Opinions

Het moet geleden zijn van mijn prille tienerjaren dat ik deze nog eens zag. Al bij al een vermakelijkeTim Birton vol fantasy en rare dingen. Het script is zeker boeiend met een leven na de dood en de moeilijkheden die daarmee gepaard gaan. Het was best fijn om naar Geena Davis en Alec Badwin te kijken in hun cosey plattelandshuis. Ook de nieuwe eigenaars waren leuk met Winona Ryder, Catherine O’Hara en Jeffrey Jones, die laatste twee toch vrij bekend in de jaren 90. Het enige personage dat me irriteerde was de overactieve Beetlejuice zelf.

Hier en daar leuke spitsvondige fragmenten zoals we die gewoon zijn van Burton. Vaak wel sterk gedatteerd zoals die draak of slang. Bij momenten ook grappig, maar niet altijd en overal. In zijn geheel genomen dus matig, maar heb me zeker vermaakt. Alleen naar het einde toe was ik blij dat het erop zat.

Geen spijt dat ik voor Beetlejuice ben gegaan. Ik was het niet van plan, maar de film bracht wat ik van Burton verwachtte. Entertainment, creativiteit en chaos in één. De film vloog voorbij en bestond uit verschillende subplots.
Niet dat die allemaal even interessant waren. Button tracht die op het einde aan elkaar te kleven, maar dat lukte maar deels.

Wel fan van Jenna 'Wednesday´ Ortega met haar doordringende ogen en volle lippen. Keaton steelt uiteraard de show, maar Ryder en O´Hara moeten niet onderdoen. Dafoe vond ik maar een jammerlijke weinig zeggende rol neerzetten. Bob was trouwens ook geweldig.

Een aantal geweldige scènes worden afgelost met mindere dingen. Best komisch, niet eng. Pure fun. Oja, die baby, die was echt creepy (en best ook wel lollig). De film voelde wat vol aan, beetje overdaad (ook nog met Bellucci). Chaotisch en dolgedraaid, maar leuk!

De avond zit erop en ik heb de drie delen in één ruk uitgekeken. De vraag rest nu een beetje of het wel een goed idee was de drie delen na elkaar te zien. Ik ben eerlijk gezegd wat murw geslagen door de half filosofische dialogen. Na een kleine 5 uur ben je blij dat het koppel eindelijk is uitgepraat. Desalniettemin heb ik al die uren lang de magie blijven ervaren. En hiervoor kan ik alleen maar blij zijn.

Nu, ik heb het steeds over de dialogen, maar de chemie tussen Delpy en Hawke gaat verder dan alleen maar het gepraat. De blikken, de ondeugendheid, de verliefdheid, het speelse en de verstandhouding tussen beiden is en blijft magisch.

Maar Before midnight is helemaal anders van insteek dan de twee vorige delen. Het koppel is intussen gehuwd en naast de steeds boeiende conversaties zijn de gesprekken ook organisatorisch van aard. Net zoals in het echte leven gaan de meeste gesprekken tussen koppels met kinder over de kinderen. Ook een carrière, stukgelopen huwelijken, de was en de plas, de sleur, de kinderen, enz ... gooien voortaan roet in het eten en staan de liefde in de weg. Seks dient zelfs gepland te worden, zo blijkt. Maar zover komt het echter niet. Hoogoplopende ruzies over rollenpatronen en het vaderschap over een zoon die hij amper ziet, zetten de boel enorm onder druk.

De ruzie zelf echter vond ik erg geforceerd. Het zijn vaak opgekropte kleine ergernissen die ineens ontploffen in een nietsontziende explosie, maar toch. De locatie was wederom prachtig met de erg mooie rustige natuurbeelden. De dialogen verruimen zich in deze film eveneens tot andere koppels. Als afwisseling was dit alvast prima uitgekiend door Linklater. Alleen al het creëren van de reeks die wat doet denken aan Boyhood is vrij ingenieus.

Wederom is het einde open en wordt de kijker verplicht ook te reflecteren voor zichzelf. Hoe sta jij in je relatie? Neem je er de ongemakken en kleine kantjes bij? Of zou je er al sneller eens de stekker uittrekken? Wat is ware liefde en wie is voor jou dé ridder op het witte paard, als die al bestaat ...? Op naar 2022? Ja toch?

Ook voor mij is of was Reinaldo Arenas een nobele onbekende. Op de achtergrond van de Cubaanse revolutie en de opkomst van de Castro's een boeiend gegeven om het leven van Arenas te belichten. Een film die me vooral zal bijblijven door het uitstekende acteerwerk van Bardem. Jammer dat hij destijds de Oscarnominatie voor beste acteur destijds niet kon verzilveren.

Kleurrijke scènes worden afgewisseld met zorgwekkende gebeurtenissen die gepaard gingen met het verscheurde land in aanloop naar de revolutie. Vooral schrijvers, kunstenaars en homoseksuelen kregen het hard te verduren. Arenas stak zijn geaardheid en zijn denken ook nooit onder stoelen of banken. Zijn gevangenschap vond ik één van de betere momenten in de film.

Voor de rest een wat warrig en soms langdradige film. Ook de cameo's van Sean Penn en (zelfs een dubbele) van Johnny Depp lekken me doelloos. Een film die moeite waard is om te zien, maar het miste voor mij wat balans en structuur.

Before sunrise stelt als plot eigenlijk niet zo heel veel voor. Twee jongeren ontmoeten elkaar op de trein en ruim anderhalf uur lang wordt er met elkaar gepraat. En gepraat wordt er! Het lijkt saai en zielloos, maar het tegendeel is waar. Before sunrise is een toppertje! De aangehaalde onderwerpen zijn zeer boeiend om te volgen. Ze zijn ook zeer divers zoals gesprekken over religie, reïncarnatie, liefde, seks, verschillen tussen sekse, de dood, verwachtingen, dromen enz ...

Het lijkt allemaal wat veel om in een film te proppen. Dat is het ook, maar Linklater slaagt erin om in al deze chaos een duidelijke structuur en samenhang te creëren. Hij wordt hierbij geholpen door de erg sterke chemie tussen Delpy en Hawke die het gewoon geweldig doen. Niets is geforceerd, alles lijkt spontaan en het plezier druipt van hun gezelschap. Dat is overigens de grote troef van de film: de herkenbaarheid en identificatie met de geliefden met jezelf is groot.

Aan de andere kant springen de onderwerpen vaak van de hak op de tak en kan je amper stilstaan bij jezelf over een bepaald onderwerp. Gedachten worden uitgewisseld en worden vaak ook niet afgerond, maar dat is in het echte leven ook zo.

De wandeling door Wenen is een pluspunt. Ik was ooit ook in Wenen en het is een geweldige stad. De toevallige passanten zijn decorvulling ook al verwachtte je dit niet altijd (zoals die toneelvoorstelling van de koe). Fijn was ook dat op de trein of in een café conversaties van derden werden gevolgd in het Duits. Ze zijn aanwezig, maar je begrijpt hen niet (idem voor de kijker, want het werd niet ondertiteld). Het creëert een authentieke sfeer.

Ook het romantische gedeelte sloeg aan en vooral de ontwijkende blikken in het luisterkotje van de platenwinkel was erg sterk. Maar de film kent heel veel goede scènes of locaties. Dit laatste werd nog eens onderstreept doordat de film terugblikt naar de (dan lege) plaatsen waar het koppel de voorbije uren zich bevond. Een mooi staaltje van vergankelijkheid ...

Before sunset bewandelt de geijkte paden van Before sunrise. Het concept en insteek van de vervolgfilm verschilt amper tot niet van de eerste film en dit kan je in de positieve of in de negatieve zin bekijken. Sunset is minder betoverend of vernieuwend dan Sunrise. Het fijne van Before sunset is hier de magistrale verwerking van die bewuste avond/nacht van negen jaar terug via de publicatie van een liefdesroman door het hoofdpersonage Jesse.

De kracht van de film blijft het gissen naar de toekomstmogelijkheden of slaagkansen voor het koppel. Het is net die onzekerheid dat de film zo sterk maakt. Zijn ze voor elkaar gemaakt? Is een flirt van één dag wel genoeg om een relatie te hebben? Wat houdt hen tegen om elkaar niet meer te zien? Enz .. Het zijn mooie open vragen die ook de kijker doet stilstaan bij zijn eigen liefdesleven. Wat als ik daar of daar wat meer initiatief had genomen? Of had ik mijn huidige vrouw wel ontmoet als ik die bewuste dag daar niet was? ...

Wederom kent de film een aaneenschakeling van goede dialogen tussen beiden over tal van onderwerpen. Wederom is de chemie tussen Hawke en Delpy aanwezig. De film verloopt gestaag en hun echte gevoelens worden niet meteen op tafel gegooid. Ook hun persoonlijke leven wordt pas in de loop van uit de doeken gedaan. Geen plezierreisje deze keer, maar je kreeg een inkijk in het leven van Celine en ook Jesse is een druk bezet man. Het geeft de film een andere insteek. De vraag rest natuurlijk of ze voor elkaar gemaakt zijn ...

Kijken dus! Dikke 4,0*!

Helemaal geen slechte film, maar bij een Lumet zijn de verwachtingen steeds erg hoog gespannen. Idem met de betreurde Hoffman trouwens. Hun films worden vaak geassocieerd met degelijkheid en kwaliteit. En dat is deze Before the devil knows you’re dead ook, ook al is het zeker geen meesterwerkje.

Prima acteerwerk zoals al gezegd en ook het scenario is best dik in orde. De uitwerking vond ik niet altijd even super. Hier en daar wat dode momenten en wat gemis aan vaart. Je moest er ook wat je aandacht bijhouden met de niet chronologische vertelstructuur wat op zich geen probleem is. Al voelde het soms rommelig aan.

Hier en daar ook de hand van Lumet goed zichtbaar met de aandacht voor het uitwerken van details, al wordt dit jammer genoeg niet de hele film doorgetrokken. Toch al bij al erg geslaagde film!

Hoewel ik sterk geïnteresseerd ben in milieu en klimaat weet ik niet goed goed wat ik met deze docu moet aanvangen. Nogal eenzijdig en vrij sterk negatief (al is het wel alarmerend). Op zich positief dat een aantal (bekende) lui aandacht willen vragen voor een urgent probleem, maar ik weet niet of deze manier van actievoeren de ideale manier is om met zijn ALLEN de krachten te bundelen. Mijn hart bloedt als ik een oceaan vol afval zie drijven. Deze docu en met uitbreiding alle in mijn ogen goed bedoelde marsen en protesten van Thunberg en Anuna De Wever bereiken soms met hun visie het omgekeerde van wat ze willen beogen. Mensen houden er niet van betutteld te worden en bevolen te worden wat ze moeten doen.

Het zal wellicht nooit genoeg zijn. Tot hoe ver moet je je engageren? Toch merk ik eveneens al een heuse mentaliteitswijziging in het algemene dagelijkse leven. Denk maar aan het bannen van plastic bekers op festivals, sportevenementen of het bannen van plastic zakjes in warenhuizen, elektrische voertuigen en ga zo maar door.

Nu, niet het klimaat wordt de grootste uitdaging van de mensheid de komende decennia, wél het probleem van de overbevolking (en diens consumptie). Dat is de moeder van alle wereldproblemen. Er kunnen er misschien nog een paar miljard bij, maar het wordt meer en meer een probleem. Nature always finds a way zei professor Malcolm uit Jurassic Park. Hij zal wel gelijk hebben, maar hoe en wanneer dit zal gebeuren is koffiedik kijken.

Ik wist niet goed waaraan me te verwachten, maar dat werd wel heel snel duidelijk. Qua stijl deed het me denken aan de experimentele zwartwit kortfilms van Peter Tscherkassky, veelal te vinden op Mubi.

Ik vond Begotten fascinerend en creepy. Die eerste scène hakt er al meteen op in en ik had de gehele film de idee dat de film me meer raakte dan aanvankelijk gedacht. De zwartwitbeelden zijn flou en wazig. Het is niet altijd duidelijk wat je ziet, maar je suggestieve brein koppelt er onaangename herkenbare beelden aan. Ik denk ook dat het één van de films is waarbij de zwartwit- en wazige beelden net versterkend werkten. Die beginbeelden bijvoorbeeld met die onherkenbare persoon, onbehaaglijk met die zelfmutilatie en -doding. Er wordt gefocust op zijn benen en het bloed gutst in donkere zwarte klodden naar beneden.

En later zit je de hele tijd te kijken naar een creperend lijk met kromme vingers en handen van de pijn. Ik zag zelfs momenten van masturbatie passeren. Erg bevreemdend allemaal, maar wel effectief. Schokkende beelden (letterlijk en figuurlijk), beetje lang uitgesponnen hoewel een dikke 70 minuten niet per se lang is. Inhoudelijk vrij abstract zonder duidelijk doel. Misschien iets te repetitief van aard, maar zeker geboeid naar gekeken. Vrij sterk!

Op zich een boeiende interessante thriller die meteen de toon zet met de flashback naar de verdwenen broer van hoofdrolspeler Nick zoveel jaren terug. De behandeling is niet zo’n leuke film wegens een ranzig onderwerp van pedofilie. Goed naar voren gebracht met diverse subplots - linken niet altijd overal duidelijk en soms nodeloos complex gemaakt, maar het houdt wel de vaart in de film. Spanning (sfeer) troef en dat houdt zowat de hele film aan. Ook een vleugje Saw te bespeuren met de geketende slachtoffers met dat verschil dat zij hier wel (letterlijk) ongemoeid worden gelaten. Hoe de openingsscène tot stand is gekomen en waarom de dader de woning verliet is onduidelijk. Later in de film leek er geen intentie te zijn om de woning te verlaten, vandaar.

Verder wel een beetje cliché met de lone wolf inspecteur die op eigen houtje op onderzoek trekt. De film bevat geen verhoren van verdachten. Er is geen echte aandacht voor “who did it?”, maar focust zich volledig op het speurwerk van Nick. Vreemd vond ik ook zijn reactie op de zwemleraar die schijnbaar werd genegeerd toen die hem aansprak. Ook dat trolverhaaltje was bizar, zeker iit de mond van de kinderen (die nog niet het slachtoffer waren).

Geert van Rampelberg doet het goed als rauwe inspecteur, het is eens een nieuw verfrissend gezicht ipv De Bouw of Desmedt. Niet altijd even geloofwaardig (ook de rol van pestende Plettinckx bvb) maar boeiend om te volgen in zijn geheel. Het absolute einde is wederom schrijnend, perfect passend binnen het plaatje.

Wel eens leuk om te zien waarbij een piloot in vijandelijk gebied neerstort en geheel alleen zich in veiligheid moet trachten te brengen. Het feit dat hij hierbij opgejaagd wordt, maakt het onderhoudend en spannend. Uiteraard met een voorspelbare afloop, maar in zijn geheel genomen best een leuke film.

Ook de grimmige sfeer en troosteloze omgeving doen je helemaal in de film kruipen. Owen Wilson doet inderdaad weinig verkeerd en is goed gecast. Gene Hackman is steeds op niveau. Niet alles is even geloofwaardig en het einde is misschien overdreven patriottistisch, maar ik kon het wel hebben. Technisch is de film vooral verzorgd met prima montage en cameragebruik.

Prima ook dat iedereen zijn eigen taal spreekt. Goed ook om te ervaren dat Owen Wilson het inderdaad erg lastig had waar hij zich precies bevond. Dat maakt het allemaal toch iets meer betrokken.

Being John Malkovich is een degelijke film waarbij een gebuisd poppenspeler in het hoofd kruipt van de grote John Malkovich. Een absurd en surrealistisch uitgangspunt, maar wel vrij origineel te noemen. Wat betekent het om de controle van iemand anders over te nemen? Wat doet het met je als je voelt én denkt als iemand anders? En wat als je die beheerst en kan sturen? Interessante vragen die tijdens deze film aan bod komen, het zij op een luchtige komische manier. Mocht de film duisterder geweest zijn, had ik hem wellicht nog meer kunnen appreciëren. Identiteit staat centraal in deze film. Het is een beetje als een nieuw leven, een nieuwe start. In de huid van een ander kan je misschien alsnog je dromen waarmaken.

Ik hou er wel van om als kijker uitgedaagd te worden voor iets wat verder staat van onze realiteit. Zeker wanneer het algemeen kader je wel vertrouwd voorkomt. Zo vindt Craig op zijn nieuwe saaie baan een geheime doorgang die recht uit Alice in Wonderland lijkt te komen. Maar hoe langer de film duurt, hoe meer absurd hij wordt. Jammer, want ik verloor er zo de aandacht wat bij. Bij momenten is het te gek voor woorden.

John Malkovich zelf doet het uitstekend en speelt de diverse (opgelegde) persoonlijkheden met verve. Ook de anderen kwijten zich uitstekend van hun rol. Leuk om eens gezien te hebben!

Een legendarische rol voor Peter Sellers naar het schijnt in deze Being there. Met The Pink Panther heb ik niet veel, maar ik prefereer Dr. Strangelove toch als dé film van Sellers waarin hij drie personages vertolkt. Maar Sellers speelt een prima rol hier in deze komisch satirische prent van een wereldvreemde man die Forrest Gump gewijs letterlijk sukkelt van de ene in de andere situatie.

Neen, realistisch is het zeker allemaal niet te noemen, maar als je je laat meeslepen in de geest van de film, dan is het geestige er best uit te halen. Geweldige scènes bij momenten waarbij hij bijvoorbeeld een enorme fascinatie heeft voor het televisiescherm en daarom niet steeds altijd voor de meest hoogstaande programma's. Of de momenten waarbij hij te pas en te onpas vreemd reageert op een vaak emotionele gebeurtenis. En dat steeds in een stoïcijnse ingetogen pose.

Daarom ook dat het eerder als een komedie dan een drama moet gezien worden. Maar je zit best "in" de film en het personage, anders wordt het maar niets.

Het moet voor Kenneth Branagh toch wat gedaan hebben toen hij deze film produceerde en hierbij zijn eigen beleving en opvattingen in verwerkte. De politiek-religieuze strijd van toen ligt vele (Noord-)Ieren nog steeds nauw aan het hart, om het woord 'gevoelig' niet te gebruiken. Gelukkig is de fysieke strijd enigszins ontmijnd. Het doet er me ook aan denken dat ik dringend me eens moet inlezen in die hele historie. Alleen vind ik het een bijzonder complex verhaal waarbij ik andere interessante historische gebeurtenissen steeds voorop plaats.

Een film is niet steeds het ideale medium om zaken verklaard te zien, maar de film onderneemt er ook geen pogingen voor. 'The Troubles', zoals dit etnisch-nationalistisch conflict ook wordt genoemd, worden getoond en daar gaat het er soms heftig aan toe, maar het hoe, wat en waarom is onduidelijk. Enige achtergrondkennis van de kijker is dus zeker niet overbodig.

Het is verder interessant om op te merken dat sommigen hun roots, hun achtergrond, hun leven ... niet zomaar willen achterlaten, ongeacht de stijgende spanningen. Dat verdient respect, zeker als de bedoelingen erachter niet zozeer politiek gekleurd zijn, maar gewoon vertellen dat het hun plekje op aarde is. Voor die neutraliteit dient echter wel een prijs betaald te worden. Het zijn ook die spanningen binnen het gezin van Buddy dat de nodige aandacht krijgt, meer zelfs dan de The Troubles zelf dat meer als achtergrond en context dient.

Verder stijlvol en mooi geschoten. Cinematografisch fijn, net als het camerawerk. Ook de zwartwit beelden vond ik doeltreffend. Dat deze af en toe afgewisseld worden met kleurbeelden genereert een soort van polarisatie tussen werkelijkheid en fictie (de bioscoop).

Een film die met veel bombarie werd aangekondigd, maar uiteindelijk toch niet zoveel publiek lokte naar de zalen destijds (om het woord flop niet in de mond te nemen). Na de film gezien te hebben, begrijp ik ook waarom. Ik kon me amper vereenzelvigen met de film, het boeide me maar matig. Een typische rise and fallverhaal van een bruine kroeg. Het verhaal is weinig vernieuwend, weinig spannend, ...

Dan maar aandacht besteden aan andere zaken. Gelukkig kon ik daar wel beter weg mee. In eerste instantie een zeer goede Stef Aerts, die ik net als in Adem, erg goed vond acteren. Ook Tom Vermeir deed het zeer goed. De montage, camerawerk, belichting en muziek zat ook erg goed, dus daaraan lag het zeker niet. Jammer dat ik met deze film van Van Groeningen niet hetzelfde ervoer als bij The broken circle breakdown of De helaasheid der dingen.

Het is doorbijten naar het einde. Twee uren vond ik best lang voor deze film. De sfeer zat prima, maar de film mist wat creativiteit, wat schwung om het echt aangenaam te maken. Een nipte voldoende met 3,0*.

Degelijk drama over een meisje dat in de handen valt van een seriemoordenaar en -verkrachter, maar het nog kan navertellen. Ik las me achteraf wat in in het verhaal welk in de grote lijnen wel wordt gevolgd. McVey heeft geen aangenaam leventje. Haar thuissituatie is hels en haar toekomst is onzeker. Achteraf bezien was haar ontvoering het begin van haar nieuwe leven.

Zeer sterke prestatie vond ik van het hoofdpersonage. Goed geacteerd, prima gebracht. Het blijft toch bizar dat ze vrijgelaten werd omdat ze niet als een object werd gezien en de dader wroeging kreeg doordat ze te empathisch was. Komt daarbij dat haar uitstekend observeringsvermogen de politie op het juiste spoor heeft gezet.

Geen topfilm en gelukkig gebaseerd op waargebeurde feiten, want qua plot hoogst bizar waarbij een meisje de politie te kijk zet. Dit was bijna een namiddagfilmpje op een commerciële zender geweest én toch sprak deze me erg aan.

Een film met een jonge Ryan Gosling die wel wat gelijkenissen heeft met één van de eerste films van Russell Crowe Romper Stomper (Film, 1992) en het meer bekende American History X (Film, 1998). Handelend binnen een extremistische racistisch milieu waarbij geweld niet geschuwd wordt.

Het niveau van American History X wordt niet gehaald, hoewel ook hier de dialogen, of zeg maar monologen, van het hoofdpersonage erg gevat en giftig zijn. Ik vond die jeugdscène overigens wel een boeiend gegeven waarbij de kleine Danny een heel andere invulling geeft over het verhaal van Abraham die zijn zoon moest offeren aan God. En ik vond die kritische redenering hoegenaamd niet slecht.

Toch vond ik geen echte verklaring voor zijn rabiate haat. Atheïstisch was hij niet, want de Joodse rituelen en gebruiken bleven heilig voor hem. Hij trok echter de conclusie dat Joden gehaat moésten worden, dat het een deel van hun bestaan was doorheen de geschiedenis.

Erg sterke Gosling hier die moeiteloos stand houdt in zijn rol. Het laatste half uur vond ik iets minder, maar zeker een film om gezien te moeten hebben.

Op zich wel een boeiend concept. Het deed me wat denken aan het Duitse Das Experiment, je weet wel, het Stanford onderzoek met de gevangenen en de cipiers omtrent machtsmisbruik omwille van de positie.

Ik zou dit niet meteen horror noemen al komt er wel wat bloed hier en daar aan te pas. Je hebt er altijd die doorslaan en psychopatische neigingen hebben. Ik breng deze wel onder mad scientists gezien dit toch vanuit pseudo wetenschappelijke hoek wordt benaderd.

Het einde waarbij de held overleeft is vervolgens wat met de haren getrokken. Kost deze film minstens een halve ster.

Kon me niet 100% overtuigen, de verwachtingen lagen wel hoog, maar onderhoudend was het zeker. Het hoofdpersonage had toch ook iets te weinig persoonlijkheid om echt te boeien. Het kon me eigenlijk weinig schelen of hij het al dan niet zou halen.

De ontluikende romance tussen Martha en Mario mag dan wel wat gekunsteld zijn, voor de rest heb ik best genoten van deze film. Een film die in de marge aandacht schenkt aan eten. Steeds bijzondere films, die eetfilms, waarbij je vaak zoveel zin krijgt in al dan lekkers. Een zuivere eetfilm is dit echter niet, maar de zijsprongetjes zijn aangenaam.

De focus ligt bij de zorg van een kind en de moeilijke spreidstand die tante Martha ervaart bij deze plotse gebeurtenissen in haar strakke carrièregerichte leven als topchef. Een aantal subplots vond ik nogal doelloos (zoals de gesprekken bij de psycholoog, de buurman, of het bezoek op het einde). En ook de relatie tussen Martha en Lina had ik beter en dieper uitgewerkt willen zien.

Geen absolute topper, maar zeker wel eens de moeite waard om mee te pikken. Gedeck doet het overigens prima. Vreemd wel om Ulrich Thomsen, toch niet zo’n onbekende acteur zo’n onbeduidende rol te zien spelen.

Wat een leuke speelse kortfilm! Grappig, amusant en erg creatief! En eigenlijk is het niets meer dan een romantisch filmpje tussen twee tegenpolen die zich tot elkaar aangetrokken voelen. Kleurrijk en luchtige animaties. De cameo van Deneuve vond ik minder geslaagd, maar voor de rest erg van genoten. Deed me wat denken aan Delicatessen (Film, 1991) Kijken die handel!

@ John Milton, narva77

Een revolutionaire of vooruitstrevende film uit de jaren 60, niet toevallig van Franse makelij waarbij de seksuele ontplooiing van de vrijgevochten vrouw centraal staat. Expliciet wordt het nooit, maar de gedachten en speelse fantasieën zullen bij menig in het verkeerde keelgat geschoten hebben.

Werkelijkheid en fantasie spelen soms door elkaar heen. Het was voor mij niet altijd duidelijk wat wanneer was. Op dat vlak een intrigerende film, mede door de sterke rol van Deneuve.

Niet voor mij het meesterwerk dat velen erin zien, maar zeker de moeite om eens meegepikt te hebben. Deneuve is dan ook pure klasse.

Een film die bij mij minder aansloeg de meesten hier. Ik moest geregeld terugdenken aan de topfilm van Koreeda Wandafuru Raifu (Film, 1998) waarbij ook gespeeld werd om bepaalde herinneringen terug te brengen door ze opnieuw te verfilmen. Wat ik hier dan voornamelijk miste was de tederheid en intensiteit van de impact van deze herinneringen op het personage. Ik miste feeling en passie die ik wel ervoer bij Koreeda.

Los hiervan wel een aantal prima scènes tussen Auteuil en Tillier. De scènes in het café waren de beste. Het overige boeide me minder. Zweeft er wat tussenin wat mij betreft.

Toch wel een geslaagde familiefilm voor het hele gezin. In navolging van Benji of Lassie staat ook hier de hond centraal. Gefilmd in de Franse Alpen aan de grens met Italië. Geweldige panoramische vergezichten van een prachtige fauna en flora. Wij zijn fervente bergwandelaars in de zomer en deze beelden zijn echt geweldig!

Mooi op maat van kinderen waarbij vriendschap, opoffering en loyaliteit centraal staan. Film speelt zich af ten tijde van de Tweede Wereldoorlog zodat de film nog een boeiend subplot krijgt. Vond het wel een beetje vreemd dat alle ellende werd toegeschreven aan "la bête" en dat wolvenstreken werden uitgesloten. Zelfs toen de aimabele Belle op de proppen kwam, waren de volwassenen er als de kippen bij om het dier te demoniseren. Beetje vreemde gedachten toch wel.

Voor de rest een prima filmpje voor het hele gezin. Gezapig en zoet, meer moet dat niet zijn.

Black snow is geen onvergetelijke film geworden. Ook niet echt een bekende film en de reacties en belangstelling hier op MM bevestigen dit alleen maar. Destijds wel een Zilveren Beer ontvangen op het filmfestival van Berlijn.

Het is een film over isolement en verstoting van een man die na een periode in de gevangenis terug in de maatschappij komt. Vechtend tegen vooroordelen tracht hij er het beste van te maken, maar het aanzuigeffect van die donkere onderwereld is groot als die toegankelijk(er) wordt.

Erg vrolijk is de film niet. Duister, rauw en hard. In dat opzicht zeker stijl- en sfeervol.

Ben X ligt me nauw aan het hart om verschillende redenen. Ik heb zelf een zoontje met de diagnose ‘autisme’ en hoewel ASS zo divers en verschillend is, herkende ik wel een aantal gelijklopende gedragingen. In fictie ben ik steeds voorzichtig wanneer ASS aan bod komt omdat het vaak de grote uitzonderingen zijn met hun zeer opvallende uiterlijke kenmerken zoals Rain man, Ben X of de Vlaamse serie Marsman. Ze bestaan deze figuren, maar mensen die er weinig mee vertrouwd zijn, krijgen ook zo een verkeerd beeld. Het is trouwens ook niet omdat je het niet ziet aan iemand dat die persoon daarom intern minder zou lijden dan een Ben X. Ook die personen worstelen met dezelfde issues als een Rain man, alleen is het nog minder duidelijk wat er scheelt omdat ze er “normaal” uitzien.

Ik kijk dan ook gematigd positief terug op de film. De school waar gefilmd wordt, is trouwens de school waar mijn vrouw lesgeeft in Dendermonde. Ben X is voor mij een herziening, een film die ik vandaag anders bekijk dan destijds toen ik nog geen kinderen had. Greg Timmermans doet het prima, leeft zich goed in in zijn rol en geeft een geloofwaardige indruk. Wat mij altijd een beetje stoort aan dergelijke films is eveneens het grote onbegrip en onrecht. Mensen met autisme - ik hou niet van de stempel "de autist" - hebben het vaak inderdaad moeilijk met zichzelf en hun plaats in de samenleving, maar dergelijke films geven ook de indruk dat de buitenwereld ongewoon slecht is. Geen enkele positieve noot kwam naar voren: weinig of geen begrip van de school, pestende leerlingen (zo goed als iédereen deed mee), bizarre dokters (al dan niet karikaturaal voorgesteld), enz ... Ik weet niet of dit vandaag de dag of 10 jaar terug realistisch is/was?

Het pesten wordt wel mooi weergegeven en verweven in de film. Ook de leuke goede montage met de virtuele wereld is knap en geeft een kijk op de gedachtegang van Ben. Maar Ben kampt wel met wat meer problemen door zijn psychoses en zelfmoordneigingen. Naar het einde toe gaat de film uit de bocht en mist hij de boodschap. De pesters worden op hun plaats gezet, maar hoe? Het lijkt me ook niet echt een plan voor iemand met autisme. Beetje jammer het einde, maar al bij al zeker een film die de moeite waard is om eens te zien.

Ben Hur is een geweldig en tijdloos epos die na 60 jaar de tijd erg goed heeft doorstaan. Ik zag de meest recente versie uit 2016 nog niet, maar komt hoogstwaarschijnlijk nog niet in de buurt van het meesterwerk van William Wyler. Vooral tijdens jeugdjaren Ben Hur grijsgedraaid omdat ook mijn grootmoeder er gek van was. Elk jaar rond Pasen was het wel zover. Die bijbelse interpretatie en verschijningen van Jezus geven toch iets aparts als mooi subplot in de heroïek van de persoon Juda Ben Hur.

Wat wel vaker voorkwam bij de sandalenfilms in die tijd is het heroïsche bombastische trompetgeschal dat geweldig is om aan te horen. Maar het camerawerk, montage, cinematografie en het grootse decor en aankleding moet er nauwelijks voor onderdoen. De grandeur van Romeinse Rijk in al zijn facetten wanneer Ben Hur wordt binnengeleid door de consul is machtig. De drie en een half uur durende film verveelt geen moment. Elke scène is nuttig. Neem nu het personage van Jezus. Hij komt nooit met zijn gezicht in beeld, maar Wyler maakt er een mytisch figuur van met een geweldige uitstraling alleen al door het feit hoe men hem vol ontzag en verwondering aankijkt (zoals De Romeinse soldaat of Ben Hur zelf).

Ben Hur draait rond de emoties haat, vergeving, opoffering, hoop, lijden en liefde. Haat is hetgeen Ben Hur drijft. Haat wordt bestreden met haat, maar kan enkel overwonnen worden met liefde en vergeving. Zo worden de twee grote verhalen in de film uiterst geslaagd met elkaar verweven. Ben Hur als een soort stoer evenbeeld van Jezus Christus.

De knapste scène blijft ongetwijfeld de strijdwagenscène. Keer op keer blijf ik vol spanning de race volgen. Geweldige actie en ongemeen spannend met die draaiende kartelmessen. Ook de scènes op zee op de galeischepen met het ritmische geklop van de slavendrijver, blijven steeds een indruk op mij nalaten. Een film om altijd te koesteren. Elf oscars, alstublieft!

Fijne en interessante documentaire. Het is bewonderenswaardig wat deze aparte muziekband voor elkaar brengt. Muziek als uitlaatklep en en vlucht uit de sloppenwijken van Kinshasa. Ook vooral de manier waarop is lovenswaardig. Erg fijn initiatief waarbij ook vooral de personen met een handicap een duidelijk doel voor ogen hebben. In landen waar er amper een sociaal vangnet bestaat, is dit erg cruciaal.

De muziek is zoals we vaak Afrikaanse muziek ervaren: leuk, vrolijk en vol ritme. Ook hun ingesteldheid is louter positief. Muziek als opstap naar een hoopvolle en betere toekomst. Mooi! De documentaire is nu alweer 11 jaar oud. Geen idee hoe het de band nu vergaan is?

Zeker een referentiefilm waard over de Eerste Wereldoorlog. Die zijn immers niet zo dik gezaaid. Vrij waarheidsgetrouwe benadering van de gebeurtenissen bij de slag bij Mesen in 1917. De site rondom Hill 60 te Zillebeke werd al bestreden sinds 1915 en veranderde regelmatig van bezitter gedurende de vele maanden dat daar strijd werd geleverd. Erg mooi om ook vandaag eens te bezoeken met eveneens nabijgelegen kraterput van de Caterpillar.

Een film die geregeld teruggrijpt naar flashbacks van het rustige leven van Woody. Het haalt je soms wat uit de sfeer van de film, maar stoort niet enorm omdat de sereniteit ten allen tijde wordt bewaakt. Kwaliteit en authenticiteit staan hier centraal in de film. De benepenheid en angsten komen goed naar voren. De Duitsers spreken Duits en worden niet gedemoniseerd.

Hier en daar een schoonheidsfoutje. Zo leken de loopgraven me iets te recht te zijn in plaats van de zigzag bewegingen om onder meer bominslagen te counteren. Voor de rest prima film. Knap!

Sfeervolle film van Verhoeven die de tijdsperiode en het leven in het nonnenklooster goed tot uiting weet te brengen. Controversieel mja. Er zijn misschien een drietal onderwerpen die in aanmerking kunnen komen.
De lesbische vrijscènes zijn volgens mij vrij stijlvol gebracht. Prima belichting, goed camerawerk, niet te lang en niet te kort. Zoiets moet je Verhoeven niet leren natuurlijk!

De dildo van het Mariabeeldje is langs een kant wel grappig. Het is ook een soort metafoor waarbij geloof en atheïsme elkaar tegenkomen. Tenslotte heb je de Jezusfiguur die te pas en voor mij persoonlijk vooral te onpas ten tonele verschijnt. Die visioenen vond ik het meest zwakke aan de film. Een Jezusfiguur als een soort heldhaftige krijger of als adonis? Nee, vond ik minder geslaagd, zowel technisch als qua plotinvulling.

Gebaseerd dus op waargebeurde feiten waarbij we toch mogen aannemen dat de dame in kwestie erg gewiekst carrière heeft gemaakt. Verhoeven daarentegen creëert geen oordeel en laat het vrijwel in het midden wat er gebeurd is. De pest leidt mooi als een rode draad doorheen het verhaal.

Acteerprestaties prima! Sowieso van de twee mooie nonnendeernes Efira en Patakia, maar ook van Rampling van wie ik normaal niet zo'n hoge pet op heb. Fijn!

Gisteren samen met de kinderen naar deze familiefilm gekeken. Eventjes op het verkeerde been gezet, want ik dacht de versie van de jaren 70 of 80 te zien in de bossen met de poemajongen. Deze remake dus, ook niet slecht (ook niet goed overigens). Matige troep op maat gesneden voor 8-jarigen. Steeds ook volgens hetzelfde patroon van tederheid, gezelligheid en humor. En uiteraard mogen de (oliedomme) bad guys niet ontbreken. Dat een dier de hoofdrol speelt en de held wordt van het hele verhaal is mierzoet, voorspelbaar, maar ook wel eens leuk om te zien.

De kinderen genoten er alleszins van en ik dus ook wel wat. Wie zijn wij om hen tegen te spreken? Geslaagd alvast als remake. Meer moeten we er ook niet van maken. Gewoon een fijne kinderfilm!