daar vind ik de film slordig. Bij de rennende schoolkinderen werd het meisje gered, maar is er van het gevallen jongetje geen sprake meer. Ook van de man die sneuvelt aan de telefooncel is geen spoor meer wanneer Melanie de cel verlaat. Wat ik ook bizar vond en me echt stoorde is dat er geen énkele vogel tussen de vele geopende en gesloten deuren kon vliegen. Neen, binnen en buiten (en omgekeerd), deur open/toe, en absoluut gescheiden van de vogels ... En vogels die zelfs door deuren heen pikken? Straffe snavels lijkt het me ...

De meest creepy momenten waren voor mij niet de aanvallen (ik vond die vrij chaotisch, maar dat lijkt me ergens normaal), wel de grote meute wachtend op één of ander teken om aan te vallen. De eindscène is dan ook weergaloos. Ik ben er niet uit of ik wou weten wat de oorzaak van de aanvallen was en waarom ze niet altijd aanvielen. De onwetendheid geeft de film een extra mysterieuze sfeer. De film komt ermee weg, meer zelfs, het versterkt de film. Een dikke (maar eveneens strenge) 3,5* en dit ligt in de lijn van alle Hitchcock's die ik al zag.

Toch een bijzonder verhaal van een jongeman die geobsedeerd is door vogels en hierdoor als sociaal onhandig (of gehandicapt) in het leven staat. Als kind valt dit nog te plaatsen, maar Birdy ervaart dat dit op latere leeftijd toch zijn consequenties heeft. Tegelijk hiermee wordt een verhaal geweven rond een innemende vriendschap tussen deze Birdy en Al Columbato.

Niet 100% overtuigd van Cage in deze rol. Soms wat geforceerd naar mijn aanvoelen. Modine vond ik dan wel sterk acteren als eenzaat. Bij momenten wel enkele grappige noten in de film, mede door de naïviteit van Birdy waardoor humor en drama afgewisseld worden.

Ondanks de zware momenten tracht de film toch een bepaalde speelsheid en luchtigheid te creëren. Je zou het ook ontroerend kunnen noemen. Mooi dus, maar niet geweldig, maar zeker het bekijken waard.

Leuke gezins- familiefilm met de nodige clichés rond altruïsme welk nog wat extra wordt opgeklopt door het hele kerstgebeuren. Los van het sentimentele einde - alsof alle problemen daarmee zijn opgelost - wel een leuke wegkijker. Leuk omdat het verhaal niet verveelt en het kijkpubliek - waaronder de jeugd - op een luchtige manier wordt geconfronteerd dat niet iedereen het goed heeft.

Het gezin draagt dan ook alle sympathie weg. De alleenstaande moeder is aan de slag als verpleegster, draait onmogelijke en dubbele shiften en kan niet veel meer doen dan dat nu ze al doet. Het is pedagogisch niet verantwoord om je kinderen constant alleen thuis te laten, maar wat moet ze anders.

Ik heb de film gelukkig in de oorspronkelijke taal gezien. Het draagt ook bij aan de totaalbeleving van het leven op Ijsland. Een fijne moraal tot slot over doorzettingsvermogen, altruïsme en creativiteit.

Best een intrigerend plot waarbij de overleden man van Anna geïncarneerd lijkt in een (vervelend) jochie van 11 met dezelfde naam als wijlen haar echtgenoot. Volgens mij wordt het volledige potentieel van dit plot onvoldoende uitgewerkt. Het 'mystery gedeelte' komt te weinig uit de verf om de volle aandacht te trekken en vooral te behouden. De angst en vertwijfeling van Kidman komt maar sporadisch naar boven.

De ontgoocheling zit hem vooral in het einde dat ik als een anticlimax ervoer. Alsof je een ballon laat leeglopen. Het mag best een leugen of bedrog zijn, maar ik miste intensiteit. In plaats van te bekennen had ik liever Anna of een ander personage zelf zien graven in het hoe en waarom van deze jonge Sean. Nu lijkt er voor de gemakkelijkheidshalve oplossing gekozen te zijn.

Sterke slavenfilm, één van de zovelen over de soms beestachtige wijze hoe zwarten in het Zuiden van de VS werden behandeld op de cotton fields in de negentiende eeuw. Onderscheidt zich misschien niet van 12 Years a Slave (2013), maar dat hoeft geen schande te zijn. De grootgrondbezitters of slaveneigenaars waren in de film van divers pluimage. Turner was in vergelijking met sommigen anderen nog best "sympathiek" maar om zijn hoofd boven water te houden, aanzien af te dwingen bij zijn concullega's of de poging om een goede deal te sluiten, gooit hij zijn "principes" overboord.

Bij momenten harde beelden - al is deze "The birth of a nation" - geen extreem voorbeeld binnen dit genre. Al deze films zijn niet bestemd voor gevoelige kijkers. Toch blijven de striemende bloedende zweepslagen pijnlijk om te aanschouwen. Om nog maar te zwijgen van de "tandarts" of het voederen van een zwarte medemens.

Uncle Tom's Cabin, het weerzinwekkende boek van Harriet Beecher Stowe was voor mij de eerste kennismaking met de slavernij op papier, naast films als Amistad (1997) of Roots (TV Mini-Series 1977) - IMDb over Kunta Kinte. Zoals BBarbie al aangaf: wennen doet het nooit. Zo bij tijd en stond is het dan wel eens fijn een Quentin Tarantino het onderwerp (op een absurde satirische manier) te zien aanpakken als wraakfilm.

Misschien moet ik bij deze ook eens de oude en lange versie van 1915 zien binnenkort (al is het plot daar eerder KKK-gerelateerd) ...

Omwille van armoede en sociale achterstelling besluit Lina haar thuisland en gezin achter te laten door een job te zoeken en geld te verdienen in het verre Parijs. Alleen verloopt uiteraard niet alles vlekkeloos en belandt ze in even erbarmelijke omstandigheden bij een huisjesmelker en dient ze de kost te verdienen als prostitué. Het contrast met bijvoorbeeld een toerist die daar plaatjes schiet van de Sacré Coeur of de Eiffeltoren is enorm groot.

Een Belgische prent zowaar, eentje waarvan ik nog niet had van gehoord. Meer dan degelijke film met inderdaad prima acteerwerk en cinematografie. Geen absolute topper, maar zeker de moeite om eens meegepikt te hebben.

Erg fascinerende film over wisselende jagers en prooien gekruid met een erotisch getint sausje. Een film over de passie dievoorbij gaat en eindigt in dominantie, vernedering, frustratie en onbevredigbare fantasieën.

Los van het intrigerende plot staan ook Coyote en Seigner erg sterk in hun schoenen. Beiden leveren een glansprestatie af in de complexe relatie die hen bindt. Zowel in voor- als in tegenspoed, als jager en als prooi, als dader en als slachtoffer ...

Prima dialogen, boeiend plot en ook de vertelstructuur via flashbacks kwam goed tot zijn recht. Visueel niet altijd top, maar dat stoorde me nauwelijks. Knappe film met verschillende psychologische lagen. Mooi!

Filmisch en technisch een sterke film, maar als kijker is het toch niet altijd eenvoudig om er de aandacht bij te houden. Inhoudelijk heeft de film ook zeker wat te bieden. Ik weet niet of het intrigerend en saai in één zin kunnen gebruikt worden, maar het geeft zo wat weer met welke twijfels ik deze film heb afgesloten.

Eerst en vooral een boeiend personage die Petra. Prima rol overigens van Margit Carstensen. Qua persoonlijkheid zeker niet mijn favoriete persoon die een kille dwingende houding aanneemt tegenover haar dienstbode Marlene. Maar die sterke persoonlijk is geen evenredig beeld van hoe Petra zich werkelijk vanbinnen voelt. De verstandhouding met Karin is boeiend met de drang naar aandacht, liefde en emotioneel welzijn die niet steeds beantwoord wordt.

Bij momenten vrij theatraal en bombastisch. Een film die evolueert na een moeizaam eerste deel.

Ik dacht dat deze film ook werd opgenomen door de dochter van Jan Verheyen en Lien Willaert. Dit kwam extra in de media toen bij de première van deze film in de kerstvakantie de zalen weer in lockdown gingen. Eigenlijk vrij aangenaam verrast door deze film. Niet omdat dit Oscarmateriaal is, integendeel, maar ik vond het voor een tienerfilm slash high school movie best onderhoudend en entertainend.

Hier en daar werd wel de bal misgeslagen. Zo vond ik die lesbische relatie overbodig en slecht uitgewerkt. Kwestie van de twee aartsvijanden dichter bij elkaar te dwingen? Al was dit absoluut niet nodig. Die vonden elkaar ook zo wel.

Al bij al interessante tieners. Een film met vaart en speelsheid. Met humor ook met die gevatte Max richting de leerkrachten en medestudenten. Een film die wat jongeren betreft ook draait rond identiteit en vriendschapsbanden. Jaloezie en afgunst zijn dan nooit ver weg. Een film die zeker niet moet onderdoen voor de vele Amerikaanse zusterfilms en -series. Maar als dit van Vlaamse bodem komt, krijgt dit toch een tikkeltje meer appreciëring.

Wederom een erg rauwe film van Inarritu die je doet realiseren dat 'life' inderdaad opnieuw een 'bitch' blijkt en dat er ogenschijnlijk niet te veel 'biutiful' aan te bespeuren valt. Barcelona is een bijzondere locatie voor deze film. Ook vermaarde broeihaarden van toerisme hebben zo hun donkere kantjes. De grauwe grimmige straatjes in Badalona en Santa Coloma worden echter door de toeristische dienst niet aangedaan. Wel is het het decor voor de prachtige film Biutiful, een film vol ellende voor zowat iedereen die eraan deelneemt.

Javier Bardem speelt de pannen van het dak in één van zijn allerbeste films. Als sjacheraar Uxbal maakt hij letterlijk geld uit illegale afrikanen en Chinezen die in erbarmelijke omstandigheden moeten overleven. Maar ook hijzelf heeft het niet makkelijk in zijn armtierig appartementje waar hij 2 kinderen moet opvoeden en waar hij laveert tussen haat en liefde met zijn bipolaire en manzieke ex. Daar bovenop krijgt hij in het ziekenhuis een dodelijke diagnose waardoor hij zichzelf in vraag stelt en de toekomst van zijn kinderen tracht te waarborgen. "Werk" en privé lopen ook zo door elkaar, want alleen kan hij het niet bolwerken. We zien een erg emotionele Bardem aan het werk die zich uitstekend van zijn taken kwijt.

De camera-uitvoering is zo close dat het erg confronterend werkt. Uxbal is naast zijn louche zaakjes bovenal een mens met emoties en zijn eigen problemen. Wat een karakteruitdieping van dit personage! Dit is zo ontzettend sterk en in de perfectie uitgevoerd van beide heren dat je denkt naar een realityshow te zien. De emotionele impact is enorm. Soms heb je het gevoel dat het gewoon té veel ellende is, maar het is het vakmanschap van een Inarritu die ervoor zorgt dat al deze thema's tot een vloeiend geheel komen zonder melodramatisch of geforceerd te zijn. Het fijne is ook dat je zelfs een ruime sympathie creëert met Uxbal.

De film is heden ook brandend actueel, maar uitbuiting van zwakkeren is van alle tijden. Sterke film, beetje te lang misschien, maar blij hem gezien te hebben. Een meer dan dikke 4,0* waard!

Sterke Belgische film van het duo El Arbi-Fallah. Zeer rauwe, harde film uit de Brusselse "onderwereld" waar jeugdbendes de plak zwaaien met kleine en grote criminaliteit. Jeugdbendes waar je net als in Cidade de Deus (kwalitatief sterker dan deze Black, maar laat dat geen schande wezen), moeilijk afstand kan van nemen. Je bent als het ware één met de bende, je hele persoonlijkheid, leven en denken draait rond deze groep. Je bent er afhankelijk van en je kan er niet uitstappen. Eruit stappen betekent net zoveel als zelfmoord plegen. Dit werd ook zo weergegeven door de broer van Marwan.

Deze 'Black' is een modernere en stoutere versie van Romeo & Julia: 2 personen die elkaars liefde betuigen op een heimelijke manier, verstrengeld tussen hoop en loyaliteit. De relatie tussen Marwan en Mavela kwam vrij geforceerd, niet naturel over. Echte vonken of magie ervoer ik niet tussen beide. Nochtans, los daarvan, vond ik hun acteerprestaties best goed (net als van de andere cast).

De montage, fijne muzieksound en camerawerk zat goed in elkaar. Het verhaal op zich was net iets minder. Heel veel geweld, een paar ijzingwekkende verkrachtingsscènes die je bij je strot grijpen, maar behalve het matige liefdesverhaal weinig lijn in de film. Maar desalniettemin is de film zeer geslaagd. Een film die in België weerklank kreeg, zowel positief als negatief, maar ik onthoud vooral de lef en de ballen die El Arbi en Fallah aan de dag legden om zonder veel omwegen een inkijkje te laten zien van Brusselse multiculturele jeugdbendes.

Ik volg. Ik vond het ook allemaal iets te uitgesponnen en teveel gepalaver. De film komt traag op gang en eigenlijk blijft dat ook zo. Saai zou ik het zeker niet noemen. Ik zat best "in" de film. Dat komt in de eerste plaats door de sfeer en de techniek die Soderbergh erin geslopen heeft. Ook Fassbender doet zijn duit in het zakje met een goede prestatie.

Maar de film miste wat schwung en actie om echt bij te blijven. Ik vrees dat deze erg snel vergeten zal worden. Degelijk, zonder meer.

En niet dat het belangrijk was, maar al die afkortingen van die verschillende afdelingen of bepaalde codewoorden. Daar heb je weinig boodschap aan. Je kan de film best volgen, maar dat jargon helpt niet om echt van een vlotte film te spreken.

Ondanks het feit dat de film weer een vrij extreme vorm van ASS (en ADD) aanhaalt waardoor de perceptie rond de aandoening verkeerd ligt, toch grotendeels genoten van de film. Deed me in vele opzichten ook wat denken aan What's Eating Gilbert Grape (1993) met Leonardo DiCaprio en Johnny Depp.

De familie Mollison is een druk en erg levendig gezin. Dit komt uiteraard door Charlie die zwaar behoevend is. Het hele gezin is op hem afgestemd en ondanks alle inspanningen, liefde en hulp loopt het nog steeds erg uit de hand. En de broer Thomas is niet de minste die lijdt onder de situatie. De film haalt tal van situaties aan die het voor Thomas erg lastig maken om zichzelf te ontplooien als tiener. Hij heeft een "haat"-liefdeverhouding met zijn broer en hoopt stiekem dat het ooit allemaal wel goedkomt.

Fijn dat de klemtoon hierop wordt gelegd in de film. De andere personages zoals de ouders komen hierdoor iets minder in de picture, net als eventuele andere ouders van andere zorgkinderen of het zorgcentrum. Want het leek alsof ze er helemaal alleen voor stonden. Die inspectiecontrole (nav een klacht wellicht) kwam iets te makkelijk uit de lucht vallen.

Leuk om steeds weer Toni Collette te mogen aanschouwen, topactrice die me nog nooit ontgoocheld heeft. Fijn drama met een humoristische ondertoon, maar tegelijk schrijnend en moedig...

Eén van de eerste slashers zo blijkt, en als inspiratie gediend voor al wat later volgde binnen het genre. Het wil daarom niet zeggen dat het subgenre al voldoende verfijnd was, maar de toon werd alvast gezet met een psychopathische maniak die het voornamelijk op jonge studenten heeft gemunt.

Startend vanuit hijg- en dreigtelefoontjes wordt de creepy sfeer al meteen duidelijk. Al hebben menig naïeve studentes er weinig oren naar. Het vervolg is eerder een politioneel onderzoek waar de klemtoon iets té op ligt waardoor het gebeuren rond de psychopaat en het kat-en-muis spelletje wat verloren gaat.

Het komt allemaal niet super in beeld en ook het acteren valt wat tegen, maar deze cultfilm verdient wel alle lof. Prima einde ook zodat het niet te veel afgeraffeld werd.

Black Hawk down is en blijft toch één van betere tot beste oorlogsfilms die ik al zag. De straatgevechten zijn zo beklemmend en een psychologische breakdown die je op het puntje van je stoel doen zitten. Net zoals de Amerikanen tijdens de Vietnamoorlog haast gek werden van het gevaar achter iedere boom of greppel, zo intens zijn ook hier de huis-aan-huisgevechten in het verpauperde Mogadishu. Niet verwonderlijk dat men heden geen grondtroepen wou inzetten in Mosul, Homs of Aleppo.

De onvoorziene mislukte raid is een onthutsende weergave geworden van een peloton Amerikaanse soldaten die het moet opnemen tegen woedende menigte van duizenden Somalische militie-eenheden. Geen heroïsche Amerikaans spektakel met de gebruikelijke wapperende Stars and Stripes. Geen superhero’s deze keer. Neen, doodgewone jongens die noodgedwongen en letterlijk vochten voor hun leven wanneer niet één maar even later ook een tweede Black Hawk neerstortte. Opvallend ook dat het team een hecht team is waar niemand achterblijft, ook de doden niet... het moment van de piloot die gevangen wordt genomen is vrij sentimenteel met de opgediste familiefoto, maar pakte me wel. Gelukkig bleek hij het later overleefd te hebben.

De cast is enorm en vele acteurs zijn gerenommeerd, alleen is het niet altijd even duidelijk wie wie is en op welke plaats juist. Aan de andere kant best een pluspunt te noemen in de chaos van de strijd, het verdwalen incluis. De actie is spectaculair in de nauwe straatjes van Mogadishu waar die granaten, geweerschoten en stofwolken je om de oren vliegen. Weinig echte diepgang van de personages, maar dat ik ook niet mogelijk. Wel zeer mooie decoropbouw en sfeerschepping. Een pure nachtmerrie voor wie erin terecht komt. Bijzonder realistisch en visueel sterk weergeven oorlogsfilm.