Opinions

Eindelijk even tijd gemaakt om te starten met deze trilogie van Nolan. Nog nooit gezien (schande!) en normaal gesproken ben ik niet zo'n fan van blockbuster-actieprenten, maar én Nolan én de uitstekende quoteringen deden me beslissen om deze leemte met prioriteit in 2018 op te vullen.

Wat me meteen opviel is de vakkundige aandacht die Nolan besteedt aan de uitdieping van het karakter van Batman (Bruce Wayne). Met de nodige aandacht voor precisie en detail werkt hij de hele film uit tot haast de perfectie. Dit wordt alleen maar beter in deel 2 (deel 3 TDKR volgt later deze week nog). Ook daar twijfel ik niet aan het meesterschap van Nolan. De legende van de ultraheld die Nolan heeft geproduceerd is weergaloos. De magie, het mysterie, de ontwikkeling en het aura van Batman is nagenoeg perfect. Wat een machtige beelden krijg je op je netvlies gebrand wanneer een donkere dreigende gestalte vanop een torenpunt de nachtelijke druilende stad inkijkt!

Naast de enorme sfeerschepping is eveneens de karakteruitdieping erg sterk. Dat kan ook moeilijk anders met de topcast die Batman begins rijk is: Caine, Freeman, Bale en Oldman. Wat wil je nog meer? En dan moet The Joker nog komen ...

Ook de actiemomenten zijn een genot om naar te kijken. De actie spat van het scherm. Toch missen we een echte bad guy hier in het eerste deel, eentje die we ons nog lang kunnen herinneren. James Bondsgewijs maakt Batman gebruik van een aantal geavanceerde snufjes om zijn strijd tegen de misdaad te beslechten. Geslaagde actieprent die naast de vele vechtscènes en ontploffing ook aandacht heeft voor kwaliteit en diepgang. Zeker 4,0* waard.

Er is vooraf - zonder dat men op de trailer na - de film heeft gezien al veel afbreuk geweest op Matt Reeves en Robert Pattinson. De erfenis van Nolan's trilogie is groot. Maar ik denk dat beiden geslaagd zijn in hun examen. Pattinson is absoluut geen miscast, integendeel, hij doet het zelfs zeer goed. En Reeves had ook al bewezen dat hij om kon met een spektakelfilm.

The Batman is een film waarbij de mistroostigheid van afstraalt. Gotham City is al een grijze grauwe stad op zich. De regen, die met bakken uit de lucht valt, maakt het alleen maar grimmiger. Het is ook een metafoor voor de bekraste melancholische ziel van Bruce Wayne. Wayne is lusteloos, een pak meer nog dan zijn personage in andere films. Deze lijn wordt steevast doorgetrokken als hij zijn pak aan heeft. Het zorgt niet meteen voor een metamorfose. Een Batman met tekortkomingen ook, emotioneel vooral, maar ook sociaal en zelfs als superhero niet zozeer onoverwinnelijk.

Ik was wat bang voor de speelduur van de film, maar dat viel eigenlijk wel mee. De film vloog voorbij en de rustige momenten afgewisseld met de actiescènes zaten goed in balans. De film heeft wat weg van een soort detectivefilm met raadsels, hoe kan het ook anders met een tegenhanger als The Riddler. Alsof het de film Zodiac betrof van David Fincher.

Prima Pattinson dus, maar ook Paul Dano kan me steeds wel bekoren. Fijne rol als The Riddler en op zich kon ik me wel verplaatsen in zijn wraakgedachte. Ik weet niet of ik hem perse onder of boven die van Nolan moet zetten, toch net eronder vrees ik, Heath Ledger is zo goed als onovertroffen én voegde toch nog dat tikkeltje extra toe, maar dat is geen schande en betekent niet dat deze niet de moeite waard zou zijn, integendeel zelfs.

Mja, Lord of The flies, The hunger games of zelfs de gebeurtenissen op Utøya, het heeft allemaal wel een beetje weg van deze,Battle royale waarbij een groep tienerstudenten op een eiland gedropt worden om elkaar na te jagen en uit te moorden.

Veel personages die de revue passeren waardoor de meesten als slachtvee dienen. Veel tijd voor karakterontwikkeling is er dus niet. Bloederig wordt het dan weer wel, met steek- en vuurwapens. Psychopatisch ook van aard, voor sommigen was het méér dan louter zelf te overleven.

Het deed me eerlijk allemaal weinig. Uiteraard sowieso al niet voor iedereen weggelegd al dat geweld, maar ik vond het nogal afstandelijk en was nauwelijks betrokken bij de personages of het gegeven op zich. Ik miste de beklemmende sfeer, de echte doodsstrijd om kost wat kost te overleven, de psychologische impact.

Zeer sterke film over de Algerijnse onafhankelijkheid in de jaren 50 begin jaren 60 tegen de Franse koloniale macht. De film biedt een mooi inzicht van de verschillende gebeurtenissen die steeds grimmiger en driester worden. Boeiend ook dat de ideeën, gedachtegangen en het verloop van zowel de Algerijnse vrijheidsstrijders als de Franse troepen aan bod komt.

Hoewel het begrip groot is voor onafhankelijkheid kleeft er ook bij FLN zeer veel onschuldig bloed aan de handen. Niet alleen agenten en militairen werden getroffen, ook vele burgers lieten het leven bij ontelbare terroristische aanslagen. Maar ook de Fransen lieten zich niet onbetuigd en ook voor hen gold het motto "het doel heiligt de middelen". Het was een meedogenloze strijd. Bizar ook dat het zo lang moest duren terwijl de buurlanden Marokko en Tunesië al jaren ervoor onafhankelijk werden.

Verder allemaal erg fraai in beeld gebracht. Overtuigend ook waarbij de gewone burgers werden gemanipuleerd om partij te kiezen. De film biedt een erg realistische haast documentaire-achtige kijk op de guerrilla-oorlog. Het camerawerk is subliem met zijn overzichtsbeelden en close-ups. Tenslotte is de spanning vaak erg om te snijden. Klein meesterwerkje! Knap!

Een aantal weken terug zag ik On the Basis of Sex (2018), een soortgelijke film over gendergelijkheid, maar dan met Ruth Bader Ginsburg in de schijnwerpers. Beide gebeurtenissen spelen zich af in ongeveer dezelfde periode, niet geheel toevallig natuurlijk en ongetwijfeld zijn er nog zo enkele van die verhalen over overgelijkheden, denk ook maar aan The Black Power Movement.

Battle of the Sexes is een erg luchtige entertainende film geworden waarbij zware thema's als genderongelijkheid, holebi's en ontrouw met de mantel der liefde worden omarmt. De relatie van BJK met haar kapster wordt amper bekritiseerd, mede wellicht ook omdat in het echt de man van BJK er ook niet te veel spel van maakte. Zoals hij het ook al zei telt er voor haar maar één ding, en dat is tennis.

Steve Carell speelt zichtbaar geamuseerd de flamboyante en provocerende Bobby Riggs, een voormalige nummer 1 die op vijvenvijftig jarige leeftijd dringend zijn leven moet heropnemen. Battle of the Sexes is een crowdpleaser met de nodige luchtigheid die vooral het grote publiek zal smaken. Jammer wel dat Margaret Court er nogal sip en onsympathiek vanaf komt ...

Oei, totale miscast voor mij. Heel weinig positiefs over te vertellen. Zeer karikaturale voorstelling van historische feiten. De Japanse invasie tijdens WOII heeft de bedenkelijke reputatie ongemeen hard te zijn geweest, maar wat je hier krijgt, zijn ongenuanceerde brute scènes die nog weinig met de realiteit te maken hebben. Weinig tot geen diepgang en er werd nauwelijks moeite gedaan om een degelijk plot uit te werken.

Alles draait rond sensatie en bloedvergieten. Weinig memorabel. Eentje m erg snel te vergeten. Dat zal niet zo moeilijk zijn, denk ik, de mooie beelden soms ten spijt.

White Christmas nog niet gezien, maar deze "Be right back" is het beste wat ik al zag van de eerste twee seizoenen van Black mirror. Deze aflevering gaat over coping bij een verlies van een dierbare. Het deed me in eerste instantie wat denken aan Her (2013) met Joaquin Phoenix, maar evolueerde stelselmatig naar een A.I. met lijf en leden zoals in diverse films ook aan bod komt (Alien, Ex Machina, etc ...)..

Het grootste probleem van Be right back en Black mirror in zijn geheel is zijn beperkte diepgang. Op 3 kwartier kan je onmogelijk een degelijke uitgewerkte plotlijn voorzien. Het is vaak een trigger om even bij stil te staan, maar meer ook niet.

Sowieso een erg intrigerend uitgangspunt dat steeds wel mijn aandacht trekt. Combineer dit met een impulsieve emotionele lading en je krijgt een boeiende verhaallijn. Be right back krijgt een opbouwend plotverloop waarbij de grenzen steeds worden verlengd: eerst tekstueel, dan auditief en tenslotte visueel. Creepy alvast zoals de voorbeelden aanhaalden met het slapen en ademhalen. Geen verrassingen hier in het doen en laten van de partner op het wereldwijde web, maar je zou wel eens degelijk kunnen verschieten van je partner ... Fijn wel om ook Martha te zien twijfelen. Emoties en echte gevoelens kunnen niet nagebootst of geprogrammeerd worden. Het exemplaar werd na verloop van tijd een meubelstuk dat op de zolder stof vergaarde. Je weet nooit of het nog eens van pas komt ...

Het was al een hele poos geleden dat ik The beach nog eens zag. The beach werd destijds niet goed gesmaakt door het grote publiek en Leonardi DiCaprio raakte maar niet af van zijn rol van Jack Dawson in Titanic. Een zoveelste rising star was gedoemd om te mislukken in Hollywood, maar gelukkig draaide dit (onder meer door Scorsese) toch anders uit.

The beach heeft wel wat weg van het romantische 'Blue lagoon' met Brooke Shields. Mooie parelwitte stranden, prachtige sterrenhemel, de hemel op aarde en het ultieme geluk gevat op een paar vierkante meter weg van alle drukte en chaos in de verdorven buitenwereld. The beach lijkt een idyllische plek voor avonturiers, is dat ook op een bepaald moment, maar zoals elk verhaal is er ook een tegenkanting. Het eerste uur van de film draait rond de sfeer van dit Utopia. Richard streeft naar zijn ultieme geluk en wenst dingen te doen die een meerwaarde geven aan zijn leven, dingen die hem bijblijven in plaats van de saaie voorspelbare keuzes die de mens keer op keer maakt. De 'veilige' keuze is saai en niet uitdagend.

De andere bewoners worden slechts beperkt uitgewerkt. Sal daarentegen koppelt haar geluk aan de fysieke plaats van het eiland. Ze wil dit dan ook ten alle koste verdedigen. Het opzet van de opduikende problemen (de haaienbeet, het achterlaten van die Zweed, de nieuwkomers en de confrontatie met Richard) doorprikken haar harmonieus denken. De rest van de groep beseft dat het ultieme geluk in en op het eiland geen Utopia is, maar eerder een utopie. Het is niet de plaats waar je je bevindt dat je gelukkig maakt. Geluk begint in de eerste plaats bij jezelf. De setting en insteek van de film zitten dus zeer goed.

Na een goed uur echter draait het allemaal wat in de soep. De metamorfose van Richard, dat computerspel, de Rambo-look, neen. Het past als een tang op een varken en Boyle gaat hier compleet de mist in. Op het absolute einde herstelt de film zich enigszins. De Mobymuziek was destijds wel leuk, nu klonk dat vrij ninethies en dus passé (maar daarop wil ik geen afbreuk doen, is bovendien ook persoonlijk).
Lang in de running voor een 4,0* mede door het concept, maar een degelijke sterke 3,5* volstaat evenzeer.

Op inhoudelijk vlak vond ik dit de beste Bean--film al hebben velen een tegengestelde mening. Het klopt inderdaad dat Mr. Bean zich hier wat verloochent. Kunnen we het nog wel hebben over Mr. Bean na het bekijken van deze prent? En waarom praat hij zoveel in deze film?

Naast uiteraard Atkinson zelf vind ik overigens dat de film ook zeer goed gedragen wordt door MacNicol. Ook zijn expressies zijn hilarisch.

Qua verhaal vond ik deze film best boeiend. De hetze met het schilderij en wat er aan vooraf gaat (natte broek) vond ik zeer grappig. Ook het vilaine kantje van Mr. Bean kwam aan bod in deze film. Ook hier uiteraard wel copieus gedrag uit de sketches, wat jammer is. Mr. Bean is op zijn best als hij Mr. Bean mag zijn. Zijn rol als "dokter" of "superhero" vond ik dan weer minder geslaagd, hoewel hij in zijn sketches ook voor tandarts speelt. De film wisselt bijgevolg zeer sterke grappige momenten af met zwakke stukken. Aan de andere kant zijn er dan wel geslaagde terugblikken naar de sketches zonder copieus te zijn (klaarmaken van dat gevogelte in de magnetron verwijzend naar zijn kerstdiner).

Leuk om ook Yesterday te horen in de film. Sindsdien koppel ik het liedje van The Beatles altijd aan Mr. Bean.

Ik heb na mijn verlof eindelijk de tijd genomen om Beast te zien in de bioscoop. Ik was de enige in de zaal, hoe houdt zo'n alternatieve cinema zijn broek op zou je soms denken? Veel (Europese) subsidies wellicht ...
De verwachtingen lagen hoog en ik keer tevreden terug. Best een ok film, niet eentje die ik perse zou aanbevelen als must see, maar zeker ruim voldoende. Ligt wat mij betreft wat in dezelfde lijn als Peele’s debuut Get out: kortom een leuke psychologische thriller met hier en daar een leuke twist.

Leuke acteerprestatie en verschijning is die Jessie Buckley die de rol van Moll vervult, een meisje gevangen binnen haar bekakte familie waarin ze weinig manoevreerruimte kent. Het verhaal is wat clichématig met een verliefd meisje dat valt op een verkeerd type waarop de ouders van het meisje afwijzend reageren. Desalniettemin verveelt de film nooit en blijft hij onderhoudend. Hier en daar wel wat vreemde niet uitgewerkte subthema’s zoals die nachtmerries en de ontmoeting met het neergestoken meisje. De klemtoon van de film ligt op de romance tussen Moll en Pascal en hoe de omgeving daarop reageert. Het moordonderzoek zelf is onontgonnen terrein. Het rolletje van die Cliff vond ik bijgevolg ook maar vreemd.

De film stevende af op een degelijke voldoende, maar het einde maakte veel goed. Spannend, wisselende plots en mooi uitgewerkt waarbij de naam van de titel eigenlijk op beiden van toepassing is. De slotscène zou zomaar uit een boek van Stephen King kunnen komen al kan je dit doortrekken naar de gehele film. Tot slot adembenemende beelden van Jersey, eveneens een pluspunt.

The beasmaster. De titel alleen al herbergt een gedrocht van een pulpfilm. En dat is hij ook, ware het niet dat ik als kind talloze keren ontzettend heb genoten van deze prent. Het is misschien al een kleine 25 jaar geleden dat ik deze film nog eens zag en het verbaasde me dat ik nog erg goed wist wat er te gebeuren stond.

Film doet qua setting wel wat denken aan Arnie’s Conan en Red Sonja. De beestjes zijn wat sentimenteel en zijn in fel contrast met de wat duistere kant van de film. Die heksen, de wildemannen en zeker die vleermuizen zijn echt angstaanjagend en zouden niet misstaan in één of andere fantasy van Del Toro. Dat oog bvb, geweldig! Ook grafisch ziet het er best ok uit in een wereld zonder drones. Ook het slotgevecht zag er prima iit in de vuurzee.

Best genoten dus en voor mij pure nostalgie. Hier en daar wat idiote beelden zoals de stoerdoenerij met het zwaaien van zijn stok of zwaard. Ook het letterlijk springende duel met de beer was wat minnetjes. Een voldoende kan ik dit echt niet geven, maar fijn was het wel nog eens! Jammer wel dat men naar verluidt met de gecaste dieren minder diervriendelijk heeft omgesprongen ...

Boeiende weergave van een interne burgeroorlog hoe het er in een willekeurig Afrikaanse natie er aan toe kan gaan. En het ronselen en indoctrineren van kindsoldaten wordt niet geschuwd. Een film die ook aantoont dat niemand te vertrouwen valt waardoor er door deze paranoïa ook vele onschuldige dorpelingen over de kling worden gejaagd. Een interne burgeroorlog is vies met diverse partijen met verschillende belangen.

Verder wordt ook het belang aangetoond van die ene charismatische leider die een klein rebellenleger opzweept om hem te volgen. Zolang men er zelf niet veel veel onder lijdt, loopt dit op wieltjes om de leider blindelings te volgen.

Geen te expliciete beelden hier, wel wat gevechten, maar vond ze niet altijd goed in beeld gebracht. Weinig spanning ook maar ver het algemeen wel goed geacteerd en prima sfeersetting. Uitstekende keuze om de hele film door de focus op Agu te leggen en niet bvb te verleggen naar de Commandant of andere issues.

Hier had ik toch meer van verwacht. Verhaaltechnisch een beperkte en oppervlakkige film. Weinig uitdieping en een verhaal dat nooit ergens naar toe leidt. De rode draad met de opwarming van het klimaat en het stijgende zeeniveau haalt het leven van de inwoners van de Bathtub overhoop, maar pakte me te weinig.

De film moet het vooral hebben van zijn mooie sfeerschepping en decoropbouw. De Bathtub wordt erg realistisch weergegeven met de bouwvallige schrootkrotten en rondlopende boerderijdieren. De erbarmelijke troosteloze toekomst van de inwoners wordt mooi weergegeven. De ziel van de bewoners van "hen die aan de andere kant van de dijk" wordt prachtig in de verf gezet en wordt met fierheid gedragen. Het was zoals de vader van Hushpuppy opmerkte dat het de mooiste plek op aarde was om in te leven. Ondanks de nakende ramp (verwijzing ook naar Katrina vermoed ik) laten de inwoners het niet aan hun hart komen en treden ze hun fatale lot al zingend en swingend tegemoet.

De acteerprestaties zijn van een uitstekend niveau en dat is erg opmerkelijk als je weet dat alle acteurs pure amateurs waren. Het komt de authenciteit en overtuigingskracht van de film ten goede. Ook de mooie soundtrack onderstreept de sfeer van de film. Ondanks het zwaarmoeidge thema (armoede, natuurramp, het meisje dat halfwees is, enz...) is dit net geen deprimerende film. Integendeel zelfs. Het is een dromerige film bezien vanuit het oogpunt van de kleine Hushpuppy (die naam alleen al) met een sprookjesachtige achtergrond met de oerossen.

Veel positieve punten dus, maar inhoudelijk net iets te weinig. Net voldoende dus met 3,0*.

Prima film over een aantal jongeren die ingaan tegen een conservatieve Britse wet die verbiedt dat jongeren samentroepen en naar 'wilde' muziek luisteren. De film slaagt erin de tijdsgeest en de jongerencultuur goed weer te geven. Dat komt ook mede door de uitstekende casting en het puike acteerwerk. Johnno en Spanner lijken wel tegenpolen, maar kunnen het uitstekend met elkaar vinden, tot groot ongenoegen van de ouders van Johnno die niets liever hebben dat hij zich niet meer inlaat met zijn slechte en marginale vriend.

Jongeren iets verbieden geeft meestal een tegendraads effect. Ook hier natuurlijk waarbij illegale raves als paddenstoelen de grond uit kruipen. Leuke muziek en sfeer. Alleen die zwart wit beelden waren wat mij betreft overbodig.

Prima inkijk in het gebeuren in de jaren 90 waarbij toekomstloze jongeren maatschappijkritisch een welgemeende middenvinger opstaken tegenover de upper class overheid. Fijn!

Laat ons meteen zeggen dat dit geen doorsnee film is voor het brede publiek. Deze zal geen omzetrecord breken, dat is zeker. Nu begrijp ik ook dat mijn lokale filmboer deze niet draait en ik naar Gent diende uit te wijken. De mindere toegankelijkheid vindt zijn deel in de lange speelduur, maar uiteraard door het erg bizarre scenario van Ari Aster.

De film is een soort absurde surrealistische inkijk in het hoofd van een paranoïde angstige man met een moedercomplex. De zaken die de revue passeren - en dat zijn er wel wat - zijn ontzettend bizar en onverklaarbaar, maar maken deel uit van de geestestoestand van Beau en zijn kijk op de boze vijandige wereld. Los van alle eigenaardige dingen is de film los hiervan best goed te volgen en is hij ook opgedeeld in grote verschillende brokken.

Niet alles is even geslaagd en halfweg (periode bos/toneel) begint de film wat in te zakken om nadien opnieuw crescendo te gaan in het geweldige huis van zijn moeder en de slotscène in het amfitheater. De sterkste scènes vond ik toch het begin in zijn flatje omgeven door criminaliteit en chaos. Aster slaagt er ook in humor in het verhaal te brengen. Toch een aantal keren moeten lachen. Een geweldige rol ook van de moeder met haar ziekelijke hunkering naar liefde welk de geestestoestand van Beau grotendeels verklaart.

Nog niet privé, althans niet van dichtbij, maar die films over dementie en verkommerde ouderen als in The Father (Film, 2020), Vortex (Film, 2021) of Tout S'est Bien Passé (Film, 2021), ze hakken er toch steeds stevig op in. Dit is hier niet anders. Ik ben best gevoelig over het onderwerp.

Als je dan als tegenspeelster nog de charismatische klassemadam Léa Seydoux mag verwelkomen, dan kan het nauwelijks stuk gaan. Het subplot van de affaire vond ik minder interessant, al is een beetje extra Léa op het scherm steeds meegenomen.

Als alleenstaande moeder draagt ze ook haar kruis, heeft ze ook haar zorgen. De film brengt een overtuigend en sereen portret van de ouderenzorg in Frankrijk. Ook het financieel elitaire aspect komt even naar boven wanneer blijkt dat ouderenzorg een kostelijke grap is. Ondanks de zware onderwerpen best ingetogen gebracht.

Leuk intermezzo van een stressvolle avond waarbij alles fout loopt waar het maar kan foutlopen. En het maakt dan ook niet uit of je van hoge of lage komaf bent. Soms vallen inderdaad de maskers gewoon af en wordt de mens herleid tot iets kleins en beschamends.

Cast goed op elkaar ingespeeld, prima acteerwerk. Fijne kortfilm om zeker eens gezien te hebben met heel wat bekende Vlaamse acteurs.

Voor Juliette Binoche wil ik wel even de tijd nemen. Van Claire Denis ben ik minder fan met een oeuvre dat alle kanten opgaat. Dit was er weer eentje aan de negatieve kant met een weinig en inspiratieloos plot over een vrouw die de juiste vent niet vindt. In afwachting van kom je dan een reeks vervelende venten tegen en ook het personage van Binoche zelf is zodanig wispelturig dat je het vervelend vindt.

De film boeit weinig al prijs ik me gelukkig dat we Binoche nog hebben, al kan ook zij de film niet redden. Er is veel beters op de Franse markt te vinden (en dan heb ik het niet over de meesterwerken). Jammer, een gemiste kans.

Dit is nog wat anders dan Legionnaire (Film, 1998), de film met Jean-Claude Van Damme. We krijgen een inkijk in het leven van een soldaat in het Franse vreemdelingenlegioen. Inhoudelijk misschien niet altijd even hoogstaand, tenzij je de discipline, sancties en trainingsarbeid hoog hebt zitten. Maar de film heeft wel een bepaalde flow, wellicht door het uitstekende camerawerk. Gehard en stijf, maar tegelijk ook chill. Geweldig ook die "foute" muziek. Ik vond het best komisch en ondanks dat het niet paste, toch goed aansluiten bij de film.

Beautiful boy vertelt het relaas van een veelbelovende tiener die alle kansen die zich aandienen kan grijpen, maar op één of andere manier toch is afgegleden en kampt met een ernstige drugverslaving. De film vertrekt vanuit het standpunt van de vader van de verslaafde. Een standpunt dat minder gewoon is omdat bij 'drugfilms' vooral de kant van de gebruiker sterker belicht.

David Sheff voert een haast hopeloze strijd om zijn zoon op het rechte pad te krijgen en vooral te houden. Zijn onvoorwaardelijke liefde, vertrouwen en goedheid straalt van hem af. Zijn gezin steunt hem, maar naarmate de film vordert, merk je duidelijk dat hij in een tweestrijd beland is. Zeer sterke prestatie van Steve Carell. Die blik - tegelijk angst en wanhoop uitstralend - komt een aantal keer sterk in beeld. Uiteraard bij de contacten bij Nic, maar die angst straalt hij ook uit wanneer hij zijn 2 jongere kinderen gade slaat tijdens een toneelstuk of zwemwedstrijd. Alsof alle levensvreugde weg is, angstig of ook zij ooit ten prooi zullen vallen van drugs.

Want ook Nic was een onbezorgd kind, net als zijn halfbroer en -zus. Hij was "a beautiful boy". Dit illustreert Van Groeningen door veelvuldig met flashbacks te werken. Jammer genoeg misschien bij momenten net té veel flashbacks. Soms was dit verwarrend of haalde het de schwung uit de film.

De film brengt een oprechte ontroerende boodschap van wat drugs kan aanrichten op de naaste omgeving. Herval maakt deel uit van het herstelproces werd een paar keer aangehaald. Ook als ouder dien je ijzersterk te zijn hiermee om te gaan ... De ontgoocheling moet immens zijn, de liefde ook. Ik voelde ook bij mezelf de ontgoocheling (en het begrip) in het gedrag van Nic. Als een film dat doet, dan is hij zeker geslaagd.

Felix van Groeningen is niet aan zijn proefstuk toe met deze film. Eerder maakte hij ook reeds indringende portretten met "De helaasheid der dingen" en "A broken circle breakdown". En ook deze "A beautiful boy" is een schot in de roos en geeft nog maar eens weer wat voor een getalenteerd regisseur hij is. Ook Timothée Chalamet toont na "Call me by your name" en "Lady Bird" waarom hij terecht één van de grootste talenten van Hollywood is vandaag de dag. De interacties tussen vader en zoon zijn ijzersterk en de kleinste emoties worden subliem weergegeven. A beautiful boy onthoudt zich van elk moreel oordeel over drugs en kan zich bijgevolg volledig focussen op de emoties zonder sentimenteel over te komen. Top!

Met feel good films heb je het gevaar dat het nogal gefabriceerd en voorspelbaar is. En er wordt vaak de sentimentele toer opgegaan. Dat is hier niet anders. Bill Nighy heeft al betere rollen gehad. Ik had hem hier meer inspirerend verwacht, maar dat kwam hier nauwelijks uit de verf.

Maar het is en blijft wel een leuke wegkijker. Alles behalve een topper, maar het is wel aangenaam om de gedachte van de world cup voor daklozen eens in de verf te zetten. Nogal luchtig en simpel gebracht, want vaak gaat het om mensen met gecompliceerde problemen. Leuk ook de kiekjes van Rome, blijft een geweldige stad.

Kon evengoed 3,0* worden wat mij betreft, maar dan moest de rol van Nighy beter uitgewerkt worden. Niet geweldig, maar ik heb me niet verveeld.

Bekeken omdat het Deens was. Een erg matige film boordevol clichés en ontwikkelingen die we stilaan al té vaak gezien hebben. Het draait steeds om hetzelfde wanneer een ruwe bolster moet worden geslepen tot een diamant, maar waarin de ene erg gelooft en de andere dan weer niet. Ze worden door het lot samengebracht en uiteindelijk hangt er wederom romantiek in de lucht. Het happy end mag dan ook niet ontbreken.

De muziek is wel leuk ja, maar die redt allerminst de film. Vrij standaard B-filmpje. "Been there done that", zoiets was het.

Een bizarre trip van drie broers naar Turkije om een haartransplantatie te laten uitvoeren. Niet vreemd omwille van de behandeling zelf, wel omwille van hun asociale onzekere gedrag. De ene is meer te zien zonder dan met kleren aan en vraagt zijn broer om even te kijken. Beetje awkward.
Er ontstaat dan wel wrevel door een misverstand, maar uiteindelijk komt het wel goed. Best wel met een grappige melodramatische insteek. Het zelfvertrouwen van de broers is recht evenredig met hun haarprobleem. Maar met Lindsay zat het probleem wat verder denk ik ...

Ik zag A beautiful mind jaren terug een paar keer en keek vol uit naar deze herziening. Voor mij blijft deze film weergaloos en boet hij nauwelijks in aan kwaliteit. A beautiful mind mag dan wel uit mijn persoonlijke top 10 verdwenen zijn, dat doet niets af aan de afbreuk van de film zelf, maar meer aan de hoge concurrentie van de rest. A beautiful mind doet me enigszins denken aan Scorseses 'Shutter island' met Leonardo DiCaprio. Deze versie is echter wat braver en meer geromantiseerd in tegenstelling tot het rebelsere meer thrillerachtige Shutter Island. Toen ik de film voor het eerst zag kende ik John Nash niet en wist ik ook niet wat hij bereikt had. Het deed me erg onbevangen naar de film kijken en was onmiddellijk onder de indruk.

In de eerste plaats onder de indruk van de uitmuntende acteerprestaties. Russell Crowe vertolkt hier voor mij één van zijn beste personages in zijn carrière als de schizofrene John Nash (nog beter dan pakweg LA Confidential of The insider). Vreemd dat in 2002 Denzel Washington aan de haal ging met het Oscarbeeldje voor beste acteur in Training Day. Hij kreeg die eer eerder wel bij Gladiator ... Crowe geeft een extra dimensie aan John Nash met zijn houterige pinguïnachtige wandeltred en bewegingen. Ook zijn verdwaasde blik toen hij zijn zoon vasthoudt is werkelijk schrijnend en tegelijk top. De immer bevallige Jeniffer Connelly - wat een vrouw (!) - moet alles behalve onderdoen voor Crowe. Met de nodige flair van doortastendheid, angst en wanhoop geeft ze zeer goed gestalte aan Alicia, de echtgenote van Nash. Ook van Ed Harris weten we al langer dat hij steengoede bijrollen kan vertolken.

Ondanks het feit dat er op zich niet zo heel veel gebeurd in de film, blijft de film enorm boeiend. Hij verveelt amper en de 135 minuten zijn in een mum voorbij. De liefdesromance is misschien iets minder, maar met Ed Harris erbij komt er opnieuw wat vaart in de film. De ontdekking van de schizofrenie en de behandeling ervan was interessant om volgen. De klemtoon van de film ligt tegelijk bij zijn wiskundige genialiteit als bij zijn ziekte en welke impact dit laatste heeft op hem en zijn omgeving.

Misschien werd het leven van Nash iets te geromantiseerd voorgesteld, maar toch heb je met Ron Howard een vakman aan boord als je weet welke zorg en inspanningen er geleverd werden om enerzijds de wiskundige formules geloofwaardig over te brengen en tegelijk anderzijds deze complexe materie transparant te maken voor het grote publiek. Knappe film, elke keer weer!

Een satirische en bij momenten maffe kijk waarbij de Joegoslavische burgeroorlog op de achtergrond zijn rol speelt. Het zou zomaar een film van Emir Kusturica kunnen zijn, alleen denk ik dat Kusturica het nog scherper zou maken.

Inhoudelijk word je van hot naar her gestuurd. En eigenlijk had ik er na een tijdje inhoudelijk niet meer zoveel zin in. Ik werd wel meegesleept door de personages. Veel personages ook met diverse verhaallijnen die me eerder het gevoel gaven van sketches.

Die openingsscène bijvoorbeeld met die twee vechtende mannen op de bus, geweldig! Maar die lijn werd niet steeds doorgetrokken. In zijn geheel matig, maar toch best amusant met flarden. Die Britse mix met de Balkan was gewaagd, maar had wel iets.

Erg mooie Disneyfilm die ik destijds als kind erg veel heb bekeken. Toen vond ik hem oogverblindend mooi, net als The Little Mermaid die ervoor uitkwam. Vandaag is dat toch even schrikken. Ook het vele zingen is eventjes aanpassen - hoewel ik de songs best mooi én amusant vond.

Het verhaal is prachtig al begrijp ik niet dat niemand in het dorp het verhaal of de legende van het Beest kende. Een romantische Disney is niet zo uitzonderlijk, maar ik vond deze ook vrij eng voor kinderen. Toch vrij donker, grauw en beangstigend. De wolven in het bos zijn één ding, het kasteel én het Beest waren toch eng, zeker in de ogen van kinderen. Het gaat toch een tikkeltje verder dan pakweg de boze heks van Sneeuwwitje.

Verder de typische tegenstellingen tussen de mooie Belle en de arrogante kwal Gaston om nog maar te zwijgen van het Beest zelf. De houding van het Beest dat van erg bruut en onbeschoft overgaat naar lief en empathisch is nogal makkelijk, net als de mening van Belle zelf. Nuja, voor kinderen speelt dit weinig rol en doet dit sprookje wegdromen. Leuk om nog eens terug te zien!

Beauty and the beast stond al eventjes op mijn verlanglijstje mede doordat ik hem heb gemist in de bioscoop. Ik zag de animatiefilm destijds ook, maar ik kan me er niet meer zo heel veel bij voorstellen. Ik heb echter begrepen dat deze film niet zo heel veel afwijkt van de tekenfilm en dat is er jammer genoeg aan te zien. Beauty and the beast is narratief zeer oppervlakkig en zit vol plotgaten die je niet zomaar links kan laten liggen. Zo is het liefdesverhaal tussen Belle en het Beest vrij makkelijk en plots. Ook de woede van het dorp slaat op niets, laat staan dat men ineens wél de weg weet te vinden naar het vervloekte kasteel en dat zelfs zonder gids. Van de wolven was ineens ook geen spoor meer.

Visueel ziet de film er prachtig uit met de mooie klederdracht en de setting zoals het in een musical betaamt. Vooral het spektakel net voor het diner was spectaculair en was de moeite waard. De CGI was daarentegen af en toe wat pover, de kleine figuurtjes gingen nog, maar het Beest zelf en zeker de wolven kwamen vrij onecht over.

Emma Watson doet het uitstekend als vrijgevochten en belezen jongedame en neemt haar rol ten harte. De zang zat in het algemeen wel ok. Gaston vond ik een vrij vervelend figuur, maar dat was zijn rol natuurlijk. Toch vond ik het vaak leiden naar overacting. De fameuze insteek rond homoseksualiteit was misschien subtiel aanwezig, maar was irrelevant. Al bij al een degelijke film zonder een hoogvlieger te zijn. Leuk als je van sprookjes en/of musicals houdt. Verdienstelijk en daarom ook een voldoende met 3,0*.

Toch wel een fijne Nederlandse film over het verstikkende keurslijf van het huwelijk van Jan. Zijn vrouw bedoelt het misschien allemaal wel goed, maar beseft niet hoezeer ze Jan in zijn zijn en denken beperkt. Alleen wat jammer dat hij daar pas na 35 jaar achter komt. Wellicht heeft de klik te maken met de dood van zijn schoonvader.

Zeer leuke scènes hier en daar, grappig en tragisch tegelijk zoals bij de uroloog of de dagdagelijkse huishoudelijke taken die zo ergerlijk overkwamen. Zijn creatieve oplossing lijkt misschien wel gedoemd om te mislukken maar het redden van zijn schoonvader vond ik net erg nobel.

Prima einde ook waarbij de vrouw beseft dat ze te ver ging, maar ook realiseert dat ze zo gewoon ís en het niet anders kan voor haar. Meest enge personage toch wel die Erik of speelt het onbewust mee dat het hier om een man gaat en ik er dus negatiever tegenaan kijk? Ben er toch nog niet helemaal uit dan ...

Voor wie angstig is voor bijen of er hyperallergisch voor is ongetwijfeld geen pretje. Mij deed het niet zo heel veel, maar dat lag eerder aan de film dan aan de bijen zelf.

Meer een typisch low budget 80s movie die gezapig verder gaat. Het plot is ondergeschikt, stelt bijgevolg niet zoveel voor waardoor vele dialogen er weinig toe deden.

Wel angstig die scènes met die grote zwarte zwermen bijen afstekend tegenover de blauwe lucht. Geen geweldige aanpak altijd, maar al bij al wel verteerbaar. Leuk om John Carradine of John Saxon terug te zien.

Gisteren een filmavondje met de kinderen. Beethoven is hiervoor een ideaal tussendoortje. Nostalgische familiefilm eigenlijk met beperkte houdbaarheidsdatum, maar als je je inleeft in de denkwereld van een kind best meer dan ok.

Het script rammelt, net als al die andere familiefilms met dieren, langs alle kanten, maar hij blijftv vermakelijk en ook wel best grappig. Snoezig ook. De cast is redelijk bekend, zeker voor dergelijke film. Bonnie Hunt zag je wellicht al in andere producties zoals Jumanji of het iets meer serieuze werk in The Green Mile of Rain man. En Stanley Tucci is een heerlijke boef! Fijn ook dat er een duister kantje aan de film zit, maar geen nood, aan het einde komt alles goed!

Beethoven zelf is bij momenten over the top als superhond die mensen kan begrijpen en zelfs doorgronden. Elk familielid heeft zo zijn issues die hij op zijn manier tracht op te vangen. In het genre is er al veel slechter op de markt gekomen. Daarom ook een nipte voldoende!