Opinions

Pure nostalgie. Alleen daarvoor geef ik deze film al een ruime voldoende. De film teert enorm op het succes van de oude trilogie en valt ook wel wat in herhaling. Vernieuwend is de film zeker niet. Wat niet onlogisch lijkt en zelfs nogal voorspelbaar is het verhaal van het verloren misbegrepen kind. Het is een plotlijn dat in andere actiefilms ook vaak terugkomt.

Hoewel ik zeker genoot van de vele actie en de explosieve scènes, welk erg goed in beeld werden gebracht, had ik toch het gevoel dat het trio "too old was for this shit" om de woorden van Murtaugh uit die andere legendarische buddy cop te gebruiken. Aan de andere kant ben ik zeker blij dat ze deze nieuwe film opvoerden. Beetje gemengde gevoelens dus.

Jammer dat Rosewood zo weinig screentime heeft, ik hou wel van zijn personage. In zijn geheel het voordeel van de twijfel, maar ik snap de criticasters ook wel een beetje.

Een parodie of slapstick die het vooral moet hebben van zijn fysieke humor dan van zijn spitsvondigheid. Kolderhumor dus met veel schrammen en builen. Op die manier ook voorspelbaar en eigenlijk meer op maat voor kinderen dan voor volwassenen.

Het plot is uiteraard ongelooflijk bij de haren getrokken. Farley doet het op zich niet slecht als olijke dikkerd, maar het ligt er gewoon te dik op. Iets te voorspelbaar allemaal. Heel absurd, maar dit is nou eenmaal het genre slapstick.

Mij dan eerder geërgerd aan de schreeuwerige rol van Chris Rock. Ook die hemelopnemingen waren echt niet goed. Goh, niet superslecht allemaal, goed als amuse gueule.

Ik wist niet dat de bekende Blobfilm uit de jaren 80 een voorloper had. Alvast in vergelijking met de cultklassieker een tegenvaller. Waar de brij vandaan komt, wordt niet uitgelegd. Het is er gewoon. En de brij ziet er eigenlijk niet uit. Het leek wel confituur. De slachtoffers die het maakte, worden enkel verzwolgen, dus van veel goor is ook geen sprake. Ook het geluid ontbrak, net dat vond ik zo leuk wanneer in de film van 1988 de associatie werd gemaakt met de gorgelende geluiden van de pompbak.

Maar het blijft een fascinerend ding, dat zeker! Vrij stuntelig allemaal, maar het heeft zoals zo vaak wel zijn charmes. Acteerwerk is erg pover en erg logisch ziet het er allemaal niet uit.

Misschien moet ik de film van de jaren 50 ook eens bekijken. Drie films dus, waarom niet?

Ik heb het boek nog nooit gelezen, zal er wellicht ook nooit van komen. Deze verfilming daarentegen greep me toch niet meteen bij de keel. Weinig begeesterend en zelfs langdradig. Geen ideale ingrediënten dus voor een fijn filmgevoel.

Eén van de weinige positieve punten bij het op eerste zicht vaag plot was de noordelijke wildernis in al zijn facetten. De vergezichten en de afstandscamera creëerden een soort overweldigende sfeer van de natuur tegenover de mens die werd afgebeeld als kleine stipjes.

Kan me best inbeelden dat je via het boek poëtischer en dieper te werk kan gaan welk in deze film misschien te weinig tot uiting komt. Via het boek kan je wellicht intenser onder woorden brengen wat bedoeld wordt. Dit komt hier niet helemaal uit de verf. Als dan het plot op zich ondergeschikt is aan de beleving, maar beiden niet tot uiting komen, dan krijg je dit.

Oei, niet geheel wat ik ervan had verwacht. Bijzonder trage film met lange shots. Fel kleurgebruik met rode, groene, blauwe tinten. Visueel erg mooi allemaal. Maar ik had moeite om geboeid te blijven kijken. Inhoudelijk erg oppervlakkig of vaag. Ik kon er weinig van maken buiten het experimentele feit dat een meisje wordt vastgehouden.

Het voelt wat verheven aan, kunstig ook, en op zich is dat een pluspunt. Cosmetisch heeft zijn naam niet gestolen, maar voor mij was het te ver zoeken waar hij nou exact naartoe wou. Audiovisueel erg fijn allemaal, maar dat redt het geheel niet voor mij.

Een Belgische productie waarvan ik nog nooit van had gehoord. Zal er wellicht mee te maken hebben dat de film voornamelijk Pools aandoet qua (aanvankelijke) locatie en context. Ook de regisseur is me totaal onbekend. Inhoudelijk niet slecht, maar het greep me ook niet meteen bij de keel. Nogal uitgesponnen en afstandelijk gefilmd. Inderdaad sober en met lange shots.

Ik miste wat emoties en intensiteit, maar vooral ook (fysisch) gehavende personages na al dat labeurwerk in het kamp. Niet slecht slecht, maar de verwachtingen lagen alvast hoger.

Nadat de homoseksuele geaardheid van hun zoon Beyto bekend is, zien zijn ouders een gearrangeerd huwelijk als enige oplossing. Dor deze plotontvouwing krijgt de film een andere invulling met deze uithuwelijking. De eer van de familie en de culturele tradities komen hierdoor prominenter op de voorgrond.

De film blijft echter luchtig van aard. In andere films zou het er grauwer en dreigender kunnen uitzien, maar dat is hier niet het geval. De ouders van Beyto zijn schappelijke mensen, maar met de geaardheid van hun zoon kunnen ze toch niet om.

Een degelijke film alvast. Geen topper, zeker niet met het nogal makkelijke einde van de film. Nogal simpel en complexloos. Gezellig samen met drie weg van huis elders opnieuw beginnen.

Ontzettend onder de indruk van de eerste 10 minuten van de film waarbij de pijn van de weduwe die haar man verliest tot in de huiskamer voelbaar is. Sterk ondersteund door die bombastische muziek! Het feit dat de overleden man de zaken observeert is niet nieuw, maar heeft wel iets.

De film verloor me echter in de plotlijn van de rechtszaak. Deze vond ik weinig interessant. Ik was altijd opgelucht als de film terug viel op het persoonlijke leven van de weduwe. Al bij al interessant genoeg met hier en daar een hoogtepunt. In zijn geheel geslaagd, maar er zat voor mij o zo veel meer in.

The BFG is niets meer dan een jeugdfilm en dan kan het zijn dat volwassenen lichtjes ontgoocheld de film afsluiten. Ik bekeek hem gisteren overigens ook in het bijzijn van mijn kinderen die het natuurlijk geweldig vonden. Ik iets minder en behoudens de iets te lange speelduur - 90 minuten ware voldoende geweest - valt Spielberg op zich weinig te verwijten. Het boek van Roald Dahl wordt tot in de puntjes gevolgd al dacht ik dat het einde toch net iets anders was.

Het boek was ontzettend grappig, spannend en las enorm goed weg. De film was dit in veel mindere mate. Soms pakt de mayonaise niet, een goed boek is niet altijd zomaar een goede film en omgekeerd. Een boek heeft meer oog voor verbeelding en fantasie, een film kauwt meer voor waardoor de magie van een boek wat verdwijnt. De woordversprekingen zijn heerlijk in het boek, in de film kwam het vrij slungelachtig en zelfs irritant over.

Visueel zit de film erg mooi in elkaar. Reuzenland, de dromen, het nachtelijke Londen in de openingsscène, de zonsopgang en avondschemering, het wegmijmeren van Sophie en de GVR ... Prachtig! Het grootste gebrek is het feit dat de film vrij langdradig is en maar blijft aanslepen. Zo verdwijnt de spanning en de magie van een ijzersterk verhaal. Neem daarbij de vlakke actiescènes - speciaal voor de kinderen onder ons - en je krijgt een flauw afkooksel. Geen verbeelding meer, het is wat het is, het is wat je ziet...

Niet dat het Westen hoog van de toren moet blazen om geneeskundige hulp afhankelijk te maken van de mogelijkheid om de behandeling te betalen, maar op een subtiele en eigenzinnige manier stelt Mohsen Makhmalbaf het Iraanse systeem aan de kaak. Misschien wat luchtig en ludiek, maar tussen de regels door is wel duidelijk dat hij het gezondheidssysteem op de schop neemt en eigenlijk trekt hij dat door naar de gehele maatschappij.

Hoewel de film nogal monotoon is en zelfs wat bizar toont de regisseur ook aan hoe een slachtoffer ontmenselijkt kan worden door de maatschappij. Ik denk dat er weinig - om niet te zeggen geen - mensen waren op het plein die echt begaan waren met zijn situatie of die van zijn vrouw. Het enige wat telde waren de weddenschappen of de uitkomst van zijn stunt.

De filmt mist echter betrokkenheid. Ik kon me moeilijk in de armtierige situatie verplaatsen. De regisseur kon best meer achtergrond gecreëerd hebben rond het personage van Nasim.

De Algerijnse burgeroorlog smeult nog na op de achtergrond. De jonge en oude generatie die er vervolgens anders mee omgaan welk bij momenten als twee parallellen naast elkaar worden ervaren. Zo'n burgeroorlog eindigt niet bij een staakt het vuren. De vrede mag misschien worden hersteld, maar als er niet wordt gewerkt of wordt nagedacht over de oorzaken, rijd je je vast in de gevolgen ervan. Sommigen zijn het land ontvlucht, anderen blijven achter in de fysische, maar vooral geestelijke puinhopen.

Ik vond het plot vrij doelloos. Nietszeggend, langdradig. Wel wordt duidelijk dat die naweeën van de burgeroorlog nog steeds een grote impact op het gezin van Djama heeft. Te weinig in zijn geheel om me echt aan te spreken. Jammer.

Vrij leuke amusante Franse komedie zoals er nog wel meer zijn. Centraal staan de misverstanden, vooroordelen en cliché van de regionale culturen in het noorden en het zuiden van Frankrijk. Alles wordt een beetje aangedikt, maar au fond blijft de humor en luchtigheid primeren.

Zeer vermakelijk met een vlot tempo. Ook het geheimpje dat Philippe heeft tav zijn vrouw is leuk, maar uiteraard moeilijk vol te houden. De film steekt ook een beetje de draak met de quotanormen zonder daarom felle kritiek te uiten.

Aimabel en plezant, zo kan je de film omschrijven. Leuke vertolkingen. Fijn om eens gezien te hebben.

Het zoveelste incident in dergelijke jeugdinstellingen in de jaren 60-70-80 van vorige eeuw. Uiteraard worden de talloze goede voorbeelden waar het wel goed loopt, niet vernoemd, maar toch blijft het frappant.The Magdalene Sisters (Film, 2002) vond ik nog intenser en veel ingrijpender dat dit.

Het is wel schrijnend om een stoere vent die niet vies is om zijn vuisten te gebruiken toch zo gebukt kan gaan om zijn verleden te verwerken. De trigger van de verhalen in de media en het feit dat zijn beste vriend zichzelf van het leven heeft beroofd, hebben er serieus op ingehakt. Zie je ook meteen dat de naaste omgeving er mee onder lijdt.

Een aantal scènes kende wel een aantal losse eindjes, zoals de al dan niet gevolgen nadat Paul zich verweerde tegen de pesters. Ook het einde is vrij open en eindigt plots. Wat nu? Komt hij verder in het reine met zichzelf. Hoe verloopt de relatie met zijn vriendin verder? Het feit dat hij mee op een shortlist van de politie staat, zal niet veel helpen. Voorts degelijk en schrijnend, maar er zijn er betere in het zware genre.

Een beetje mosselen noch vis. Niet goed niet slecht. Moeilijk te beoordelen. Wel een flinke cast die Kasdan op de been heeft gebracht. Een deel heeft hij wat later in Silverado gerecupereerd. Het is ook mede door de sterke cast en het goede acteerwerk dat de film erg onderhoudend blijft.

Erg bijzonder veel gebeurt er niet. Wel is het interessant hoe een vriendenkring van weleer geëvolueerd is in het leven. Je bent nu eenmaal niet meer dezelfde persoon als 25 jaar terug toen je nog een (rebelse idealistische) student was. Dit werd hier bij momenten wel pijnlijk duidelijk.

In zijn geheel matig en niet altijd even interessant. Al bij al goed voor een keertje. Mijn verwachtingen lagen echter een stuk hoger.

Tja, wederom een typische Adam Sandler-film met wat grappen en groller op het randje van slapstick. Op zich niets nieuws mee, maar een Oscar ga je er niet voor krijgen en ook superhoge quoteringen moet je er ook niet van verwachten. Maar vermakelijk is het wel bij momenten. Sandler heeft nochtans meer in zijn mars. Dat bewees hij al met het verrassende, maar uitstekende Reign over me (2007) of bvb The Meyerowitz Stories.

Sowieso een aantal leuke scènes tussen Julian en Sonny waarbij de typische clichés de kop opsteken, maar de samenwerking tussen beide werkt aanstekelijk waardoor het nooit verveelt. Leuk entertainment omhuld met een heel kleine beetje een moraal. Toch één van de betere Sandler-komedies.

Big Eyes is naar verluidt een vrij accurate verfilming van het leven en het werk van Margaret Keane en haar slinkse echtgenoot Walter. Ik was niet zozeer bekend met het werk van Keane, althans niet van de hype en impact die het had in de jaren 60. Of je deze schilderijen nu kitscherig, lelijk of mooi vindt, is eigenlijk ondergeschikt aan het verhaal.

Burton, toch vooral bekend om zijn fantasyfilms, brengt hier een mooie creatie van de romantische jaren 60. Hij stopt alles misschien een beetje te veel in een fleurig jasje, want ik kan me best voorstellen dat dit in werkelijkheid voor Margaret een pak minder was. Wegens financiële problemen rolt ze in het gewiekste strategische plan van Walter om in zijn naam verder te schilderen. Walter, een eersteklas oplichter met een enorm ego en uitstraling bezit de kunst om zijn producten aan de man te brengen. Niet alleen de verkoop van producten is zijn handelsmerk, ook de manier waarop hij mensen manipuleert en laat doen wat hij wil (in het bijzonder zijn stiefdochter en Margaret), behoort tot zijn talenten. Het gaat zelfs verder wanneer blijkt dat hij even goed kan schilderen als mezelf met dat verschil dat hij mensen kan overtuigen dat hij het écht kan. Waltz zet hier een charismatische aangename vertolking neer van Walter. Een plezier om bezig te zien. Ook Amy Adams overtuigt me in elke film die ik van haar zie.

Het toon ook nog maar eens aan hoe manipulatief iemand kan zijn wanneer je jezelf dient weg te cijferen ten koste van je eigen leven en toekomst. Margaret wordt zo geketend door haar man dat ze zelfs de opvoeding van haar dochter op het spel zet, dat ze zich laat vernederen op de vernissage, dat ze niet of nauwelijks vrienden heeft en dat ze steeds weer haar eigen geheimpje moet meezeulen en de grootheidswaanzin van haar man moet aanhoren. En toch weet ze dat het dankzij haar man is dat ze zoveel succes heeft. Zonder hem was de marketing van haar schilderijen nooit van de grond gekomen. Interessant om even bij stil te staan. Het enige wat me wat stoort is of we Margaret wel moeten zien als de onderdanige vrouw passend in het heersende filosofie van die tijd?

De rechtbankscène vond ik iets minder. Iets te veel kolder en weinig overtuigend. Voor de rest een erg fijne film, prima, maar niet geweldig. Een dikke 3,5*!

Boeiende fantasyfilm waarvan ik niet geheel weggeblazen ben. Het uitgangspunt is veelbelovend: vader Bloom die als geboren verteller en entertainer het ene verhaal na het andere opdist. Zijn zoon Will kan het echter niet langer aanhoren en breekt met zijn vader tot het moment dat zijn vader op sterven ligt.

Net als Will moet de kijker een zoektocht ondernemen van wat realiteit en wat fictie is.

De acteerprestaties vond ik niet uitmuntend. De rol van McGregor zal bij mij snel vervliegen. En Crudup vind ik ook maar flets en inhoudsloos. De rol van vader Bloom, vertolkt door Albert Finney, was eigenlijk de enige die me kon bekoren. Leuk om ook nog eens De Vito te zien, dat was bij mij een hele poos geleden (ondanks zijn ruim oeuvre). Buscemi's vond ik eerder beperkt en nietszeggend. Zo'n acteur verdient beter (en kan ook zelf beter).

Het decor, bijhorende muziek en de sfeer is zoals gewoonlijk bij Burton top, maar van een mooie verpakt cadeautje verwacht je ook een mooi aandenken en daar liep het wat mank. Ondanks het fijne concept lost de film niet voldoende de verwachtingen in om een vlotte 4,0* te quoteren. De film blijft degelijk van begin tot einde, maar stijgt niet boven zichzelf uit. Het einde blijft open en de kijker kan zelf oordelen wat er nu eigenlijk van aan is. Burton staat bekend om zijn mystery en fantasy, maar net dat ontbrak wat naar het einde toe om de kijker nóg meer te prikkelen.

Wou deze toch even meepikken omdat hij blijkbaar Fins is. Een beetje Duits ook blijkbaar omdat de prachtige natuurbeelden naar verluidt opgenomen zijn in de Beierse Alpen. De film doet verder aan als een soort potpourri van mosselen noch vis. Het lijkt een soort mensenjacht met als trofee de op papier de machtigste man op de planeet. Verder een wat vreemde synopsis met een Fins jongetje dat op zoek gaat naar zijn mannelijkheid. Rare combi, dat is zeker.

Film staat bol van de ongeloofwaardigheden. Het is zo absurd dat het zelfs lachwekkend wordt. Avontuurlijk en een jonge held, kan niet misgaan voor meer jeugdige kijkers, ook al vloeit er wat meedogenloos bloed. Jammer dat we geen echt wild konden spotten in de natuur, al was het maar een hert. Staat dat jong daar tevergeefs het geluid van een hert na te doen ...

Had eerlijk gezegd nog een cliffhanger verwacht, maar die kwam er niet. In de plaats krijg je een aftiteling na nog geen 80 minuten. Viel ook dát nog eens tegen. Neen, echt niet goed dit, jammer ...

Het was omdat Big hero 6 destijds op de Oscars als beste animatiefilm uitgeroepen werd dat ik deze film op mijn lijstje had om zeker eens te zien. Net als The Incredibles eveneens een film over superhero’s, maar dqn met een hele andere insteek en gaat ook een pak dieper dan die ander film.

Het gaat onder meer over kunstmatige intelligentie en met Baymax creëerde men een leuk grappig figuurtje dat op een Michelinmannetje lijkt. Op zich visueel een wat pover ontwerp die Baymax, maar de prachtige straten en skyline van San Fransokyo waren mooi. De droge neutrale toon van Baymax werkt uitstekend en is bovendien erg vermakelijk. Verder probeert de film in te zetten op rouwverwerking en de rol die vrienden hierin kunnen spelen.

Fijne animatie, goede effecten en veel actie. Big hero 6 heeft het allemaal. De typische plotwending zorgt alvast voor een spetterende finale. Ik ben alles behalve ene Marvel fan, maar deze animatiefilm kon ik best smaken, wellicht ook omdat ik de onrealistische gebeurtenissen beter kon plaatsen. Maar je wordt ook onmiddellijk het verhaal ingezogen. De openingsscène met die robot fights was werkelijk geweldig.

The big Lebowski, nog een film die ik van mijn to do-list mag schrappen. Na Fargo in 1996 het nieuwe schot in de roos van de Coen-brothers. Veel goede dingen van gehoord die door mij alleen maar bevestigd kunnen worden. In de eerste plaats door de geweldige personages die een karikatuur zijn van zichzelf. Mooie casting met Bridges, Goodman, Stormare, Hoffman, Huddleston en Stormare. Alleen J. Moore viel wat uit de maat bij mij.

Bridges, die het personage van The Dude op zich neemt, is haast ongeëvenaard als tamme blowende en bowlende tamzak die door een idiote naamsverwarring midden in een doldwaas avontuur terecht komt. Neem daarbij de neurotische licht ontvlambare Joodse vriend Walter en je hebt een top komisch duo. Vele hilarische memorabele momenten waar ik in een deuk lag (de sigaret, de Corvette, eight or zero points, de "marmot", de scene bij de begrafenisondernemer of die bij The big Lebowski, en ga zo maar door). Schitterend gewoonweg!

Absurd verhaal, dat zeker, maar dit wordt door de sublieme cast prachtig gedragen. Een schaterlach of glimlach was nooit ver weg. Leuke aangename plotwendingen die kwaliteit aan de film toevoegen waardoor de film nooit eentonig wordt of verveelt. Ook tot niets leidende zijverhalen (de bowling game) waren boeiend en amusant (de ruzie over de puntentelling of het repetitieve verhaal over Vietnam).

De gesprekken (dialogen zou ik het niet noemen) waren ook best fijn al was het maar het repetitieve geblaf van Walter tegen Donny of domme droge uitspraken zoals tegen de deputy "I'm sorry, I wasn't listening" na diens tirade. De film verdient misschien wel een 4,5* al vond ik het bijzonder jammer dat de personages van vooral Donny (Buscemi) en de pornoman (Stormare) niet of nauwelijks zendtijd kregen. Ook van Jesus (Torturro) wou ik wel meer zien, al was het de (halve) finale bowlingwedstrijd. Zonde van het talent ... maar een strenge, maar sterke 4,0* verdient dit zeker.

Toxische relaties blijven een fascinerend gegeven. Bekeken vanuit beide sekses dan. Mannen zijn met hun duale gespletenheid ofwel charmant dan wel agressief dominant. De vrouwen weten met hun verwarde emoties geen blijf en denken dat het wel goed komt. Niet weinig denken ze zelfs dat het hun eigen schuld is.

Niet zozeer een gemarginaliseerde omgeving van alcohol of verloederde buurten. Het geeft weer dar het in elk segment van de samenleving gebeurt.

Vrij stijlvol weergegeven. De seksscènes zagen er wel goed uit. Passioneel en gestileerd. Een film waarbij je weet hoe het eindigt doordat je met de flashforwards en -backs zit en weet waaraan je toebent. De focus berust dan ook bolledig op het koppel. Niet slecht gedaan!

Blijkbaar geen veelvuldig bekeken film dit. Nochtans is hij voor mij toch een klein beetje in het geheugen gegrift omdat ik hem in mijn jeugd best leuk vond. De film is een wat ludieke en meer moderne versie van de Quasimodo van de Notre Dame al is dat misschien toch wat te veel eer voor deze film. Behoudens de setting houdt de vergelijking eigenlijk op. Beauty and the beast is ook nog een optie overigens ...

Het is een volbloed komedie waarbij realisme ver te zoeken is en het plot vrij simpel oogt. Hier en daar wel eens een grappig momentje, maar het voelt allemaal goedkoop en cheesy aan. De naam, het zoenen, de taart, de slechterik, de driehoeksverhouding, allemaal al te vaak herkauwd ... humor evolueert en dit dus ook. Vandaag is het toch wat minder geworden. Misschien valt hij nog beter te catalogeren als kinderfilm.

Tja, wat gezegd hiervan. Een film met veel gelijkenissen met The nutty professor met Eddie Murphy. Even kolderiek en absurd als het zijn kan. Zo’n typische nineties comedy met een vleugje politie uit de onderste doos.

Martin Lawrence geeft zich volledig en dat alleen al verdient lof. Daarmee is al het positieve ook meteen gezegd. Geen idee wat Paul Giamatti hier komt doen, moet zowat één van zijn dieptepunten zijn op filmisch vlak. Al vond ik hem wel bij momenten grappig als kluns.

Het plot zelf vond ik heel bizar, sloeg nergens op. Los van het feit natuurlijk dat Big Momma en Malcolm nooit samen gezien konden worden.

Ooit wel al eens gezien, maar die moest ik meekijken met mijn dochter. Misschien net daarom nog een aangenaam tijdverdrijf. Veel van hetzelfde van in de eerste film. Ik vind het dan ook vreemd dat de FBI totaal niet weet wie het personage Big Momma is als ze dan toch van alles zo goed op de hoogte zijn. Zoals steeds in dit soort films komen ze dom en incompetent over.

Geen Murtaugh familie hier, de familie Turner wil van Malcolm een huismus maken met zo weinig mogelijk risico's. Niet naar de zin van Malcolm zelf die meer actie prefereert. Eventjes leuk en ik vind die zijsprongetjes met zijn vrouw best leuk.

Verder een wat Mrs. Doubtfire gevoel hier. Allemaal best OK, maar zo geweldig is het nou ook weer niet. Flauwe grappen en misplaatste moppen wisselen elkaar af. Erg matig acteerwerk en het script is verder ook niet geweldig.

Het regiedebuut van Stanley Tucci, dus deze wou ik zeker meepikken. Doordeweeks werkje dat niet zo bijzonder is, maar redelijk wegkijkt. Centraal staan twee broers die een Italiaans restaurant runnen. De zaken staan er echter niet zo goed voor en de film is een voorbereiding op mogelijks het laatste avondmaal.

In zijn geheel stelt het allemaal niet zo heel veel voor en stijgt het amper boven het maaiveld uit. Interessant is wel de setting en de sfeer binnen het restaurant. De stress en voorbereidingen die een diner vooraf gaan. Fijn om enkele gerechten van dichtbij geprepareerd te zien. Leuk ook om de kibbelende broers met elkaar in de clinch te zien gaan.

Leuke slotscène ook waarbij iedereen harmonieus samenzit om gezellig een eitje te eten. Ondanks alles in dat de rijkdom die ze samen bezitten. Niet goed, niet slecht, beetje verouderd. Goed om eens mee te pikken, maar ook niet meer dan dat.

Zeer verdienstelijke poging om een film met een complex en saai imago een boeiende insteek te geven. De film pretendeert de banken- en de grote financiële crisis uit de doeken te doen op een verstaanbare manier voor het grote publiek aan de hand van een aantal 'visionairen' die het als enigen zagen aankomen.

De korte, maar fijne intermezzo's van Margot Robbie en Selena Gomez maakten het extra luchtig en amusant. De film doet zijn uiterste best om alle vakjargon speelt over te brengen naar de kijker (en dat is echt wel nodig). Nu niet dat ik het nu allemaal snap hoe het nu in elkaar zit, maar ik vind het geslaagd wanneer een film van dit genre me een positief gevoel geeft van: "well done!".

De acteerprestaties zaten goed (vooral van Bale, Gosling en Carell) en er werd goed geswitched tussen de verschillende personages om het zo boeiend mogelijk te houden. De film doet je reflecteren over het maffiose corrupte systeem waarop het kapitalisme gebaseerd is. And it will happen again, wees daar maar zeker van. Het tempo zat goed en het werd nooit saai of vervelend. Mooi! Niet eentje die ik snel wil terugzien, maar toch een nipte 4,0* voor mij.

Degelijke romcom in een setting van ziekenhuizen en een in coma belande vriendin. Geen alledaags plot, dus bij deze zeker verfrissend. Fijn ook om het zijplot als stand up comedian te mogen zien. Was zeker geslaagd en het was best grappig dat Kumail helemaal niet grappig was. In zijn mopjes tijdens conversaties was het eveneens (glim)lachen geblazen omdat de context steeds zo fout zat.

Het romantische gedeelte was echter te pover. Weinig overtuigend en al helemaal geen echte binding tussen Kumail en Emily. De liefde, de relatie, het ruziemaken ... kwam weinig naturel of spontaan over. De uithuwelijking in Pakistan was wel best interessant en er werd te weinig met dit gegeven gedaan in de film mbt Emily (en haar familie). Ray Romano die vader Terry vertolkte vond ik het meer dan behoorlijk doen. Best interessant en grappig personage.

Door verschillende genres door elkaar te gebruiken, wist ik niet goed waar de film heen wilde. Beetje dit en een beetje dat zonder echt overtuigend over te komen. Maar aangenaam was het wel. Het typische feel good einde moet je dan mqar voor lief nemen.

Ik ben dus blijkbaar niet de enige die na een tijdje wat sukkelde met het plot. Niet onlogisch als je natuurlijk cruciale scènes schrapt of herwerkt. Noodgedwongen weliswaar las ik ergens en mede doordat oorlogsfilms voorrang kregen bij de grote filmstudio's op dat moment en er intussen een romance ontstaan was tussen Bogart en Bacall waardoor diens laatste rol heropgewaardeerd moest worden.

Maar los daarvan is er nog heel wat anders om gelukkig van te worden. Een typische film noir ook met zijn prima acteerwerk en dialogen. Uitstekende wisselwerking ook tussen Bogart en Bacall. Maar ook de andere rollen doen het voortreffelijk.

Degelijk vervolg van de eerste Bigfoot film van dezelfde makers. Moet zeker niet onderdoen voor de eerste film. Qua plot niet echt verrassend of vernieuwend. De strijd tegen milieucriminelen is ideaal om los te laten op kinderen en het is belangrijk om hen hier bewust van te maken, maar de wereld zit jammer genoeg complexer in elkaar.

Visueel behoorlijk, zeker voor een Belgische productie bij momenten fraai gedaan. De personages zijn wisselend interessant. De verwaande wasbeer is eerder irritant dan vermakelijk. En ook de andere dieren springen er niet echt uit. Beste stuk uit de film voor mij toch wel de roadtrip naar Alaska, best grappig en nostalgisch. Verder wat simpel verloop, maar nog best vermakelijk. Geen topper, maar perfect op maat voor kinderen. Moet niet onderdoen voor de dertien-in-dozijn-animatiefilms.

Degelijke kortfilm op inhoudelijk vlak over twee totaal van elkaar verschillende en vervreemde broers. De één woont nog thuis en neemt de zorg op van zijn moeder. Hij doet de was en plas en is oprecht bezorgd. Alleen wordt dat als een evidentie gezien. De andere broer is de flamboyante zoon die te pas en te onpas langskomt, maar op zich weinig affiniteit heeft met zijn familie. Hij leidt zijn eigen leven en zijn handelen wordt steeds vergoelijkt door zijn moeder.

De dingen worden hier wel op scherp gezet, maar het is een vaak voorkomend probleem binnen families. Interessant thema dus. De tekenstijl vond ik minder mijn ding, eerder nogal slordig en weinig uitnodigend.