Opinions

Dit was wel een geinige horror, met geluidjes van Benny erbovenop. Eerder een comedy horror en daar lagen mijn verwachtingen toch anders. Ik dacht een soort Chucky horror te zien waarbij het enge boven de humor kwam, maar dat ,as omgekeerd.

Maar dat betekent niet dat ik me niet heb vermaakt. Best wel een leuke knuffel die Benny, met die ogen en die flaporen. Het beestje staat in de revenge modus en dat levert af en toe wel spektakel op. De gore is wel aanwezig met die steekpartijen en afgehakte vingers enzo. Gewoon een erg geestige comedy horror.

Ik moest bij deze film toch geregeld terugdenken aan zijn Haneke's latere werk Funny Games (Film, 1997). Niet dat het inhoudelijk hetzelfde was, maar dezelfde kille psychopathische sfeer was wel gelijkaardig, net als het even minimalistische trage camerawerk. De film begint alvast hard en is niet voor gevoelige dierenliefhebbers. Zo'n luchtdrukpistool kwam ook voor bij huurmoordenaar Anton Chigurh uit No Country for Old Men (Film, 2007) en is een geducht moordwapen. Wist ik veel dat dit later in de film nog ging opduiken ...

Interessant vond ik vooral de houding van de ouders. Ik had niet de indruk dat de jongen gestraft werd, integendeel. Er kon nog een snoepreisje vanaf om even op adem te komen. Verantwoordelijkheden opnemen stond niet meteen in het woordenboek van de familie. Ook de moord zelf is op zijn Haneke's zou ik durven zeggen. Visueel niet te zien, maar auditief wel huiveringwekkend tot de ijzige stilte. Het deed al pijn aan de oren bij het varken, laat staan nu.

En dan de jongen zelf, emotieloos en inderdaad nihilistisch om dan kurkdroog geen verklaring te hebben waarom hij naar de politie is gestapt (wraak wellicht?). De ouders zijn er vervolgens zwaar bij en ik vermoed dat hij er nog van geniet ook...

Kan al bij al weinig zinnigs vertellen over de film. Wel een interessant uitgangspunt dat vertrekt van een scenarioschrijver die een auteur opzoekt en haar confronteert met één van haar autobiografische boeken. Het rijt oude wonden open en ze stelt zich vervolgens wat anders in het leven. Stijlvol kan je het misschien wel noemen van Delvaux, maar ik raakte maar niet geboeid of gegrepen door het plot. Het hielp wel een beetje door in het mooie Gent rond te lopen. De Coupure is misschien niet dé toeristische trekpleister van Gent (ik zie er daar toch niet veel), het is wel fijn om er doorheen te wandelen (of te trappen) en zowel de Rechter- als Linkerkant zijn toch wel een begrip in het Gentse.

Benzinho vertelt het leven van een modaal Braziliaans gezin met al zijn besognes. Dat de oudste zoon opgemerkt werd door een Duitse scout om te vertrekken naar een Duitse handbalclub is maar één van de vele plotverhaaltjes in de film. Zowat elk personage heeft zo zijn even nevenverhaal. Pizzi slaagde er toch wel in om van die grote mengelmoes één mooi geheel te maken zonder dat er echt eentje uitspringt.

Niet Fernando staat centraal in de film, maar het is de mama Irene die moeite heeft met alle veranderingen rondom haar. Prachtige rol trouwens van Karine Teles die de film moeiteloos draagt. Eén van haar sterkste scènes voor ik haar angst en nervositeit toen haar examen werd verbeterd. Sublieme acteerscène.

Ze is een manusje van alles en is de lijm van haar gezin en daarbuiten. De zorg voor haar zus, het financiële kompas voor haar man, de moederkloek voor haar zoons ... Ze is het allemaal.

Ook Octavio Müller deed het uitstekend. Voor de rest ook een prima cinematografie en knappe montage van Pizzi. Benzinho is een fijne film over een liefdevol gezin dat voor elkaar opkomt en elkaar door dik en dun steunt. Mooi!

De film is intussen ook te zien via CineMember. Alvast een mooie coming of age film van een Zuid-Koreaanse tiener op zoek naar liefde en erkenning. Ze worstelt met zichzelf en het leven en vindt nergens een luisterend oor. Haar familie houdt wel van haar en is oprecht bezorgd om haar, maar is tegelijk erg oppervlakkig.

Die zin in de film van het eigenlijk perfect samen: “je kent wellicht honderden mensen in je leven, maar hoeveel zijn er die je echt kennen wie en bent, wat je doet en wat je denkt?” Eunhee heeft met weinig mensen die klik, zelfs niet met haar vriendje of beste vriendin. Tot haar nieuwe juf in haar leven komt. Ook dat komt vrij traag op gang, maar het was wel naturel.

Interessant ook dat het leven van Eunhee en de besognes waarmee ze te maken heeft ook worden afgewisseld met actuele gebeurtenissen zoals het WK, de dood van de Noord-Koreaanse leider en de ingestorte brug in Seoul welk ook nog een grote impact heeft op haar eigen leven. De film doet weinig verkeerd al kon het misschien 20 minuutjes korter.

Afgelopen donderdag 30/8 gezien en ik wou hem even laten bezinken vooraleer ik hier op MM een recensie neerpende. Burning, gebaseerd op een kortverhaal (Barn burning) van grootschrijver Haruki Morakami, zou naar verluidt het boek of het kortverhaal redelijk goed volgen met dat verschil dat het “branden” hier slaat op plantenserres en niet op schuren zoals de titel van het boek verklaart.

Burning is een twee en een half uur durende karakterstudie van de personages waarbij de kijker beetje bij beetje toegang krijgt op hun persoonlijkheid en op het einde toe beloond wordt met een heuse climax. Burning heeft een lange mysterieuze aanloop waarbij een aantal thema’s als jaloezie, eenzaamheid of klasseongelijkheid verweven zijn. De film kent ook een politiek kantje met als hoogtepunt de beste scène van de film waarbij de vrijgevochten ongeremde Haemi halfnaakt zwoel staat te dansen met de Noord-Koreaanse bergen op de achtergrond. Qua statement naar het communistische noorden kan dit tellen.

Burning is een pareltje voor wie er het geduld wil en kan voor opbrengen. Je krijgt iets moois in de plaats terug waardoor de film nog dagenlang nazindert. Burning zet me ertoe aan deze week naar de plaatselijke bib te hollen om Poetry en Secret sunshine mee te brengen.

We volgen Gilderoy, een ietwat schriele verlegen introverte Brit, maar met een groot talent als geluidstechnicus. Hij doet auditie en wordt aangenomen voor de opnames van een film van producent Francesco en regisseur Santini. Het is vooral Tobey Jones die voor mij een absolute meerwaarde was voor de film en voor mij de film boeiend en onderhoudend hield.

Een film die het voornamelijk moet hebben van sfeer en context. Wat inhoudelijk gebeurt er lang niet zo heel veel. Vreemd, warrig en mysterieus, dat wel, maar ook inhoudelijk vaag en langdradig. Een film die speelt met geluidseffecten en montage met een beklemmende sfeer, maar slaagde er niet altijd in om de volledige speelduur mijn gedachten 100% vast te houden.

Uiteraard is Ijsland niet het walhalla, maar de reputatie van Ijsland heeft toch een mythische status: oude folklore, vele sagen en legendes en niet in het minst de ongerepte natuur. Een land met veel schapen, paarden en geisers afgewisseld met vulkanen. Heel anders is het in de steden. In diverse films viel me de troosteloosheid op. Ook met jeugd die weinig toekomst ziet op het eiland. Veel verslavingen en maatschappelijke problemen en vooral ook veel barakken en afgeleefde huizen die een erg slordige vervuilende indruk geven. Uiteraard is dit film, net als de andere films die ik zag, maar het geeft toch een bepaalde impressie.

Het begin hakt er meteen op in. Een wat sullige jongen die wordt gepest op school en daarrond. Hangjongeren die hun heil zien in wat verder gaat dan kattenkwaad, vandalisme en zinloze vechtpartijen gaan hand in hand. Neen, een fraai beeld van de jeugd is het niet.

Baldur, de gepeste jongen, tracht aansluiting te vinden met zijn leeftijdsgenoten. Geen idee wat net de klik maakte bij Addi, maar hij wordt opgenomen in de groep, niet van harte en eigenlijk niet door iedereen aanvaard, doch net gedoogd. Ik volg mezzanine wel wat. Hjartasteinn (Film, 2016) vind ik ook de betere van de twee. Zeker niet slecht, maar bij momenten wat doelloos en weinig concreet. Misschien dat een specifieke relatie dieper uitgewerkt kon worden.

Ik zag eveneens de iets kortere versie, maar dat belette niet om de film goed te kunnen volgen. Toch wel een knap verhaal over een voortvluchtige crimineel die een nieuw leven tracht uit te bouwen. Hij vindt een nieuwe vrouw, maar zijn identiteit wordt ontdekt en ze vluchten de wildernis in.

Fijne natuurbeelden, zeer goed gedaan allemaal voor die tijd. Het verhaal is onderhoudend en spannend en het was best prima gefilmd. Plot vrij gewaagd met de baby. Een film die toch de doorbraak betekende voor Sjöström.

Eerder ontgoocheld de film uitgekeken. Ik heb geen probleem met korte sketches, integendeel zelfs. Maar dan geef ik toch eerder de voorkeur aan kwaliteit dan aan kwantiteit. 56 waren er het? Van amper een paar minuten, dat is best veel om voeling te krijgen.

Of ik nou iets meer ben te weten gekomen over IJsland? Ik weet het niet. Wel interessant was het authentieke alledaagse. Maar voor je het wist, was het al voorbij. Jammer.

Ik heb ook geen ervaring met de productie uit 1980. Ik kon me dus ook niet laten (af)leiden door deze remake. Een echte remake was het niet echt las ik omdat het plot eigentijdser is met een asielzoeker in plaats van een gevangene.

Een vrij lange zit die drie uur. Best boeiend genoeg om me aan het scherm gekluisterd te houden, maar het had best korter gekund. Centraal staat Frans of Francis die een onzekere toekomst tegemoet gaat zonder verblijfsvergunning. Zijn nobele streven om als een goed man door het leven te gaan is een onmogelijke opdracht ter ere van zijn vrouw Ida als hij zich staande wenst te houden in de straten van Berlijn.

Geen slechte film, maar bleef toch wat op mijn honger zitten. Hij greep me net dat tikkeltje te weinig naar het strot om memorabel te zijn.

Zeer aangename oppompende film met Paul Kaltenbrenner. Een film die je direct in de sfeer brengt van dansen, hippe muziek en plezier maken. Fijn dat er veel aandacht is voor de technobeats die erg uitnodigend zijn om meegezogen te worden in de film.

Daarnaast krijg je een inkijk op het leven van een DJ, de hoge doelstellingen die moeten behaald worden door de platenmaatschappij, het omgaan met roem en succes, de verleidingen van genotsmiddelen die je constant worden aangeboden alsof ze er gewoon bijhoren.

Ook de scènes in de instelling blijven leuk om volgen, komisch zelfs bij momenten hoe Icarus zich opwerpt als een onaantastbare nonchalante pleziermaker. De persoon van Icarus krijgt dan iets meer uitdieping wat het plot ten goede komt. Ben niet zo thuis in de muziekwereld en heb ook niet echt een favoriet genre, maar deze tracks ga ik zeker na deze film gezien te hebben, herbeluisteren.

Berlijn was in de jaren 20 the place to be in Europa. Berlijn beleefde een gouden tijd voor de happy few waardoor de economisch expansie de stad deed glimmen. Het was ook een toptijd voor kunst, dans, mode, film en theater. Daarnaast was er ook veel verpaupering en armoede voor tal van anderen die de boot misten. Deze tegenstellingen waren een kruitvat voor het latere opkomende fascisme. Desalniettemin was Berlijn in de jaren twintig dé bruisende, moderne en jachtige metropool van Europa. Deze status zorgde ervoor dat kunstenaars, acteurs en schrijvers naar Berlijn kwamen. Deze docu geeft een mooie blik van de metropool Berlijn in al zijn glorie. De florerende industrie en werkende mens komt aan bod, maar ook kunst, sport en mode komen aan de beurt.

De docu wordt mooi ondersteund met klassieke muziek. Later in de docu passeert zelfs Beethoven de revue. De docu bevat vele mooie beelden van hoe Berlijn er destijds uitzag. De knappe montage zorgt voor veel afwisseling van beelden en camerastandpunten. Leerrijk en interessant, dat zeker, maar na verloop van tijd had ik het wel gezien. Of je nu eens 5-10 minuutjes minder aandachtig keek of niet, op zich blijft de conclusie dat Berlijn de bruisende metropool van Europa was.

Een gezellige gezapige film over een stel oudjes die om uiteenlopende redenen naar een Indiaas hotel trekken. Daar verloopt echter niet alles op wieltjes omdat het hotel alles behalve geschikt is om gasten te ontvangen, laat staan dat men kan waarmaken wat in de brochures wordt meegedeeld.

Pluspunt is het Britse ensemble dat zijn strepen al meermaals heeft verdiend. Wat een cast met Nighy, Wilkinson, Smith, Dench en Patel. Het acteerwerk is dus meer dan op niveau. Niet super hoogstaand allemaal, maar gewoon à l'aise of smoothly. Judi Dench vind ik steeds top, maar ook Maggie Smith vond ik hier erg genietbaar. Niet zozeer als racistisch personage, maar wel haar acteerwerk.

Ook fijn om een beeld van India mee te krijgen van die enorme drukte aan mensen, het warrige verkeer en de bouwvallige koterijen. Veel personages met elk hun besognes, dat wel. Ik had liever wat meer uitdieping gehad van 1 of 2 plots. Maar dat was wellicht ook niet de insteek van de film. Verder zit de balans tussen (Britse) humor en drama wel goed.

Best wel een aangename doorsnee Vlaamse film. Niet eentje om mee uit te pakken in het buitenland, maar deze Dorien B. is meer dan degelijk. Herkenbaar en authentiek ook met de dagdagelijkse besognes van een standaard gezin. Alles lijkt op wieltjes te lopen voor Dorien, maar al gauw blijkt dat alles toch maar op wankele poten staat. Eén voor één worden de stabiele poten vanonder de stoel gezaagd.

Dorien B. is een mengelmoes van drama en komedie. Echt komisch wordt het nooit. Eerder luchtig en satire. Vervelend karakter is die moeder wel én toch is het moeilijk de vinger op de wonde te leggen en is een complete verbanning moeilijk uit te leggen. Het zit hem vaak in die kleine dingen, niet alleen bij de moeder, maar eigenlijk in het hele leven van Dorien B. (haar droom die ze moest opgeven, haar man, haar ouders, haar klanten, job, kinderen, school ...). Er is altijd wel iets dat nét niet loopt zoals je je het had voorgesteld.

Overigens wat een nukkige onsympathieke verpleegster en leerkracht passeerden de revue. Lag er misschien iets te dik op soms voor het geheel in de kijker te zetten. Desalniettemin graag naar gekeken, maar geen topper van "Hey, die moet je zeker zien!".

Inderdaad een zeer onderbelichte film over een interessant onderwerp dat vandaag de dag veel aanzien heeft. De Para-olympische Spelen zijn intussen een heus event geworden naast de grote broer, maar ik wist hoegenaamd niet dat de basis van de POS zijn wortels heeft bij dokter Ludwig Guttmann en het dorp Stoke Mandeville in Groot-Brittannië.

De film doet me wat denken aan Patch Adams, maar dan zonder de komische noten. Ook hier treedt een arts op met alternatieve denkwijzen en geneeskunde en stoot hij menig collega's tegen de borst. Door koppig en halsstarrig verder te doen met de behandeling van zijn patiënten wint hij stilaan het vertrouwen. We zien een ontroerend en moeilijk proces van enkele oorlogsinvaliden op een afdeling die letterlijk ten dode zijn opgeschreven. Ze worden zelfs haast symbolisch in een kist het hospitaal binnengedragen. Het geloof in eigen kunnen via sport en beweging is de rode draad in het verhaal.

Het plot is helder en best aangenaam om volgen. Zeker de rol van Eddie Marsan als dokter Guttmann werkt aanstekelijk en is amusant met zijn gevatte eigenwijze opvattingen. De korte speelduur draagt er ook aan bij dat het niet stilvalt en er ook geen verveling optreedt. Mooie film, zeker een aanrader.

In mijn jeugd destijds grijsgedraaid. Vandaag de dag een dikke B-film, maar eentje die Rocky-gewijs overeind blijft bij een work-out. De polarisatie kon niet groter zijn in de film. Het Amerikaanse team tegenover de Zuid-Koreanen. De goeien tegen de slechten. Er wordt zo goed als alles aan gedaan om de Koreanen als halve wilden en als slechten te bestempelen, het einde ten spijt. De Koreanen trainen bijvoorbeeld in de sneeuw en worden gehard door harde training in de wilde natuur (waterval). Bij de Amerikanen is met harde beats, modernere apparatuur en wat boerenkinkels als sparringpartner in de lokale bar. Achteraf gezien vreemd gezien de Koude Oorlog nog niet voorbij was en men evengoed Russen, Chinezen of zelfs Japanners kon casten als "vijand". Voor Rambo en Rocky bvb was dit bvb wel zo.

Het patriottisme druipt er sterk af en het dramagehalte is groot. Maar ook het Amerikaanse team is tof met 5 verschillende persoonlijkheden die ieder op hun beurt wel iets hebben. Spannend wordt het nooit omdat het zo clichématig en voorspelbaar is, maar leuk om volgen was het wel. En ook vandaag nog eens voor een keertje ... James Earl Jones is mooi gecast als harde gedisciplineerde coach. Zijn stem is echt geweldig en straalt veel autoriteit uit. Ideaal trouwens ook als Darth Vader.

De sportiviteit loopt op het einde hélemaal uit de hand, maar gelukkig hebben we dan toch al wat leuke gevechten achter de rug. Fijn om nog eens te zien, maar best niet te veel bij nadenken.

De problemen rond traumaverwerking en reïntegratie na Vietnam zijn genoegzaam bekend, maar deze fenomenen tekenen eigenlijk elke oorlog, of die nu gewonnen is of niet. Ook na WOII dus. Vaak worden overwinningen geromantiseerd, maar ik werkelijkheid dienen ook diepe wonden geheeld te worden en is de draad van het gewone leven opnemen niet altijd even evident.

We volgen drie verschillende mannen, elk met hun diverse problematiek en levenssituatie. De verhalen worden goed uitgediept en er is een connectie tussen de kijker en de personages. De cinematografie is knap en ook verhalend blijft de film boeiend. Het acteerwerk en de dialogen zijn meer dan op niveau waardoor de film onderhoudend blijft, al is bijna drie uur wel vrij lang.

Destijds vele prijzen gewonnen deze film, én terecht denk ik. Het is een tijdloze film, eentje die wellicht destijds ook gescoord heeft om de oorlog net achter de rug lag. Mooi!

Mijn vierde Sorogoyen, mijn derde in drie dagen. Zijn beste ook van de vier die ik zag. Sorogoyen is een eigenzinnige regisseur die de geijkte paden tracht te vermijden in zijn plot. Bij Que Dios Nos Perdone (Film, 2016) verloopt het detectiveverhaal toch anders dan anders en zijn ook de personages 'apart'.

Dit is in deze As bestias niet anders. Het gevoel van Deliverance, de klassieker uit 1972, is nooit ver weg, maar Sorogoyen pakt het op zijn eigen manier aan. We volgen hier een Franse tomatenboer die zich vestigt in een klein vervallen Galicisch dorp. Door een dispuut rond windmolens wordt hij weggepest door zijn buren. De broers, nogal marginaal van aard, domineren de kleine gemeenschap.

Antoine, nochtans een uit de kluit gewassen vent, ondergaat dit alles. De gebeurtenissen voedden de spanning en je voelt dat er iets staat te gebeuren. En toch verrast Sorogoyen je, keer op keer. Ook het einde past perfect in dit gebeuren. Daar waar in de meeste films gerechtigheid zal plaatsvinden en die geheugenkaart de waarheid aan het licht ging brengen, kom je hier bedrogen uit. Geweldig gewoon!

Ook het tweede deel van de film is sterk. Het onbegrip van de dochter. Het "nieuwe" leven van de vrouw alsof ze mee wordt opgeslokt door de vergeetput van het dorp waar de tijd bleef stilstaan. Sterk acteerwerk en prachtige natuurbeelden (dat ene shot bijvoorbeeld met Antoine en Breixa, de geitenboer, op de heuvels, wow!). Oh ja, die hond Titan, wat een waardeloos beest overigens ...

Toch wel een opmerkelijke short over de woelige jaren 70 ten tijde van dictator Pinochet in Chili. De figuurtjes zijn gemaakt uit blinkend porselein. De hond blijft wollig. Wel goed gedaan, zeker ook wat de dame overkomt. Inhoudelijk werd ik lange tijd op het verkeerde been gezet. Het is een vrij mysterieuze bedoening allemaal al was het begin eerder gewoon en monotoon waarbij de vrouw haar dagdagelijkse rituelen uitvoert, voornamelijk en zelfs uitsluitend met haar hond.

Wat een geestige scène overigens wanneer die hond haar bevredigt... Later komt er wat spionage aan te pas. Voor 15 minuten film vrij gebald en krachtig, donker en ruw. In dat opzicht toch wel de moeite.

Naziploitation, het is een erg vreemd subgenre binnen het horrorwereldje. Vaak gemaakt om te shockeren, niet zelden zonder bloot en vooral folter- en martelscènes waarbij nazi's er zoals zo vaak op los experimenteren.

Ik denk dat je beter af bent met de Ilsa franchise, niet dat dat zo wow is, maar dat is dit geval helemaal niet. Pure pulp en het horror- of martelgedeelte blijft beperkt. Vreemde opbouw en structuur ook van de film. Van de hak op de tak of zelfs gewoon erg slecht gemonteerd.

Macht Magall is zowat het enige lichtpunt in de film, knappe meedogenloze dame. Voor de rest is het weinig soeps.

Eigenaardige film met een even bizar plot. Vooral amateuristische beelden met een montage die haken en ogen aan elkaar hangt. Ook het feit dat er te pas en te onpas figuren plots opduiken (Ugo) en weer verdwijnen deed de wenkbrauwen fronsen.

Enige lichtpuntje was misschien de sound die sfeervol en effectief was. Voor de rest was er erg weinig aan. Soms op het lachwekkende af met een hond die staat te blaffen in de nacht. Het plot op zich ook bizar, maar wou het wel een kans geven.

Erotisch is deze film niet echt. Het plot wordt te weinig uitgewerkt en je stelt je meer vragen dan dat er antwoorden komen.

La bête is een onderdeel van de anthology erotische film Contes Immoraux (Film, 1973). De kortfilms van die films zijn een heel pak leuker. En de scènes hier met de weerwolf blijven plezant, maar al de rest eromheen? Waarover ging dat nou? Een voorbereiding van een huwelijk, wat geestelijke gezanten, copulerende paarden ... En het Beest natuurlijk.

Het Beest is zowat het enige wat er een erotische horror van maakte. Ideaal voor de Horror Challenge dus. Maar eng wordt het nooit. Amusant en hilarisch des te meer. Het gekrijs en gehuppel van de deerne wordt al gauw overstemd door het gehijg van de soort weerwolf. Het beest gaat zodanig te keer dat hij er zelfs het loodje bij legt. Er zijn ergere manieren om het hoekje om te gaan ... Het zaad spuit in het rond en dan die melodieuze soundtrack. Hoe komen ze erop, geweldig!

Een film die een statement maakt tegen de vele illegale (vaak tewerkgestelde) immigranten die er rondlopen in de VS. Toekomstloos bijna dolen ze rond, maar met één constante gedachte om nimmer nog terug te willen keren naar hun herkomstland. Onverzekerd en zonder enige rechten worden ze vaak uitgebuit.

We volgen een plichtsbewuste vader met tienerzoon. Vooral de laatste heeft het moeilijk om te aarden. Om zichzelf graag te zien ook. Hij zit met veel woede omwille van zijn toekomst en eigen identiteit. De lokgroep van jeugdbendes komt maar even ter sprake en dat is prima waardoor de focus verder gelegd kon worden bij de vader en diens relatie met zijn zoon.

Een vrij emotioneel portret zonder melodramatisch te worden. Prima in beeld gebracht en goed geacteerd. Ik had wel te doen met de vader.

Er zijn hier blijkbaar weinig Take That of Robbie Williams fans op MM. Nou, ik ook helemaal niet. Maar als muziek noob zijn een reeks nummers me zeker niet onbekend. Best catchy in de ruime muziekpop. En zonder de details te kennen, heeft de man al wat watertjes doorzwommen - al dan niet door zijn eigen toedoen. Het is natuurlijk ook zijn "je m'en fous-air' die ervoor gezorgd heeft waar hij nu staat (maar eveneens ertoe leidde wat hij allemaal niet heeft verwezenlijkt). Maar je kan jezelf als scruffy-looking kid uit een grauwe industriestad als Stoke-on-Trent ook niet zomaar verloochenen natuurlijk.

Ik vond het best geslaagd. Williams verbloemt zichzelf zeker niet (al zal één en ander wel gepolijst zijn om dit commercieel toonbaar te houden). Leuke die voice-over met dat typische gebekte Britse accent uit de achterbuurten. De muzikale intermezzo's zijn zeker geslaagd: flitsend en dynamisch. Leuke vibe.

Centraal toch wel zijn constante onzekerheid, zijn gevoel van een failure te zijn, niet alleen naar zichzelf, maar ook naar zijn vader toe met wie hij een haat-liefde verhouding ontwikkelt. Toch is zijn loyaliteit groot naar zijn familie. De film is een mooi evenwicht tussen dit alles. Robbie Williams is die typische gast met een grote muil en dat kleine hartje. Doorheen dat pantser zit er toch erg veel onzekerheid en angst. De metafoor met de aap is vervolgens gewaagd, maar wel geslaagd.

Deze kende ik niet, maar werd aanbevolen in één of ander lijstje op Netflix. Niet dat dat een referentie hoeft te zijn, maar dit zat hier wel goed. Niet hoogstaand of Oscar-waardig, maar zeer vermakelijk en met een doordacht idee om twee filmgenres met een twist aan elkaar te breien.

Volledig blank de film ingestapt en ik begreep naar een soort Scream of Halloween te zien. Of een Home alone horrorversie of het thrillerniveau van een Panic room ofzo. Het begon best aardig met hier en daar wat cliché jump scares, maar ze sloegen wel aan.

En dan keert het opeens naar een thriller gijzeling van een geobsedeerde tiener die zijn babysit wil binnen draaien. Niet alles verloopt volgens plan en het loopt ook wat uit de hand, maar de etter kon de situatie gruwelijk kalm naar zijn hand zetten. Even leek het alsof hij er nog mee zou wegkomen ook, niet dus, geweldige slotscène, karma!

Koreeda meets Korea. Deze Koreeda is er eentje zonder klauwen. Alle ingrediënten zijn aanwezig om er een sterk drama van te maken zoals we gewend zijn van Koreeda, maar Broker komt nergens echt van de grond. Het uitgangspunt is nochtans niet slecht en ook cinematografisch is er weinig op te merken aan Broker, maar het pakte me te weinig.

De film kabbelt rustig voort als een soort van roadmovie van twee mannen die op zoek zijn naar adoptieouders (of kopers) voor de vondeling. In hun zog de moeder en nog een ander weeskind. De film zakt halfweg volledig in en herpakt zich niet. Geen nieuwe schwung meer en de film bloedt dood. En dan is het nog eventjes gaan als je boven de twee uur moet uitkomen.

Typisch aan Koreeda is dat hij menselijke gebreken en de moeilijke omstandigheden waarbij die tot stand zijn gekomen erg knap in beeld kan brengen. Personages worden menselijk gemaakt. Hier miste ik echter iets. Geen magie of betrokkenheid meer. Al bij al zeker geen verkeerde film, maar de hoge verwachtingen die ik steeds heb bij een Koreeda werden zeker niet ingelost. Jammer.

Nu ik deel I ook nog eens achter de kiezen sloeg toch inderdaad moeten concluderen dat het eerste deel beter is dan wat volgt. Ik twijfelde nog even omdat ik deel III nu recentelijk in herziening eerder zag. BHC is een iets andere aanpak in het buddy cop genre. Geen duo, maar een trio. Een trio dat overigens geweldig bij elkaar past, al was het maar voor de komische noot. Murphy blijft Murphy met zijn onverbeterlijke glimlach en enorme flair waarmee hij zich letterlijk overal uitlult. De racismescène aan de receptie was het enige waarmee echt uit de bocht gegaan werd.

Maar extra geslaagd is toch wel het duo Taggart-Rosewood. De één een wat norse half gepensioneerde met een stevige linkse. De andere een wat sullig onervaren type met sterke schutterskwaliteiten zo blijkt. Het deuntje maakte de film(reeks) beroemd en wordt ook hier welig getoond.

Het plot is wat eenvoudig en het lijkt of Foley het altijd en steeds bij het rechte eind heeft. De andere flikken - Detroit incluis - lijken maar een stelletje amateurs. Al moeten de bad guys niet veel onderdoen wanneer ze in de villa er steeds naast schieten. Maar uiteindelijk een erg vermakelijke eighties/nineties politiefilm.

Blijkbaar heb ik de 2e BHC vergeten quoteren. Snel even meegepikt op Netflix vooraleer ik de 4e bekijk. Blijft een geweldige politie actiekomedie. Heerlijke Eddie Murphy als Axel Fowley en zijn 2 hilarische stijve sidekicks Rosewood en Taggart.

De film borduurt verder op het succes van de 1e film en de 3e film herhaalt hetzelfde concept. Het verhaal is steeds hetzelfde, maar Fowley maakt er iets geweldigs van. Ongelooflijk hoe hij zich telkens overal uit lult.

Het gedoe met de Ferrari was inderdaad overbodig, maar de vele andere explosieve actiescènes maken veel goed.

BHC is een typische nineties politie actiekomedie. De reeks raakt stilaan uitgemolken al vond ik de setting in het pretpark steeds wel iets hebben. Eddie Murphy draagt de film en ook de sullige partner die Judge Reinhold speelt blijft er mooi bij passen (al is het minimaal). Jammer wel dat er geen Taggart mee te bespeuren is. BHC is meer een softe actiereeks, minder hard dan bijvoorbeeld gelijkaardige prenten als Lethal weapon waarbij de actie bruter is. De klemtoon ligt hier toch meer op het komische en Eddie Murphy, een acteur die het toch meer moet hebben van luchtige personages.

Het deuntje is en blijft legendarisch en blijft ook enkele dagen in je hoofd spoken al is dat niet de verdienste van deze film specifiek, maar van de hele reeks. De gebruikelijke romance stelt ook niet veel voor. Eerder ontgoochelende prent. 2,5* lijkt me het maximum en eigenlijk zou ik hem zelfs moeten buizen voor het gebrek aan inspiratie en originaliteit.